Tag Archives: Ρώμη

«Ψέμα ο διωγμός των Χριστιανών από τους Ρωμαίους»… υποστηρίζει ιστορική μελέτη


«Οι Χριστιανοί δεν έγιναν ποτέ θύματα συνεπούς και στοχευμένου διωγμού»

Με τίτλο «Ο μύθος των διωγμών: Πώς οι Πρωτοχριστιανοί επινόησαν την ιστορία των μαρτύρων», το βιβλίο που θα κυκλοφορήσει αναμένεται να προκαλέσει σάλο και έντονες αντιδράσεις.

Πρόκειται για μια ιστορική μελέτη από την ακαδημαϊκό, καθηγήτρια της Καινής Διαθήκης και της ιστορίας των πρωτοχριστιανικών χρόνων στο Πανεπιστήμιο της Notre Dame, Candida Moss, σύμφωνα με την οποία, οι αφηγήσεις για τις δοκιμασίες των χριστιανών μαρτύρων, για εύρεση καταφυγίου στις κατακόμβες, για τις μυστικές συναντήσεις τους και τη ρίψη τους στις αρένες με τα λιοντάρια, όλα είναι απόρροια της άρνησής τους να προδώσουν την πίστη τους και είναι όλα ψευδή!

Σκοπός τους ήταν να κυριαρχήσουν στη συνείδηση της ανθρωπότητας, σύμφωνα με το βιβλίο, ενώ στα 300 χρόνια που μεσολάβησαν από το θάνατο του Ιησού μέχρι και τη μεταστροφή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, μόνο μία περίοδος περίπου 10-12 χρόνων οι χριστιανοί υπέστησαν επιπτώσεις για την καταστολή της δράσης τους από τους αυτοκράτορες αλλά κι αυτή δεν ήταν ούτε μεθοδευμένη, ούτε οργανωμένη.

«Οι Χριστιανοί δεν έγιναν ποτέ θύματα συνεπούς και στοχευμένου διωγμού», λέει χαρακτηριστικά η Μος.

Μεγάλο μέρος της ιστορικής μελέτης της επικεντρώνεται στις 6 «υποτιθέμενα αυθεντικές» αναφορές των πρώτων μαρτύρων της εκκλησίας, επισημαίνοντας τις αντιφάσεις και τις ασυνέχειες ανάμεσα σε αυτές τις ιστορίες συγκριτικά με τα όσα γνωρίζουμε από τη Ρωμαϊκή κοινωνία.

Βέβαια, δεν θεωρεί τις ιστορίες αυτές εντελώς αβάσιμες, αλλά μη ακριβείς και επαρκείς για την αποκάλυψη της πλήρους αλήθειας.

Επίσης, η ιστορικός Μος επισημαίνει πως και μόνο το γεγονός ότι στους Χριστιανούς επιτρέπονταν υψηλά αξιώματα, όπως επίσης να χτίζουν τις εκκλησίες τους δίπλα και απέναντι από το αυτοκρατορικό παλάτι, αποδεικνύει πως δεν υπήρχε απολύτως κανένας λόγος να συναντώνται κρυφά και να κρύβονται σε κατακόμβες.

Η Candida Moss έχει σπουδάσει στην Οξφόρδη και στο Γέηλ, ενώ είναι τακτικός συνεργάτης του History Channel. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 5 Μαρτίου, πρωτίστως στην αγγλική γλώσσα.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tampouloukia.gr

Advertisements

H Iστορία του Γκι (με την λαϊκή ονομασία αρκουδοπούρναρο)


Λέγεται ότι οι Χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις προέρχονται από ένα έθιμο των Ρωμαίων, οι οποίοι συνήθιζαν να στέλνουν κλαδιά δέντρων μαζί με άλλα δώρα στους φίλους τους, κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Saturnalia.  Αυτό το έθιμο το υιοθέτησαν και οι πρώτοι Χριστιανοί.

Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται και από ένα διάταγμα της εκκλησίας της Bracara που εκδόθηκε αργότερα και απαγόρευε στους Χριστιανούς να διακοσμούν τα σπίτια τους με κλαδιά δέντρων την ίδια εποχή με τους ειδωλολάτρες, καθώς η Saturnalia ξεκινούσε περίπου μία εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα.

