Tag Archives: LIFESTYLE

Ειδυλλιακό cafe στα κανάλια της Βενετίας!


Η Βενετία είναι έτσι ή αλλιώς ένα από τα πλέον ρομαντικά και ερωτικά μέρη του κόσμου όπου υπόσχεται να προσφέρει στον επισκέπτη μοναδικές και ανεπανάληπτες στιγμές. Μέσα σε μια γόνδολα στα κανάλια της, σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου σε κάποιο από τα πολλά ιστορικά κτήρια της πόλης ή σε μια βόλτα στα πλακόστρωτα δρομάκια απολαμβάνοντας τη θέα πάνω από τις πολλές γεφυρούλες, η Βενετία κλέβει τις εντυπώσεις.

1

Όπως και το περίφημο caffe Sempione που δεσπόζει στο κέντρο της εμπορικής περιοχής Mecerie, στην καρδιά της Βενετίας, μόλις μερικά βήματα μακριά από την πλατεία του Αγίου Μάρκου και το Ριάλτο. Ένα από τα πιο ρομαντικά καφέ όχι μόνο της πόλης αλλά και του κόσμου, με θέα στο κανάλι Calla di San Marco, το μικρό καφέ κερδίζει τις εντυπώσεις εξαιτίας της θέσης αλλά και της όμορφης πρόσοψής του, όπου τα τραπεζάκια είναι τοποθετημένα επάνω σε γραφικά μπαλκονάκια που σχεδόν ακουμπούν στο νερό, ενώ τα φυτά ολοκληρώνουν το ειδυλλιακό σκηνικό. Ένα από τα σημεία της Βενετίας για ρομαντικούς ταξιδιώτες, και όχι μόνο!

2

3

4

5

6

7

8

9

10

ΠΗΓΗ:

perierga.gr

Παραδοσιακά ποτά που πρέπει να δοκιμάσετε…!


Αλκοολούχα, με έντονη ή μη γεύση, συνοδευτικά του γεύματος ή απλά σαν απεριτίφ, τα ποτά ανά τον κόσμο, έχουν τη δική τους περίοπτη θέση στην παράδοση των λαών. Εμείς μένει να δούμε ποιο από τα παρακάτω 8 παραδοσιακά ποτά, ταιριάζει καλύτερα στην ιδιοσυγκρασία και το κέφι μας και να αλλάξουμε για λίγο τις παραδοσιακές μας συνήθειες..

Sake, Ιαπωνία

Χαρακτηριστικά γεύσης: Το Sake είναι αλκοολούχο ποτό που παράγεται από ρύζι. Η περιεκτικότητά του σε αλκοόλ είναι 18 με 20%. Η γεύση του είναι κάπως περίπλοκη… αλλά διακρίνεται για την απαλή υφή και τη γλυκιά του γεύση. Όπως συμβαίνει και με το κρασί, διαφορετικές ποικιλίες και διαφορετική ποιότητα από το ποτό Sake, έχουν και διαφορετική γεύση.

Πώς πίνεται: Συνήθως σερβίρεται ζεστό, ενώ οι Γιαπωνέζοι το προτιμούν είτε χλιαρό είτε παγωμένο, ανάλογα με την εποχή και την ποιότητά του. Είναι πολύ καλό συνοδευτικό για γεύματα ιαπωνικής ή κινέζικης κουζίνας και σερβίρεται όπως και ο γνωστός μας επιτραπέζιος οίνος.

Arak, Λίβανος-Συρία-Ιορδανία

Χαρακτηριστικά γεύσης: Συγγενεύει μάλλον, με το ελληνικό ούζο! Έχει υψηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ και έντονη γεύση από γλυκάνισο. Είναι άχρωμο, με έντονη φλογερή γεύση. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως υποκατάστατο για το αψέντι γρήγορα όμως, διαδόθηκε ευρύτατα.

Πώς πίνεται: Το αποκαλούμενο «γάλα των λιονταριών», συνοδεύει άριστα ορεκτικά -τα περίφημα « mezza»-που περιλαμβάνουν πίτες, χούμους, σαλάτες, τουρσί ή ακόμα και ποικιλίες κρεάτων. Είναι απαραίτητο συνοδευτικό ποτό για κάθε καλό γεύμα.

Mezcal, Μεξικό

Χαρακτηριστικά γεύσης: Είναι ένα ποτό που παράγεται από την «καρδιά» του φυτού agave (κάτι σαν τις δικές μας φραγκοσυκιές), με ισχυρή «καπνιστή» γεύση. Ανήκει στην οικογένεια της τεκίλας. Η βασική διαφορά με αυτή όμως, είναι ότι το mezcal έχει κι ένα μικρό σκουληκάκι στον πάτο του μπουκαλιού…

Πώς πίνεται: Μια μικρή δόση Mezcal, μια φέτα λεμονιού και ελάχιστο αλάτι είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος για να πιεί κανείς το συγκεκριμένο ποτό, όπως ακριβώς και την τεκίλα. Είναι το παραδοσιακό ποτό των Μεξικανών, καθώς αυτό επιλέγουν να σερβίρουν στις κοινωνικές εκδηλώσεις, στις διάφορες θρησκευτικές τελετές και σχεδόν μετά από κάθε γεύμα τους.

Porto, Πορτογαλία

Χαρακτηριστικά γεύσης: Είναι πυκνό, με ελαφρώς γλυκιά γεύση και μοιάζει με το κόκκινο κρασί. Η γλυκιά του γεύση, ποικίλει και είναι διαβαθμισμένη. Να σημειώσουμε ότι το αυθεντικό Porto, παράγεται μόνο στην Πορτογαλία, τα υπόλοιπα γλυκά κόκκινα κρασιά είναι… απομιμήσεις.

Πώς πίνεται: Λόγω της έντονης γλυκιάς του γεύσης, σερβίρεται μετά από κάθε γεύμα. Ταιριάζει απόλυτα με κάτι αλμυρό, όπως λίγο τυρί ή κράκερ.

Pisco, Περού-Χιλή

Χαρακτηριστικά γεύσης: Το Pisco είναι ένα είδος κονιάκ. Προέρχεται από την απόσταξη μιας ποικιλίας λευκών σταφυλιών, που ευδοκιμούν στη Χιλή και το Περού. Η γεύση του μοιάζει με εκείνη του κρασιού, έχει επίγευση εσπεριδοειδών και έντονη γεύση από πιπέρι. Έχει δε, αρκετά υψηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ, σε ποσοστό 42%.

Πώς πίνεται: Σερβίρεται παγωμένο απευθείας σαν απεριτίφ, ενώ συνηθίζεται να «ανακατεύεται» και με άλλα ποτά, φτιάχνοντας νόστιμα cocktails. Στη Χιλή πολύ γνωστό είναι το Pisco Sour, μία μίξη από pisco, λεμόνι, ζάχαρη, λίγο ασπράδι αυγού και bitters.

Grappa, Ιταλία

Χαρακτηριστικά γεύσης: Το παραδοσιακό αλκοολούχο ιταλικό ποτό, παράγεται από τη ζύμωση των φλοιών και των σπόρων των σταφυλιών, που απομένουν μετά την απόσταξη. Έχει απαλή γεύση, έντονο άρωμα από λουλούδια και λεπτό τελείωμα. Όπως και στην περίπτωση του κρασιού, η γεύση του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ποιότητα και την ποικιλία των σταφυλιών που χρησιμοποιούνται. Έχει υψηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ που φτάνει μέχρι και το 50%

Πώς πίνεται: Σερβίρεται σκέτο πριν από το φαγητό ή σαν συνοδευτικό του καφέ, μετά από κάθε καλό γεύμα. Μπορεί να σερβιριστεί είτε μετά από σύντομη ψύξη, είτε σε θερμοκρασία δωματίου προκείμενου ν’ απελευθερωθεί όλη η γεύση που περικλείει.

Cachaça, Βραζιλία

Χαρακτηριστικά γεύσης: Η γεύση της μοιάζει με εκείνη που έχει το ρούμι. Έχει έντονο άρωμα από ζαχαροκάλαμο και ουσιαστικά, όπως και το ρούμι, είναι το απόσταγμα από το χυμό του ζαχαροκάλαμου. Για να γίνει η κατάλληλη ζύμωση, απαιτείται να βράσει το υγρό τρεις φορές, ώστε να διατηρηθεί η μοναδικότητα της γεύσης και του αρώματός του.

Πώς πίνεται: Οι Βραζιλιάνοι απολαμβάνουν συνήθως Cachaça, σαν βασικό συστατικό της Caipirinha, που συνδυάζει το ποτό αυτό με lime, ζάχαρη και τριμμένο πάγο. Τα ωριμασμένα ποτά Cachaça, σερβίρονται και σκέτα.

πηγή: clickatlife.gr

Τα μεγάλα ορόσημα της μόδας


Του Γιώργου Κόκουβα

Εξ ορισμού, η μόδα έρχεται, βλέπει και απέρχεται. Μαζί της φέρνει ρούχα και αξεσουάρ που έχουν ημερομηνία λήξης στο χρηματιστήριο των fashionistas – ακόμη κι αν αναφερόμαστε σε εποχές που ο όρος “fashionistas” δεν υπήρχε.

Υπήρχαν όμως οι κορσέδες, που με τα χρόνια αντικαταστάθηκαν από strapless φορέματα. Υπήρχαν τα μεσαιωνικά κρινολίνα με τα «σιδερένια κλουβιά» τους στη βάση, που μεταμορφώθηκαν σε κολάν τα οποία δεν αφήνουν τίποτα στην φαντασία. Και οι πλατφόρμες έγιναν λευκά αθλητικά sneakers, οι μπότες έγιναν μοκασίνια, τα αριστοκρατικά ημίψηλα, χίπικα jockeys.

Και όλα τα παραπάνω πέρασαν από πολλές ντουλάπες, γνώρισαν δόξα, γνώρισαν κατακραυγή, και τελικά κατέληξαν μία ακόμη υποσημείωση στην Ιστορία της μόδας. Υπάρχουν, όμως και εκείνα τα «κομμάτια» που ήρθαν για να μείνουν μια και καλή, και να γραφτούν με μεγάλα γράμματα στην ίδια Ιστορία, ως τεράστια κεφάλαιά της. Εκείνα που από την στιγμή που εμφανίστηκαν πάνω στα ανθρώπινα σώματα, δεν ξαναβγήκαν από την καθημερινότητά μας, από την ντουλάπα μας, από την γκαρνταρόμπα μας. Καιρός να μάθουμε πώς… μπήκαν στην ζωή μας.

*Η μίνι φούστα
Το «προνόμιο» στην φούστα που τελειώνει πάνω από το γόνατο το είχαν μόνο οι σκλάβοι και οι μονομάχοι της αρχαιότητας. Αργότερα, την φόρεσαν κάτω από την πανοπλία τους οι μεσαιωνικοί πολεμιστές. Και τελικά, χρειάστηκε το ημερολόγιο να δείξει 1964 για να φτάσει στο κοινό που πραγματικά μπορούσε να τις αναδείξει: τις γυναίκες του 20ου αιώνα – μέχρι τότε, ένα τέτοιο θέαμα θα θεωρούταν τουλάχιστον ασεβές.

