Tag Archives: Ταξίδια

Επιβεβαιώνεται ο θρύλος της ηλιόπετρας των Βίκινγκ


Η ΗΛΙΟΠΕΤΡΑ, ήταν ένας κρύσταλλος που γινόταν φωτεινός ή σκοτεινός ανάλογα με τη θέση του Ήλιου, σύμφωνα με το μύθο. Το συγκεκριμένο μάλιστα αντικείμενο, πρωταγωνιστεί με καθοριστικό τρόπο, στην καινούργια τηλεοπτική σειρά του History Channel, με τίτλο Vikings..

Πώς κατάφεραν οι Βίκινγκ να φτάσουν στην Αμερική, δεδομένου ότι δεν γνώριζαν τη χρήση της πυξίδας, και δεν έβλεπαν καν τα άστρα στο διαρκές φως του αρκτικού καλοκαιριού;

Ίσως τους βοήθησε η θρυλική «ηλιόπετρα», ένας κρύσταλλος που γινόταν φωτεινός ή σκοτεινός ανάλογα με τη θέση του Ήλιου και την κατεύθυνση του πολωμένου φωτός.

Η θεωρία της ηλιόπετρας δείχνει τώρα να επιβεβαιώνεται μετά την ανακάλυψη ενός τέτοιου κρυστάλλου σε βρετανικό πλοίο που ναυάγησε στη Μάγχη το 1592.

Παρουσιάζοντας τις νέες ενδείξεις στην επιθεώρηση Proceedings of the Royal Society A, οι βρετανοί και γάλλοι ερευνητές επισημαίνουν ότι ο κρύσταλλος είχε κοπεί προσεκτικά και βρισκόταν πολύ κοντά στα όργανα πλοήγησης του σκάφους.

Χωρίς πυξίδα

Στις περισσότερες περιοχές του κόσμου, οι αρχαίοι ναυτικοί έβρισκαν το δρόμο τους μετρώντας τις θέσεις των ουράνιων σωμάτων με αστρολάβο ή εξάντα. Οι αρχαίοι Κινέζοι, μάλιστα, είχαν εφεύρει την πυξίδα τον 3ο αιώνα π.Χ.

Στην Ευρώπη, όμως, η πυξίδα δεν ήταν γνωστή μέχρι τις αρχές του 14ου αιώνα, πολύ μετά την ακμή των Βίκινγκ, από τον 8ο έως τον 11ο αιώνα μ.Χ. Ούτως ή άλλως, η πυξίδα μάλλον θα ήταν άχρηστη τόσο κοντά στον (μαγνητικό) Βόρειο Πόλο όπου άκμασαν οι Βίκινγκ.

Οι τρομεροί Σκανδιναβοί δεν μπορούσαν καν να χρησιμοποιήσουν τη θέση των άστρων, που εξαφανίζονταν για μήνες το αρκτικό καλοκαίρι, ούτε και τη θέση του Ήλιου, συνήθως κρυμμένου από συννεφιασμένους ουρανούς.

Πώς κατάφεραν τότε να εξαπλωθούν στη Σκανδιναβία, τη Βόρεια Ευρώπη, τα βρετανικά νησιά και τη Βόρειο Αμερική;

Σύμφωνα με μια ισλανδική σάγκα που αφορά τον Βασιλιά Όλαφ και τον θρυλικό ήρωα Σίγκουρντ, οι ναυτικοί πλοηγούνταν με τη βοήθεια της ηλιόπετρας (sólarsteinn): μιας πέτρας που έδειχνε τη θέση του Ήλιου ακόμα και στη βαριά συννεφιά.

Σύμφωνα με το θρύλο, ο Βασιλιάς Όλαφ «άρπαξε μια ηλιόπετρα, κοίταξε τον ουρανό, είδε από πού ερχόταν το φως, και από αυτό συμπέρανε τη θέση του αόρατου Ήλιου».

Το 1967, ο Δανός αρχαιολόγος Τόρκιλντ Ράμσκου πρότεινε την υπόθεση ότι η θρυλική ηλιόπετρα ήταν ένας διαφανής κρύσταλλος καλσίτη, ένα πέτρωμα που υπάρχει στη Σκανδιναβία και ονομάζεται άστριος.

Ο κρύσταλλος αυτός είναι πολωμένος, και μπορεί να φαίνεται σκοτεινός ή φωτεινός ανάλογα με τον προσανατολισμό του σε σχέση με τη θέση του Ήλιου.

Πράγματι, οι αναλύσεις στον κρύσταλλο του βρετανικού ναυαγίου έδειξαν ότι είναι πράγματι καλσίτης.

Ηλεκτρομαγνητικό κύμα

Το φως είναι ηλεκτρομαγνητικά κύματα που ταλαντώνονται κάθετα στη διεύθυνση που ταξιδεύει μια φωτεινή αχτίδα.

Τα μόρια των αερίων της ατμόσφαιρας πολώνουν το φως, δηλαδή αναγκάζουν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του φωτός να ταλαντώνονται όλα στο ίδιο επίπεδο.

Δεδομένου ότι οι κρύσταλλοι του άστριου είναι πολωμένοι, αφήνουν να περάσει από μέσα τους μόνο το φως που ταλαντώνεται σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Και αυτό σημαίνει, θεωρητικά τουλάχιστον, ότι οι Βίκινγκ θα μπορούσαν να κοιτάζουν τον ουρανό μέσα από τον κρύσταλλο για να υπολογίσουν τη θέση του Ήλιου.

Οι πρώτες ενδείξεις υπέρ της θεωρίας ήρθαν το 2011, όταν η Σουζάν Άκερσον, βιολόγος από το Πανεπιστήμιο της Λουντ στη Σουηδία, η οποία διέσχισε με παγοθραυστικό τον Αρκτικό Ωκεανό, και διαπίστωσαν ότι ο άστριος πράγματι μπορεί να δείχνει τη θέση του Ήλιου.

Τώρα, η ανακάλυψη ενός κρυστάλλου άστριου δίπλα στα όργανα πλοήγησης ενός πλοίου του 16ου αιώνα δείχνει ότι η ηλιόπετρα παρέμεινε χρήσιμη στους ναυτικούς πολλούς αιώνες μετά τους Βίκινγκς.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tampouloukia.gr

Advertisements

Eleuthera, το νησί που ενώνει δυο θάλασσες


Το Ελευθέρα (Eleuthera) είναι ένα από τα 700 περίπου νησιά του νησιωτικού συμπλέγματος Μπαχάμες και βρίσκεται περίπου 80 χλμ ανατολικά της πρωτεύουσας Νασάου. Είναι αρκετά μεγάλο (περίπου 180 χλμ.) και σε κάποια σημεία του πολύ στενό  ( 1,6 χιλιόμετρα πλάτος ).

Αυτό που κάνει το Ελευθέρα να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα 699 νησιά είναι ότι σε πολλά σημεία του βλέπεις τα γαλάζια νερά της Καραϊβικής Θάλασσας από τη μία πλευρά του νησιού ενώ από την άλλη υπάρχει σε πλήρη αντίθεση το βαθύ μπλε του Ατλαντικού Ωκεανού. Ένα από τα καλύτερα μέρη για να δείτε αυτή την παράξενη εικόνα είναι η γέφυρα Glass Window.

Η γέφυρα Glass Window βρίσκεται περίπου δύο μίλια ανατολικά του Upper Bogue και ενώνει το Gregory Town και το Lower Bogue στο στενότερο σημείο του νησιού. Είναι ένα από τα λίγα μέρη στη γη όπου μπορείτε να συγκρίνετε τα πλούσια νερά του Ατλαντικού Ωκεανού στη μία πλευρά του δρόμου και τα ήρεμα γαλαζοπράσινα νερά της Καραϊβικής Θάλασσας από την άλλη πλευρά. Η γέφυρα όπως είναι φυσικό είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη του νησιού.

ΠΗΓΗ:

dinfo.gr

7 κορυφαία καζίνο σε όλο τον κόσμο για τη Πρωτοχρονιά.


Κορυφαία καζίνο και ξενοδοχεία του κόσμου για να περάσει κανείς τη Πρωτοχρονιά δοκιμάζοντας τη τύχη του. Βασική προϋπόθεση βέβαια ότι την έχει ήδη ξαναδοκιμάσει και την έχει πετύχει, άρα μπορεί να ξοδέψει όσα χρειάζονται για να τα επισκεφθεί. Ας τα δούμε:

1- The Palms, Las Vegas, Nevada. Εκπληκτικές over-the-top σουίτες και πολλά events στα  nightclub του, με πακέτα που ξεκινούν από τα  $850/βραδυά…
2- Venetian Macao resort στην Cotai Strip της Κίνας  είναι αντιγραφή του αντίστοιχου ξενοδοχείου στο Las Vegas και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο καζίνο του κόσμου με  51.000 τμ τζόγου!
3- Sun City, South Africa αν θέλετε να συνδυάσετε Πρωτοχρονιά, τζόγο και εξωτικές εμπειρίες.
4- Atlantis Resort, Bahamas. Παρέα με τη λευκή άμμο και του φοίνικες θα βρείτε το μεγαλύτερο καζίνο της Καραϊβικής, με  980 slot machines και 78 gaming tables με baccarat, roulette, craps, blackjack και Caribbean stud poker, καθώς επίσης και ένα high limit table, το Baccarat Lounge.
5- Casino de Monte Carlo, Monaco. Η κλασική επιλογή για τους λίγους. Σχεδιάστηκε από τον Charles Garnier, τον αρχιτέκτονα της Οπερας του Παρισίου Paris Opera και πέρα από τη θαυμάσια διακόσμησή του που θα θαυμάσετε, θα βρείτε επίσης  316 slot machines και 35 τραπέζια για ρουλέττα, ζάρια και blackjack.

6- Casino Metropol, Moscow, Ρωσσία. Λίγα λεπτά μακρυά από τη Κόκκινη Πλατεία και το Κρεμλίνο, το Casino Metropol, μέρος του Hotel Metropol βρίσκεται στη καρδιά της Ρωσσικής πρωτεύουσας, βολικό για να πιείτε οπουδήποτε τις βότκες σας και να καταλήξετε σε αυτό για τη διασκέδασή σας. .

7 –St. James Club, Mamora Bay, Antigua. Εδώ το βασικό θέμα δεν είναι το καζίνο αλλά ο ζεστός καιρός και οι πανέμορφες παραλίες.Το St. James Club είναι ένα high-end resort χαμένο σε μία ιδιωτική, εξωτική χερσόνησο.

ΠΗΓΗ:

ministryofmen.gr

Ταξίδια με γκρουπ: Πόσο συμφέρουν τελικά;


https://i1.wp.com/i921.photobucket.com/albums/ad51/zastava1966/group2012-600_236975_D01FE4.jpg

Της Ηρώς Κουνάδη

Για να είναι κανείς σε θέση να εκθειάσει τα πλεονεκτήματα των ταξιδιών με γκρουπ, θα έπρεπε να είναι από τους ανθρώπους εκείνους που νιώθουν άνετα με την ιδέα του προκαθορισμένου προγράμματος, που δεν παθαίνουν δύσπνοια με την ανάγνωση των λέξεων «Ξύπνημα τάδε ώρα. Πρωινό.», ή που έστω έχουν καταφέρει μία φορά να καταστρώσουν ένα υποτυπώδες ταξιδιωτικό πλάνο και να το τηρήσουν. Το ευτύχημα αυτού του πλανήτη, όμως, κι εδώ που τα λέμε ο βασικός λόγος για τον οποίο ταξιδεύουμε, είναι ότι κατοικείται από πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους. Κι αν δεν είσαι από εκείνους που θα θυσίαζαν τα ταξίδια τους στον βωμό του εφηβικού συνδρόμου εμένα-δε-μου-λέει-κανένας-τι-να-κάνω, τα ταξίδια με γκρουπ είναι μια καλή (βλέπε οικονομική) λύση, μέρες που είναι.

Συμφέρουν όντως τα ταξίδια με γκρουπ;

Η σύντομη απάντηση είναι ναι, αν θέλετε να πετάξετε με παραδοσιακή αεροπορική εταιρεία (και στις περισσότερες περιπτώσεις απευθείας) και να μείνετε σε ξενοδοχείο 4 αστέρων και πάνω. Ό,τι και αν κάνετε, καλύτερη τιμή που να καλύπτει το απευθείας αεροπορικό εισιτήριο και το ακριβό-υπό-κανονικές-συνθήκες ξενοδοχείο (μαζί με διάφορα άλλα καλούδια) από εκείνη του ταξιδιωτικού γραφείου αποκλείεται να βρείτε. Αν, τώρα, ταξιδεύετε off season, Μάρτιο για παράδειγμα, πετάτε με low cost αεροπορική ή πετύχετε μια καλή προσφορά «παραδοσιακής» αεροπορικής και μένετε σε hostel ή οικονομικά bed’n’breakfast, τότε συμφέρει να κλείσετε το ταξίδι μόνοι σας online.

«Τα ταξίδια με γκρουπ συμφέρουν πάντα, και ιδιαίτερα κατά τις εορταστικές περιόδους και γενικά στην υψηλή περίοδο» λέει χαρακτηριστικά ο Άγγελος Λάμπρου, διευθύνων σύμβουλος της Manessis Travel. Και ο Σίμος Παπαηλίας, γενικός διευθυντής της Grefis Holidays, επαυξάνει: «δεν είναι τυχαίο που τον τελευταίο καιρό βλέπουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους που μέχρι πρότινος είχαν την οικονομική ευχέρεια και ταξίδευαν μεμονωμένα, να προσπαθούν να προσαρμοστούν στο πρόγραμμα και την φιλοσοφία του γκρουπ». Την τάση αυτή έχει παρατηρήσει και ο κ. Λάμπρου: «ίσα ίσα, τα ταξίδια με γκρουπ αρχίζουν να γίνονται πιο δημοφιλή σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία» απαντά στην ερώτησή μου αν είναι λιγότερο δημοφιλή πια τα ομαδικά πακέτα.

https://i2.wp.com/i921.photobucket.com/albums/ad51/zastava1966/602679_Tc4sH7XatuA.jpg

Και μαζί και μόνοι…

Μπορώ να αγοράσω ένα –οικονομικότερο, όπως φαίνεται– πακέτο με γκρουπ και, όταν φτάσω στην πόλη των ονείρων μου, να κάνω το δικό μου πρόγραμμα και να μην το ακολουθήσω; Στη μόνιμη αγωνία κάθε γκρουπο-φοβικού ταξιδιώτη, όλοι όσοι ρωτήσαμε, επαγγελματίες και ταξιδιώτες, απαντούν καθησυχαστικά. «Εγώ δεν είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος, σε αντίθεση με τον φίλο μου, που μιλούσε συνεχώς με όλους. Από την δεύτερη μέρα και μετά, τους αφήσαμε και κάναμε το πρόγραμμά μας» λέει η Νάντια, 25 χρονών, που ταξίδεψε με γκρουπ μία μόνο φορά, στην Πράγα. «Ξαναβρήκαμε το γκρουπ μόνο στο πουλμανάκι για το Cesky Krumlov (σ.σ. χωριουδάκι-μπιζού στη Βοημία, περί τα 200 χιλιόμετρα από την Πράγα) γιατί η μεταφορά περιλαμβανόταν στο πακέτο, και μετά ξανά στο αεροπλάνο της επιστροφής».

Ο κ. Παπαηλίας μου λέει ότι οι τιμοκατάλογοι του Grefis Holidays είναι έτσι φτιαγμένοι ώστε αφαιρώντας από την τιμή του γκρουπ τις ξεναγήσεις, το πακέτο γίνεται αυτομάτως ατομικό. «Για να σας δώσω ένα παράδειγμα», λέει, «εμείς αγοράζουμε σαράντα θέσεις για Ρώμη. Στο αεροπλάνο, τριάντα δύο πελάτες μας είναι γκρουπ, και οκτώ ταξιδεύουν μεμονωμένα. Έχουν αγοράσει, όμως, το πακέτο αεροπορικά-ξενοδοχείο-μεταφορές στην ανταγωνιστική τιμή από την οποία επωφελούνται και εκείνοι που ταξιδεύουν ως γκρουπ».

Ο κ. Λάμπρου, της Manessis Travel, από την άλλη, όταν τον ρωτάω αν μπορώ να αγοράσω ένα πακέτο με γκρουπ και να μην ακολουθήσω το πρόγραμμά του στο εξωτερικό, απαντά χαμογελώντας «ναι, αλλά με δική σας ευθύνη… αν χαθείτε. Εξαιρείται η περίπτωση όπου στο πρόγραμμα της εκδρομής αλλάζουμε πόλη ή ξενοδοχείο. Εκείνη την ημέρα θα πρέπει να μας ακολουθήσετε».