Η προέλευση των διακοσμήσεων φαίνεται να συνδέεται και με τους Δρυίδες οι οποίοι διακοσμούσαν τις καλύβες τους με αειθαλή δέντρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, για να τα χρησιμοποιούν σαν κατοικία τους τα πνεύματα του δάσους. Σε πολλά εκκλησιαστικά ημερολόγια, βρίσκουμε την παραμονή των Χριστουγέννων να αναφέρεται ως η ημέρα που οι εκκλησίες είναι δαφνοστόλιστες και το έθιμο είναι ριζωμένο το ίδιο βαθιά στη σύγχρονη εποχή όπως και στους ειδωλολάτρες ή τους πρώτους Χριστιανούς.

Ενας παλιός μύθος λέει ότι το γκι φύτρωσε για πρώτη φορά στις πατημασιές του Χριστού, όταν αυτός βάδιζε στη γη και τα αγκαθωτά φύλλα του αλλά και οι κόκκινοι καρποί του, συμβολίζουν τα μαρτύρια του Σωτήρα, λόγος για τον οποίο το γκι λέγεται και το «αγκάθι του Χριστού» σε πολλές γλώσσες της Βόρειας Ευρώπης. Πιθανότητα η σχέση με αυτούς τους μύθους ήταν ο λόγος που το γκι ονομάστηκε το «Αγιο Δέντρο», όπως αναφέρεται γενικότερα από τους παλιότερους συγγραφείς.

Ο Πλίνιος το περιγράφει με το όνομα Ακουϊφόλιους Aquifolius(λατινική ονομασία) και πρόκειται για το ίδιο δέντρο που ο Θεόφραστος αποκαλούσε Κράταιγο, Crataegus (λατινική ονομασία) αλλά οι μεταγενέστεροι σχολιαστές διαφωνούν.  Ο Πλίνιος αναφέρει ότι αν το γκι φυτευτεί κοντά σε ένα σπίτι ή αγρόκτημα, διώχνει μακριά το δηλητήριο, το προστατεύει από τους κεραυνούς και τη μαγεία, ότι τα λουλούδια του κάνουν το νερό να παγώνει και το ξύλο του/ο κορμός του, αν το πετάξεις σε οποιοδήποτε ζώο ακόμα και χωρίς να το αγγίξει, έχει την ιδιότητα να κάνει τα ζώα να γυρίσουν πίσω και να ξαπλώσουν δίπλα του.

Η Ιστορία του Ιξού

O ιξός είναι μία από τις Χριστιανικές παραδόσεις που όμως είναι ειδωλολατρικής προέλευσης και δεν έχει κανένα Χριστιανικό συμβολισμό. Ο ιξός ανήκει στην οικογένεια των Βισκοειδών Viscaceae . Όλα τα είδη της οικογένειας αυτής είναι είτε παρασιτικά είτε ημι-παρασιτικά.

 Η λατινική λέξη viscus όπως και η ελληνική λέξη Ιξός αναφέρονται στο σπερματική γλοιώδη υφή των καρπών του. Αυτές οι λέξεις συνδέονται με τις λέξεις vis και ισχύς, που σημαίνουν δύναμη.  Όλα τα είδη Χριστουγεννιάτικου Ιξού είναι ημι-παρασιτικά, που σημαίνει ότι είναι μόνο εν μέρει παρασιτικά.
Λαμβάνουν ένα μέρος των θρεπτικών συστατικών που χρειάζονται για την ανάπτυξή τους απομυζώντας με τις ρίζες τους τους χυμούς από τα κλαδιά ή τους κορμούς των δέντρων-«ξενιστών» στα οποία προσκολούνται και αναπτύσσονται, αλλά περιέχουν επίσης χλωροφύλλη και μπορούν να κάνουν φωτοσύνθεση για να παράγουν την τροφή τους.Οι παραδόσεις με το φιλί κάτω από τον ιξό προέρχονται από το Ρωμαϊκό εορτασμό της Saturnalia και πιστευόταν ότι το φιλί κάτω από τον ιξό προήγαγε τη γονιμότητα.  Σε πολλούς άλλους πολιτισμούς, όπως οι Κέλτες και οι Σκανδιναβοί, πίστευαν ότι ο ιξός είχε μαγικές ιδιότητες.  Κάτι που πιθανότατα προσέθετε στην γοητεία και το μυστήριο του φυτού είναι ο τρόπος εξάπλωσης/πολλαπλασιασμού του.  Οι καρποί που μοιάζουν με κερασάκια τρώγονται από τα πουλιά και οι σπόροι τους μπορούν να γονιμοποιηθούν μόνο αφού περάσουν από το πεπτικό σύστημα των πουλιών.  Κάποιοι αναφέρουν ότι το αγγλικό όνομα του φυτού «mistletoe» προέρχεται από δύο παλιές Αγγλικές λέξεις «mistel» που σημαίνει κοπριά/κόπρανα ζώου και «tan» που σημαίνει κλαράκι.   Στην πραγματικότητα όμως η προέλευση της λέξης mistel παραμένει μυστήριο.