«Εφευρέτης» της μίνι φούστας θεωρείται η Mary Quant, ιδιοκτήτρια ενός διάσημου καταστήματος ρούχων στο Λονδίνο, του Bazaar, στο οποίο πειραματιζόταν με τα μήκη φούστας στις αρχές των ‘60s. Η ευτυχής συγκυρία της άνθησης της περίφημης σκηνής του «Swinging London» εκείνη την εποχή, βοήθησε την ευρεία αποδοχή της φούστας… μικρού μήκους, όταν η Quant την παρουσίασε το 1964. Φυσικά, η φούστα ξεπούλησε και γνώρισε μεγάλη επιτυχία ανάμεσα στους fashionistas της εποχής, και η Quant αποφάσισε να την ονομάσει mini, προς τιμή του αγαπημένου της αυτοκινήτου, του μοντέλου Mini της βρετανικής BMC. Αργότερα, ανέλαβαν να την καθιερώσουν οι μεγάλοι μόδιστροι της εποχής, όπως ο Andre Courreges, o Yves Saint-Lauren και ο Paco Rabanne την δόξασαν, παρά τις αντιδράσεις της πουριτανικής ευρωπαϊκής κοινωνίας, που την χαρακτήρισε τότε «πρόκληση για βιασμό». Σήμερα, δεν λείπει από την γκαρνταρόμπα καμίας γυναίκας.

*Το τζιν
Ένα κομμάτι ύφασμα ξεκίνησε από την πόλη Nimes της Γαλλίας, ταξίδεψε μέχρι την Αμερική, ονομάστηκε (ακριβώς εξαιτίας της προέλευσής του) denim – δηλαδή de Nimes και μεταμορφώθηκε σε «περιθωριακό παντελόνι, το οποίο φορούσαν μόνο οι cowboys και οι εργάτες εργοστασίων. Μάλιστα, μέχρι το 1950, τα ανδρικά jeans είχαν το φερμουάρ στο μπροστινό μέρος και τα γυναικεία στο πλάι, ενώ θεωρούνταν περισσότερο «φόρμες εργασίας» παρά παντελόνια – ενδεικτικά αναφέρουμε πως η Levi’s μέχρι τότε ονόμαζε τα προϊόντα της «φόρμες».

Η εξέλιξη της «φόρμας» στο παντοδύναμο έκτοτε blue jean έγινε χάρη στον James Dean. Ο γνωστός ηθοποιός το έκανε μόδα σε μια νύχτα – εκείνη της πρεμιέρας της ταινίας του «Επαναστάτης χωρίς αιτία». Γρήγορα, το παντελόνι έγινε σύμβολο της επαναστατικότητας των Αμερικανών greasers και μάλιστα απαγορεύτηκε σε θέατρα, εστιατόρια και σχολεία. Μέχρι που, όπως γίνεται με όλα τα «καινά δαιμόνια», αποδαιμονοποιήθηκε λόγω συνήθειας – και αφού εκατομμύρια νέοι σε όλο τον κόσμο τα φορούσαν καθημερινά. Mέχρι να μπουν τα ‘70s τα blue jeans είχαν γίνει όχι απλώς μόδα, αλλά αυτονόητο κομμάτι της γκαρνταρόμπας σχεδόν κάθε ανθρώπου στον κόσμο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά πλέον η πάλαι ποτέ «φόρμα» κατασκευάζεται σε μορφές skinny, tapered, straight, boot cut, narrow-bottom, anti-fit, flare, και ποιος ξέρει σε πόσες ακόμη εκδοχές που θα σκαρφιστούν οι εταιρίες ενδυμάτων.

*Το “little black dress”
Η πρωτοπόρα Coco Chanel έβαλε τις βάσεις κατά την δεκαετία του ’20, όταν οραματίστηκε ένα γυναικείο φόρεμα διαχρονικό, ευέλικτο, προσιτό και «ουδέτερο». Το φόρεμα αυτό, το παρουσίασε στην Vogue το 1926, με απλές διαγώνιες γραμμές, μεσαίο μήκος και με το όνομα «Chanel’s Ford». Το περιοδικό τότε προέβλεψε πως το LBD (έγινε τόσο γρήγορα επιτυχημένο που απέκτησε ακρωνύμιο) θα γινόταν «ένα είδος φόρμας για κάθε γυναικείο γούστο».

Κι όντως, έτσι έγινε. Μπορεί να πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να καθιερωθεί πλήρως, αλλά πλέον θεωρείται απαράβατος κανόνας στους κύκλους της μόδας πως «κάθε γυναίκα οφείλει να έχει ένα τέτοιο φόρεμα», που είναι τόσο απλό ώστε να μην επηρεάζεται από την μόδα και να μπορεί να συνδυαστεί κατάλληλα για να ταιριάξει από μια μέρα στην δουλειά μέχρι μια κομψή βραδινή έξοδο. Σημείο-τομή στο εμπορικό ζενίθ του LBD ήταν η εμφάνιση της Audrey Hepburn στο «Breakfast at Tiffany’s» με το περίφημο φόρεμα του Hubert de Givenchy.

*Τα μεγάλα γυαλιά ηλίου
Ευγενική χορηγία της Jackie O, τα ευμεγέθη γυαλιά ως κομψό αξεσουάρ έγιναν hit εν ριπή οφθαλμού. Φυσικά, η πρώτη κυρία των ΗΠΑ δεν σκέφτηκε μόνο την κομψότητά της όταν ζήτησε να φτιάξουν ειδικά για αυτή τέτοιου είδους γυαλιά: Οι παπαράτσι δεν την άφηναν σε ησυχία, και έτσι τα χρειαζόταν για να μην είναι αναγνωρίσιμη στις εξόδους της. Τελικά, κατάφερε το ακριβώς αντίθετο: Ακόμη και σήμερα, κάθε φορά που βλέπουμε τέτοια γυαλιά στον δρόμο, μνημονεύουμε την κυρία Kennedy. Και η αλήθεια είναι πως τα βλέπουμε πολύ, υπερβολικά πολύ συχνά.

*Η γραβάτα
Ώρα για λίγη ανδρική μόδα, και συγκεκριμένα για το αναγκαίο στιλιστικό κακό που «πνίγει» κάθε άνδρα που σέβεται την επίσημη δημόσια εμφάνισή του. Η γραβάτα όπως περίπου την γνωρίζουμε σήμερα προήλθε από την Κροατία κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο (1618-48). Οι Κροάτες μισθοφόροι, ως διακριτικό, φορούσαν ένα ύφασμα δεμένο στον λαιμό τους, το οποίο τράβηξε την προσοχή των Γάλλων. Οι τελευταίοι ονόμασαν το αξεσουάρ «cravat», από το «Croates» και το «Hrvati», που είναι η αντίστοιχη γαλλική και κροατική λέξη για την εθνικότητα των βαλκάνιων γειτόνων μας.

Το καίριο βήμα έγινε αρκετά αργότερα, τον 19ο αιώνα. Μέχρι τότε τα παπιγιόν, τα υφάσματα, οι «μπαντάνες» και κάθε λογής αξεσουάρ διεκδικούσαν με επιτυχία το μερίδιο της γραβάτας στον ανδρικό λαιμό. Η έλευση της Βιομηχανικής Επανάστασης, όμως, έφερε την ανάγκη για ένα αξεσουάρ που θα μπορούσαν οι άνδρες να φορέσουν εύκολα και γρήγορα, χωρίς να λύνεται. Η σημερινή γραβάτα είχε επισήμως γεννηθεί. Κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, άλλαξε πολλά μήκη (αρχικά ήταν πολύ πιο κοντή, αφού πάντα συνόδευε γιλέκο και δεν φαινόταν η άκρη της), πολλά… πλάτη και πολλά σχέδια (στα ‘60s εμφανίστηκαν τα πιο pop σχέδια, ενώ μέχρι τότε την πρωτοκαθεδρία είχαν οι διαγώνιες ρίγες, που ξεκινούσαν από την καρδιά με κατεύθυνση προς το δεξί χέρι, το «σπαθί» των ανδρών), αλλά πάντοτε παρέμεινε απαραίτητο κομμάτι της ανδρικής γκαρνταρόμπας.

*Η γόβα στιλέτο
Το απόλυτο «εργαλείο» των femme fatales κάποτε το φορούσαν… άνδρες. Οι αυλικοί του 19ου αιώνα τα φορούσαν για να έχουν το κατάλληλο αρχοντικό ύψος και την ανάλογη στάση του σώματος, ενώ η πρώτη επίσημη αναφορά τους με αυτό το όνομα γίνεται το 1906, όταν ο Andre Perugia σχεδίασε το γνωστό μακρύ τακούνι που μοιάζει με λεπίδα. Την πιο «αισθησιακή» του χρήση την απέκτησε κατά την δεκαετία του ’50, ενώ μέσα στα επόμενα χρόνια, γνώρισαν ξανά την πτώση, χάρη στην έξαρση των flat παπουτσιών της εποχής των Beatles. Από τα ‘70s και μετά, επανήλθαν στο προσκήνιο χάρη στο «Needle» του Μανόλο Μπλάνικ, ενώ γνώρισαν ακόμη μεγαλύτερη άνθηση τα τελευταία δέκα χρόνια, όταν οι γυναίκες αποφάσισαν πως το στιλέτο ταιριάζει ακόμη και με casual look, με ένα τζιν παντελόνι για παράδειγμα στην δουλειά.

ΠΗΓΗ:

in2life.gr

Πούρo: Επτά κορυφαίες επιλογές για… αρχάριους


Οι «βετεράνοι» του χώρου, γνωρίζουν πολύ καλά πως το κάπνισμα ενός πούρου αποτελεί σωστή ιεροτελεστία, ενώ η επιλογή του είναι και αυτή με την σειρά της εξίσου σημαντική. Τι γίνεται όμως με όλους τους υπόλοιπους οι οποίοι δεν είναι εξίσου… μορφωμένοι σε αυτόν τον τομέα; Με αφορμή την εορταστική περίοδο που διανύουμε και λαμβάνοντας υπόψη πως το πούρο είναι μεταξύ άλλων και η ιδανική στέψη μιας εξαιρετικής περίστασης, προτείνουμε επτά κορυφαίες επιλογές για να μπείτε στο… κλίμα.

1. Montecristo No. 4 – Κούβα
Τιμή: ~8€

To πιο εμπορικό κουβανέζικο πούρο ανήκει σε μια από τις πιο διάσημες εταιρείες παγκοσμίως, η οποία δανείζεται το όνομά της από τον χαρακτήρα του Αλέξανδρου Δουμά. Το Montecristo No. 4 έχει λεπτή, προς μεσαία δύναμη καπνού και ένα μείγμα από γεύσεις ξύλου, καφέ, κακάο και βανίλιας.