Και αν ήθελα να προσθέσω μία επιπλέον εβδομάδα σε ένα 7ήμερο πακέτο, όπως αυτό το πολύ δελεαστικό Μαρόκο, και να κάνω το ταξίδι μου κατά το ήμισυ με γκρουπ και κατά το ήμισυ μεμονωμένο, θα μπορούσα; «Ναι, αγοράζοντας απλά δύο ταξίδια: ένα με γκρουπ και ένα μεμονωμένο» απαντά ο κ. Λάμπρου. «Θα χρειαζόταν μόνο μια ρύθμιση του αεροπορικού εισιτηρίου και η επιβάρυνση της διαμονής σας στο ξενοδοχείο».

https://i2.wp.com/i921.photobucket.com/albums/ad51/zastava1966/602682_qez984QolIg.jpg

Να μιλήσουμε με παραδείγματα;

Δεν θα συγκρίνουμε Χριστουγεννιάτικα πακέτα με τις τιμές που θα βρείτε online για τις ημέρες των γιορτών, γιατί δεν υπάρχει λόγος –δεν έχετε καμία ελπίδα να βρείτε οτιδήποτε κάτω από την διπλάσια τιμή online, ακόμη και αν έχετε προνοήσει από τον Αύγουστο. Θα μιλήσουμε με τιμές Νοεμβρίου:

Στο Grefis Holidays, βρήκαμε πακέτο πέντε διανυκτερεύσεων για Παρίσι με πρωινό στο 4 αστέρων Novotel Tour Eiffel, απευθείας πτήσεις, μεταφορές και ξεναγήσεις στην πόλη, τις Βερσαλλίες, και στα μουσεία του Λούβρου και του Fragonard, τρεις μέρες εισόδους στη Disneyland και δύο διανυκτερεύσεις στη Disneyland, στην τιμή των 585€ κατ’ άτομο, συν 145€ για τους φόρους των αεροδρομίων, σύνολο 730€ το άτομο.

Αν κλείνατε το ίδιο ταξίδι μόνοι σας, αρκετό καιρό πριν ώστε να πετύχετε την καλύτερη δυνατή τιμή, θα χρειαζόσασταν: 104€ για τα αεροπορικά (η καλύτερη δυνατή τιμή του έτους) με την easyJet, συν 165€ το δίκλινο δωμάτιο στο Novotel Tour Eiffel (οπότε 247,5€ κατ’ άτομο για τρεις διανυκτερεύσεις) συν 168€ για το τριήμερο πάσο στη Disneyland, συν 150€ το άτομο minimum για δύο διανυκτερεύσεις στη Disneyland. Συνολικά 669,5€ το άτομο, χωρίς ξεναγήσεις και μεταφορές με τραίνα και λεωφορεία από και προς το αεροδρόμιο, την Disneyland, τις Βερσαλίες και τα μουσεία.

Στο Manessis Travel, αυτό το δελεαστικό πακέτο για το Μαρόκο που λέγαμε προηγουμένως, ξεκινά από 345€ κατ’ άτομο και περιλαμβάνει αεροπορικά εισιτήρια με επιστροφή, μέσω ενδιάμεσου σταθμού με την Tunis Air ή την Alitalia, έξι διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχεία 5*, όλες τις μεταφορές ανάμεσα σε έξι πόλεις και ημιδιατροφή. Οι φόροι των αεροδρομίων ανέρχονται σε 255€, οπότε συνολικά 600€ κατ’ άτομο. Για να κλείσετε το ίδιο ταξίδι μόνοι σας, αν μπορείτε να τα βγάλετε πέρα με τόσο πολλά logistics (υπενθυμίζουμε ότι μιλάμε για έξι πόλεις σε επτά ημέρες), χρειάζεστε 228€ για τα αεροπορικά (η καλύτερη τιμή που βρήκαμε σε βάθος ενός έτους), συν 300€ το άτομο τουλάχιστον για έξι διανυκτερεύσεις σε 5άστερα ξενοδοχεία, και το λιγότερο 100€ το άτομο για τις μετακινήσεις σας με τραίνα και λεωφορεία. Θα προσθέταμε σε αυτά το κόστος της ημιδιατροφής, ήτοι πρωινού και μεσημεριανού ή βραδινού, αλλά το σκορ είναι ήδη 600€ (για το γκρουπ)-628€ (για το DIY).

https://i2.wp.com/i921.photobucket.com/albums/ad51/zastava1966/602685_B6AD87RnaqE.jpg

Σε γνωρίζω από την παρέα

Υπάρχει συγκεκριμένος τύπος ταξιδιώτη που επιλέγει συνειδητά τα ταξίδια με γκρουπ, ή είναι μόνο οικονομικοί οι λόγοι; «Είναι ένας συνδυασμός παραγόντων», μου λέει ο κ. Παπαηλίας. «Υπάρχει, κατ’ αρχάς, το θέμα της ηλικίας. Ένας ταξιδιώτης 60 χρονών που δεν μιλά καμία ξένη γλώσσα, επιλέγει το ταξίδι με γκρουπ γιατί μπορεί να εξυπηρετηθεί στα ελληνικά. Ένας νέος αλλά άπειρος ταξιδιώτης, το επιλέγει γιατί δε νιώθει άνετα σε μια πόλη που δεν γνωρίζει, να κινηθεί με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ή να βρει πού θα πάει. Μετά, υπάρχουν και άνθρωποι που το επιλέγουν επειδή είναι πολύ κοινωνικοί, και θέλουν στο ταξίδι να έχουν παρέα».

Τελικά, γιατί να πάω;

«Τα ταξίδια με γκρουπ είναι ιδανικά για όσους απλά τα θέλουν όλα έτοιμα χωρίς να πονοκεφαλιάζουν, πού θα βρω αυτό και πού εκείνο, και σιγά μη ρωτάω περαστικούς ή μη διαβάζω τουριστικούς οδηγούς…» λέει η Ελίνα, 30 χρονών, που ταξιδεύει συχνά με γκρουπ. «Ένα ακόμα μεγάλο συν είναι η αίσθηση ασφάλειας, υπό όλες τις έννοιες, και η γλώσσα, που αν δεν την μιλάς είναι αρκετά μεγάλο θέμα».

«Ξεχάσατε και κάτι σημαντικό, τη συντροφιά και την παρέα με τα άλλα άτομα του γκρουπ» μου λέει ο κ. Λάμπρου, και ο κ. Παπαηλίας επαυξάνει: «Ξέρετε πόσες φιλίες δημιουργούνται μέσα στα γκρουπ;».

Μήπως να μην πάω;

Να μην πάτε, αν η κοινωνικοποίηση με αγνώστους δεν συγκαταλέγεται στα δυνατά σας σημεία, αν δεν είστε γενικώς τυχερός άνθρωπος –οπότε οι πιθανότητες να συνταξιδεύετε με είκοσι άτομα εκ των οποίων δεν συμπαθείτε κανέναν είναι αυξημένες– και αν δεν αντέχετε την ιδέα ότι θα έχετε στις διακοπές σας πρόγραμμα («κι όταν λέμε πρόγραμμα, εννοούμε εγερτήριο στις 8.00, ξεναγήσεις μέχρι τις 13.00, φαγητό 13.05 με 14.30 και πάει λέγοντας», διευκρινίζει η Ελίνα), το οποίο μάλιστα δεν θα έχετε φτιάξει εσείς.

ΠΗΓΗ: in2life.gr

Αποδράσεις… για κάστανα και τσίπουρο!


Ο δεύτερος μήνας του φθινοπώρου (αλήθεια, ποιο φθινόπωρο;) αποτελεί παραδοσιακά το μήνα όπου γιορτάζεται ο καρπός του κάστανου, ενώ παράλληλα γίνεται η απόσταξη του τσίπουρου. Άνω Χώρα Ναυπακτίας, Μαυρίλο Φθιώτιδας, Όρμα Αριδαίας, Καρίτσα Λάρισας, Άρνα Λακωνίας, Καστάνιτσα  Αρκαδίας, Ροδαυγή Άρτας είναι κάποιες από τις γωνιές της Ελλάδας όπου θα εορταστούν τα εν λόγω προϊόντα.

Ο αρχιψήστης προηγούμενης Γιορτής Κάστανου στην Άνω Χώρα

Σε όλα τα μέρη της χώρας ο στόχος είναι διπλός: Από τη μια να αναδειχθούν, να προαχθούν τα ντόπια προϊόντα του κάστανου και του τσίπουρου και από την άλλη να δοθεί η αφορμή στους κατοίκους να προσφέρουν στους επισκέπτες τους μια ευκαιρία ανέξοδης ψυχαγωγίας, αλλά και μια ευκαιρία να διατηρηθούν  κάποιες παραδοσιακές εκδηλώσεις που χαρακτηρίζουν τη κοινωνική ζωή ενός χωριού και «δένουν» τους χωριανούς του.

Τα καστανοχώρια της Ελλάδας ξεπερνούν ίσως τα 100 και παράγουν πολλές χιλιάδες τόνους του θρεπτικού αυτού καρπού.
Οι γιορτές τελούνται τον Οκτώβριο, οι περισσότερες στα τέλη του, αλλά  ενίοτε και στις αρχές του μήνα. Έτσι, διαλέγετε και παίρνετε:

* Στη πλατεία του χωριού Καρίτσα Λάρισας διοργανώνεται το Σάββατο 13 και την Κυριακή 14 Οκτωβρίου Γιορτή Κάστανου, με παραδοσιακούς χορούς, έκθεση φωτογραφίας, γευσιγνωσία και γλέντι με λαϊκή ορχήστρα, ενώ θα μοιράζονται δωρεάν κάστανα σε όλους τους επισκέπτες.

* Στη πλατεία της Ροδαυγής Άρτας, την Κυριακή 14 Οκτωβρίου, από ώρα 11 π.μ. οι επισκέπτες θα απολαύσουν δωρεάν κάστανα και τσίπουρο, ενώ θα  διασκεδάσουν με παραδοσιακή κομπανία. Οι παραγωγοί θα έχουν την ευκαιρία να διαθέσουν τα κάστανά τους και άλλα τοπικά προϊόντα: καρύδια, ρόδια, κυδώνια, μέλι, γλυκά κ.ά.

* Στην Άνω Χώρα Ναυπακτίας διοργανώνεται το Σάββατο 20 Οκτωβρίου, από τις 10.00 το πρωί, η Γιορτή Κάστανου και Τσίπουρου, όπου γίνεται απόσταξη του τσίπουρου, ψήνονται κάστανα, σερβίρονται γλυκά (μπακλαβάδες, ραβανί, κουραμπιέδες), γλυκά κουταλιού (κεράσι, κάστανο, καρύδι, κυδώνι), τοπικές πίτες και γίδα βραστή. Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες «Γιορτές Κάστανου», αφού πραγματοποιείται επί έντεκα χρόνια.

* Στην Όρμα της Αριδαίας η Γιορτή του Κάστανου 2012 θα πραγματοποιηθεί,  επίσης, το Σάββατο 20 Οκτωβρίου και ώρα 20:00, στην πλατεία του χωριού. Οι επισκέπτες θα απολαύσουν μεζέ από ψητά και βραστά κάστανα, άφθονο κρασί και τσίπουρο, καθώς και χορό υπό τους ήχους του παραδοσιακού Prima Vista Balkan Quintet.

* Στην Καστάνιτσα  Αρκαδίας  η Γιορτή του Κάστανου θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27 Οκτωβρίου. Με 29 χρόνια εορταστικό παρελθόν η – όνομα και πράγμα – Καστάνιτσα υπόσχεται να σας ανταμείψει σερβίροντάς σας παραδοσιακά τοπικά φαγητά,όπως φασολάδα παντρεμένη, βραστή γίδα και βέβαια φαγητά και γλυκά τα οποία θα έχουν ως βασικό υλικό το κάστανο, συντροφιά με κρασί, τσίπουρο, παραδοσιακή μουσική και πολλές ακόμα εκπλήξεις όπως παραδοσιακούς χορούς, γευσιγνωστικές παρουσιάσεις κ.ά. Το πρωί του Σαββάτου θα προσφέρεται τσάι του βουνού στους πρώτους που θα καταφθάσουν.

* Στη πλατεία του χωριού Μαυρίλο, και πάλι το Σάββατο 27 Οκτωβρίου, 11 π.μ. ρουμελιώτικο γλέντι στην 5η γιορτή Κάστανου, που διοργανώνει η Πανελλήνια Ένωση Μαυριλιωτών. Τα κάστανα και το τσίπουρο, κερασμένα.

* Τέλος, στην Άρνα Λακωνίας διοργανώνεται κάθε χρόνο, τις τελευταίες μέρες του Οκτωβρίου, τριήμερη Γιορτή Κάστανου με καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ψημένα κάστανα και ζεστό τσίπουρο για καλωσόρισμα στους επισκέπτες.

Ψήστε και σε πυρίμαχο τηγάνι στο τζάκι

Πώληση τοπικών προϊόντων σε παλαιότερη Γιορτή Κάστανου στη Ροδαυγή.

ΠΗΓΗ: diakopes.gr

Οι γιορτές του φθινοπώρου: Weekends με αφορμή


Σαν να επισκέπτεσαι φίλους στο χωριό. Έτσι μοιάζουν οι υπαίθριες γιορτές που διοργανώνονται ανά την Ελλάδα το φθινόπωρο για όποια πιθανή κι απίθανη αφορμή μπορεί κανείς να σκεφτεί: από τη συγκομιδή των κάστανων, μέχρι τις ποδηλατάδες στα οινοποιεία. Και έτσι, σαν επίσκεψη σε φίλους στο χωριό, λειτουργούν: με τις μουσικές, το κρασάκι, και την (μεγάλη) παρέα στην πλατεία του χωριού. Δεν είναι ότι χρειαζόμαστε απαραίτητα «αφορμή» για ένα Σαββατοκύριακο στη φύση –απλώς αν το σπάσιμο του κουμπαρά συμπίπτει με μια ωραία γιορτή, ή με ένα πρόγραμμα που ξεπερνά τα συνηθισμένα ξενώνας-ταβερνάκι-βόλτες στο χωριό, τόσο το καλύτερο.

Γι’ αυτό συγκεντρώσαμε έξι weekends-προτάσεις για όλα τα γούστα, σε χαμηλές (αυστηρά και μόνο) τιμές. Για την περίπτωση που το σπάσιμο του κουμπαρά σας συμπέσει με κάποιο από τα Σαββατοκύριακα του Οκτωβρίου.

Ποδηλατάδες στην Ορεινή Κορινθία

Εσείς πόσο μακριά θα φτάνατε για ένα ποτήρι χρυσαφένιο Domaine Helios, νέας εσοδείας; Η ομάδα του Cycling4Wine, πάντως, θα κάνει 54 χιλιόμετρα με τα ποδήλατά της, για τέταρτη συνεχή χρονιά, και θα σας περιμένει. Η ποδηλατάδα ξεκινά στις 10.00 το πρωί της Κυριακής 14 Οκτωβρίου, από το οινοποιείο Domaine Helios στο Κούτσι Νεμέας, κάνει στάση στο οινοποιείο του Σπύρου Λαφαζάνη στις Αρχαίες Κλεωνές και στους Αμπελώνες Ζαχαριά στη Νεμέα και καταλήγει στο σημείο εκκίνησης για γεύμα μετά ζωντανής μουσικής. Η τιμή της συμμετοχής είναι 10€ κατ’ άτομο, συν 12€ προαιρετικά για το γεύμα, και εννοείται το κρασί είναι άφθονο. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ.

Κι αν δεν σας κάνει καρδιά να επιστρέψετε το ίδιο βράδυ –ή θέλετε να κλείσετε το Σαββατοκύριακο στην Ορεινή Κορινθία με την μεθυστική ποδηλατάδα– έχετε ουκ ολίγες επιλογές για την διαμονή σας. Εμείς προτείνουμε το Αρχοντικό Κεφαλάρι, στο ομώνυμο χωριό, οι τιμές του οποίου ξεκινούν από 65€ για το δίκλινο με πρωινό, και το Astra Hotel, στην Καστανιά, πολύ κοντά στη λίμνη Στυμφαλία, οι τιμές του οποίου κυμαίνονται στα 63€ το δίκλινο με πρωινό.

Περισσότερη ποδηλατάδα στον Χελμό

Κι άλλη μια ποδηλατάδα αυτό το τριήμερο, έτσι για να έχετε να διαλέγετε. Περισσότερη αδρεναλίνη αυτή την φορά, όπως μαρτυρά και το όνομα του 1ου Helmos Top Downhill Race που διοργανώνει το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων, μας περιμένει όλο το τριήμερο από 12 έως 14 Οκτωβρίου. Το ολοκαίνουριο ποδηλατικό μονοπάτι, στο οποίο θα διεξαχθεί ο αγώνας, έχει συνολικό μήκος δύο χιλιόμετρα, ξεκινά από την κορυφή του Χελμού για να καταλήξει στη Βαθειά Λάκκα, αφού διασχίσει δύο φορές τη χιονοδρομική πίστα και περάσει από τα άλματα του snowpark.

Το γεμάτο πρόγραμμα του τριημέρου περιλαμβάνει ακόμα άλματα στο Funbag, πάρτι, κληρώσεις ποδηλατικών δώρων και ski pass για το χειμώνα. Οι τιμές για μία διανυκτέρευση (το Σάββατο) με πρωινό, μεσημεριανό και παρακολούθηση των αγώνων ξεκινούν από 43€ το άτομο. Δείτε εδώ αναλυτικό τιμοκατάλογο, και λεπτομέρειες σχετικά με το πρόγραμμα και εδώ τα ξενοδοχεία που συμμετέχουν.