Ο αυθεντικός χριστουγεννιάτικος ιξός είναι ο Viscum album, ένα είδος που απαντάται στην Ευρώπη και ζει παρασιτικά σε έναν μεγάλο αριθμό διαφορετικών ειδών δέντρων.  Οι καρποί του είναι τα παραδοσιακά λευκά μπαλάκια που χαρακτηρίζουν τον ιξό και μπορεί να αναπτυχθεί σε ενός μεσαίου μεγέθους θάμνο.  Ο Luther Burbank το έφερε πρώτος στην Καλιφόρνια αλλά ευδοκιμεί και σε άλλα μέρη των ΗΠΑ.  Τα πιο δημοφιλή είδη ιξού στις ΗΠΑ ανήκουν όλα στο γένος Phoradendron.  Ένα είδος, το P. tomentosum, απαντάται συχνά στο Τέξας και πωλείται σε όλες τις ΗΠΑ τα Χριστούγεννα.  Αλλα είδη, όπως το P. villosum που αναπτύσσεται πάνω στις βελανιδιές, αποτελούν σημαντικό τμήμα της τοπικής χλωρίδας.  Οι καρποί όλων των ειδών Phoradendron είναι συνήθως λευκοί, αλλά μπορεί να είναι επίσης κιτρινωποί ή ακόμη και ροζ.

Η σωστή ερμηνεία

Στην χώρα μας με την ονομασία γκι χαρακτηρίζουμε συνήθως όλα τα διακοσμητικά κλαδιά θάμνων και δέντρων που περιέχουν χρωματιστούς καρπούς και χρησιμοποιούνται στη χριστουγεννιάτικη διακόσμηση. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς θα πρέπει να διευκρινίσουμε τα εξής:

Το διακοσμητικό φυτό «ilex aquifolius» γνωστό και με την λαϊκή ονομασία αρκουδοπούρναρο, με τους σφαιρικούς κόκκινους καρπούς, στην πραγματικότητα είναι το «ΟΥ» (houx). Το φυτό «Viscum album» ο γνωστός ιξός είναι το πραγματικό «ΓΚΙ» (gui). Τα κλαδιά αυτών των φυτών μαζί με κλαδιά κουμαριάς (Arbutus unedo) και ρούσκου (Ruscus aculeatus και Ruscus hypoglossum ) συγκαταλέγονται στα λεγόμενα γκι διακοσμητικά κλαδιά.

Το Γκι (ο ιξός)… στο πιο λαϊκό του

Αλλιώς, λέγεται και ιξός, ή Άγιο δέντρο.
Ο λαός μας το λέει και Αγκάθι του Χριστού.
Σύμφωνα με ένα μύθο το γκι φύτρωσε για πρώτη φορά
όταν ο Χριστός βάδισε στη γη.
Τα αγκαθωτά φύλλα και οι κόκκινοι καρποί του
συμβολίζουν τα μαρτύρια που πέρασε.Αγριόδεντρα του βουνού

Το γκι συνηθίζεται να το κρεμάμε πάνω από την πόρτα και όποιοι συναντηθούν από κάτω φιλιούνται.
Πάνω στο φύλλωμά του λένε πως έχει την ιδιότητα να συγκεντρώνει τα κακά πνεύματα.
Ο ιξός είναι μόνιμο παράσιτο του έλατου.
Περιζήτητη χειμωνιάτικη τροφή για τα γιδοπρόβατα. Το χρησιμοποιούμε για χριστουγεννιάτικη διακόσμηση. Θεωρούμε ότι φέρνει γούρι.