2. Arturo Fuente Añejo no 77 – Δομινικανή Δημοκρατία
Τιμή: ~15€

Ένα κορυφαίο πούρο από μια κορυφαία εταιρεία της χώρας της. Η Arturo Fuente ιδρύθηκε το 1912 και έκτοτε έχει συνδέσει το όνομά της με εξαιρετικά πούρα. Ένα από αυτά είναι και το Añejo no 77, το «Shark» όπως αποκαλείται λόγω του σχήματος και του χρώματός του. Αρώματα γλυκά, γήινα, αρώματα από ξύλο, μπαχάρια, πιπέρια, σοκολάτα, σταφίδες και κονιάκ και μια ελάχιστα πικρή επίγευση χαρακτηρίζουν την καπνιστική εμπειρία ενός Añejo.

3. Cohiba Siglo VI – Κούβα
Τιμή: ~28€

Άλλη μια «μεγάλη» εταιρεία του χώρου, η Cohiba, κυκλοφόρησε το 2002 το Siglo VI. Πλούσια κρεμώδης και σοκολατένια γεύση, με αποχρώσεις καραμέλας, κέδρου και βανίλιας και φυσικά εξαιρετική ποιότητα κατασκευής, όπως αρμόζει σε μια τέτοια εταιρεία, χαρακτηρίζουν το εν λόγω πούρο. Από πολλούς ειδικούς έχει χαρακτηριστεί ως το «καλύτερο κουβανέζικο πούρο». Μια δοκιμή θα σας πείσει.

4. Partagas Serie D 4 – Κούβα
Τιμή: ~11€

Από τα πιο γνωστά πούρα της κατηγορίας Robusto, το Serie D 4 διακρίνεται για τον πολύπλοκο, πιπεράτο και νόστιμο χαρακτήρα του. Είναι γεμάτο από νότες ξύλου και κανέλας και ξεχωρίζει για το πλούσιο άρωμά του.

5. Hoyo de Monterrey Epicure No. 2 – Κούβα
Τιμή: ~11€

Ακόμα ένα κλασικό πούρο από την κρατική εταιρεία της Κούβας, εν ονόματι Habanos. Αποτελεί ένα μέτριο χαρμάνι σκούρων, καστανών και λίγων ξανθών καπνών από τη Vuelta Abajo, ενώ η γεύση του είναι πλούσια και ζεστή με νότες πικάντικων μπαχαρικών και μια ελαφριά πικράδα από κακάο.

6. Davidoff No. 2 – Δομινικανή Δημοκρατία
Τιμή: ~18€

Μπορεί η Davidoff να μην φτιάχνει πλέον τα πούρα της στην Κούβα, όμως αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι υστερούν σε ποιότητα και γεύση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το No. 2, ένα πούρο το οποίο ξεχωρίζει για την πολυπλοκότητα και την γεμάτη γεύση του, προϊόν μείξης αρωμάτων και γεύσεων από κακάο, με νότες μπαχαρικών και δέρματος.

7. Η. Upmann Half Corona – Κούβα
Τιμή: ~5€

Με μήκος μόλις εννέα εκατοστά, όμως με δυνατό, πλούσιο και σύνθετο χαρακτήρα, το Half Corona της εταιρείας Η. Upmann μόνο «μικρό» δεν το χαρακτηρίζεις. Διαθέτει πληθωρικές πικάντικες και σοκολατένιες νότες και αποτελεί μικρογραφία ενός εξαιρετικού πούρου Αβάνας, σε σαφώς πιο ελκυστική τιμή.

ΠΗΓΗ:

in2life.gr

 

2013: Τα πρωινά των ξενύχτηδων


Πρωινό του Ξενύχτη, Hangover Breakfast, Recovery Breakfast πείτε το όπως θέλετε, η σημασία του είναι μία: μετά την κατ’ εξοχήν γιορτινή έξοδο της πρωτοχρονιάς, το εν λόγω γεύμα αναλαμβάνει να μας «επαναφέρει» ύστερα από μια βραδιά όπου (αναπόφευκτα) το αλκοόλ και ο non stop χορός μας έχουν καταβάλλει. Παραδοσιακές λιχουδιές, χυμοί, ζεστές σούπες για να «στρώσει» το στομάχι, αυγά scrambled, bacon, δημητριακά και μαγειρευτά πιάτα είναι μερικά μόνο από τα… θαυματουργά συστατικά του.

Αν λοιπόν τιμήσατε δεόντως κάποιο από τα πρωτοχρονιάτικα πάρτι και θέλετε να ελαχιστοποιήσετε τις επιδράσεις του πρωινού Hangover, ιδού μερικές διευθύνσεις «γιατροσόφια» στο κέντρο, αλλά και τα προάστια της Αθήνας.

Στο Le Trocadero Restaurant του ξενοδοχείου Metropolitan (Λεωφ. Συγγρού 385, 2109471000) το πρωινό περιλαμβάνει ένα ακόμη ποτήρι σαμπάνιας και στη συνέχεια ένα πλούσιο μπουφέ με λαχταριστά γλυκίσματα, ζεστές σούπες, κρεατικά και φυσικά το παραδοσιακό American breakfast. Τιμή πρωινού μπουφέ κατ’ άτομο: 32€. Από τις 5 μέχρι τις 11.30.

Στο κέντρο της Αθήνας, ο μπουφές του εστιατορίου «Βεργίνα» στο ξενοδοχέιο Titania (Πανεπιστημίου 52, τηλ: 210-33.26.000) θα περιλαμβάνει το κλασσικό American breakfast στην πολύ καλή τιμή των 15€ ανά άτομο. Από τις 6:30 μέχρι τις 11:00. Στο Magenta Restaurant του Fresh Hotel (Σοφοκλέους 26 & Κλεισθένους, Τηλ.: 2105248511-6) από τις 4.30 μέχρι τις 12.00 θα υπάρχει… ενισχυμένος πρωινός μπουφές με σούπες, μακαρονάδες και τα σχετικά με κόστος 25€ ανά άτομο.

Με αμερικανικό μπουφέ ξεκινά η χρονιά στο εστιατόριο «Zephyros» του Athens Ledra Marriott (Λεωφ. Συγγρού 115, 2109300000), ο οποίος όμως και εδώ ενισχύεται με «πιάτα του ξενύχτη» όπως ζυμαρικά, κρεατικά και σούπες. Ο μπουφές θα είναι ανοικτός από τις 4 μέχρι τις 11 το πρωί και θα κοστίζει 27.5€ ανά άτομο.

Το Πρωινό του Ξενύχτη θα απολαύσετε στο κομψό και μοντέρνο Cafezoe του Intercontinental (Λεωφ. Συγγρού 89-93, τηλ. 2109206000) από τις 5:30 μέχρι τις 11:00 με κόστος 34.50€ ανά άτομο, ενώ ένα ακόμα Recovery Breakfast σερβίρεται στον χώρο του «Nilaya» στο ξενοδοχείο Margi (Λητούς 11, Βουλιαγμένη, 2108929000) από τις 5:00 μέχρι τις 12:00 το μεσημέρι. Τιμή: 29€ ανά άτομο.

Στο ισόγειο του New Hotel στο Σύνταγμα (Φιλελλήνων 16, Σύνταγμα, 210 3273170), το εστιατόριο New Taste αφού όλη τη χρονιά μας εντυπωσίασε με το πλούσιο brunch του, σερβίρει ένα σούπερ deluxe και πληθωρικό πρωινό με χυμούς, μαρμελάδες, γιαούρτι, pancakes με μέλι, φρουτοσαλάτες, καπνιστό σολομό, σπετζοφάι, ζεστές σούπες και πολλά ακόμα «καλούδια» από τις 5:00 το πρωί μέχρι το απόγευμα. Κόστος: 45€ ανά άτομο.

Στην κορυφή του ξενοδοχείου “Central”(Απόλλωνος 21, τηλ: 210-3234357-9) στην Πλάκα, θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε το πρώτο πρωινό του χρόνου με την Ακρόπολη στο φόντο. American breakfast και μπόλικα γλυκά λοιπόν, στο Thea Terrace Bar από τις 7:00 μέχρι τις 10:30 με κόστος μόλις 10€ ανά άτομο.

Εντυπωσιακό πρωινό στο roof garden του, θα σερβίρει και το εστιατόριο Royal Olympic (Αθανασίου Διάκου 28-34, τηλ: 210 92.88.400) το οποίο θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων κρεατικά, γλυκά, φρούτα, μαρμελάδες, αυγά, ομελέτες, bacon, μανιτάρια, λουκάνικα και αποξηραμένα φρούτα. Από τις 6:00 μέχρι τις 11:00 το πρωί, κόστος: 30€ ανά άτομο.

Ένα κλασικό και αρκετά οικονομικό αμερικανικό πρωινό θα σερβίρεται από τις 6:30 μέχρι τις 12:00 στο εστιατόριο του λόμπι, στο ξενοδοχείο Crowne Plaza(Μιχαλακοπούλου 50, 2107278000), ενισχυμένο με διάφορα ζυμαρικά και ζεστές σούπες για τα… ανήσυχα στομάχια. Κόστος 22€ ανά άτομο.

Για τους εξοδούχος της… παραλίας, το πρώτο και σούπερ οικονομικό πρωινό της χρονιάς μπορούν να απολαύσουν στο Balux Café (Λεωφ. Ποσειδώνος 58, Αστέρας Γλυφάδας, Τηλ.: 2108983577) με κόστος μόλις 15€ ανά άτομο.

Φυσικά, υπάρχει πάντα και η – δοκιμασμένη – επιλογή του πατροπαράδοτου «βρώμικου». Σε κάθε περιοχή της Αθήνας, κάποια καντίνα στο πρώτο ξημέρωμα του νέου χρόνου θα ψήνει είτε εκείνα τα ζουμερά λουκάνικα, είτε κοτόπουλο πανέ, είτε χοιρινά σουβλάκια σε σάντουιτς με φουλ έξτρα σως και ό,τι άλλο τραβάει η όρεξή σας. Για όσους δεν θέλουν να πάνε τυφλοσούρτι στην πρώτη καντίνα που θα διακρίνουν στον ορίζοντα, σε παλαιότερο ρεπορτάζ έχουμε ξεχωρίσει μερικά από τα αγαπημένα μας «βρώμικα» για μετά το ξενύχτι.

Δείτε εδώ την λίστα μας και καταναλώστε – όχι και τόσο – υπεύθυνα.

Καλή χρονιά και απεταξάμην το… hangover!

ΠΗΓΗ:

in2life.gr

Οι μπουρμπουλήθρες της Πρωτοχρονιάς


Κλισέ ή όχι, η σαμπάνια είναι κάτι που θες να έχεις το βράδυ της αλλαγής του χρόνου.