Δράση στο Πήλιο

Ένας πολλά υποσχόμενος ξενώνας άνοιξε μόλις τις πόρτες του στην Άφησσο του Πηλίου, και φαίνεται ότι ήρθε αποφασισμένος να κάνει τη διαφορά: Εκτός από τα όμορφα, ζεστά δωμάτια, τα λαχταριστά πρωινά και τη μοναδική θέα στον Παγασητικό, το Karavia Lux Innέχει να προτείνει και οργανωμένες δραστηριότητες που περιλαμβάνουν canyoning στο Μυλοπόταμο, trekking στο Χαλόρεμα ή mountain biking στο φράγμα Παναγιώτικο. Όλες οι διαδρομές canyoning και trekking γίνονται με τον έμπειρο οδηγό Γιώργο Ανδρέου και τους εξειδικευμένους συνεργάτες του, ενώ στο mountain biking θα έχετε μαζί σας τον έμπειρο ποδηλάτη Αλέξανδρο Πετρούτσο.

Οι τιμές ξεκινούν από 65€ το άτομο σε δίκλινο δωμάτιο, περιλαμβανομένου πρωινού και μιας δραστηριότητας, με όλον τον απαραίτητο εξοπλισμό. Για δύο ή περισσότερες διανυκτερεύσεις παρέχεται και ένα γεύμα δωρεάν. Δείτε περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

…Ή μήπως μανιταρογνωσία στο Πήλιο;

Ξέρετε να ξεχωρίζετε τα καλογεράκια από τις βασίλες, τις γουργουλιάνες, από τα ζουρλομανίταρα; Πιστός στην ετήσια παράδοση, ο αγαπημένος μας πηλιορείτικος ξενώνας Αμανίτα στην Τσαγκαράδα διοργανώνει και φέτος πέντε Σαββατοκύριακα μανιταρογνωσίας, τα οποία περιλαμβάνουν πεζοπορικές εξερευνήσεις στα δασικά μονοπάτια, ανάμεσα σε καστανιές και οξιές, αναζήτηση, συλλογή και φωτογράφηση μανιταριών, αλλά και σπέσιαλ γαστρονομικές βραδιές, με τα… λάφυρα του κυνηγιού, ντόπιο κρασί ή τσίπουρο και –αν είστε αρκετά τυχεροί και κάνει έστω και λίγο κρύο– αναμμένο τζάκι. Τα Σαββατοκύριακα της μανιταρογνωσίας διοργανώνονται όλο τον Οκτώβριο –το τελευταίο είναι αυτό στις 2-4 Νοεμβρίου. Οι τιμές ξεκινούν από 80€ για το δίκλινο δωμάτιο με πρωινό.

Κάστανα και τσίπουρα στην Άνω Χώρα Ναυπακτίας

Για την Άνω Χώρα Ναυπακτίας τα έχουμε ξαναπεί. Κτισμένη σε υψόμετρο που αγγίζει τα 1.055 μέτρα, στην καρδιά των καταπράσινων πλαγιών της Νότιας Πίνδου, είναι ένα από τα αγαπημένα μας χειμερινά καταφύγια. Η δε πλατεία του χωριού ντύνεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή στα γιορτινά της, υποδέχεται τραγουδιστές, οργανοπαίχτες και φανατικούς επισκέπτες και ετοιμάζει τα καζάνια για την ετήσια γιορτή τσίπουρου και κάστανου, η οποία φέτος πραγματοποιείται το Σάββατο 20 Οκτωβρίου.

Οι ετοιμασίες ξεκινούν από νωρίς το πρωί, από τις 10.00 συγκεκριμένα. Το τσίπουρο σιγοβράζει στα καζάνια καθώς τα κάστανα ψήνονται στις θράκες, ενώ παραδοσιακές πίττες και φαγητά έχουν την τιμητική τους –οι κυκλωτικοί χοροί στο τέλος είναι, βέβαια, εκ των ων ουκ άνευ. Προσθέστε σε όλα αυτά την μοναδική φύση της Νότιας Πίνδου, και τα ντυμένα με τα φθινοπωρινά τους χρώματα μονοπάτια της, κι έχετε μια εξαιρετική αφορμή για να ανηφορίσετε προς την Άνω Χώρα. Για την διαμονή σας, προτείνουμε τα πέτρινα δωμάτια του Ξενώνα Αλθαία, οι τιμές των οποίων ξεκινούν από 50€.

Γιορτή του κάστανου στην Καστάνιτσα

Εικοσιεννιά χρόνια ζωής μετρά η Γιορτή του Κάστανου στην ελατοσκέπαστη πλαγιά του Πάρνωνα, που φέτος διοργανώνεται το Σάββατο 27 Οκτωβρίου. Τσάι του βουνού και παραδοσιακές νοστιμιές με βάση το κάστανο έχουν την τιμητική τους, ενώ το κρασί και το τσίπουρο ρέουν άφθονα από το μεσημέρι ως αργά το βράδυ. Παραδοσιακές μουσικές και χοροί από τοπικούς συλλόγους, συνταγές μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής με βάση το κάστανο από πέντε σεφ επίσημους προσκεκλημένους, αλλά και εκθέσεις ζωγραφικής, λαογραφικού υλικού και χειροποίητων δημιουργιών και ενημερώσεις σχετικά με το περιβάλλον και το κάστανο από το Φορέα Διαχείρισης Πάρνωνα συμπληρώνουν το πρόγραμμα. Περισσότερες λεπτομέρειες για την γιορτή μπορείτε να δείτε εδώ.

Η Καστάνιτσα είναι ιδιαίτερη περίπτωση αρκαδικού χωριού. Χωρίς σχεδόν καθόλου τουριστική ανάπτυξη, με έναν και μοναδικό ξενώνα, το κουκλίστικο χωριό ξεπροβάλλει πίσω από το πυκνό ελατοδάσος του Πάρνωνα και ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της, με τα αμφιθεατρικά κτισμένα, ολόλευκα πυργόσπιτα να σκεπάζονται από τον χαρακτηριστικό καφεγκρί σχιστόλιθο και να πλαισιώνονται από ξύλινα μπαλκόνια.

Για τη διαμονή σας, η μία και μοναδική, κυριολεκτικά και μεταφορικά, επιλογή σας είναι ο παραδοσιακός Ξενώνας Αντωνίου (τηλ.: 27550 52255, 6979003530) που στεγάζεται σε ένα αναστηλωμένο αρχοντικό. Οι τιμές ξεκινούν από 50€ το δίκλινο με παραδοσιακό πρωινό. Ακόμη κι αν δεν επιλέξετε να μείνετε εδώ, κάντε μια στάση για σπιτικό φαγητό στο Στολίδι, στην πλατεία, και παραγγείλτε χοιρινό με κάστανο, αρνάκι κοκκινιστό, ή ρεβίθια με κάστανο. Θα μας θυμηθείτε.

ΠΗΓΗ: in2life.gr

Moria Arch: Η «καμάρα των ξωτικών»!


Το όνομά της αναφέρεται στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» (τα ορυχεία της Μόρια), ενώ ένας μύθος συνδέει τη δημιουργία της «καμάρας» με τα ξωτικά του δάσους που ζούσαν δίπλα στον ποταμό Oparara στη Νέα Ζηλανδία.

Η περίφημη και πολυφωτογραφημένη «Moria Arch» βρίσκεται στο «Kahurangi National Park» και έχει 19 μέτρα ύψος, ενώ είναι εξ ολοκλήρου «σκαλισμένη» σε έναν ασβεστολιθικό βράχο, στο κάτω μέρος του οποίου διαρρέει ο ποταμός Oparara.

Για περισσότερο από ένα εκατομμύριο χρόνια το ποτάμι Oparara -σαν άλλος φυσικός «γλύπτης»- έχει δημιουργήσει ένα εντυπωσιακό σύστημα με σπηλιές, καμάρες και κανάλια, τα οποία συνθέτουν με τη σειρά τους ένα απόκοσμο σκηνικό.

Σπάνια φυτά και δέντρα ευδοκιμούν στις όχθες του ποταμού, γύρω από τις σπηλιές, ενώ διάφορα πτηνά και έντομα συμπληρώνουν με τη παρουσία τους τις φυσικές εικόνες. Το πάρκο αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα αξιοθέατα της περιοχής, συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου, που επιλέγει την πεζοπορία ή το καγιάκ.

ΠΗΓΗ: perierga.gr

Weekend στο Ναύπλιο…


Παρά την τουριστική ανάπτυξη, η ιστορική πρωτεύουσα διατηρεί τους χαλαρούς ρυθμούς της και παραμένει και μια από τις γοητευτικότερες πόλεις της Ελλάδας

Κείμενο: Βασιλική Κεράστα , Φωτο. Κατερίνα Καμπίτη

Φτάνοντας στο Nαύπλιο, συνεχίζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη μέχρι την παραλία. Δεξιά μας η θάλασσα, αριστερά η νέα πόλη, ευθεία μπροστά μας η Ακροναυπλία και λίγο πιο πίσω το Παλαμήδι. Ωρα για στάση στις παλιές γραμμές του τρένου (που πια δεν φτάνει μέχρι εδώ). Οι φωτογραφικές μηχανές παίρνουν φωτιά. Της ταιριάζει πολύ η άνοιξη τούτης της πόλης! Θάλασσα «λάδι» και μικρά ψαροκάικα να αρμενίζουν. Στο βάθος το Μπούρτζι να συμπληρώνει άψογα την εικόνα. Παρασκευή πρωί, οι περισσότεροι επισκέπτες δεν έχουν έρθει ακόμα και μοιραζόμαστε με λίγους ντόπιους, στις καφετέριες της παραλιακής, την ησυχία και τους ράθυμους επαρχιώτικους ρυθμούς. Περπατάμε για την πλατεία Συντάγματος, την καρδιά της πρώτης πρωτεύουσας της Ελλάδας. Οι βουκαμβίλιες στις εισόδους και τα γεράνια στα μπαλκόνια των σπιτιών είναι ολάνθιστα. Ποδήλατα, μπάλες και παιδικές φωνές κυριαρχούν.

Ακόμα κι αν δεν θέλει να ασχοληθεί κανείς με την ιστορία του Ναυπλίου, η πλατεία Συντάγματος δεν το επιτρέπει! Στη μία γωνία το Βουλευτικό, το τζαμί όπου το 1928 λειτούργησε η πρώτη Βουλή των Ελλήνων. Δεξιά του το σημερινό Αρχαιολογικό Μουσείο, ένα βενετσιάνικο κτίριο με μπαρόκ πινελιές, και απέναντι το Θέατρο Τριανόν, το αλλοτινό Αλληλοδιδακτικό Σχολείο. Δίπλα τους υπέροχα νεοκλασικά σπίτια και ξενώνες, προτομές ιστορικών προσώπων, όπως της Καλλιόπης Παπαλεξοπούλου, ακόμα και ιστορικά δέντρα, όπως ο πλάτανος όπου το 1826 μίλησε ο Γεώργιος Γεννάδιος και η ελιά της εκκλησίας όπου κρέμασαν τον Αγιο Αναστάσιο επί τουρκοκρατίας.

Το βραδάκι, αυτή η πλατεία σφύζει από κόσμο, κέφι και μουσική. Tο Ναύπλιο παίρνει την κοσμοπολίτικη όψη του, όπως συνηθίζει κάθε Σαββατοκύριακο. Ηχοι τζαζ από ένα συγκροτηματάκι μάς καλούν για ένα ποτό στην αυλή του Βουλευτικού.

Βολτάρουμε στον Μεγάλο Δρόμο, την πιο χαρακτηριστική περαντζάδα του Ναυπλίου, χανόμαστε αριστερά του σε μικρούς πεζόδρομους, συναντάμε πλήθος καφέ και μπαρ, ταβερνάκια και εστιατόρια, γκρουπάκια που παίζουν μουσική σε διάφορες γωνιές και πολύ κόσμο έξω από την αίθουσα κάποιας γκαλερί που έχει εγκαίνια. Τα μαγαζιά εννοείται πως είναι ανοιχτά, το «γιορτή και σχόλη» δεν ισχύει για τους Ναυπλιώτες καταστηματάρχες. Αντιθέτως, είναι τις αργίες που η τουριστική παλιά πόλη «δουλεύει» καλύτερα. Βρισκόμαστε πάλι στην παραλία με διάθεση κεφάτη όσο εκείνη της πόλης.

Μόλις έχουμε απολαύσει μια υπέροχη ψαρόσουπα κοντά στο λιμάνι και ο 29χρονος γιος του ιδιοκτήτη μάς μιλάει για τους λίγους μήνες που άντεξε στην Αθήνα. Ακούγεται πραγματικά ερωτευμένος με την πόλη όπου μεγάλωσε και ζει. Μας θυμίζει το μύθο του Ναυπλίου, καρπού του έρωτα του Ποσειδώνα με τη Δαναΐδα Αμυμώνη. Ο Ναύπλιος, λοιπόν, γεννήθηκε στην Εύβοια και, ως εξαίρετος αστρονόμος, ανακάλυψε τον αστερισμό της Μικρής Αρκτου. Ταξιδεύοντας με τα πλοία του, αποφάσισε να εγκατασταθεί στη βραχώδη χερσόνησο και να χτίσει την πόλη Ναυπλία. Το παραμυθάκι θα κλείσει την πρώτη μέρα μας…

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ, Η ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΠΟΛΗ

Η πλατεία Συντάγματος μας κρατάει και το επόμενο πρωί κοντά της. Αφηνόμαστε σε συζητήσεις με τον Γεράσιμο Μελισσηνό και τη μητέρα του Ειρήνη, η οποία μας ταξιδεύει στο Ναύπλιο περασμένων δεκαετιών. Καταστρώνουμε το πλάνο της ημέρας. Το κάστρο, εκεί ψηλά, είναι ο στόχος. Θα ανέβουμε τα 857 σκαλιά ή θα ακολουθήσουμε με το αυτοκίνητο τον περιφερειακό δρόμο; Αφήνουμε την επιλογή για αργότερα!

Ξεκινάμε τη βόλτα μας από τις παρυφές του βράχου. Ακολουθούμε τις δρομόσκαλες του Ναυπλίου για τον Ψαρομαχαλά, την πιο παλιά και πιο γραφική συνοικία. Απίθανη ησυχία, λίγοι κάτοικοι, κατά κύριο λόγο γιαγιάδες και παππούδες, αρκετά γατάκια, κάποιοι πολύ όμορφοι ανακαινισμένοι ξενώνες, παντού γεράνια και βουκαμβίλιες. Ο Ψαρομαχαλάς επιβάλλει τους δικούς του χρόνους, αργούς και χαμογελαστούς. Αλλωστε, δύσκολο να απολαύσεις τις δρομόσκαλες βιαστικός.

Ανακαλύπτουμε την είσοδο για το παλιό Ξενία και την Ακροναυπλία με ασανσέρ. Από τη μια μεριά οι σκεπές της παλιάς πόλης, από την άλλη η θάλασσα κι ευθεία μπροστά το Μπούρτζι. Ποιος είπε ότι το Ναύπλιο δεν έχει τις εναλλαγές του; Ξυπνάς στην καρδιά μιας πόλης με αστικό και κοσμοπολίτικο ύφος, περπατάς σε μια γειτονιά ήσυχη όσο ένα χωριό και ξαφνικά βρίσκεσαι πάνω σε βράχο με υπολείμματα ελληνιστικών τειχών και βυζαντινών οχυρώσεων. Εδώ ήταν οχυρό και πόλη μαζί, μέχρι τον 15ο αιώνα, όταν το Ναύπλιο χτίστηκε στη σημερινή του θέση.

Η βεράντα του ανακαινισμένου Nafplia Palace (πρώην Ξενία) σχεδόν μπαίνει στη θάλασσα και είναι μια πολύ καλή (αν και τσουχτερή) στάση. Επιστρέφουμε στην πόλη περπατώντας κυκλικά. Φτάνουμε στην Πύλη της Ξηράς, που σήμερα χωρίζει την παλιά από τη νέα πόλη. Ακούγονται ήχοι από βιολιά και κρουστά! Είμαστε δίπλα στον παλιό σταθμό του ΟΣΕ, που έχει πλέον μετατραπεί σε ωδείο. Εννοείται πως έχουμε κουραστεί, αλλά το Ναύπλιο είναι ανεξάντλητο και άλλη μια ιδιαίτερη συνοικία βρίσκεται δίπλα μας. Στην Πρόνοια, τη γειτονιά με τα προσφυγικά, τα γεράνια συνεχίζουν να κυριαρχούν, τα παλιά φτωχόσπιτα είναι όμορφα ανακαινισμένα και δίπλα τους έχουν χτιστεί αρκετές νέες μονοκατοικίες και διπλοκατοικίες που καθόλου δεν προσβάλλουν την κλίμακα της συνοικίας. Γειτόνισσες κουβεντιάζουν στις αυλές, παιδιά κάνουν ποδήλατο κι εμείς συγκαταλεγόμαστε στους ελάχιστους επισκέπτες που φτάνουν έως εδώ. Ναι, προχωρήσαμε και στη νέα πόλη του Ναυπλίου, που σε τίποτα δεν διαφέρει από οποιαδήποτε άλλη ελληνική επαρχιακή πόλη.