Το γκι το λένε και νεραϊδόξυλο, γιατί τα παλιά χρόνια, οι χωρικοί μας πίστευαν ότι θεραπεύει τους νεραϊδοπαρμένους

ΠΗΓΗ:

tampouloukia.gr

Παιδικά γιο-γιο στην αρχαία Αθήνα


Έχετε βαρεθεί να αλλάζετε πάνες σε μωρά;

Τότε οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τη λύση για το πρόβλημά σας.

Στην εικόνα βλέπετε πάνω σε ένα αγγείο, την εικόνα ενός μωρού που κάθεται σε ένα καθισματάκι-γιογιό της εποχής.

Η εικόνα είναι πολύ οικεία ακόμα και σε εμάς σήμερα. Βλέπουμε ένα μωρό να κάθεται μέσα σε ένα βαθύ μπωλ και τα πόδια του να βγαίνουν μέσα από ειδικά προσαρμοσμένα ανοίγματα.

Κρατάει μία κουδουνίστρα, την οποία μπορεί και να κουνούσε να για να δείξει ότι τελείωσε «τη δουλειά του/της» στο γιο-γιο. Εκτός από αυτό διακρίνεται πιθανόν και ένα άλλο παιχνίδι του–σαν αυτά που σπρώχνουν σήμερα τα παιδιά–στα δεξιά της εικόνας.

Εκτός από αυτήν την απεικόνιση ένα πραγματικό αντίστοιχο κεραμικό καθισματάκι-γιογιό βρέθηκε στις ανασκαφές της Αγοράς στην Αθήνα. Όπως φαίνεται στη δεύτερη φωτογραφία υπάρχει ένα ειδικό άνοιγμα για να είναι ελεύθερα τα πόδια του μωρού, ενώ υπάρχει και αντίστοιχο άνοιγμα στο κάθισμα, ώστε το μωρό να κάνει την ανάγκη του και στο κάτω μέρος του δοχείου να συγκεντρώνονται οι ακαθαρσίες

Μάλιστα για να εξετάσουν οι αρχαιολόγοι αν όντως το εύρημά τους ήταν ένα χρηστικό αντικείμενο καθημερινής χρήσης, όπως βλέπετε και στην επόμενη εικόνα τοποθέτησαν μέσα στο αρχαίο γιο-γιό ένα σημερινό μωρό.

Πολύ περιληπτικά θα λέγαμε ότι ο Μινωϊκός πολιτισμός ήταν ένας από τους πρώτους της Μεσογείου που ανέπτυξε  ένα άρτιο σύστημα διαχείρισης αποβλήτων που είναι κοντά στο δικό μας. Στην τέταρτη εικόνα βλέπετε μία γραφική αναπαράσταση αυτού του συστήματος το οποίο έχει αρκετά ανεπτυγμένα υδραυλικά δίκτυα. Στην Κνωσσό συγκεκριμένα έχει ανακαλυφθεί ότι υπήρχε σύστημα τρεχούμενου φρέσκου νερού για μπάνιο, αλλά και αντίστοιχο σύστημα απομάκρυνσης των ακάθαρτων υδάτων.

Οι Μινωϊτες είχαν κανονικές τουαλέτες κατασκευασμένες από ξύλο και καζανάκι που έριχνε νερό από ένα μικρό ρεζερβουάρ που ήταν τοποθετημένο πίσω. Τα μέλη της βασιλικής οικογένειας φαίνεται ότι ήταν οι τελευταίοι της ιστορίας που χρησιμοποιούσαν τουαλέτες με καζανάκι μέχρι που η τεχνολογία αυτή ξανα-επινοήθηκε το 1596.

Οι πρώτοι αποθέτες απορριμμάτων στην Αθήνα δημιουργήθηκαν περίπου το 500π.Κ.Ε. Σε αυτή την εξέλιξη το 320π.Κ.Ε οι Αθηναίοι πέρασαν ένα νόμο που απαγόρευε το πέταγμα των ακαθαρσιών στο δρόμο. Όπως αργότερα και οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες αντιλαμβάνονταν πόσο σημαντική ήταν η καθαριότητα και συγκεκριμένα η καθαριότητα του νερού για τη δημόσια υγεία.

Οι Ρωμαίοι αργότερα ήταν αυτοί που θα λέγαμε κατασκεύασαν δημόσιες τουαλέτες που μοιάζουν αρκετά με αυτό που αντιλαμβανόμαστε εμείς σήμερα. Στη φωτογραφία βλέπετε ένα τέτοιο κτήριο από την Έφεσο.

ΠΗΓΗ: tampouloukia.gr