Παρεξηγημένη λόγω της απήχησής της στους εύπορους κάθε γενιάς, δαιμονοποιημένη από πολλούς, ξενέρωτη πολλές φορές λόγω της ελαφριάς της γεύσης, αλλά τόσο μα τόσο ουσιαστική και ιδιαίτερη σε κάθε μπουκάλι που τιμάει. Η σαμπάνια είναι ένα ποτό που απευθύνεται μόνο στους λάτρεις της. Και σε εκείνους που υπηρετούν πιστά τα κλισέ της πρωτοχρονιάς.

Βλέπεις η σαμπάνια έχει συνδεθεί με μεγάλες στιγμές, με νέα ξεκινήματα, με εγκαίνεια και παγκόσμιες πρωτιές. Το εφέ μιας σαμπάνιας που ανοίγει χαραμίζοντας το μισό ποτό σε λευκές φουσκάλες είναι όχι μόνο διάσημο αλλά και δείγμα ανεμελιάς και ευπορίας. Εγώ προσωπικά προτιμώ να σέβομαι την σαμπάνια και τις ιδιαιτερότητές της όπως κάνω και με κάθε ποτό.

Γιατί και η σαμπάνια, όπως και όλα τα ποτά που καταλήγουν κάποια στιγμή σε ένα μπουκάλι, έχουν την δική τους μυσταγωγία και τις δικές τους παραδόσεις που ακολουθούν πιστά εδώ και εκατοντάδες χρόνια.

Η φθηνή εναλλακτική του αφρώδους οίνου

Αν δεν είσαι εξοικειωμένος με τις σαμπάνιες, δεν θα καταλάβεις καν τη διαφορά. Για την ακρίβεια υπάρχουν πολλά καταστήματα που αποκαλούν τους αφρώδεις οίνους σαμπάνιες για να νιώσει ο καταναλωτής ότι το βράδυ στο σπίτι του θα ανοίξει μια σαμπάνια και όχι ένα φθηνότερο υποκατάστατο.

Αυτό που οφείλω να πω είναι ότι παρόλο που αυτά τα ποτά δεν είναι σαμπάνιες, σίγουρα αξίζουν μια θέση στο τραπέζι σου. Ένα Asti Martini δεν χάλασε ποτέ κανένα. Ή ένα Moscato D’ Asti, το οποίο είναι πολύ πιο διαδεδομένο πλέον στην χώρα μας από τόσες και τόσες σαμπάνιες.

Ένεκα της κρίσης, είναι αρκετά τίμιο μάλιστα να κάνεις μία τέτοια επιλογή από το να ξοδέψεις παραπάνω χρήματα για μία σαμπάνια. Αλλά να τα λέμε και όλα. Σαμπάνιες δεν είναι. Οπότε ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο. Με σαμπάνιες που μπορείς να βρεις στις ελληνικές κάβες. Ο κόσμος της σαμπάνιας είναι τεράστιος. Αλλά λίγες από αυτές φτάνουν στη χώρα μας.

Μερικές σαμπάνιες για αυτή την πρωτοχρονιά

Η κλασική επιλογή της Moet που φόρεσε τα καλά της

Δεν είναι απλά ένα κοστούμι που φόρεσε η φιάλη. Είναι μία συλλεκτική ισοθερμική θήκη Μοët Diamond Suit για να απολαμβάνεις το ποτό σου παγωμένο. Η επαναχρησιμοποιούμενη συσκευασία διατηρεί τη φιάλη της σαμπάνιας Moët&Chandon παγωμένη μέχρι και δύο ώρες, οπότε δεν θα δυσκολευτείς να βγάλεις την σαμπάνια από την κατάψυξη και να την πάρεις μαζί σου όπου κι αν θες να σε βρει ο νέος χρόνος.

Η Mumm ντύθηκε στα κόκκινα

Dinner Jacket αποκαλεί την νέα εορταστική της συσκευασία η εταιρεία. Η φιάλη Mumm Cordon Rouge ντύνεται αποκλειστικά για τις γιορτές, εξασφαλίζοντας την ασφαλή άφιξη της φιάλης στον προορισμό της. Η διάσημη «Κόκκινη Κορδέλα» – σήμα κατατεθέν του οίκου για περίπου δύο αιώνες – διατηρεί εξέχουσα θέση μαζί με το άλλο ιστορικό σύμβολό της, τον αετό.

Dom Perignon με την υπογραφή του David Lynch

Μια συλλεκτικότατη φιαλή στην οποία έβαλε την υπογραφή του ο σκηνοθέτης David Lynch. Αφού φωτογράφισε τις φιάλες της Dom Pérignon και της Dom Pérignon Rose, ο Lynch, ως δημιουργός, τις επανεφηύρε. Αντλώντας έμπνευση από τις φωτογραφίες του, έδωσε νέο λουκ στις φιάλες για μια περιορισμένη έκδοση, που σχεδιάστηκε και υπογράφηκε από τον ίδιο τον Καλιφορνέζο σκηνοθέτη.

Η μεγάλη κυρία από την Veuve Clicquot

Οιαδήποτε φιάλη της Veuve Clicquot αποτελεί εγγύηση ποιότητας και σίγουρα θα σε ικανοποιήσει στο έπακρον. Για το σημερινό αφιέρωμα επέλεξα μία πολύ ιδιαίτερη φιάλη. Με δύο τρίτα Pinot Noir, η “La Grande Dame” ήταν και είναι ένα από τα εξαιρετικά παράγωγα της εταιρείας. Όχι ότι οι φθηνότερες σαμπάνιες της Veuve Cliquot θα σε απογοητεύσουν.

Ο Pol Roger ξέρει από σαμπάνιες

Μία σαμπάνια που έχει έρθει πολύ πρόσφατα στη χώρα μας αλλά αποτελεί ήδη επιλογή αρκετών. Το όνομα ξενίζει ενδεχομένως αλλά ο Pol Roger ξεκίνησε με ιδιαίτερη εμμονή στις Brut σαμπάνιες στα μέσα του 19ου αιώνα. Η Pol Roger είναι μία άγνωστη για τον Έλληνα σαμπάνια που ξεκίνησε πολύ γρήγορα την εμπορική επέκτασή της και αποτελεί πλέον αγαπημένο ποτό ανά την υφήλιο.

Don’t try this at home

Κλείνοντας, ήθελα να σας πω για μία μέθοδος ανοίγματος σαμπάνιας. Η μέθοδος λέγεται Sabrage. Και είναι το άνοιγμα μίας σαμπάνιας, κόβοντας τον λαιμό της με ένα ξίφος. Όχι οποιοδήποτε ξίφος. Αποτελεί ακριβό χόμπι μιας και το ξίφος είναι ακριβό και θα χρειαστείς και αρκετές φιάλες για εξάσκηση. Το ξίφος που πρέπει να χρησιμοποιηθεί είναι ειδικό για sabrage.

Εντυπωσιακή αλλά και σπάταλη η μέθοδος αυτή μιας και είναι πολύ λίγοι εκείνοι οι somelier που καταφέρνουν και να την ανοίξουν σωστά και να προστατεύσουν το ποτό. Για την ακρίβεια, το να χυθεί ελάχιστη σαμπάνια κατά το άνοιγμα δεν είναι και απόλυτα κακό μιας και φεύγουν μαζί με αυτό το υγρό θραύσματα γυαλιού που εκτοξεύθηκαν κατά το κόψιμο.

Το Sabrage ξεκίνησε ως παράδοση στα χρόνια του Ναπολέοντα. Το “sabre” ήταν το ξίφος των Χουσάρων του Ναπολέοντα και η παράδοση ξεκίνησε όταν οι στρατιώτες του άνοιγαν σαμπάνιες με τα ξίφη τους γιορτάζοντας κάθε στρατιωτική επικράτηση.

Η τεχνική θέλει την φιάλη να κρατιέται σε κλίση 20 μοιρών και το ξίφος να πέφτει κάθετα στον λαιμό της φιάλης. Στο βίντεο θα δείτε δύο ερασιτέχνες να κάνουν sabrage. Άλλα επιτυχημένα, άλλα απλά δαπανηρά.

http://www.dailymotion.com/video/xv7r9y_sabrage-sabering-champagne-tour-eiffel-tower-comment-sabrer-une-bouteille-de-champagne-how-to-saber_lifestyle

Όπως είπαμε. Αφήστε την τεχνική σε κανέναν somelier.

Καλή πρωτοχρονιά

ΠΗΓΗ:

oneman.gr

 

Οινογνωσία για αρχάριους: Ξεχάστε τα «πρέπει» και τα «μη»!


Του Θόδωρου Λέλεκα

Το κρασί δεν είναι μόνο ένα αλκοολούχο ποτό που απολαμβάνουμε με το φαγητό μας στο τραπέζι. Κάθε μέρα που περνάει, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να ασχολούνται με αυτό όλο και πιο συστηματικά, προσεγγίζοντάς το είτε ως χόμπυ, είτε ως συλλεκτική δραστηριότητα, είτε ως ένα νέο πεδίο γνώσης και μάθησης.

Είναι γεγονός: για πολλά χρόνια, η ενασχόληση με το κρασί είχε έναν αυστηρά «ελιτίστικο» χαρακτήρα, απωθώντας πολύ κόσμο από το να κάνει το βήμα – την προσπάθεια, αν θέλετε – για να το γνωρίσει καλύτερα. Να σας πω όμως κάτι; Η προσέγγιση αυτή οφειλόταν περισσότερο στην έλλειψη γνώσης ή, ακόμα χειρότερα, στην ημιμάθεια, που δημιουργούσε ένα μεγάλο αλλά εικονικό χάσμα ανάμεσα στους γνώστες και στους αρχάριους, παρά σε οποιοδήποτε άλλο ουσιαστικό παράγοντα.

Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Επειδή ο «αποκλεισμός» του οινόφιλου κοινού από το κρασί είναι πράξη καθαρά αντι-εμπορική, αλλά και επειδή όσο ωριμάζει μια κοινωνία, τόσο περισσότερο αναζητά τη γνώση πέρα από τα τετριμμένα, τα τελευταία χρόνια η στροφή προς το κρασί παρουσιάζει μια «εκρηκτική» άνοδο διεθνώς, αλλά και συγκεκριμένα στην Ελλάδα.