Το βράδυ, για άλλη μια φορά, βολτάρουμε στα μαγαζιά, ανάμεσα σε ταβέρνες, μπαρ και ουζερί, γνωρίζουμε κι άλλους ντόπιους, βλέπουμε το Ναύπλιο μέσα από τη δική τους ματιά. Ο βράχος της Ακροναυπλίας, για παράδειγμα, ενοχλεί κάποιους Ναυπλιώτες, γιατί τα πρωινά κρύβει τον ήλιο από μια πόλη που ούτως ή άλλως έχει πολλή υγρασία. Πολλές προτροπές να κάνουμε το γύρο της Αρβανιτιάς!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΒΑΝΙΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΘΩΝΑ

Το άλλο πρωί μάς βρίσκει να περπατάμε το δρομάκι με τις φραγκοσυκιές για την παραλία της Αρβανιτιάς. Οι ντόπιοι έχουν πάντα δίκιο! Ούτε πέντε λεπτά περπάτημα κι έχουμε σχεδόν ξεχάσει ότι βρισκόμαστε σε πόλη. Ο βράχος μπορεί από τη μια πλευρά να κρύβει τον ήλιο, από την άλλη, όμως, «κρύβει» και τους θορύβους της πόλης. Το Ναύπλιο βουλιάζει από κόσμο (σε σημείο που έχουν ανοίξει το σχολείο για πάρκινγκ) κι εδώ δεν ακούγεται παρά το κυματάκι της θάλασσας και τα πουλιά που τιτιβίζουν. Ενα μικρό πευκοδάσος αγκαλιάζει την επίσης μικρή παραλία της Αρβανιτιάς, αλλά εμείς δεν είμαστε έτοιμοι για το πρώτο ανοιξιάτικο μπάνιο.

Ας ανεβούμε τα 857 σκαλιά κάποια άλλη φορά! Φτάνουμε γρήγορα με το αυτοκίνητο στο Παλαμήδι, για να αγναντέψουμε πόλη και θάλασσα από ακόμα πιο ψηλά και να περιηγηθούμε από προμαχώνα σε προμαχώνα. Καταλήγουμε να φωτογραφίζουμε τέσσερις Σκανδιναβές ενθουσιασμένες με το ελληνικό φως και το χρώμα της θάλασσας. «Η δική μας θάλασσα έχει ένα μουντό γκρι χρώμα. Η Ακρόπολη και το Ναύπλιο είναι ό,τι πιο όμορφο έχουμε δει μέχρι στιγμής στην Ελλάδα», λένε.

Ο ήλιος έχει δυναμώσει αρκετά και συνεχίζουμε με το αυτοκίνητο για Καραθώνα. Αναρωτιέμαι πώς μια τόσο ωραία και μεγάλη παραλία έχει γλιτώσει από μηχανικούς και κατασκευαστές. Αλλά έχουμε έρθει εκδρομή και η θάλασσα πνίγει τις όποιες απορίες. Ηρθε η στιγμή για την πρώτη βουτιά του χρόνου!

ΚΟΣΤΟΣ

Υπολογίσαμε το κόστος κατ’ άτομο για δύο διανυκτερεύσεις, 6 γεύματα και άλλα μικροέξοδα γύρω στα 320 ευρώ.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΤΕ

Με αυτοκίνητο το Ναύπλιο απέχει 174 χιλιόμετρα και μιάμιση ώρα από Αθήνα. Με λεωφορείο από το ΚΤΕΛ Κηφισού, θα χρειαστείτε περίπου 2 ώρες και 15 λεπτά. (Τ/210-51.34.588)

ΠOY NA MEINETE

Στο Ναύπλιο θα βρείτε πολλούς, όμορφους ξενώνες και εξαιρετικά ξενοδοχεία. Oι προτάσεις που ακολουθούν είναι ενδεικτικές:
Hotel Αθηνά (πλ. Συντάγματος, Τ/27520-26.647, www.athina-hotel.gr)
Αν δεν σας ενοχλεί η ζωντάνια της πλατείας και θέλετε να νιώθετε συνεχώς στην καρδιά της πόλης. Μικρά δωμάτια, πολύ όμορφα ανακαινισμένα, τα μπροστινά με μπαλκόνι στην πλατεία. Δύο μεγάλες σουίτες πίσω με θέα στο Κάστρο.60 – 70 ευρώ το δίκλινο, 100 – 120 ευρώ η σουίτα με πρωινό.
Hotel Grande Bretagne (πλ. Φιλελλήνων, Τ/27520-96.200, www.grandebretagne.com.gr)
Στο ανακαινισμένο κτίριο του 1878, θα απολαύσετε μια διακριτική πολυτέλεια, σε αμεσότητα με τον Αργολικό κόλπο. Η σουίτα και κάποια δωμάτια βλέπουν Μπούρτζι και Παλαμήδι. Οι 3 σοφίτες ξεχωρίζουν για τη ζεστή ατμόσφαιρα. 160 ευρώ το δίκλινο, 210 ευρώ η σουίτα και οι σοφίτες με πρωινό.
Palazzo (Ζυγομαλά και Φαρμακοπούλου, Τ/27520-29.934, www.palazzo-nafplio.gr) Σχετικά πρόσφατα ανακαινισμένο νεοκλασικό σε ήσυχη γειτονιά του Ψαρομαχαλά. Σύγχρονες αισθητικές παρεμβάσεις με σεβασμό στην κλασική αισθητική του κτιρίου. Θέα σε Μπούρτζι και Παλαμήδι από τον πάνω όροφο. Πολύ όμορφη η βεράντα του δωματίου 6. 90 – 140 ευρώ με πρωινό.

Για κρατήσεις που αφορούν τη διαμονή σας επισκεφθείτε τo:
www.booking.com

ΠOY NA ΦΑΤΕ

Ο Αραπάκος (Μπουμπουλίνας 81, Τ/27520-27.675) Ψαροταβέρνα με νόστιμες ψαρόσουπες.
Σαβούρας (λιμάνι Ναυπλίου, Τ/27520-27.704) Για μαγειρευτά και θαλασσινά.
Ελλάς (πλ. Συντάγματος, Τ/27520-27.278)Παραδοσιακό εστιατόριο.
Κανακάρης(Βασ. Ολγας 18, Τ/27520-25.371)Μοντέρνες επεμβάσεις σε ελληνικά κυρίως πιάτα.
Ο Νούλης(Μουτζουρίδου 22, Τ/27520-25.541)Μεζεδοπωλείο ενός πολύ κεφάτου μάγειρα.

ΒΟΛΤΕΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

• Πιείτε έναν καφέ όπου βρείτε τραπέζι στην πλατεία Συντάγματος.
• Περπατήστε το γύρο της Αρβανιτιάς και κάντε μια βουτιά στην παραλία της.
• Περιηγηθείτε στον Ψαρομαχαλά, ανεβοκατεβαίνοντας τις δρομόσκαλές του.
• Πάρτε μια βαθιά ανάσα και ανεβείτε τα 857 σκαλοπάτια που οδηγούν στο Παλαμήδι. Εναλλακτικά, πάρτε το αυτοκίνητο.
• Δανειστείτε από τα δύο κιόσκια, στις πλατείες Δημαρχείου και Φιλελλήνων, τον ψηφιακό ξεναγό, περιδιαβείτε την πόλη και ξεσκονίστε τις ιστορικές σας γνώσεις.
• Επισκεφτείτε το Λαογραφικό Μουσείο της πόλης για να γνωρίσετε την παραδοσιακή ζωή των κατοίκων από τον 19ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ού.
• Θυσιάστε λίγες ώρες από την πόλη για μπάνιο στην Καραθώνα.
• Πιείτε ένα ποτό στην ΑΓΟΡΑ, εκεί όπου συχνάζει η νεολαία της πόλης,ή στο γνωστό ΛΑΘΟΣ.
• Τιμήστε το κλασικό ιταλικό παγωτό στο Antica Gelateria di Roma.
• Αν βρεθείτε στο Ναύπλιο μεταξύ 18 και 29 Ιουνίου, παρακολουθήστε το Μουσικό Φεστιβάλ, για το οποίο οι Ναυπλιώτες έχουν να παινεύονται (www.nafplionfestival.gr).

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Γέφυρες στην Ευρώπη: Ιστορίες της απέναντι όχθης


Tης Ηρώς Κουνάδη

Γιατί είναι γοητευτικές οι γέφυρες; Πέρα από την προφανή αισθητική τους αξία και την Ιστορία που κουβαλούν, είναι και ο συμβολισμός με τον οποίο είναι επιφορτισμένες, εκείνος της ένωσης: διαφορετικών περιοχών, χωρών, λαών, ανθρώπων ή απλά αντικριστών οχθών ενός ποταμού. Όπως άλλωστε έλεγαν εκείνοι που σκέφτηκαν και σχεδίασαν το μακρινό 1996 το νέο, ενιαίο νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, «οι γέφυρες στην πίσω όψη των χαρτονομισμάτων παραπέμπουν στην επικοινωνία ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης καθώς και μεταξύ της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου».

Μετά, είναι και οι ιστορίες τους. Σχεδόν κάθε ευρωπαϊκή γέφυρα έχει πίσω της τουλάχιστον μια ενδιαφέρουσα ιστορία, μια λεπτομέρεια που δεν είναι ευρέως γνωστή, ένα περιστατικό που εκτυλίχθηκε πάνω από τις καμάρες της και έμεινε στην Ιστορία –ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ας πούμε, ξεκίνησε από την δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου σε μια γέφυρα του Σαράγιεβο. Αυτές τις ιστορίες, μαζί με τις ομορφότερες φωτογραφίες των πιο εντυπωσιακών ευρωπαϊκών γεφυρών, μαζέψαμε στην λίστα που ακολουθεί.

Γέφυρα του Μόσταρ, Βοσνία

Άλλη μία από τις ομορφότερες γέφυρες της Ευρώπης, λιγότερο διάσημη αυτή την φορά, είναι φορτωμένη, εκτός από την μακραίωνη Ιστορία της, και με αρκετούς συμβολισμούς. Κτισμένη τον 16ο αιώνα, επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, η ολόλευκη γέφυρα του ποταμού Neretva βομβαρδίστηκε και έπεσε στις 9 Νοεμβρίου του 1993, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Γιουγκοσλαβίας. Η γέφυρα ξαναχτίστηκε από την αρχή, πανομοιότυπη και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είχε κατασκευαστεί το 1556, και εγκαινιάστηκε εν μέσω πυροτεχνημάτων, δακρύων και πανηγυρισμών, στις 23 Ιουλίου του 2004. Ο ντόρος που έγινε δεν ήταν καθόλου υπερβολικός: πέρα από ιστορικό μνημείο και τουριστικό αξιοθέατο, η γέφυρα της πρωτεύουσας της Ερζεγοβίνης είναι σύμβολο ενότητας, καθώς οι δυο της άκρες ακουμπούν από την μία στην μουσουλμανική και από την άλλη στην χριστιανική συνοικία της πόλης.

Γέφυρα του Καρόλου, Πράγα, Τσεχία

Η εντυπωσιακή πεζογέφυρα που δεν ξεπερνά σε μήκος το μισό χιλιόμετρο ήταν κάποτε (τον 15ο αιώνα, οπότε και ολοκληρώθηκε, για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι) το μοναδικό πέρασμα του ποταμού Vltava και το «δυνατό χαρτί» που κατέστησε την Πράγα εμπορικό πέρασμα από τη δυτική στην ανατολική Ευρώπη. Τα μπαρόκ αγάλματα που κοσμούν τις δύο πλευρές της προστέθηκαν εδώ περί το 1700, τρεισήμισι περίπου αιώνες μετά την έναρξη των εργασιών κατασκευής της υπό τις οδηγίες του Βασιλιά Καρόλου IV.

Tower Bridge, Λονδίνο

Ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν το Ανατολικό Λονδίνο άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία δημιουργώντας κυκλοφοριακό χάος στην London Bridge, που ο αρχιτέκτονας Sir Horace Jones και ο μηχανικός Sir John Wolfe Barry ξεκίνησαν να χτίζουν μια νέα γέφυρα, για να την αποσυμφορίσουν. Μετά το θάνατο του πρώτου, ένα χρόνο αργότερα, ο αντικαταστάτης του George D. Stevenson αποφάσισε να παρέμβει στα σχέδια, προσθέτοντας γοτθικά βικτοριανά στοιχεία που θα ταίριαζαν με τον κοντινό Tower of London. Οι Λονδρέζοι του 1894 δεν ενθουσιάστηκαν με την υπερβολή της κατασκευής, γρήγορα όμως η γέφυρα εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μνημεία της πόλης.

Pont du Gard, Νότια Γαλλία

Κομμάτι ενός αρχαίου ρωμαϊκού υδραγωγείου, η γέφυρα του ποταμού Gard, κοντά στην πόλη Remoulins της Νότιας Γαλλίας θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα της ρωμαϊκής μηχανικής. Η γέφυρα κατασκευάστηκε από τον Marcus Vipsanius Agrippa (63 – 12 π.Χ.) με σκοπό την μεταφορά νερού και όχι ανθρώπων ή εμπορευμάτων –αν και υπάρχει επάνω της μία μικρή πεζογέφυρα. Αξιοθαύμαστο για την μηχανική της εποχής είναι το γεγονός ότι το υδραγωγείο μετέφερε νερό σε απόσταση 50 περίπου χιλιομέτρων, μέχρι τη ρωμαϊκή πόλη Nemausus, τη σημερινή Nimes.

Ponte Vecchio, Φλωρεντία

Μία από τις ομορφότερες –και πιο αναγνωρίσιμες– γέφυρες της Ευρώπης, αυτή που στεφανώνει τον ποταμό Arno στη Φλωρεντία κτίστηκε το 1345 από τον Taddeo Gaddi. Αρκετά μέτρα της επιφάνειάς της νοικιάστηκαν σε εμπόρους, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η κατασκευή της. Λέγεται, μάλιστα, ότι η αγγλική λέξη για τη χρεοκοπία (bankruptcy) προέρχεται από εδώ, και συγκεκριμένα από τις λέξεις banco roto (σπασμένος πάγκος) που σήμαινε ότι ο έμπορος είχε χρεοκοπήσει –οι στρατιώτες έσπαγαν τον πάγκο όποιου δεν μπορούσε να πληρώσει το ενοίκιο της γέφυρας. Η Ponte Vechio απέκτησε το 1565 το σκέπαστρό της, δημιούργημα του αρχιτέκτονα Giorgio Vasari. Γλίτωσε, δε, από τους βομβαρδισμούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου χάρη σε εντολή του ίδιου του Χίτλερ, να εξαιρεθεί από τους βομβαρδισμούς των γεφυρών της Φλωρεντίας.

Iron Bridge, Αγγλία

Η γέφυρα που διασχίζει τον ποταμό Severn στο Shropshire της Αγγλίας, μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλη ή περίτεχνη, έμεινε όμως στην Ιστορία για ένα λόγο: ήταν η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε εξολοκλήρου από χυτοσίδηρο. Κτισμένη το 18ο αιώνα, σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Thomas Farnolls Pritchard, ο οποίος όμως πέθανε πριν ολοκληρωθεί η κατασκευή, την οποία τελικά ανέλαβε ο σιδηρουργός Abraham Darby III. Η ευκολία στην ολοκλήρωση του έργου, που τελείωσε σε τρεις μόλις μήνες, παρά τους 400 τόνους χυτοσιδήρου που χρησιμοποιήθηκαν, άνοιξε το δρόμο για την υιοθέτηση του σιδήρου ως βασικού υλικού στην κατασκευή γεφυρών κατά τη Βιομηχανική Επανάσταση, κόστισε, όμως, πολλά στον Darby, ο οποίος υποτίμησε το κόστος της γέφυρας και παρέμεινε χρεωμένος για την υπόλοιπη ζωή του.

Γέφυρα των Στεναγμών, Βενετία

Ο θρύλος θέλει τα ζευγάρια που φιλιούνται μέσα σε γόνδολα ακριβώς τη στιγμή που περνά κάτω από την Γέφυρα των Στεναγμών να μένουν ερωτευμένα για πάντα. Ο Λόρδος Βύρων ήταν εκείνος που είπε ότι οι κρατούμενοι θα αναστέναζαν βλέποντας τη Βενετία για τελευταία φορά από τα παράθυρά της, καθώς θα μεταφέρονταν από το δωμάτιο των ανακρίσεων στη φυλακή του Δόγη για τη φυλάκιση, το βασανισμό ή την εκτέλεσή τους, δίνοντας στην Γέφυρα το όνομά της. Στην πραγματικότητα, στην εν λόγω φυλακή κρατούνταν μόνο μικροεγκληματίες, και μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα. Η αμέσως αναγνωρίσιμη γέφυρα, που δεν μπορούμε ακόμα να αποφασίσουμε αν είναι περισσότερο όμορφη ή τρομακτική, κατασκευάστηκε το 1600 από τον Antonio Contino.

Pont Alexandre III, Παρίσι

Η διασημότερη –και ωραιότερη, ίσως– γέφυρα του Σηκουάνα, με τα art nouveau φώτα της, τους φτερωτούς έρωτες, τις νύμφες και τους Πήγασους σε κάθε μια από τις κολώνες της, ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1896 και ολοκληρώθηκε το 1900. Πήρε το όνομά της από τον Τσάρο Αλέξανδρο Γ’ της Ρωσίας, που υπέγραψε την Γαλλο-Ρωσική συμμαχία το 1892. Ο γιος του τσάρου, Νικόλαος Β’, ήταν που έβαλε τον θεμέλιο λίθο της γέφυρας τον Οκτώβριο του 1896.

Γέφυρα Széchenyi, Βουδαπέστη

Ευρύτερα γνωστή ως chain Bridge, η εντυπωσιακή γέφυρα που ενώνει την Βούδα με την Πέστη, περνώντας πάνω από τον Δούναβη σχεδιάστηκε από τον Άγγλο μηχανικό William Tierney Clark, και δόθηκε για πρώτη φορά στην κυκλοφορία το 1849. Ουσιαστικά, είναι η μεγαλύτερης κλίμακας εκδοχή της επίσης δικής του Γέφυρας του Marlow, που περνά πάνω από τον Τάμεση στην ομώνυμη αγγλική πόλη. Το επίσημο όνομα της γέφυρας της ουγγρικής πρωτεύουσας είναι εκείνο του Ούγγρου Υπουργού Μεταφορών και Δημοσίων Έργων, István Széchenyi, στον οποίο ανήκε η πρωτοβουλία για την κατασκευή της. Αυτό που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό σχετικά με την γέφυρα της Βουδαπέστης, είναι πως χρηματοδοτήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της από τον Έλληνα επιχειρηματία Γεώργιο Σίνα, ο οποίος είχε σημαντικά οικονομικά συμφέροντα και ακίνητα στην πόλη. Η γέφυρα βομβαρδίστηκε κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και ξαναχτίστηκε, πανομοιότυπη, το 1949.

ΠΗΓΗ: in2life.gr

 

Παραμυθένιο βρετανικό τεϊοποτείο 632 ετών!


Το διάσημο βρετανικό τεϊοποτείο Tu Hwnt I’r Bont, στη βόρεια Ουαλλία, ένα από τα περισσότερο βραβευμένα καταστήματα του είδους ανά τον κόσμο, μετρά 632 χρόνια ζωής. Σερβίρει αδιάλειπτα σπάνια είδη τσαγιού σε ένα εκπληκτικό αναπαλαιωμένο κτίριο της βρετανικής επαρχίας, γνωστό για τους φυσικούς «κάθετους» κήπους που καλύπτουν την πρόσοψή του.

Το «Tu Hwnt I’r Bont» (σ.σ. «Πέρα από τη Γέφυρα») βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Conwy, δίπλα στη διάσημη γέφυρα Inigo Jones, κοντά στην πόλη Llanrwst της βόρειας Ουαλλίας και χτίστηκε το 1480 με σκοπό να προσφέρει στους επισκέπτες του έναν ειδυλλιακό χώρο για να απολαμβάνουν το τσάι τους.

Κατά τη διάρκεια των αιώνων αναστηλώθηκε και ανακαινίστηκε αρκετές φορές, διατηρώντας στο έπακρο το παραδοσιακό χρώμα του αλλά και όλα εκείνα τα στοιχεία που διαμόρφωσαν τη διασημότητά του μέσα στους αιώνες.

Οι επισκέπτες αντικρίζουν μια εντυπωσιακή εικόνα, με πλήθος φυτών στην πρόσοψη του κτιρίου, που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με την εποχή του χρόνου, σε ένα κατά βάση «τουριστικό αξιοθέατο» της περιοχής, που καταδεικνύει την αυθεντική «γεύση» της βόρειας Ουαλλίας και του πολιτισμού της.

Οι ιδιοκτήτες φροντίζουν να διατηρούν όσο καλύτερα μπορούν το ειδυλλιακό σκηνικό και να προσφέρουν ποιοτικά ροφήματα στους πελάτες τους, τα οποία συνοδεύουν με τα καλύτερα scones της χώρας, η συνταγή των οποίων εξακολουθεί να είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό!

«Τα βραβεία που έχουμε λάβει κατά καιρούς μάς δημιουργούν επιπλέον ευθύνες. Η συντήρηση του κτιρίου -και περισσότερο του κήπου και της πρόσοψης- απαιτεί χρόνο από μέρους μας. Όμως το αποτέλεσμα πάντα μας δικαιώνει», λένε οι ιδιοκτήτες.

ΠΗΓΗ: perierga.gr

Ο εντυπωσιακός κρατήρας Diamond Head …!!


 

Ο ηφαιστειακός κρατήρας Diamond Head , κοσμεί ως αξιοθέατο το νησί Oahu στο νησιωτικό σύμπλεγμα της Χαβάης, λίγο έξω από την πρωτεύουσα Χονολουλού. Το ηφαίστειο έχει εξαφανιστεί για πάνω από 150 χιλιάδες χρόνια, και σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν ότι η πιθανότητα της εκ νέου έκρηξη της κοντά στο μηδέν.

Ο κρατήρας έχει ύψος 230μ. και διάμετρο 1060 μ.. Oι Χαβανέζοι (Hawaiians) τον  αποκαλούν στην γλώσσα τους ως Laeahi(που σημαίνει  «Μέτωπο τόνου» – μεταφρ.Google) εξαιτίας της μορφής που σχηματίζουν τα άκρα του. Το σύγχρονο όνομα (Diamond Head – «Head Diamond»), του δόθηκε από ναυτικούς τον 19ο αιώνα  Είδαν στα βράχια του  κρατήρα την  λάμψη του ήλιου να σχηματίζει μια εικόνα που έμοιαζε  με την κεφαλή ενός διαμαντιού. 

Στην πραγματικότητα, αυτή η αλληλοεπίδραση δημιουργείται από την  λάμψη κρυστάλλων ασβεστίτη που εμπεριέχονται στα σχηματοποιημένα βράχια λάβας.

Το Diamond Head χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια τόσο του Πρώτου όσο και του  Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ως ένα φυσικό οχυρό. Τα τοιχώματά του ενισχύθηκαν σημαντικά για να αποκτήσει μεγαλύτερη αντοχή και να παρέχει επαυξημένη προστασία. Εκεί δημιουργήθηκε μία βάση τεσσάρων επιπέδων για να εξυπηρετήσει τις τότε ανάγκες.  Σήμερα μέρος  του Diamond Head αποτελεί  μια κλειστή ζώνη, στην οποία στεγάζεται  ο αμερικανικός σταθμός επικοινωνιών και ηλεκτρονικού πολέμου της ευρύτερης περιοχής.

Αλλά για τους τουρίστες  το τμήμα που δεν βρίσκεται στην απαγορευμένη στρατιωτική ζώνη, συνιστά μια πολύ καλή εμπειρία, μια και για να περιηγηθεί κανείς βαδίζει σε μονοπάτια που εναλλάσουν το έδαφος με σκαλοπάτια. Στο τέλος της πορείας αυτής βρίσκεται κανείς κυριολεκτικά στο χείλος της άκρης του  Diamond Head. Το αποτέλεσμα αποζημιώνει πλήρως μια και προσφέρει εκπληκτική θέα της Χονολουλού και του γύρω τοπίου.

Photos από : catsmob.com

Πολυλίμνιο: Πολυ…μυστικές βουτιές στους καταρράκτες


Η Λίμνη Καδή και ο ομώνυμος καταρράκτης που καταλήγει στα γαλαζοπράσινα νερά της

Κείμενο – φωτογραφίες: Ηρώ Κουνάδη

Το χωριό Χαραυγή είναι κρυμμένο από τον κεντρικό δρόμο, πίσω από ένα άλλο χωριό, που λέγεται Καζάρμα. Και στα δύο έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι κάπου πολύ κοντά στη μέση του πουθενά. Για την ακρίβεια, είσαι σχεδόν στη μέση του δρόμου Καλαμάτας-Πύλου. Αυτό όμως το έχεις ξεχάσει προ πολλού, από την στιγμή που άφησες τον κεντρικό δρόμο από τα μάτια σου και αφοσιώθηκες στο να μη χάσεις καμία από τις μισοσβησμένες, πολυκαιρισμένες ταμπέλες που δείχνουν την κατεύθυνση προς το Πολυλίμνιο.

Δεκαοχτώ στροφές και είκοσι έξτρα εκατοστά χώμα στο παρμπρίζ αργότερα, αφήνεις το αυτοκίνητο και ακολουθείς το μονοπάτι που κατηφορίζει απότομα προς την καρδιά του φαραγγιού. Κάπως έτσι πρέπει να φαντάζονταν τον δρόμο προς τα παραδεισένια τοπία τους εκείνοι οι ζωγράφοι της Αναγέννησης.

Πολυλιμνίου… κατάβασις

…Και ανάβασις, σε πολλά σημεία –γιατί τίποτα ωραίο δεν είναι και ξεκούραστο. Το χωμάτινο μονοπάτι κατηφορίζει μέχρι ένα σημείο, και μετά αρχίζει να ελίσσεται ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, κάτω από απολαυστική σκιά (την οποία θα πανηγυρίσετε δεόντως μετά το πρώτο δεκάλεπτο πεζοπορίας υπό τον ανελέητο μεσσηνιακό ήλιο) και πάνω από ξύλινα γεφυράκια που καθρεφτίζονται στα νερά των ρυακιών.

Για soundtrack σε όλη την διαδρομή έχετε το κελάρυσμα του νερού, και για πυξίδες τις ξύλινες ταμπέλες που σας ενημερώνουν κάθε λίγα μέτρα για το όνομα της λίμνης που ακολουθεί στα δεξιά ή τα αριστερά του δρόμου σας. Επιλέγετε διαδρομή ανάλογα με τα ονόματα που σας αρέσουν περισσότερο.

Οι λίμνες είναι συνολικά δεκαπέντε, αλλά μην ξεκινήσετε με σκοπό να τις εξερευνήσετε όλες, δεν θα τα καταφέρετε: κάποιες είναι κρυμμένες πίσω από διαδρομές που απαιτούν ορειβατικά παπούτσια και στοιχειώδεις τουλάχιστον γνώσεις του αθλήματος, ενώ σε κάποιες άλλες η πρόσβαση αποκλείεται όταν τα νερά του ποταμού φουσκώνουν.

Μια από τις ωραιότερες, και ταυτόχρονα ευκολότερες διαδρομές, είναι εκείνη προς την λίμνη Κάδη, με τον φαντασμαγορικό, είκοσι μέτρων καταρράκτη που πέφτει με ορμή στα γαλαζοπράσινα νερά της και τα επιβλητικά βράχια γύρω της να προκαλούν τους τολμηρότερους εξ ημών για βουτιά από (πολύ) ψηλά. Αν ακολουθήσετε τις ταμπέλες που δείχνουν προς αυτήν, θα συναντήσετε, μετά από δέκα-δεκαπέντε λεπτά πεζοπορίας στο καταπράσινο φαράγγι, πρώτα την λίμνη του Ιταλού.

Βαθυπράσινα νερά, κλαδιά δέντρων που αγγίζουν σχεδόν την επιφάνειά τους, και μίνι καταρρακτάκια που καταλήγουν ήσυχα σε τρεις από τις τέσσερις πλευρές της συνθέτουν την μαγική εικόνα της λίμνης του Ιταλού, που θυμίζει μικρή φυσική πισίνα, λαξευμένη στα βραχάκια που την περιβάλλουν. Η βουτιά στα παγωμένα, βαθιά νερά της είναι αναζωογονητική –ειδικά αν έχετε περπατήσει την διαδρομή με 40 βαθμούς υπό σκιάν– ενώ στην μοναδική άκρη της που δεν βρέχεται από καταρράκτη, αμέσως κάτω από την επιφάνεια του νερού, ένα λείο βραχάκι, λαξευμένο σαν πολυθρόνα, προσφέρεται για άραγμα και χάζι στους καταρράκτες. Δύο άτομα χωρούν μετά βίας στο φυσικό κάθισμά του, οπότε αν δεν πετύχετε τη λίμνη άδεια είτε εξοπλίζεστε με υπομονή και αράζετε στα βραχάκια εκτός νερού, είτε συνεχίζετε την ανάβαση.

Καδούλα ή Κάδη; Ποια (λίμνη) είναι η ομορφότερη;

Μετά τη λίμνη του Ιταλού, το μονοπάτι σχεδόν εξαφανίζεται, δίνοντας τη θέση του σε απότομα βράχια, μεγάλες πέτρες μέσα στο νερό, και σιδερένια στηρίγματα στρατηγικά τοποθετημένα για τους επίδοξους αναβάτες. Μην πτοηθείτε, όμως: ελάχιστα λεπτά αργότερα θα βρίσκεστε στην όχθη της Καδούλας, της μικρής παραμυθένιας λίμνης που πήρε το όνομά της από το σχήμα της (το οποίο θυμίζει καρδούλα) και θα ακούτε τον καταρράκτη να πέφτει με ορμή στην Κάδη, λίγα μέτρα πιο πάνω.

Αυτή η τελευταία, είναι κατά την ταπεινή μας άποψη η ωραιότερη λίμνη της συγκεκριμένης διαδρομής, αν όχι και ολόκληρου του Πολυλίμνιου. Κατά πολύ μεγαλύτερη σε μέγεθος από τις άλλες δύο (η επιφάνειά της αγγίζει τα 300 τετραγωνικά μέτρα) με υπέροχα, βαθυπράσινα νερά να καθρεφτίζουν την ειδυλλιακή βλάστηση που την περιβάλλει και επιβλητικά βράχια να υψώνονται γύρω της μέχρι το σημείο που μοιάζουν ότι θα αγγίξουν τον ουρανό, δεν είναι να απορεί κανείς που συγκεντρώνει τον περισσότερο κόσμο στις λαξευμένες θαρρείς στον βράχο όχθες της.

Οι λάτρεις της περιπέτειας βουτούν, όπως είπαμε, από τα ψηλότερα βράχια κατ’ ευθείαν στα παγωμένα νερά της, αν και για όσους προτιμούν την ασφαλή οδό υπάρχει και μια «ομαλή» είσοδος στη μια της άκρη, με ρηχά –πλην εξίσου παγωμένα– νερά, που βαθαίνουν σταδιακά μέχρι να βρεθείτε, χωρίς να το καταλάβετε, στο κέντρο της λίμνης. Προσοχή μόνο στους βουτηχτές που απειλούν να προσγειωθούν στο κεφάλι σας: κοιτάτε και λίγο προς τα πάνω εκεί που κολυμπάτε. Για μοναδική αίσθηση φυσικού Jacuzzi, πλησιάστε στο σημείο όπου καταλήγει ο καταρράκτης και δοκιμάστε να δείτε πόση ώρα θα αντέξετε κάτω από το παγωμένο νερό.

Άλλες λίμνες δεν υπάρχουν;

Όρεξη (και λογικές θερμοκρασίες) να ‘χετε, να εξερευνείτε! Μια λιγότερο δημοφιλής διαδρομή-διακλάδωση στο σημείο όπου συναντάτε τις πρώτες πινακίδες για τη λίμνη Κάδη καταλήγει στις λίμνες του Πανάγου και της Σταθούλας, που πήραν τα ονόματά τους από τον Πανάγο Γραμματικόπουλο και την Σταθούλα Θεριού, οι οποίοι πνίγηκαν στα νερά τους –ο πρώτος προσπαθώντας να την διασχίσει και μην έχοντας υπολογίσει τα ορμητικά νερά της και η δεύτερη το 1770, μαζί με τα δύο παιδιά της, κυνηγημένη από τις ορδές του Ιμπραήμ. Παρά τις τραγικές ιστορίες τους, και οι δύο λίμνες είναι πανέμορφες, με ανοιχτόχρωμα, γαλαζοπράσινα νερά και σαφώς λιγότερο κόσμο από εκείνες της διαδρομής που καταλήγει στην Κάδη.

Πανέμορφη είναι επίσης και η Μαύρη Λίμνα, πολύ κοντά σε ένα από τα δύο parking (το πού θα παρκάρετε εξαρτάται από την διαδρομή που θα ακολουθήσετε για να φτάσετε στο Πολυλίμνιο, όπως φαίνεται σε αυτόν τον χάρτη) με τον μικρό καταρράκτη της να κάνει «σκαλοπατάκι» και να καταλήγει απαλά στην βαθυπράσινη επιφάνειά της. Μην την μπερδέψετε με την Μαυρόλιμνα, η ανάβαση στην οποία απαιτεί να σκαρφαλώσετε το απότομο μονοπάτι πάνω από τον καταρράκτη στη λίμνη Κάδη –ορειβατικά παπούτσια και μια σχετική εξοικείωση με το άθλημα κρίνονται απαραίτητα.

Γενικά, οι διαδρομές στο φαράγγι που εκτείνεται σε τρία περίπου χιλιόμετρα είναι πολλές, όλες εξίσου ενδιαφέρουσες, και διαφορετικές ανάλογα με την εποχή και τις προτιμήσεις σας: άλλη θα ακολουθήσετε αν θέλετε βουτιές και… σκιοθεραπεία στην όχθη της λίμνης, άλλη αν ενδιαφέρεστε απλώς για την χαρά του trekking και άλλη αν θέλετε να εξασκήσετε τις ικανότητές σας στην αναρρίχηση βράχων. Εξοπλιστείτε με αθλητικά παπούτσια, πάρτε μαζί σας πολύ νερό και μια-δυο πετσέτες και… στείλτε μας φωτογραφίες όταν γυρίσετε.