Τι πρέπει να ξέρει ο επίδοξος οινογνώστης:

Το κρασί υπάρχει –από τα αρχαία χρόνια άλλωστε– για να συνοδεύει φαγητό. Η οινογνωσία λοιπόν, αποσκοπεί τελικά στην ανεύρεση των ιδανικών συνδυασμών κρασιού και φαγητού για να επιτύχει την απόλυτη απόλαυση στο τραπέζι
Στην οινογνωσία δεν υπάρχει σωστό και λάθος: Ο καθένας προσεγγίζει το κρασί με βάση τις δικές του μνήμες, ανάγκες, παραστάσεις και τελικά σχηματίζει την προσωπική του άποψη και το δικό του γούστο
– Αντίστοιχα, στο κρασί δεν υπάρχει αντικειμενικότητα. Ακριβώς επειδή δεν είναι ένα βιομηχανικό προϊόν, αλλά κάτι «ζωντανό», είναι σημαντικό να σεβόμαστε την άποψη του άλλου –ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε– και να μην προσπαθούμε να του επιβάλλουμε την δική μας. Ακόμα και οι πιο καταξιωμένοι ειδικοί στον κόσμο σπάνια συμφωνούν μεταξύ τους στις κριτικές τους για το ίδιο κρασί
– Η μάθηση στο κρασί δεν σταματάει ποτέ. Όποιος πει ότι ξέρει τα πάντα για κάτι που αλλάζει, εξελίσσεται και εκφράζεται συνεχώς μέσα από καινούριες και διαφορετικές τάσεις, προσεγγίσεις, συνθήκες, αλλά ακόμα και τεχνολογικές καινοτομίες, είναι μάλλον αφελής.
Όποιος ασχολείται σοβαρά με το κρασί δοκιμάζει τα πάντα. Ακόμα και ένα χαμηλής ποιότητας ή και ένα αλλοιωμένο κρασί είναι μέρος της απαραίτητης εξάσκησης των αισθητήριων οργάνων μας και έχει πράγματα να μας διδάξει.
– Ας αφήσουμε στην άκρη (ή, καλύτερα, στο παρελθόν) την πολύ τεχνική γλώσσα, τις παραπομπές σε περίεργα, σπάνια ή ακόμα και ακαταλαβίστικα αρώματα και γεύσεις. Όλο αυτό ξεκίνησε σε μια προσπάθεια να προσεγγιστεί η ρομαντική πλευρά του κρασιού και τελικά κατέληξε να αποξενώσει και να φοβίσει τον απλό οινόφιλο. Γι αυτό και πλέον ακόμα και η πιο επαγγελματική περιγραφή ενός κρασιού γίνεται με απλές, κατανοητές λέξεις και εκφράσεις, με τις οποίες μπορεί να ταυτιστεί και ο αρχάριος, αλλά και ο ειδικός.

Γιατί είναι χρήσιμο να μάθουμε να δοκιμάζουμε κρασί;

Καλή ερώτηση! Η απάντηση έχει τρεις πτυχές: Κατάσταση, τυπικότητα, ποιότητα. Συγκεκριμένα, η γνώση του κρασιού μας βοηθάει να καταλαβαίνουμε αν το κρασί που αγοράσαμε ή παραγγείλαμε αξίζει τα χρήματα που δώσαμε (ποιότητα), αν έχει συντηρηθεί και σερβιριστεί κάτω από τις σωστές συνθήκες (κατάσταση), καθώς και αν αντιπροσωπεύει την περιοχή, την ποικιλία ή το στυλ που είχαμε κατά νου όταν το επιλέξαμε.

Όλα αυτά μαθαίνονται με το χρόνο και με την εμπειρία. Συνδυάζοντας θεωρητική γνώση με πρακτική εξάσκηση και απολαμβάνουμε το κρασί μας περισσότερο, αλλά και γινόμαστε πιο συνειδητοποιημένοι καταναλωτές.

Πώς δοκιμάζουμε κρασί;

Είναι βασικό να έχουμε σωστό ποτήρι για κρασί, δηλαδή «κολωνάτο», για να μην αλλοιώνουμε με τα χέρια μας ούτε την όψη, αλλά ούτε και τη θερμοκρασία του. Από εκεί και πέρα, χρησιμοποιούμε τρεις συγκεκριμένες αισθήσεις με τη σειρά, δηλαδή εξετάζουμε το κρασί οπτικά για να βεβαιωθούμε ότι όλα είναι εντάξει (όραση), το μυρίζουμε για να ανιχνεύσουμε θετικά αλλά και αρνητικά αρωματικά στοιχεία (όσφρηση), και στη συνέχεια το γευόμαστε για να ολοκληρώσουμε την αρωματική και γευστική του ανάλυση (γεύση). Στο τέλος, και αφού αξιολογήσουμε τη διάρκεια της γεύσης στο στόμα, αλλά και την επίγευση που θα μας αφήσει τελικά, βγάζουμε τα συμπεράσματά μας γύρω από την οινική μας επιλογή.

Ωραία, ας πούμε ότι μας έπεισες. Και τώρα;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μάθει κανείς το κρασί καλύτερα και να αρχίσει να ασχολείται συστηματικά με αυτό. Για παράδειγμα, ο επίδοξος οινογνώστης μπορεί:
– Να ενημερωθεί διαβάζοντας βιβλία και περιοδικά σχετικά με το κρασί, αλλά και να επισκέφτεται συχνά ιστοσελίδες που ασχολούνται με το θέμα
– Να προτιμάει να τρώει (ή να πίνει) σε εστιατόρια που εξειδικεύονται στο κρασί, όπου μπορεί να εμπλουτίσει τις γνώσεις του κάνοντας ερωτήσεις ή ζητώντας συμβουλές από τον Σομελιέ.
– Να επισκέφτεται εκθέσεις κρασιού, γευσιγνωσίες και άλλες οινικές εκδηλώσεις, οι οποίες πλέον διοργανώνονται πολύ τακτικά στην Αθήνα και στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, και οι οποίες είναι ανοιχτές στο κοινό.
– Να επισκέφτεται οινοποιεία, στα οποία μπορεί να μάθει τα πάντα για το κρασί σε όλα τα στάδια της ζωής του (από το αμπέλι μέχρι το ποτήρι) από τον ιδιοκτήτη ή/και από τον οινολόγο του Κτήματος.
– Και βέβαια, να εγγραφεί σε κάποιο από τα σεμινάρια οινογνωσίας που γίνονται συχνά, και τα οποία αποσκοπούν στο να φέρουν τον κόσμο πιο κοντά στο κρασί, παρέχοντας και θεωρητική γνώση και πρακτική εξάσκηση.

Εις υγείαν!

ΠΗΓΗ:

in2life.gr

Το savoir-vivre του μπουφέ


Μέρες που είναι, θα βρεθείς σίγουρα σε έναν μπουφέ. Να μην ξέρεις πώς να φερθείς;

Χρήστος Χατζηιωάννου

Υπομονή, ευελιξία, πρόγραμμα. Αυτό είναι το τρίπτυχο της επιτυχίας όταν βρεθείς αντιμέτωπος με την πρόκληση ενός μπουφέ. Μην γελιέσαι. Είναι πραγματική πρόκληση ο μπουφές, αν θες να φας καλά χωρίς να γίνεις ο περίγελος του τραπεζιού.

Το ONEMAN, πολύπειρο στους μπουφέδες, σε προετοιμάζει λοιπόν για αυτή την στιγμή με μερικές συμβουλές. Μπορεί τώρα να γελάσεις με αυτές ή ακόμα και να τις θεωρήσεις περιττές. Όταν όμως βρεθείς στο τραπέζι με τα μισά από τα φαγητά που ήθελες και με όλο τον κόσμο να σε κοιτάει, μην πεις ότι δεν σου τα ‘παμε.

Είτε είναι γάμος, είτε είναι βαφτίσια, είτε είναι ένα εταιρικό γεύμα είτε απλά ένα Χριστουγεννιάτικο τραπέζι με 18 θείες και 62 μπατζανάκηδες, ο μπουφές απαιτεί ιδιαίτερη αντιμετώπιση. Ο χώρος, ο λόγος, το event αλλάζουν. Ο μπουφές μένει ίδιος.

Εν αρχή ην το ύφος

Είναι κλασικό λάθος σε ένα τραπέζι το να δείχνεις ανυπόμονος ή να μιλάς για το φαγητό πριν έρθει η ώρα του μπουφέ. Το να φανείς λιγούρης δεν θα σε βοηθήσει. Ίσα ίσα θα φανείς αντιπαθής σε εκείνους που δεν σε ξέρουν ή απλά θα δώσεις αφορμή στους φίλους σου να γελάσουν. Στον μπουφέ δεν χωράνε γέλια. Μόνο σαγόνια.

Η συμβουλή: Πρέπει να φαίνεσαι χαλαρός. Ότι σε απασχολεί το event περισσότερο από το φαγητό ακόμα κι αν ψωμολυσσάς. Οι κινήσεις πρέπει να είναι χαλαρές, σαν το φαγητό να είναι απλά κάτι που πρέπει να κάνεις.

Η σειρά σου στο σερβίρισμα

Αν είσαι πέμπτος, να σερβιριστείς έκτος. Δεν πειράζει αν χάσεις μια θέση στο σερβίρισμα. Θα την κερδίσεις στα μάτια των υπολοίπων. Δεν θες να είσαι ούτε ο κλασικός βλάκας που χυμάει πρώτος τρέχοντας προς τον μπουφέ. Αυτός που όταν εσύ θα επιστρέφεις στο τραπέζι, θα έχει φάει ήδη το μισό του πιάτο.

Η συμβουλή: Δώσε την σειρά σου σε κάποιον. Δεν με νοιάζει ποιος είναι πίσω σου ή το γιατί θα του την δώσεις. Δώσ’ την. Τόσο large είσαι. Τόσο τιτάνας.

Τα σχόλια πριν τον μπουφέ

Μπορεί να θεωρείς τον εαυτό σου αστείο τύπο. Μπορεί και να είσαι βασικά. Δεν είναι πάντως η κατάλληλη ώρα για να αστειευτείς για το ότι αργεί ο μπουφές ή ότι δεν σε νοιάζει ο πρώτος χορός της νύφης ή κάτι σχετικό. Με σχόλια του τύπου “άντε πότε θα φάμε”, “πω-πω μπουφεδάρα, θα φάμε καλά” ή “έχω να φάω από χθες”, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να φανείς αντιπαθής.

Η συμβουλή: Κράτα την ρητορική σου δεινότητα για άλλα θέματα που αφορούν το event ή απλά για να κάνεις καμάκι στην διπλανή σου.

Το πιάτο σου

Το σημαντικότερο θέμα στον μπουφέ. Τι θα βάλεις στο πιάτο σου ώστε και να χορτάσεις και να μην δείχνει πιάτο άστεγου που έχει να φάει πέντε μέρες. Θα το πάμε με bullets αυτό γιατί είναι πολλά τα θέματα.