Πού θα βολτάρουμε εκεί κοντά;

Μπορεί το ειδυλλιακό τοπίο και η παραμυθένια ατμόσφαιρα του Πολυλίμνιου να το κάνουν να μοιάζει σα να βρίσκεται στη μέση του πουθενά, στην πραγματικότητα όμως είναι στην καρδιά μιας πολύ ενδιαφέρουσας περιοχής, όπου το μόνο βέβαιο είναι ότι αποκλείεται να βαρεθείτε. Υπολογίστε ότι η Καλαμάτα απέχει από εδώ 31 χιλιόμετρα, η Πύλος 21 χιλιόμετρα, η Χώρα με το ενδιαφέρον αρχαιολογικό μουσείο της (στο οποίο φιλοξενούνται τα ευρήματα των ανασκαφών από το Παλάτι του Νέστορα) 18 χιλιόμετρα, το κάστρο της Μεθώνης 32 χιλιόμετρα και η Κυπαρισσία περί τα 45 χιλιόμετρα.

Μία παράκαμψη που αξίζει οπωσδήποτε να κάνετε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση και αν κινηθείτε, είναι αυτή που θα σας φέρει στην αρχαία Μεσσήνη, τον ωραιότερο ίσως αρχαιολογικό χώρο (ας μας επιτραπεί η μικρή δόση υπερβολής) που επισκεφθήκατε ποτέ. Με την αρκαδική της πύλη, που μοιάζει χτισμένη από Κύκλωπες, το καλοδιατηρημένο αρχαίο θέατρο, το πολύχρωμο μωσαϊκό –τόσο αναγνωρίσιμο από τις φωτογραφίες της που κυκλοφορούν ευρέως– στο Εκκλησιαστήριο, το Ασκληπιείο και το απόκοσμο στάδιο η μερική αναστήλωση του οποίου το κάνει ακόμη πιο υποβλητικό, η Αρχαία Μεσσήνη αποπνέει την μυστηριακή εκείνη ατμόσφαιρα που την κάνει γοητευτική ακόμη και για τους λιγότερο αρχαιολάτρεις εξ ημών. Για να αποφύγετε τον ανελέητο ήλιο, ελάτε νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα –ο αρχαιολογικός χώρος είναι ανοιχτός από τις 8.00 το πρωί μέχρι τις 20.00 το βράδυ και το εισιτήριο κοστίζει 4€. Διαβάστε περισσότερα εδώ.

Και πού θα φάμε;

– Στον Καταρράκτη, στη Χαραυγή: Πριν ακόμα προλάβετε να ξελαχανιάσετε από την ανάβαση της επιστροφής από το Πολυλίμνιο, θα δείτε το όμορφο μπαλκονάκι του, στην είσοδο του χωριού Χαραυγή. Πιάστε τραπεζάκι στη σκιά και ετοιμαστείτε να απολαύσετε εξαίσια μαγειρευτά (το κοτόπουλο με τις πατάτες στο φούρνο ήταν το δικό μας hit), μυρωδάτη χωριάτικη σε γαβάθα-γίγας και ντόπια, καλοψημένα κρεατικά στη σχάρα, με φόντο το φαντασμαγορικό ηλιοβασίλεμα πίσω από το φαράγγι. Οι τιμές κυμαίνονται στα 15-20€ το άτομο.

– Στο Σπιτικό, στη Γιάλοβα (περί τα 10 λεπτά μακριά από την Πύλο): Τα μαμαδίσια μαγειρευτά τιμούν το όνομά του (δοκιμάστε οπωσδήποτε τον μουσακά, το κοκκινιστό μοσχαράκι και το γιουβέτσι) ενώ η ποικιλία των ορεκτικών «παίζει» σε δύο γήπεδα, ελληνικό και κυπριακό. Για τους αμετανόητους κρεατοφάγους, ωραιότατη είναι και η σχάρα. Οι τιμές κυμαίνονται στα 15-17€ το άτομο, με εξαιρετικό χύμα κρασί.

– Στον Καγκελάριο, στην Κορώνη: Πιάστε τραπεζάκι στη σκιά του Δημαρχείου, και γεμίστε το τραπέζι με πιατάκια… της παρέας, που μοσχομυρίζουν αλμύρα: φρεσκότατα θαλασσινά και νόστιμοι ψαρομεζέδες, εναλλάσσονται στο μενού ανάλογα με την ψαριά της ημέρας. Εννοείται πως θα τα συνοδεύσετε όλα με μυρωδάτο ούζο. Υπολογίστε περί τα 15-20€ το άτομο, αναλόγως παραγγελίας.

– Στη Νέδα, στα Πλατάνια: Αν ο δρόμος σας φέρει από τους καταρράκτες της Νέδας, πιάστε τραπεζάκι στο μπαλκόνι, με το φαράγγι να απλώνεται στα πόδια σας, και παραγγείλτε… ό,τι έβγαλε η κουζίνα. Το λεμονάτο χοιρινό στο φούρνο με τις εξίσου λεμονάτες πατάτες μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Η ποικιλία συνήθως δεν είναι μεγάλη, αλλά ό,τι πάρετε θα είναι προσεγμένο στη λεπτομέρεια, και οι τιμές είναι ασυναγώνιστες: στα 10€ το άτομο.

Εδώ θα μείνουμε

Επιλογές διαμονής σε απόσταση περπατήματος από το Πολυλίμνιο δεν υπάρχουν. Έχετε, λοιπόν, να διαλέξετε για βάση σας ανάμεσα στην Καλαμάτα, την Μεθώνη, την Πύλο και τις περιοχές γύρω τους. Μερικές από τις επιλογές που ξεχωρίσαμε είναι οι εξής:

Finiki Plaza, στη Μεθώνη: Όμορφα, περιποιημένα, μεγάλα δωμάτια, μπαλκονάκια με θέα στη θάλασσα, και μια από τις ωραιότερες παραλίες της περιοχής –οι Λάμπες– σε απόσταση μόλις μερικών βημάτων. Τα δωμάτια διαθέτουν, επίσης, πλήρως εξοπλισμένο κουζινάκι και δορυφορική τηλεόραση. Οι τιμές είναι ασυναγώνιστες, στα 50€ το δίκλινο δωμάτιο, ενώ κρατήσεις πραγματοποιούνται και μέσω του Booking από εδώ.

Hotel Fotini, στην Καλαμάτα: Στιλάτα δωμάτια με εντυπωσιακές παροχές (ξεχωριστό καθιστικό, κουζινάκι, δορυφορική τηλεόραση και μπαλκονάκια με θέα στον Ταΰγετο και τη θάλασσα) στην περιοχή Βέργα, στο τέλος της Ναυαρίνου. Οι τιμές ξεκινούν από 70€ το δίκλινο. Κρατήσεις και μέσω του Booking, από εδώ.

Theoxenia Hotel Apartments, στους Χράνους: Κουκλίστικα, φωτεινά δωμάτια, βαμμένα σε παλ χρώματα, παροχές που περιλαμβάνουν δορυφορική τηλεόραση και πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα, και μια όμορφη πισίνα για να χαλαρώνετε γυρνώντας από τις βόλτες. Και όλα αυτά σε τιμές που ξεκινούν από 35€ για το δίκλινο δωμάτιο. Κρατήσεις και μέσω του Booking, από εδώ.

Colonides Beach Hotel, στα Βουνάρια: Τέσσερα μόνο χιλιόμετρα από την Κορώνη, διαθέτει μεγάλα, φωτεινά δωμάτια με μπαλκόνια που αγναντεύουν από ψηλά τη θάλασσα και πλήρως εξοπλισμένες κουζίνες. Η πισίνα και ο καταπράσινος κήπος ενδείκνυνται για καφεδάκι ή ποτό –πάντα με υπέροχη θέα στο γαλάζιο του κόλπου της Καλαμάτας– ενώ οι τιμές είναι εξαιρετικές: από 54€ το δίκλινο, αν κάνετε κράτηση μέσω του Booking.

Ξενοδοχείο Σίας, στον Άγιο Αυγουστίνο: Ίσως η πλησιέστερη στο Πολυλίμνιο επιλογή διαμονής, προσφέρει λιτά αλλά περιποιημένα δωμάτια με μπαλκονάκια που αγναντεύουν τον καταπράσινο κήπο του. Οι τιμές ξεκινούν από 39€ για το δίκλινο δωμάτιο με πρωινό. Κρατήσεις και μέσω του Booking, από εδώ.

ΠΗΓΗ: in2life.gr

Baatara Gorge, ο καταρράκτης που πέφτει μέσα σε σπηλιά…


 

Ο εντυπωσιακός καταρράκτης Baatara βρίσκεται στο χωριό Balaa, μεταξύ των πόλεων Laqlouq και Tannourine του Λιβάνου. Τα νερά του πέφτουν ορμητικά από ύψος 255 μέτρων σε μια προϊστορική σπηλιά από ασβεστόλιθο που είναι γνωστή και ως η «Σπηλιά των Τριών Γεφυρών» .  
Ανακαλύφθηκε το 1952 από τον Γάλλο σπηλαιολόγο Henri Coiffait. Ο καταρράκτης αλλά και όλη η γύρω περιοχή έχουν χαρτογραφηθεί πλήρως την δεκαετία του 1980 από τον οργανισμό Spéléo club du Liban.
 
Δυστυχώς η μόνο εποχή που μπορεί κάποιος να δει αυτή την εικόνα είναι μεταξύ των μηνών Μαρτίου και Απριλίου, όταν τα χιόνια στο βουνό λιώνουν.
ΠΗΓΗ: dinfo.gr

 

Μια παραλία κρυμμένη στο εσωτερικό ενός βουνού


ΠΡΙΝ ΜΕΡΙΚΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΕΙΧΑΜΕ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΩΣ «PHOTO ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΙΑ…Καιρός να μάθουμε και ποιο είναι αυτό το παραμυθένιο μέρος!!!

Ένα εντυπωσιακό έργο τέχνης που δημιούργησε η ίδια η φύση. Μια κρυμμένη παραλία στα νησιά Μαριέτα, στην ακτή Πουέρτο Βαγιάρτα, στο Μεξικό! Φαίνεται σαν να κατέρρευσε η οροφή του βουνού δημιουργώντας μια υπέροχη, ιδιωτική παραλία!

Η κρυμμένη παραλία στα νησιά Μαριέτα έγινε περισσότερο γνωστή από τον διάσημο ωκεανογράφο Ζακ Κουστώ. Ο Κουστώ εξερευνώντας την θαλάσσια ζωή των νησιών γοητεύτηκε από την ποικιλομορφία και τον πλούτο της υποβρύχιας ζωής. Κοραλλιογενείς ύφαλοι, χελώνες, δελφίνια, φάλαινες και πουλιά είναι οι μόνοι τυχεροί κάτοικοι των νησιών.

Τα νησιά Μαριέτα είναι μια ομάδα από μικρά ακατοίκητα νησιά λίγα μίλια ανοικτά των ακτών του Nayarit. Είναι το φανταστικό αποτέλεσμα της ηφαιστειακής δραστηριότητας χιλιάδων χρόνων. Το συγκεκριμένο νησάκι στο οποίο βρίσκεται η κρυμμένη παραλία είναι εντελώς ακατοίκητο και είναι μόνο μια ώρα μακριά με το καραβάκι από την δυτική-βορειοδυτική ακτή του Πουέρτο Βαγιάρτα. Ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός, που κατά ειρωνεία της τύχης κανείς δεν μπορεί να πατήσει νόμιμα το πόδι του εκεί.

Λέγεται ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1900 η κυβέρνηση του Μεξικού άρχισε να διεξάγει στρατιωτικές δοκιμές στα νησιά. Ακολούθησαν πολλοί βομβαρδισμοί και μεγάλες εκρήξεις δημιουργώντας σπηλιές και πετρώματα. Τη δεκαετία του 1960 ο Ζακ Κουστώ, μετά από χρόνια επιστημονικής έρευνας και εντατικής προσπάθειας για να προστατέψει νομικά το αρχιπέλαγος, κατάφερε τελικά την αναγνώριση τους ως εθνικό πάρκο, το «Parque Nacional Islas Marietas». Μέχρι σήμερα η μόνη ανθρώπινη δραστηριότητα που είναι νόμιμη στα νησιά είναι το ψαροντούφεκο και οι εκδρομές με καγιάκ.

Τώρα πώς θα φτάσετε στην κρυμμένη παραλία; Υπάρχει μια σπηλιά 12 – 15 μέτρων που αν την διασχίσετε κολυμπώντας θα καταλήξετε στον παράδεισο..

ΠΗΓΗ:pinnokio.gr

Free Evia


Οι καιροί είναι χαλεποί, αλλά η Εύβοια διαθέτει πολλές καλές παραλίες για ελεύθερο camping… μας είπαν κάτι φίλοι

Στέλιος Αρτεμάκης

 

Όχι εγώ, κάτι φίλοι. Παραβιάζουν τους νόμους της Ελληνικής Δημοκρατίας, στήνουν σκηνές σε κάτι απόμερες παραλίες, κάνουν μπάνιο όλη την ημέρα κυριολεκτικά, διαβάζουν βιβλία, κάνουν ψαροντούφεκο, το βράδυ ψήνουν πανσετάκια και μπριζόλες, παίζουν κιθάρες και άλλα τέτοια πολλά. Όταν γυρνάνε στην Αθήνα, είναι μαυρισμένοι σαν ναυαγοί.

Αυτοί, λοιπόν, μας είπαν για κάτι καλές παραλίες στην Εύβοια για ελεύθερο κάμπινγκ.

Βυθούρη

Μια παραλία «πίσω» από τη Δίρφυ, κυρίως βότσαλα αλλά και μερικά μπαλώματα από μαύρη άμμο. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι ότι δεν το πιάνει ήλιος νωρίς το πρωί. Το βασικό του μειονέκτημα ότι «νυχτώνει» νωρίς. Γιατί αριστερά και δεξιά βρίσκονται δύο βραχάρες που φροντίζουν για τη σκιά σου και για να μην το πιάνουν τα κύματα του Αιγαίου.  Κατά τα άλλα είναι ένα μικρό αμμούδι με αρκετούς φαν του ελεύθερου αλλά και πιο mainstream λουόμενους που γεμίζει με το παραμικρό. Επομένως δύο λύσεις: Ή πας καθημερινές για να το απολαύσεις, ή νωρίς την Παρασκευή το βράδυ.

Πως θα φτάσεις εκεί: Από Αθήνα οδεύεις προς Χαλκίδα και Ν. Αρτάκη. Κάπου στα μισά του δρόμου που διασχίζει το χωριό θα στρίψεις για Στενή και μετά θα ακολουθήσεις τις ταμπέλες για Καθενούς, Πάλιουρα και Άγιο Αθανάσιο. Μετά θα πρέπει να καβαλήσεις το βουνό και να συνεχίσεις προς Γλυφάδα. Από τη Γλυφάδα ταμπέλες για Χιλιαδού – Βυθούρη. Τα τελευταία χιλιόμετρα είναι βατός χωματόδρομος.

Must: Η κατάσταση είναι σχετικά hardcore και δε θα βρεις το παραμικρό ίχνος πολιτισμού αν π.χ. μείνεις από νερό. Τα πάντα μαζί σου. Στρωματάκια ύπνου απαραίτητα επίσης γιατί το μεγαλύτερο μέρος της παραλίας είναι χοντρό βότσαλο.

Προβολή χάρτη

Ποτάμι

Επίσης στην Εύβοια, αλλά εντελώς άλλη φάση. Το Ποτάμι βρίσκεται στην εκβολή μιας ρεματιάς, έχει πλατάνια, πολιτισμός και σκηνή στήνεις σχετικά μακριά από την παραλία. Μπορείς να το πεις και ντεμέκ ελεύθερο αφού ότι χρειαστείς από φαί-ποτό θα το βρεις στην ταβέρνα ενώ το χώμα είναι αρκετά μαλακό αν δεν είσαι ιδαίτερα ευαίσθητος.  Οι ντόπιοι έχουν φροντίσει για μια τουαλέτα λουξ δίπλα στις σκηνές που μάλλον δε θα σε αφήσει να ησυχάσεις αν έχεις στήσει κοντά. Ενας αυτόματος προβολέας θα σε ξυπνάει κάθε τρεις και λίγο. Τι το γαμάτο έχει λοιπόν; Η παραλία δεν παλεύεται, το τυρί της περιοχής είναι must ενώ μια ταβέρνα στα αριστερά της παραλίας είναι ο ορισμός της καλοκαιρινής ταβέρνας των διακοπών. Ιδανικό σκηνικό για να βλέπεις Ολυμπιακούς και να τρως σουβλάκια.

 

Πως θα φτάσεις εκεί: Φεύγεις με το καράβι από Ραφήνα για Μαρμάρι. Αφού αποβιβαστείς πας προς Κάρυστο και μετά για Πλατανιστό. Λίγο μετά τον Πλατανιστό θα βρεις μια ταμπέλα για ποτάμι. Αφού στρίψεις δεξιά σε περιμένει ένα μισάωρο πετροχωματόδρομου. Ψυχραιμία, δε χρειάζεται 4×4.