  • Δεν βάζεις πράγματα που δεν ξέρεις να τα θες. Θα μάθεις αν ήταν καλά και τα παίρνεις στην δεύτερη γύρα.
  • Προσπερνάς τα “νορμάλ” φαγητά. Τι εννοώ. Αγγουροντομάτα θα φας και σπίτι σου. Όπως και σαλάτα Καίσαρα. Υπάρχουν τόσα φαγητά που βρίσκεις κυρίως σε μπουφέδες και σπάνια τα φτιάχνεις σπίτι σου (κρέπες, ψητά, αλλαντικά, σουφλέ, ογκρατέν κλπ). Σε αυτά να επικεντρωθείς.
  • Βάζεις μικρή ποσότητα “βαριών” φαγητών. Σκοπός σου είναι να δοκιμάσεις όσα περισσότερα μπορείς, να χορτάσεις αλλά όχι να ξεφτιλιστείς. Μην ξεκινήσεις με χουνκιάρ μπεγιαντί, στιφάδο και γέμιση αν σκοπεύεις να φτάσεις στο ψητό.
  • Υπάρχει και ο δεύτερος όροφος. Ποιος ο λόγος το ρύζι σου να σχηματίζει βουνό, αντί για κρατήρα που θα υποδεχτεί κάποιο κρεατικό;
  • Ο ορίζοντας του μπουφέ είναι ορατός. Μην γεμίσεις το πιάτο σου πολύ πριν φτάσεις στα τελευταία πιάτα. Αυτά είναι συνήθως τα βαριά χαρτιά και δεν θα ξέρεις πού να τα βάλεις αν έχεις φτιάξει ένα πιάτο όλο σαλάτες.

Η συμβουλή: Μην πανικοβληθείς. Υπάρχει και η δεύτερη γύρα. Αν και αν η πρώτη είναι καλά προετοιμασμένη, μπορεί να μην χρειαστεί και δεύτερη.

“Βάζω και στριμώχνω”. Η κίνηση που θα κάνει τη διαφορά

Θέλει προπόνηση ετών σε μπουφέδες αλλά είναι η κίνηση που θα σώσει τη βραδιά σου. Θα φας πολύ με τον μικρότερο κοινωνικό αντίκτυπο. Και είναι τόσο απλό αλλά όλοι το ξεχνάνε. Παίρνεις το σκεύος σερβιρίσματος, βάζεις στο πιάτο σου και με το ίδιο σκεύος πιέζεις ελαφρά το φαγητό προς το φαγητό που υπάρχει ήδη στο πιάτο. Θα σου γλιτώσει πολύ χώρο στο πιάτο και δεν θα έχεις πρόβλημα στο να τα χωρέσεις όλα. Προσοχή. Αυτή η συμβουλή δεν ισχύει και αργότερα για τα γλυκά.

Η συμβουλή: Η κίνηση “βάζω και στριμώχνω” πρέπει να γίνεται αστραπιαία, χωρίς να αντιλαμβάνεται ο διπλανός σου ότι το κάνεις. Κανείς δεν κοιτάει το κουτάλι που σερβίρεις. Αν όμως ζουπήξεις το φαγητό 2 και 3 φορές, θα σε πάρουν χαμπάρι.

Ο παλιάτσος του μπουφέ

Είναι πάντα ένας τύπος που ψιλοπεριφέρεται στο μπουφέ με ένα πιάτο και σχολιάζει τα φαγητά, το τι έχεις πάρει εσύ στο πιάτο σου και άλλα σχετικά. Σε παρακαλώ, μην γίνεις τέτοιος. Κανείς δεν τον πάει αυτόν τον τύπο. Και δεν είναι δικό σου πρόβλημα που δεν του αρέσει η θέση του στο τραπέζι και περιμένει τον μπουφέ για να πετάξει ηλίθια ατάκα μεγατόνων στην γκόμενα που κάθεται μακριά του.

Η συμβουλή: Το σερβίρισμά σου θα διαρκέσει 2-4 λεπτά. Ανάλογα τον συνωστισμό. Βάζεις, φεύγεις και μόνο απαντάς. Δεν ρωτάς.

Η δύσκολη δεύτερη γύρα

Εδώ σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Δεν είναι όλοι οι μπουφέδες κατάλληλο περιβάλλον για να σερβιριστείς ξανά και ξανά. Αν δεις ότι σε παίρνει, να το κάνεις. Αλλά ποτέ μόνος σου και ποτέ με άλλη ανδρική παρέα. Πάρε μια κοπέλα από το τραπέζι, ξέρεις μία που ξέρει να τρώει, και πηγαίντε μαζί στον μπουφέ τύπου χαλαρά, τύπου “πώς βρέθηκα εδώ, εγώ έψαχνα το μπαρ”.

Η συμβουλή: Μην γεμίσεις το δεύτερο πιάτο. Πάρε μόνο 2 πράγματα. Όσο λιχούδης κι αν φάνηκε εκείνος που έφτιαξε ένα πρώτο πιάτο μαμούθ, δεν θα πλησιάζει σε τίποτα την υπερβολή ενός δεύτερου πιάτου που είναι τίγκα. Κανείς δεν ασχολείται εκείνη την ώρα με το φαγητό. Όλοι ασχολούνται με το “κοίτα πόσο τρώει”.

Αν είσαι άνθρωπος που το φαίνεσθαι δεν μπαίνει πάνω από το στομάχι σου, κάνε ό,τι θες αγόρι μου. Φα’ τα όλα. Εμείς, σε προειδοποιήσαμε

ΠΗΓΗ: oneman.gr

Ποια είναι τα πρόσωπα πίσω από τις πιο γνωστές φιάλες ποτών;


Αποτελούν τα πιο δημοφιλή ποτά από την Ανταρκτική ως την Ωκεανία…

Οι πάντες έχουμε χαθεί για μια στιγμή ή κατά εξακολούθηση στην ιερότητα τους. Γεύσεις που σε φτάνουν στην καθαγίαση ή σε κάνουν να ξεχνάς το όνομα σου.

Όπως και να έχει όμως όλοι οι συνειδητοί πότες αποτίουμε φόρο τιμής στους δημιουργούς που αν και σαν όνομα είναι πολύ γνωστοί αλλά σαν προσωπικότητες ελάχιστοι γνωρίζουν πέντε πράγματα παραπάνω για αυτούς.

1. Captain Morgan

Η τραχύτητα του όταν κυλά ανόθευτο στον οισοφάγο θυμίζει τον διαβόητο Κάπτεν Μόργκαν. Τι και αν τα χρόνια έχουν περάσει και το ρούμι μοιάζει να έχει γίνει η επιλογή όλων όσοι θέλουν να το αραιώσουν με λίγη κόκα κόλα, στην πραγματικότητα είναι μια μολότοφ αλκοόλ, τόσο εκρηκτική όσο τον 17ο αιώνα και ο φοβερός πειρατής.

Ξεροκέφαλος Ουαλός που παντρεύτηκε την ξαδέρφη του και άρχισε να πραγματοποιεί παρακινδυνευμένες αποστολές για τον κυβερνήτη της Τζαμάικα.

Κράτησε ως ομήρους όλους τους κατοίκους του Πόρτομπελο στον Παναμά, έκαψε την πόλη του Παναμά, κατέλαβε το Πορτ – Ο – Πρενς της Αϊτής και σκλάβωσε αρκετούς Ισπανούς της Κούβας. Ήταν ένας αφόρητος κίνδυνος μέχρι το 1671 όταν και υπογράφηκε σύμφωνο ειρήνης μεταξύ Ισπανίας και Αγγλίας. Ο Μόργκαν έγινε ιππότης και άρχισε να παράγει το διάσημο ρούμι για να καταπολεμήσει την ανία του.

2. Johnnie Walker

Το πιο διάσημο ουίσκι στον κόσμο έχει μάλλον την πιο βαρετή ιστορία. Ο Τζόνι Γουόκερ γεννήθηκε το 1805 στο Ερσάιερ και όταν πέθανε ο πατέρας του κληρονόμησε 400 λίρες.

Αποφάσισε να ανοίξει ένα παντοπωλείο στο Κιλμάρνοκ και η ζωή κυλούσε πιο αργά και από τις τάπες στα αποστακτήρια του Τζακ Ντάνιελς… Δημιούργησε το «Walker’s Kilmarnock Whisky» αλλά τα πάντα μπήκαν στη θέση τους όταν γύρισε στο Κιλμάρνοκ ο γιος του Αλεξάντερ.

Έχοντας μάθει την τεχνική να αναμειγνύει τσάι ο Αλεξάντερ διοχέτευσε τις γνώσεις του στο ουίσκι. Σύντομα έφτιαξε το “Old Highland Whisky,” η μετεξέλιξη του οποίου ήταν το “Johnnie Walker Black Label”.

3. Jack Daniel

Γόνος μιας οικογενείας που περιελάμβανε άλλα δώδεκα αδέλφια ο Τζάστιν Νιούτον ‘Τζακ’ Ντάνιελς ήταν ένας εμμονοληπτικός Ουαλός που εκνευριζόταν με το παραμικρό.

Στα 20 του χρόνια είχε δημιουργήσει το πρώτο του αποστακτήριο αλλά ο εκνευρισμός του ήταν αυτός που δεν κατάφερε να δει στην ολότητα την επιτυχία του δημιουργήματος του. Όταν μια ημέρα μεθυσμένος από το προηγούμενο βράδυ δεν μπορούσε να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο του άρχισε να το κλωτσάει.

Οι κλωτσιές ήταν τόσο δυνατές που τραυμάτισε βάναυσα το πόδι του. Μολύνθηκε και σύντομα με την ιατρική της εποχής βρέθηκε να έχει αφήσει την τελευταία του πνοή από την μόλυνση. Ο Τζακ Ντάνιελς δεν κατάφερε ποτέ να παντρευτεί και το 1907 έδωσε το αποστακτήριο στον ανιψιό του, Λεμ Μότλοου, το όνομα του οποίου υπάρχει πάω στο μπουκάλι

4. Jose Cuervo

Η ιστορία της πιο διάσημης τεκίλας άρχισε το 1758 όταν ο Χοσέ Αντόνιο Κουέρβο έλαβε άδεια από τον βασιλιά της Ισπανίας για να φυτέψει αγαύη την φάρμα του στο Χαλίσκο στο Μεξικό. Ο Χοσέ άρχισε να παράγει το διάσημο μεξικάνικο λικέρ μεσκάλ και από το 1795 δόθηκε η πρώτη άδεια για φτιάχνεται τεκίλα.

Η πρώτη μαζική παραγωγή άρχισε το 1880 και από το 1900 η θαυματουργή κίτρινη και λευκή έλαβαν το όνομα Χοσέ Κουέρβο. Ακόμη και σήμερα ιδιοκτήτες της είναι οι απόγονοι του Χοσέ Κουέρβο.

5. Jim Beam

Ίσως ένα από τα λίγα brand name που δεν έχουν το όνομα του δημιουργού τους. Το πιο δημοφιλές μπέρμπον στον κόσμο άρχισε να παράγεται το 1788 από τον Τζέικομπ Μπιμ.

Έπειτα από 8 χρόνια άρχισαν να τίθενται προς πώληση τα πρώτα μπουκάλια του άγιου αποστάγματος. Έπειτα από μια σκυταλοδρομία κληρονόμων που απέκτησαν την κυριότητα του αποστακτήριου η ποτοαπαγόρευση κυριάρχησε στις εξελίξεις και έβαλε ρολά στο εργοστάσιο παραγωγής του.

Το 1933 Ο Τζιμ Μπιμ μερικές ημέρες έπειτα από την άρση της ποτοαπαγόρευσης έδωσε άμεσα την εντολή να χτιστεί το νέο αποστακτήριο με την ονομασία του μπέρμπον να λέγεται πλέον Jim Beam…

6. Tanqueray

Αναθρεμμένος σε μια οικογένεια που επί τρεις γενιές γεννοβολούσε κληρικούς, ο Τσαρλς Τάνκερεϊ δεν είχε προφανή διαφυγή από τον ιερό άμβωνα που τον καλούσε σαν την σειρήνα.

Και όμως πραγματοποίησε την αναστροφή σε μια εν πολλοίς προδιαγεγραμμένη ζωή ανοίγοντας μια μικρή μονάδα παραγωγής στον Λονδίνο το 1830. Περίπου 17 χρόνια μετά το Tanqueray ήταν ο υγρός πόθος όλων των βρετανικών αποικιών.

Τα στρατεύματα της αυτοκρατορίας είχαν αναπτύξει εθισμό σε αυτή την ακαταμάχητη πικράδα του τζιν με τόνικ…

7. Campari

Στα 14 ο Γκάσπαρε Καμπάρι είχε εξελιχθεί σε έναν αλχημιστή των ποτών. Χρησιμοποιούσε 60 διαφορετικά υλικά για να εμφανίσει ένα αποτέλεσμα που κατέλυε κάθε αντίσταση.

Το 1860 δημιούργησε το γκρουπ Καμπάρι, όπου το διάσημο απεριτίφ έγινε το trademark του για τα επόμενα 150 χρόνια. Ακόμη και σήμερα η συνταγή που προσφέρει αυτό το μοναδικό γευστικό απόσταγμα είναι μυστική.

Την γνωρίζει ο πρόεδρος της εταιρείας, ο οποίος με ελάχιστους εργαζόμενους δημιουργεί το ποτό που περιέχει πορτοκάλι, κυνίνο, ξύσματα φλούδας και του φυτού ραβέντι…

ΠΗΓΗ:men24

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: tampouloukia.gr

J’ADORE PARIS (Aubade)


H καυτή Ολλανδή Dioni Tabbers με φόντο τον Σηκουάνα και το Παρίσι γενικότερα, φωτογραφήθηκε για την καμπάνια Fall Winter 2012 Aubade, φορώντας τη νέα collection lingerie του brand.

ΠΗΓΗ: mancode.eu

 

BEFORE THE POLO MATCH


Μέσα σε έναν πολυτελή polo locker χώρο έγινε η φωτογράφηση για την καμπάνια holiday 2012 του οίκου Ralph Lauren. Σε φωτογράφηση του Arnaldo Anaya-Lucca, τα μοντέλα εμφανίζονται πριν το ματς polo φορώντας τα ρούχα της συλλογής. Είναι οι Brian Davenport, Patrick Sullivan, Doug Pickett, Kahari Mays και ο Nacho Figueras.

ΠΗΓΗ: mancode.eu

Παγοδρόμια: Χριστουγεννιάτικο skating στην Αθήνα


Του Γιώργου Κόκουβα

Η περσινή «φρενίτιδα» του πάγου καταλάγιασε. Τα δεκάδες παγοδρόμια που εμφανίστηκαν σε κάθε γειτονιά της Αθήνας, μετά την τρέλα που προκάλεσε η εκπομπή «Dancing on Ice», δεν θα μας κάνουν «την τιμή» φέτος, αφού ακόμη και τα μεγάλα εμπορικά κέντρα δεν φρόντισαν – ή δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα- να στολίσουν τις αυλές τους με πάγο.

Αυτό δεν σημαίνει πως οι φίλοι του ice skating δεν έχουν επιλογές. Ίσα-ίσα, φέτος που η τρέλα έχει υποχωρήσει, τα λίγα αλλά καλά ice rinks της πόλης θα είναι λιγότερο συνωστισμένα, και μάλιστα με καλύτερες τιμές. Ιδού οκτώ παγοδρόμια πού έχουν ήδη στηθεί στις τέσσερις γωνιές της Αθήνας, για να επιδοθούν μικροί και μεγάλοι στα άξελ και τόλουπ του χειμώνα.

*Παγοδρόμιο Athens Heart
Δίπλα από το εμπορικό κέντρο Athens Heart στην Πειραιώς, οι ειδικές τέντες κρύβουν το μεγαλύτερο παγοδρόμιο της χώρας, έκτασης 1.000 τετραγωνικών μέτρων. Άνοιξε από νωρίς τις πύλες του, από τα τέλη Οκτωβρίου, και θα φιλοξενήσει τα «άξελ» μας μέχρι και τον Απρίλιο. Αισθητά μεγαλύτερο, βελτιωμένο και εξελιγμένο σε όλους τους τομείς, η διεθνών προδιαγραφών παγοπίστα είναι κλειστή με ειδική τέντα που περιβάλλει όλα τα μήκη και πλάτη της, χωρίς να επιτρέπει στις καιρικές συνθήκες να επηρεάζουν την ποιότητα του πάγου. Εκεί θα βρείτε εκπαιδευμένους και έμπειρους δασκάλους, έτοιμους να βοηθήσουν μικρούς και μεγάλους φίλους να πραγματοποιήσουν είτε τα πρώτα τους βήματα στον πάγο, είτε να ανέβουν επίπεδο στο πατινάζ.
Πειραιώς 180, Κόμβος Χαμοστέρνας, (Είσοδος από το επίπεδο 0 του Athensheart)
ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ: Καθημερινές 11:00 – 23:00 Σαββατοκύριακα 11:00 – 00:00
ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ICE ARENA: 6940665707
Τιμές: 10€ για απεριόριστο χρόνο.

*Santa Claus Kingdom
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, φτάνει φέτος η διοργάνωση του «Βασιλείου του Αγίου Βασίλη» για παιδιά, σε ένα θεματικό πάρκο 12.000 τ.μ. γεμάτο παιχνίδια, μουσική, μαγεία, περιπέτεια και πνεύμα Χριστουγέννων. Το μεγάλο παγοδρόμιο των 500 τετραγωνικών μέτρων είναι ευφάνταστα φωτισμένο με led και διακοσμημένο με αμέτρητους πολυελαίους, ενώ δίπλα θα βρείτε και μια χιονοτσουλήθρα 30 μέτρων και ένα τεράστιο igloo.
Λεωφόρος Αθηνών-Λαυρίου 301, Παιανία
Ωράριο λειτουργίας: Καθημερινά από τις 11:00 ως τις 23:00
Τηλέφωνο επικοινωνίας 210 -6042207
Τιμή παγοδρομίου: Ημερήσιο pass 8€

*Ice’n’Skate

Για τέταρτη χρονιά στον ανανεωμένο χώρο του Village Shopping & More στου Ρέντη, το Ice’n’Skate προσκαλεί το πιστό του κοινό να βάλει τα παγοπέδιλά του και να επιδοθεί σε ασταμάτητο skating στην μεγάλη παγοπίστα των 600 περίπου τετραγωνικών μέτρων του. Μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου, θα βρίσκεται εκεί, παγωμένο και γεμάτο εκπλήξεις, όπως προσφορές «2 in 1» και Ladies night με δωρεάν είσοδο για γυναίκες. Τα παιδιά μπορούν να ζητήσουν κράνος ή βοήθημα ισορροπίας χωρίς χρέωση, ενώ οι φοιτητές έχουν 20% έκπτωση.
Γενική είσοδος: 10€ (για απεριόριστο χρόνο τις καθημερινές, για μία ώρα τα σαββαοτοκύριακα και τις γιορτές) ή 8€ αν έχετε δικά σας πατίνια. Μηνιαία κάρτα 95€
Ώρες λειτουργίας: 10.00-1.00, τηλ: 6949090937
Θηβών 228 & Καναπιτσερή, Ρέντη

*Kosmopolis
Σινεμά, καφές, φαγητό, και πολύ παιχνίδι για τα παιδιά. Πλέον και ice skating για όλους. Να άλλη μια αφορμή να ανηφορίσουμε προς το εμπορικό κέντρο των Βορείων Προαστίων και να επισκεφθούμε το χαριτωμένο παγοδρόμιο, που δεσπόζει στην μέση της «πλατείας». Καλυμμένο από μοντέρνου σχεδιασμού τέντα για άνετο και ασφαλές, παντός καιρού skating, το ice rink του Kosmοpolis λειτουργεί καθημερινά κάθε απόγευμα και τα σαββατοκύριακα από το πρωί ως το βράδυ.
Λεωφόρος Κηφισίας 73, Άγιος Θωμάς, Μαρούσι
Ώρες Λειτουργίας: Καθημερινά 16:00 – 23:00 Σαββατοκύριακα: 11:00 – 00:00
Τιμές: 10€ για απεριόριστο χρόνο.

*Escape Center
Στις 2 Δεκεμβρίου εγκαινιάστηκε το παγοδρόμιο στο εμπορικό κέντρο στο Ίλιον, και πλέον τα άνω των τριακοσίων τετραγωνικά μέτρα πάγου είναι διαθέσιμα σε μικρούς και μεγάλους για πιρουέτες, τούμπες και πολύ γέλιο – μπορείτε να το συνδυάσετε με ταινία στα Ster Cinemas, bowling, μπιλιάρδο, ψώνια και βόλτες στα εμπορικά καταστήματα του Escape. Το παγοδρόμιο θα λειτουργεί μέχρι τον Φεβρουάριο.
Λεωφόρος Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, προσβάσιμο από την Έξοδο 7 της Αττικής οδού
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 15.00-23.00 και Σαββατοκύριακα 11.00-23.00
Τιμή: 10€ για απεριόριστο χρόνο

*Allou Fun Park
Παγοδρόμιο χωρίς… πάγο. Γίνεται; Το Allou Funk Park απαντά καταφατικά και από τις 5 Δεκεμβρίου εγκαινιάζει την πίστα συνθετικού πάγου, ο οποίος προσφέρει την ίδια αίσθηση με τον κανονικό – τα παγοπέδιλα γλιστρούν πάνω του όπως ακριβώς και σε ένα παγοδρόμιο. Το καλύτερο; Η τιμή.
Κηφισού και Π. Ράλλη, Αγ. Ι. Ρέντης, τηλ: 210 4256999
Τιμή: 5€ για απεριόριστο χρόνο
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα ως Πέμπτη 17.00-0.00, Παρασκευή 17.00-1.00, Σάββατο 10.00-1.00, Κυριακή και αργίες 10.00-0.00