Must: Οπωσδήποτε να έχεις κλείσει τα εισητήρια της επιστροφής (Μαρμάρι – Ραφήνα) ειδικά αν πας Σαββατοκύριακο. Δε θες να κάνεις το γύρω γύρω από Χαλκίδα με τίποτα.

Προβολή  χάρτη  

Πετάλι

Πάνω κάτω τα ίδια με το Βυθούρη, περίπου στην ίδια περιοχή. Το ξεχωρίζεις από ένα βράχο που κόβει την παραλία στα δύο. Αλλά δύο σημαντικές διαφορές. Δεν είναι το ίδιο προστατευμένο από τον ήλιο οπότε θα χρειαστείς τέντα αν θες να κάτσεις μέρες. Είναι όπως πιο ευρύχωρο και θα έχεις περισσότερη άπλα. Οχι όπως στο Βυθούρη που ώρες ώρες θυμίζει κατασκήνωση του Δήμου Αθηναίων.

Πως θα φτάσεις εκεί: Μετά τη Χαλκίδα κατευθύνεσαι προς Ν. Αρτάκη. Κάπου στα μισά του δρόμου που διασχίζει το χωριό θα στρίψεις για Στενή και μετά θα ακολουθήσεις τις ταμπέλες για Καθενούς, Πάλιουρα και Άγιο Αθανάσιο. Μετά θα πρέπει να καβαλήσεις το βουνό και να συνεχίσεις προς Γλυφάδα. Εκεί ακολουθείς το δρόμο για Κοτσικιά. Να οδηγείς αργά για να μη χάσεις τις διχάλες.

Must: Το δεύτερο ψυγειάκι. Ή αν ούτως ή άλλως παίρνεις δύο, ένα τρίτο. Κάνε τα κουμάντα σου τέλος πάντων γιατί εκεί να δεις ερημιά.

Προβολή  χάρτη 

Λιμνιώνας

Μια θάλασσα από σκηνές στο βορειοδυτικό μέρος της παραλίας. Ταβέρνες, σπιτάκια, αυτοκίνητα, κόσμος, φασαρία, ελάχιστη έως μηδενική σκιά. Γενικά κακή ιδέα για ελεύθερο. Γιατί τότε βρίσκεται στη λίστα; Η θάλασσα του Λιμνιώνα είναι αυτό που λέει το όνομα του… γαλάζοπράσινη λίμνη. Ζεστά, καθαρά, διαυγή νερά χωρίς κυματισμούς. Το θέμα είναι ότι είναι αρκετά μακριά από Αθήνα για να πεις ότι πας μόνο για μπάνιο. Και για Σ/Κ δωμάτιο δε βρίσκεις εύκολα αφού δεν έχει και τα άπειρα.

Πως θα φτάσεις εκεί: Τα γνωστά, Αθήνα, Χαλκίδα, Αρτάκη και μετά συνεχίζεις μέχρι Ψαχνά. Στο κέντρο του χωριού χάνεσαι γιατί δεν υπάρχει ίχνος πινακίδας, κάνεις πέντε βόλτες, βλέπεις τα χωράφια, ρωτάς, απελπίζεσαι αλλά όταν αρχίζεις να ανηφορίζεις το βουνό ξέρεις ότι είσαι σωστό δρόμο. Δηλαδή, όλοι Λιμνιώνα οδηγούνε οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Κάποια  στιγμή θα δεις και μια ταμπέλα προς Αγία Σοφία – Λιμνιώνας.

Must: Ψυχραιμία και αθλητικό παπουτσάκι γιατί μπορεί να κουβαλήσεις για αρκετή απόσταση από το τέλος του δρόμου μέχρι τις σκηνές.

Προβολή χάρτη 

Κορασίδα

Top of the pops. Ηρεμία αν θέλεις ηρεμία, πολιτισμός αν θέλεις πολιτισμό και σούπερ παραλία. Ουσιαστικά είναι ένα χωριουδάκι πάνω στη θάλασσα με δύο τρεις ταβέρνες και αρκετά εξοχικά στην πλαγιά που δεσπόζει από πάνω. Μοναδικό πρόβλημα ο αέρας. Το μέρος είναι εκτεθείμενο αρκετά και σπάνια θα βρεις τη θάλασσα χωρίς κύμα το μεσημέρι. Αν πετύχεις άπνοια, κάνε το σταυρό σου, ευχαρίστησε το θεό για την καλή σου τύχη και απόλαυσε το όσο κρατήσει.

Πως θα φτάσεις εκεί: Μετά τη Χαλκίδα ακολουθείς τις πινακίδες για Κύμη μέχρι να φτάσεις Νεοχώρι. Εκεί στρίβεις δεξιά για το χωριό Αχλαδερή και μετά με τις ταμπέλες.

Must: Οι μεγάλες πέτρες σπανίζουν στην παραλία. Είναι όλες καβατζωμένες για τον αέρα. Πάρε μερικές από κάνα χωράφι στο δρόμο καλού κακού.

Προβολή  χάρτη

ΠΗΓΗ: oneman.gr

Οδηγός επιβίωσης στο σαπιοκάραβο


Και σάπιο να μην είναι, μερικές συμβουλές τις χρειάζεσαι για να μην ξεκινήσεις τις διακοπές σου με νεύρα.

Χρήστος Χατζηιωάννου

 

Την πήρες την άδεια. Και βρήκες και μερικά λεφτά για να φύγεις 5 μέρες να ξεκουραστείς. Είσαι στο λιμάνι του Πειραιά ευδιάθετος και έτοιμος να ζήσεις την απόλυτη χαλάρωση. Αλλά όχι, όχι ακόμα φίλε μου. Πριν κολυμπήσεις στα νερά της Μήλου, πριν δεις το ηλιοβασίλεμα από την Καλντέρα, πριν ανακαλύψεις γιατί η Πάτμος είναι το trend των τελευταίων ετών, πρέπει να περάσεις ένα τρίωρο / πεντάωρο / δωδεκάωρο δοκιμασίας. Να αποδείξεις ρε παιδί μου ότι της θέλεις πολύ αυτές τις διακοπές.

Ως πελάτης ο οποίος είναι έτοιμος να δεχθεί μια υπηρεσία για την οποία έχει πληρώσει, περιμένεις κάποια πράγματα. Απαιτείς μάλλον κάποια πράγματα. Όπως να έχει θέση να κάτσεις, να μην ταλαιπωρηθείς στην επιβίβαση και την αποβίβαση, να σέβονται τον προσωπικό σου χώρο, να έχεις κάποιες ανέσεις κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και να φτάσεις on time στον προορισμό σου. Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα. Καλό.

Το ONEMAN μάζεψε μερικές συμβουλές για να μπορέσεις να επιβιώσεις σε οποιοδήποτε καράβι. Βασικά για να διατηρήσεις την ψυχική σου ηρεμία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Θα μπορούσαν να είναι υποκατηγορία στις 50 καλοκαιρινές αλήθειες, αλλά είναι πιο grande. Ακολούθησέ τις πιστά..

Παρακαλείσθε όπως επιβιβαστείτε

Ακολούθησε τις οδηγίες του μούτσου – παρκαδόρου. Προφανώς και ξέρεις να παρκάρεις. Ναι, με κλειστά μάτια οδηγάρα μου εσύ. Αλλά στο αμπάρι του πλοίου, νόμος είναι αυτό που λέει ο μούτσος. “Πάρ’ το δεξιά” σου λέει; Αυτό κάνεις. “Εμένα κοίτα” σου λέει; Τον κοιτάς. “Ίσιωσε το τιμόνι” λέει; Το ισιώνεις. Πρώτον γιατί είναι σίγουρο ότι θα σε παρκάρει σωστά. Και δεύτερον και κυριότερον γιατί δεν υπάρχει λόγος να μπεις σε αντιπαράθεση και να κάνεις του κεφαλιού σου. Εκεί μέσα νιώθει βασιλιάς ο άνθρωπος. Άσ’ τον να το ζήσει.

Στείλε κάποιον να βρει θέσεις όσο εσύ περιμένεις στην ουρά. Ο λεγόμενος λαγός που θα τρέξει μπροστά και θα ετοιμάσει το έδαφος για τους υπολοίπους. Με τις άνευ αυτοκινήτου γιαγιάδες, με τους προνοητικούς που έχουν πάει 2 ώρες πριν στο καράβι και με κάτι οικογένειες που δεν έμαθαν ποτέ να χρησιμοποιούν προφυλακτικό και βγάζουν άλλο ένα Παπαδοπουλάκι κάθε χρόνο, πάει, γέμισε το πλοίο. Κι εσύ κάθεσαι σε κάτι πλαστικές στο κατάστρωμα

Παρακάλεσε την συνοδό σου (ή τα μπακούρια τους φίλους σου) να κατέβουν από το αυτοκίνητο. Για κάθε έναν που κάνει κουβέντα με τον λιμενικό “γιατί δεν μπορεί να μπει μαζί μου στο γκαράζ η κυρία;” η ουρά πιο πίσω καθυστερεί σημαντικά. Με άμεση επίδραση στα νεύρα των άλλων οδηγών. Δεν το θες αυτό. Θα τους έχεις συνεπιβάτες όλους στο πλοίο.

Πάρε από το αυτοκίνητο όλα τα απαραίτητα. Αν ξεχάσεις το κινητό σου θα το κλαις σε όλη τη διαδρομή. Κλειδιά, κινητό, λεφτά, εκείνο το βιβλίο που τυραννάς εδώ και 5 μήνες, ένα φουτεράκι για τις θερμοκρασίες Σιβηρίας στο σαλόνι και οπωσδήποτε τα ακουστικά σου. Τι; Όλα αυτά είναι μέσα στη βαλίτσα που είναι στο αμάξι; Είσαι άξιος της μοίρας σου νεαρέ.

Μην μπεις πρώτος στο πλοίο. Γιατί θα βγεις τελευταίος και δεν το θες αυτό μάλλον. Εκείνοι που φτάνουν στα πρόθυρα καρδιακού στο λιμάνι, τρία λεπτά πριν ανέβει η μπουκαπόρτα, είναι και εκείνοι που θα βγουν χαλαροί, ωραίοι και πρώτοι από το καράβι όταν φτάσετε. Δεν σου λέμε να παίξεις με την τύχη σου. Απλά να μην βιαστείς και φοβερά ρε παιδί μου.

Στο σαλόνι της οικονομικής

Βρες τρόπο να απομονωθείς. Είτε αυτό σημαίνει ότι θα βγάλεις όλο το ταξίδι με ακουστικά στα αυτιά, είτε κρύβεις στο σακίδιό σου και τους 7 τόμους του Game of Thrones που έχουν κυκλοφορήσει είτε θα λιώσεις κάποιο app στο κινητό σου μέχρι και να φτάσεις. Είναι πολύ σημαντικό να μην γίνεις έρμαιο της διασκέδασης που προσφέρει το πλοίο. Και με τον όρο διασκέδαση εννοούμε τη βαβούρα, τα ανέκδοτα του χωρατατζή του σαλονιού (πάντα υπάρχει ένας τέτοιος) και το όποιο πρόγραμμα παίζει η τηλεόραση.

Για τον Θεό, μην ανοίξεις κουβέντα με κανέναν. Κι αν ερωτηθείς, μην απαντήσεις. Ή απάντησε λακωνικά. Δεν είσαι σε bar να κάνεις καμάκι, δεν είσαι παγιδευμένος σε ασανσέρ, δεν είσαι κοινωνικά ανισόρροπος. Έχεις παρέα στο πλοίο, ασχολήσου με την παρέα σου και άσε τις ευγένειες για μια άλλη εποχή. Το μόνο που δεν θες όταν φτάσεις στο νησί, είναι να σου τσιμπουρωθεί ο “φίλος σου” από το πλοίο.

Κοιμήσου όσο μπορείς. Ναι, δεν είναι βολικά. Ναι, δεν γίνεται να σε πάρει ο ύπνος με το κεφάλι σου να στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στην παλάμη σου. Ναι, κάνουν πολλή φασαρία τα βλαμμένα τα παιδιά του διπλανού. Προσπάθησέ το όμως. Είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να γλιτώσεις την ταλαιπωρία. Κάτι ξέρουν ο Ουγγαρέζος και η Συνατσάκη..

Ξεκίνα μαραθώνιο Breaking Bad. Ή Game of Thrones. Ή Mad Men. Κάτι βρε αδερφέ. Κατέβασε στο laptop ή το tablet εκείνη την σειρά που όλο λες ότι θα ξεκινήσεις και δεν το κάνεις. Οι ώρες στο πλοίο μπορούν να περάσουν υπέροχα με τον Don Draper, τον Stanis Baratheon, τον Walter White και άλλους πολλούς.

Δημιούργησε το απαραίτητο κενό. Ανάμεσα σε εσένα και το διπλανό ζευγάρι που είναι έτοιμο να ξαπλώσει με τα πόδια στον καναπέ σε στάση κουταλιού. Βάλε μια τσάντα δίπλα σου, κάτσε με την παρέα σου λίγο απλωτά. Δεν σου λέμε να το παρακάνεις και να πιάσεις ένα σαλόνι ολόκληρο για εσένα και την κοπέλα σου. Αλλά είναι απαραίτητο να αναπνέεις λίγο, να μην είσαι στριμωγμένος και να μπορείς να τεντώσεις τα πόδια σου.

Τρώγοντας στο πλοίο

Δεν στήνουμε τσιμπούσι στο σαλόνι. Α τέλεια, έχει το αγαπημένο σου fast food στο καράβι. Μόνο που δεν είσαι ούτε στο τραπέζι του σπιτιού σου ούτε στο τραπεζάκι του εστιατορίου. Είσαι σε ένα σαλόνι πλοίου με ένα πολύ μικρό τραπεζάκι, το οποίο προφανώς και δεν χωράει 4 burger, 2 μακαρονάδες, μια σαλάτα και 8 αναψυκτικά.

Πέτα τα σουβλάκια στη θάλασσα. Και ό,τι άλλο μυρωδάτο έδεσμα είχε ξεμείνει στο ψυγείο σου ή αγόρασες από το λιμάνι επειδή δεν εμπιστεύεσαι και πολύ το φαγητό του πλοίου. Ξαναλέμε ότι δεν είσαι στο σαλόνι του σπιτιού σου για να κάνεις ό,τι γουστάρεις. Κι αν δεν θες να γεμίσεις κατάρες από τα γειτονικά τραπέζια, κράτα το σκόρδο μακριά τους. Με ένα σαντουιτσάκι από την καντίνα είσαι οκ.

Μην φοβηθείς το self service εστιατόριο. Το καραβίσιο φαγητό είναι πάντα τίμιο. Μην περιμένεις τίποτα φοβερές λιχουδιές και περιορίσου σε απλά και σχετικά στεγνά φαγητά όπως μακαρόνια, μπριζόλες κλπ. Θα το πληρώσεις ακριβά το εστιατόριο αλλά θα φτάσεις στο νησί φαγωμένος.

Έλα, μην κάνεις έτσι, λίγες ώρες είναι, θα περάσουν..

Στην επιστροφή να σε δω..

ΠΗΓΗ:oneman.gr

 

Ιδιωτικές σουίτες σε αεροπλάνα της Σινγκαπούρης .


Κλείστε έγκαιρα το εισητήριό σας……….και καλή ονειρεμένη πτήση !!!!

ΠΗΓΗ :rc-cafe.blogspot

Ύφαλοι Tubbataha: Φιναλίστ στα θαύματα της φύσης!


Έθεσε πρόσφατα με αξιώσεις υποψηφιότητα για να συμπεριληφθεί στη λίστα με τα «7 νέα θαύματα της φύσης» (New7Wonders Foundation), αποδεικνύοντας και με το παραπάνω ότι αποτελεί ένα από τα ωραιότερα θαλασσινά τοπία στον πλανήτη, έστω κι αν έμεινε εκτός της λίστας.

Οι ύφαλοι Tubbataha βρίσκονται στις Φιλιππίνες, και πιο συγκεκριμένα στη θάλασσα Sulu, αποτελώντας ένα από τα ωραιότερα συστήματα από υφάλους που έχουν δημιουργηθεί ποτέ κάτω από το νερό.

Ο ωκεανός είναι γεμάτος από συσπειρώσεις πολύχρωμων κοραλλιών (πάνω από 400 είδη), ενώ μια μεγάλη ποικιλία από σπάνια θαλάσσια είδη κάνουν παντού την εμφάνισή τους, σε ένα από τα πιο ελκυστικά θαλάσσια οικοσυστήματα του πλανήτη.

Επιπλέον, εκατοντάδες όμορφες παραλίες κατά μήκος των υφάλων, που δεν έχουν ακόμη επηρεαστεί από τη σήγχρονη τουριστική εμπορευματοποίηση, αποτελούν έναν καλό λόγο επίσκεψης στην περιοχή.

Άλλωστε ο αριθμός των ανθρώπων να θέλουν να γνωρίσουν από κοντά αυτόν τον ύφαλο αυξάνεται συνεχώς, ενώ διάφορες περιβαλλοντικές οργανώσεις όπως το WWF κάνουν το καλύτερο δυνατό για να διατηρήσουν τη σπάνια ομορφιά της περιοχής.