*Αηδονάκια
Από τα πλέον οικονομικά παγοδρόμια της πόλης, το σκεπαστό ice rink του λούνα παρκ «Αηδονάκια» προσκαλεί τους μικρούς του φίλους για ice skating, που θα αποτελεί μία μόνο από τις δραστηριότητες του Χριστουγεννιάτικου Χωριού, το οποίο περιλαμβάνει βόλτα με το τρένο, ταξίδι με τον Άη Βασίλη, carousel, σπίτι με γλυπτά πάγου, τραμπολίνο και χριστουγεννιάτικη αγορά.
Λ. Κηφισίας 89 και Α. Παπανδρέου, Μαρούσι, έξοδος 11 Αττικής οδού
Ωράρια: Καθημερινά από τις 16.00, Σαββατοκύριακα και περίοδος γιορτών (από 21 Δεκεμβρίου ως 6 Ιανουαρίου) από τις 10.00 ως τις 23.00
Τηλ: 210 6198274
Τιμή: 6€ την ώρα

*Blanos Sports Park
Στον πολυχώρο άθλησης και διασκέδασης των Σπάτων μπορείτε να επιδοθείτε σε πολλά χόμπι που ανεβάζουν την αδρεναλίνη – από paintball και bowling μέχρι… headbanging στις ροκ βραδιές του. Φυσικά, και σε φιγούρες στον πάγο, καθώς το παγοδρόμιο του Blanos Sports Park λειτουργεί ήδη από τον Σεπτέμβριο, και μάλιστα με μειωμένη τιμή σε σχέση με το 2011.
Γενική είσοδος: Καθημερινές 6€, Σαββατοκύριακα και αργίες 9€
1ο χλμ Σπάτων – Πικερμίου, τηλ: 2106635835
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινές 17:00–24:00, Σαββατοκύριακα και γιορτές 10:00–24:00

ΠΗΓΗ: in2life.gr

Κι’ όμως αυτό σημαίνει μόδα


https://i0.wp.com/i921.photobucket.com/albums/ad51/zastava1966/skitsoforematamoda.jpg

Ντεμοντέ, σικ και στυλ

Κάθε γυναίκα, το λιγότερο μια φορά στη ζωή της και το περισσότερο κάθε μέρα, έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα: «Τι να φορέσω για να είμαι στη μόδα;».

Ειδικοί επί του θέματος, όπως η Κοκό Σανέλ και ο Ιβ Σεν Λοράν, αλλά επίσης άντρες και γυναίκες με άποψη έχουν ήδη απαντήσει στα αγωνιώδη εκείνα ερωτήματα της γυναικείας φιλαρέσκειας, που εμπεριέχουν λέξεις όπως ντεμοντέ, σικ και στυλ.

Τι είναι μόδα;
«Η μόδα είναι αυτό που φοράμε εμείς. Αυτό που είναι ντεμοντέ είναι αυτό που φοράνε οι άλλοι». – Όσκαρ Ουάιλντ

Ποιο χρώμα είναι φέτος στη μόδα;
«Το καλύτερο χρώμα σε όλον τον κόσμο είναι αυτό που δείχνει ωραίο επάνω σου». – Κοκό Σανέλ

Ποιο ρούχο να φορέσω για να αρέσω στον άντρα μου;
«Το πιο όμορφο ρούχο που θα μπορούσε να φορέσει μια γυναίκα είναι τα μπράτσα του άντρα που αγαπάει». – Ιβ Σεν Λοράν

Να ακολουθήσω το ρεύμα της μόδας;
«Για να είσαι αναντικατάστατη, πρέπει να είσαι διαφορετική». – Κοκό Σανέλ

Ντύνομαι μοντέρνα, άρα είμαι επιτυχημένη;
«Τόσο πολλές γυναίκες δεν γνωρίζουν πραγματικά πόσο υπέροχες είναι. Έρχονται σε μας μες στη μόδα (απ’ έξω) – και τόσο ασαφείς μέσα τους». – Μαίρη Κέι Ας (Αμερικανίδα επιχειρηματίας του περασμένου αιώνα).

Όσο πιο στενά, τόσο πιο καλά;
«Η πολυτέλεια πρέπει να είναι άνετη, αλλιώς δεν είναι πολυτέλεια». – Κοκό Σανέλ

Πώς να είμαι πάντα στιλάτη;
«Όταν δεν συμβαδίζει το στυλ με τη συγκεκριμένη κατάσταση του μυαλού, ποτέ δεν θριαμβεύει το στυλ». – Κοκό Σανέλ

Τι να φορέσω για να γίνω αντικείμενο του πάθους;
«Πήδα έξω από το παράθυρο, αν είσαι το αντικείμενο του πάθους. Φύγε, αν το νιώθεις. Το πάθος φεύγει, η πλήξη παραμένει». – Κοκό Σανέλ

Πώς να δείχνω ντυμένη με ακριβά ρούχα φορώντας φθηνά;
«Μερικοί άνθρωποι σκέφτονται ότι η πολυτέλεια είναι το αντίθετο της φτώχειας. Δεν είναι. Είναι το αντίθετο της χυδαιότητας». – Κοκό Σανέλ

Τελικά γιατί οι γυναίκες τρελαίνονται για τη μόδα;
«Οι γυναίκες τη λατρεύουν, γιατί η καινοτομία είναι πάντα αντανάκλαση της νεότητας». – Μαντλέν ντε Σκιντερί, Γαλλίδα συγγραφέας και ρήτορας του 17ου αιώνα.

Πολλές φορές βαριέμαι να περιποιηθώ τον εαυτό μου
«Δεν καταλαβαίνω πώς μια γυναίκα μπορεί να φύγει από το σπίτι χωρίς να περιποιηθεί ελάχιστα τον εαυτό της – έστω μόνο από ευγένεια. Και τότε, ποτέ δεν ξέρεις, ίσως αυτή να είναι η μέρα που έχει ραντεβού με το πεπρωμένο. Και καλύτερα να είναι όσο το δυνατόν πιο χαριτωμένη για το πεπρωμένο». – Κοκό Σανέλ

ΠΗΓΗ: goldenmag

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: tampouloukia.gr

SWAPP.gr – Όπου υπάρχει ανταλλαγή υπάρχει τρόπος!


Το Swapp είναι η πλατφόρμα ανταλλαγών που δημιούργησε η OgilvyOne για λογαριασμό του NESCAFÉ Frappé και αποτελεί την πιο πρόσφατη έκφραση του «Όπου υπάρχει NESCAFÉ Frappé, υπάρχει τρόπος».

Ο NESCAFÉ Frappé προχωρά από την θεωρία στην πράξη δίνοντας στους νέους τα κατάλληλα εργαλεία για να βελτιώσουν την καθημερινότητα τους. Μετά το Nescafé Frappé Beach Bus που έλυσε το πρόβλημα της μετακίνησης προς την παραλία, το Swapp απαντά στην ανάγκη των νέων να ανανεώσουν την ντουλάπα τους, τα gadget τους και οτι άλλο τους ενδιαφέρει.

Είναι μια πλατφόρμα που χρησιμοποιεί τον αρχαιότερο τρόπο απόκτησης αγαθών: την ανταλλαγή. Στο www.swapp.gr μπορείς να δεις τα προσφερόμενα για ανταλλαγή αντικείμενα και να τα ανταλλάξεις με τα δικά σου.

Τα εντυπωσιακά αποτελέσματα επιβεβαιώνουν οτι είναι μια ιδέα που απαντά σε μια πραγματική ανάγκη. Μέσα σε 20 μέρες, η σελίδα μετρά περισσότερες από 52 χιλιάδες μοναδικούς επισκέπτες, 9 χιλιάδες διαφορετικά αντικείμενα για ανταλλαγή, μέσο χρόνο ανά επίσκεψη περισσότερο από 10 λεπτά και 1.100 ολοκληρωμένες ανταλλαγές!

www.swapp.gr

ΠΗΓΗ:ogilvyone.gr

ΠΗΓΗ:

«Αρμαγεδδών»: Μια νέα μπίρα… δυναμίτης!


Ο Lewis Shand ιδιοκτήτης της ζυθοποιίας Scottish Brewmeister στη Σκοτία μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έδωσε στην μπίρα του το ιδανικό όνομα! Η νεοεμφανιζόμενη μπίρα «Αρμαγεδδών» είναι πιθανόν να κάνει τους καταναλωτές της να αισθάνονται το επόμενο πρωί… σαν να έφτασε το τέλος του κόσμου!Για ποιο λόγο;

Με 65% αλκοόλ δεν μπορεί παρά να λειτουργεί ως… δυναμίτης και σίγουρα δεν είναι για… χόρταση! «Πρέπει να καταναλώνεται από τους λάτρεις της μπίρας σαν ένα… καλό ουίσκι», αναφέρει ο δημιουργός της.

Η εν λόγω μπίρα περιέχει βύνη, σιτάρι και νιφάδες βρώμης, ενώ αφήνει μια ελαφρώς γλυκιά γεύση στον ουρανίσκο. «Μερικές γουλιές θα σας κάνουν να αισθανθείτε σαν να έχετε φάει μια γροθιά στο στομάχι», λέει ο  Lewis Shand.

Παρόλα αυτά το προϊόν κάνει ήδη θραύση στην αγορά της Βρετανίας, ενώ η λίστα αναμονής είναι μεγάλη. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η μπίρα «Sink The Bismarck!», με 41% αλκοόλ ήταν η πιο δυνατή μπίρα στον κόσμο πριν από την πρόσφατη εισαγωγή του Αρμαγεδδώνα στις αγορές.

ΠΗΓΗ: perierga.gr

MASCULINE SOPHISTICATED ELEGANCE


Μοντέρνα, λιτή, αυστηρή και sophisticated elegant η νέα collection F/W 2012 Hugo Boss Black που φωτογραφήθηκε από τον Mario Sorrenti. Με πρωταγωνιστή το κλασικό πρόσωπο του brand, Alex Lundqvist.

ΠΗΓΗ: mancode.eu

GARY OLDMAN FOR PRADA PART 2


Σε συνέχεια του άλλου άρθρου με τον William Dafoe και τον οίκο Prada, το δεύτερο μέρος της εξαιρετικής φωτογράφησης.  O Gary Oldman με την εμπειρία του και το προσωπικό του ύφος συμμετέχει στην καμπάνια  Fall 2012 για τον οίκο Prada, δίνοντας της ξεχωριστή διάσταση. Τις λήψεις πραγματοποίησε ο David Sims.

ΠΗΓΗ: mancode.eu

UNIQUE MEN’S STYLE, WILLIAM DAFOE FOR PRADA PART 1


Ορισμένες φωτογραφήσεις μόδας διαθέτουν κάποιο στοιχείο που τις κάνει ξεχωριστές για το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα που δίνουν. Μια από αυτές είναι οι λήψεις για τη Menswear Fall 2012 του οίκου Prada με φωτογράφο τον David Sims. Αυτός δημιούργησε μια σειρά πορτραίτα με πρωταγωνιστές τους διάσημους ηθοποιούς William Dafoe και τον Gary Oldman. Επίσης συμμετέχουν οι Jamie Biel, Garrett Hedlund. Σας παρουσιάζουμε το πρώτο μέρος με βασικό πρόσωπο τον Dafoe.

ΠΗΓΗ: mancode.eu