Κι αν οι ύφαλοι Tubbataha δεν κατάφεραν να μπουν στην τελική λίστα των «7 νέων θαυμάτων της φύσης», σίγουρα θα αποτελέσουν εκ νέου στο μέλλον μία υποψηφιότητα με αξιώσεις. Άλλωστε από το 1993 ολόκληρη η περιοχή ανήκει στη Λίστα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

ΠΗΓΗ:perierga.gr

20 best of… ελληνικές παραλίες!


Η έννοια «ωραία παραλία» είναι σχετική για τον καθένα, με αρκετές δόσεις υποκειμενικότητας. Για ποιο λόγο; Μα γιατί τα βασικά στοιχεία που δίνουν εν τέλει το συγκεκριμένο χαρακτηρισμό σε μια παραλία ποικίλλουν και σίγουρα είναι διαφορετικά για τον καθένα: τιρκουάζ, πράσινα ή γαλάζια νερά, ροζ άμμος ή λευκά βότσαλα, περιβάλλων χώρος και φυσικό τοπίο, η καλή παρέα αλλά και οι αναμνήσεις των διακοπών… Έτσι οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε σίγουρα να προσθέσετε μία ή δύο ακόμη παραλίες στη λίστα που ακολουθεί (μπορεί και παραπάνω!) ή θα βρείτε απλώς την αγαπημένη σας ανάμεσα στις 20 best of… ελληνικές παραλίες που ακολουθούν. Άλλωστε, αυτό που έχει σημασία δεν είναι η επιλογή αυτή καθαυτή αλλά το γεγονός ότι πολλές από τις ακτές της Ελλάδας δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από την Καραϊβική ή τις Μαλβίδες…

1. Πόρτο Κατσίκι, Λευκάδα

Την πρώτη φορά που την κοιτάς από ψηλά, πριν κατηφορίσεις τα σκαλάκια της, σχεδόν δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις. Το απόλυτο τιρκουάζ των νερών είναι τόσο εξωπραγματικό, που μοιάζει ψεύτικο. Τα μεγάλα, ολόλευκα βότσαλα κάνουν την τέλεια αντίθεση με τις πράσινες πινελιές των απότομων βράχων πίσω της και το όλο τοπίο χαλάει μόνο από από την αυγουστιάτικη πολυκοσμία.

2. Ναυάγιο, Ζάκυνθος

Μπορεί να είναι απρόσιτη από ξηράς, όμως αποτελεί χωρίς αμφιβολία σήμα-κατατεθέν του νησιού και ίσως ολόκληρης της Μεσογείου. Απόκοσμη, εντυπωσιακή, πασίγνωστη παγκοσμίως για τα νερά και το απαράμιλλο φυσικό τοπίο, μοναδικό στον κόσμο: πανύψηλοι λευκοί βράχοι ανάμεσα στους οποίους υπάρχει μια παραλία με κάτασπρη άμμο και βαθιά, καταγάλανα και πεντακάθαρα νερά.

3. Φωκιανό, Πελοπόννησος

Πιθανότατα δεν το έχετε καν ακουστά –κι αυτό αποτελεί μέρος της γοητείας του. Ένας ημικυκλικός κολπίσκος που «κλείνει» δεξιά κι αριστερά από καταπράσινες βουνοπλαγιές που καταλήγουν απότομα στη θάλασσα, χωρίς στεριά στον ορίζοντα και χωρίς καθόλου κόσμο, αλλά με υπέροχα, διάφανα γαλαζοπράσινα νερά, μεγάλα λευκά βότσαλα και ένα ερημικό ταβερνάκι που σερβίρει την ψαριά της ημέρας στο τηγάνι. Σαν σκηνικό από ταινία, στις όχθες του Μυρτώου.

4. Φαλάσαρνα, Κρήτη

Ροζ άμμος. Θα μπορούσαμε να γράψουμε άλλες εκατό λέξεις που να περιγράφουν μία από τις ωραιότερες παραλίες της Κρήτης, και πιθανότατα δεν θα σας εντυπωσιάζαμε περισσότερο. Εντάξει, πέρα από τη ροζ άμμο, έχει και τιρκουάζ νερά, και επιβλητικό τοπίο που δημιουργείται από τα βουνά γύρω της, και τεράστια έκταση. Και είναι και γεμάτη ξαπλώστρες και ομπρέλες. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή.

5. Αγία Άννα, Αμοργός

Από τα βραχάκια της βουτάμε στα πιο κρυστάλλινα, βαθυγάλαζα νερά του κόσμου όλου –ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε εκείνη την ώρα. Κι από εκεί, κολυμπάμε στα βαθιά, κοιτάμε προς τα κάτω κι αφήνουμε την αίσθηση (που μοιάζει με ίλιγγο) ότι αιωρούμαστε πάνω από έναν απίστευτα μπλε κόσμο να μας συνεπάρει. Και σίγουρα, μας περνά έστω και στιγμιαία από το μυαλό ο τίτλος εκείνης της ταινίας που στοίχειωσε για πάντα την Αμοργό με το κλισέ που τόσο δεν είχε ανάγκη.

6. Ζόρκος, Άνδρος

Ένας τέλεια σχηματισμένος, αμμουδερός κολπίσκος, που κλείνει με επιβλητικά βράχια στις δύο άκρες του. Νερά ανοιχτογάλαζα, τόσο διάφανα που νομίζεις ότι βουτάς σε πισίνα, και στο βάθος μόνο… η γραμμή του ορίζοντα. Οι διαδοχικές σπηλιές που σχηματίζουν τα βράχια στις άκρες του είναι η χαρά του εξερευνητή, ενώ το ταβερνάκι πίσω από την παραλία εγγυάται ουζοποικιλίες με θέα… σαν αυτή που βλέπετε στη φωτογραφία.

7. Μυλοπόταμος, Πήλιο

Tα πρασινογάλαζα, παγωμένα νερά του. Τα χρωματιστά βοτσαλάκια του. Τα γιγάντια βράχια που σχηματίζουν μια «πόρτα» η οποία οδηγεί σε μια δεύτερη, μικρότερη παραλία, με λιγότερο κόσμο και –παραδόξως– ψηλότερα κύματα. Η πράσινη κορνίζα από φουντωτά πεύκα πίσω του. Όλοι αυτοί είναι βασικοί λόγοι για να του έχουμε αδυναμία –κι ας έχει δύσκολο συναγωνισμό, τις υπόλοιπες καταπληκτικές παραλίες του Πηλίου.

8. Βοϊδοκοιλιά, Πελοπόννησος

Αν δεχτούμε τη θεωρία ότι κάποιος έφτιαξε τον κόσμο, σίγουρα φτάνοντας στην Βοϊδοκοιλιά έπιασε το μοιρογνωμόνιο. Δεν εξηγείται αλλιώς το τέλειο ημικυκλικό της σχήμα, το οποίο συναγωνίζονται μόνο τα διάφανα, ανοιχτογάλαζα νερά της και η σχεδόν λευκή άμμος που τα περιβάλλει. Τα δύο λοφάκια που την αγκαλιάζουν συνεισφέρουν το πράσινο που δεν θα μπορούσε να λείπει από το τοπίο, αλλά και το αρχαιολογικό ενδιαφέρον που μας προκαλεί να τα σκαρφαλώσουμε την ώρα που ο ήλιος πέφτει.

9. Γέρακας, Ζάκυνθος

Το τέλειο ημικυκλικό της σχήμα, η απαλή, χρυσαφένια άμμος και τα καταγάλανα, κρυστάλλινα νερά της έχουν γοητεύσει ακόμα και την caretta caretta, που έρχεται κάθε καλοκαίρι εδώ για να γεννήσει τα αβγά της. Οι φωλιές με τα χελωνάκια προστατεύονται από ειδική σήμανση, ενώ οι εθελοντές του Κέντρου Προστασίας αμέσως πριν την είσοδο της παραλίας αναλαμβάνουν να μας ενημερώσουν για την ωοτοκία τους και τον κανονισμό που επιβάλει η παραλία να κλείνει μετά τις 19.00.

10. Μεσακτή, Ικαρία

Η χαρά του surfer για τα γιγάντια κύματά της αλλά και μία από τις δημοφιλέστερες παραλίες του νησιού, γιατί έχει… κάτι για όλους. Και χρυσαφένια άμμο, και κρυστάλλινα νερά, και σκιά από αλμυρίκια, και καλαμένιες ομπρέλες που δεν χαλάνε το φυσικό τοπίο (και, το κυριότερο, δεν καταλαμβάνουν όλη την παραλία) και beach bars με soundtrack λίγο από reggae και λίγο από τα πούλια που ακούγονται στο τάβλι, και ησυχία για τους ερημίτες στις άκρες της.

11. Σίμος, Ελαφόνησος

Σμαραγδένια ρηχά νερά, απαλή, χρυσαφένια άμμος χωρίς ούτε ένα τόσο δα βοτσαλάκι, και αμμόλοφοι στο πίσω μέρος της. Σίγουρα, την αγαπούσαμε περισσότερο τις εποχές της αθωότητας, τότε που ήταν «μυστική», χωρίς καθόλου κόσμο και χωρίς καμία «ανάπτυξη», τότε που απλώναμε τα sleeping bag στις βάσεις των αμμόλοφων και μας έπαιρνε ο ύπνος ακούγοντας το κύμα. Οι παλιές αγάπες, όμως, δεν ξεχνιούνται έτσι εύκολα.

12. Πλατειά Άμμος, Κεφαλλονιά

Μπορεί ο Μύρτος να έχει το όνομα, και να μην στερείται και χάρης, αλλά όπως και να το κάνουμε η κοσμοσυρροή και η αξιοποίησή του στερούν κομμάτι της γοητείας του. Η Πλατειά Άμμος είναι το alter ego του. Διάφανα τιρκουάζ νερά, απαλή άμμος και λευκά βράχια που κατεβαίνουν απότομα μέχρι την αμμουδιά και… τετρακόσια σκαλοπάτια τα οποία πρέπει να σκαρφαλώσετε στην επιστροφή. Αντέχετε;

13. Καβουρότρυπες, Χαλκιδική

Κατά γενική ομολογία, ενώ το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής «έχει το όνομα» στη διασκέδαση, το δεύτερο πόδι έχει τη χάρη στις παραλίες. Από αυτές ξεχωρίζουμε τις όμορφες Καβουρότρυπες, που, εκτός από το διασκεδαστικό όνομα, διαθέτουν και νερά να τα πιεις στο ποτήρι, βραχώδεις ορμίσκους, βλάστηση που φτάνει μέχρι τη θάλασσα και τον περίφημο βράχο-σκαλιστή γοργόνα που, αν τα νερά δεν ήταν τόσο υπέροχα, θα ήταν η ατραξιόν της παραλίας.

14. Καϊάφας, Πελοπόννησος

Πουθενά αλλού στην Ελλάδα δεν θα βρείτε πενήντα συνεχόμενα χιλιόμετρα χρυσαφένιας αμμουδιάς, που να καταλήγουν σε τιρκουάζ Ιόνια νερά από την μία και πράσινα πευκοδάση (σε λίγα, δυστυχώς, τώρα πια σημεία) από την άλλη. «Καϊάφα» τη λέμε μόνο οι Αθηναίοι, τιμής ένεκεν από το όνομα του σταθμού του τραίνου που μας πρωτοέφερνε εδώ με τα φοιτητικά σύνεργα του κάμπινγκ –οι κάτοικοι της γύρω περιοχής την αποκαλούν ο καθένας με το όνομα του χωριού του, οι υπόλοιποι Πελοποννήσιοι τη λένε «παραλία του Πύργου».

15. Διακόφτης, Κάρπαθος

Τέλειο, κυκλικό σχήμα, διάφανα, γαλαζοπράσινα νερά, υπέροχη αμμουδιά και εφέ «πισίνας» στα ρηχά –η φωτογραφία μιλά μόνη της. Για να την προσεγγίσετε, θα χρειαστεί να διασχίσετε έξι χιλιόμετρα (ευτυχώς, σχετικά βατού) χωματόδρομου. Αλλά χαλάλι.

16. Γάνεμα, Σέριφος

Την αγαπάμε για την παχιά, καστανή άμμο, τα βαθυγάλαζα νερά και τα αρμυρίκια, για τη σκιά των οποίων δίνονται πρωινές μάχες. Επίσης, γιατί βρίσκεται επάνω σε ένα από τα ομορφότερα Κυκλαδονήσια, του οποίου τις εβδομήντα δύο (!) υπέροχες παραλίες έχει να συναγωνιστεί. Θα την αγαπούσαμε, βέβαια, περισσότερο αν ο συναγωνισμός της δεν μας έβαζε να επισκεπτόμαστε άλλη παραλία κάθε μέρα, και μας άφηνε να το πάρουμε απόφαση πως αυτή είναι η ωραιότερη παραλία του νησιού.

17. Κεδροδάσος, Κρήτη

Ένα υπέροχο δάσος από κέδρους «κορνιζάρει» τη σχεδόν λευκή αμμουδιά της, που καταλήγει σε παγωμένα, κρυστάλλινα, γαλαζοπράσινα νερά. Μυστηριωδώς, έχει γλιτώσει από το τουριστικό hype του γειτονικού Ελαφονησίου, κι αυτό –προφανώς– της χαρίζει μερικούς έξτρα πόντους στην κλίμακά μας.

18. Ιταλίδα, Κουφονήσια

Πού αλλού θα βρείτε το Ιόνιο σε συσκευασία (Μικρών) Κυκλάδων; Η Ιταλίδα είναι αμμουδερή, είναι απαλλαγμένη από κάθε είδους πλαστικό που θα χαλούσε το τοπίο, και τα νερά της έχουν μακράν το ωραιότερο μπλε που έχετε δει στο Αιγαίο. Επίσης, δεν βαθαίνουν απότομα, αλλά δεν βαριέσαι και να τα περπατάς. Τον Αύγουστο η κοσμοσυρροή εξορίζει την πετσέτα μας στα οκτώ μέτρα από εκεί που σκάει το κύμα. Αλλά της το συγχωρούμε και αυτό.

19. Μηλιά, Αλόνησος

Καταπράσινα νερά, πεύκα που φτάνουν ως το κύμα, μεγάλα λευκά βότσαλα που κάνουν ωραία αντίθεση με το χρώμα των νερών. Και για έξτρα μπόνους, η επίμονη σκέψη ότι εκεί που κολυμπάς αμέριμνος, θα βρεθεί ξαφνικά μπροστά σου μια μικρή Monachus Monachus που θα έχει ξεστρατίσει από το θαλάσσιο πάρκο, στα ανοιχτά της Αλοννήσου. Δεν συμβαίνει ποτέ, αλλά όλοι το σκέφτονται.

20. Κέδρος, Δονούσα

Τον Αύγουστο… αγγίζει επίπεδα λαϊκού προσκυνήματος. Όλον τον υπόλοιπο καιρό, όμως, είναι… ό,τι βλέπετε στη φωτογραφία: τιρκουάζ νερά που καταλήγουν σε σχεδόν λευκή άμμο. Και τριγύρω μόνο άγονο, σεληνιακό τοπίο. Όσοι πάντα ζήλευαν τον Ροβινσώνα, νιώθουν εδώ ευτυχισμένοι.

πηγή: in2life.gr

Απίθανες «κινητές μπιραρίες» στο Άμστερνταμ!


Τι μυαλό! Έναν πρωτότυπο τρόπο βρήκαν οι λάτρεις της μπίρας και του ποδηλάτου στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας προκειμένου να συνδυάσουν τις δύο μεγάλες τους αγάπες: μπίρα και ποδήλατο!

Οι πρώτες «κινητές μπιραρίες» έκαναν την εμφάνισή τους στο κέντρο της πόλης, κλέβοντας αμέσως τις εντυπώσεις. Τα γνωστά πλέον «beer bike» κυκλοφορούν παντού στους δρόμους, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας.

Οι περίφημες «ποδηλατο-μπιραρίες» μπορούν να μεταφέρουν μέχρι 12 «πελάτες», οι οποίοι κάθονται σε σκαμπό γύρω από το «μπαρ», ενώ ο ιδιοκτήτης έχει διπλή… αποστολή: Εκτελεί χρέη οδηγού του ποδηλάτου, όταν η μπιραρία κινείται στο δρόμο, αλλά και μπάρμαν, γεμίζοντας τα ποτήρια των πελατών όταν σταθμεύει σε κάποιο σημείο.

Απαραίτητο διακοσμητικό στοιχείο, το μεγάλο ξύλινο βαρέλι στο μπροστινό μέρος του «τετράτροχου» ποδηλάτου αλλά και η δυνατή μουσική που ξεχύνεται από τα μεγάφωνα της κινητής μπιραρίας, πλημμυρίζοντας τους δρόμους.

Κάτοικοι και τουρίστες δείχνουν να απολαμβάνουν αυτόν τον παράδοξο τρόπο ξενάγησης της πόλης, αφού μπορούν να συνδυάσουν ποτό και βόλτα, χωρίς να χρειάζεται να παραμένουν στάσιμοι σε ένα μόνο σημείο!

ΠΗΓΗ:perierga.gr