Tag Archives: Πολιτική

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: » Οι εμμονές της Ευρώπης, το «όχι» της Κύπρου κι’ εμείς… «


 

Εικόνα: toikonomopoulos
Θάνος Οικονομόπουλος

Το’ χουμε συνήθειο σε τούτο τον τόπο ν’ αντιδρούμε συναισθηματικά, με το θυμικό, υπό την επήρεια των εντυπώσεων. Πριν καταλαγιάσουν οι τελευταίες κι’ αφήσουν χώρο να λειτουργήσει η λογική ψύχραιμα, νηφάλια, αποστασιοποιημένα. Ίδιον του λαού, άρα και γνώρισμα της πολιτικής του τάξης. Το ξανάδαμε το έργο μ’ αφορμή τις δραματικές εξελίξεις στην Κύπρο, ως αποτέλεσμα μιας άφρονης , κοντόφθαλμης , αυτοκτονικής για ολόκληρο το εύθραυστο ευρωπαϊκό οικοδόμημα απόφασης των ανόητων , τιποτένιων λογιστάδων της ΕΕ, που καθυποταγμένοι στην κυρίαρχη γερμανική προτεσταντική «ορθοδοξία» και στενοκεφαλιά… πυροβόλησαν τα ήδη τρεμάμενα πόδια του οράματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Και άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου…

Το παμψηφικό «όχι» της κυπριακής Βουλής στην ανόητη ρετσέτα του ευρωιερατείου, ήταν αναμενόμενος μονόδρομος. Η κυπριακή οικονομία, στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο τραπεζικό, χρηματοπιστωτικό της σύστημα . «Περίεργα» αναπτυγμένο, με γκρίζες (έως και μαύρες…) δομικές πτυχές , με «διευκολύνσεις» που επιτρέπουν κάθε υποψία ξεπλύματος μαύρου χρήματος , έφθασε να είναι 8 φορές μεγαλύτερο του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. Μια φούσκα, υπό μόνιμη απειλή (ιδίως μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και το ευρώ αργότερα) έκρηξης , παρά την παραδοσιακή ανατολίτικη «πονηριά» των πολιτικών ηγετών της να κερδίζουν χρόνο και να βολεύονται προσωρινά, πιστεύοντας πώς για πάντα θα μπορούν να κοροϊδεύουν τους πάντες… Οι ενστάσεις των Ευρωπαίων για το αδιαφανές, ύποπτο κυπριακό χρηματοπιστωτικό σύστημα, διαρκείς και πιεστικές. Και ταυτόχρονα, κάθε άλλο παρά άδολες. Ο κυπριακός τραπεζικός «παράδεισος», οσοδήποτε μικρός συγκριτικά με τα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά δεδομένα , αποτελούσε ενόχληση για τα δικά τους συμφέροντα-οικονομικά, αλλά και εργαλείων πολιτικής επιρροής . Και ήθελαν να τον πετσοκόψουν. Ιδίως μετά την ανακάλυψη των πλούσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων και φυσικού αερίου στα κυπριακά «οικόπεδα», ανακάλυψη που οδήγησε και στην πρώτη στην ιστορία επίσκεψη Γερμανού καγκελαρίου , της κ. Μέρκελ , στο νησί της Αφροδίτης σε μια απροκάλυπτη απόπειρα εγγραφής «υποθηκών» και δημιουργίας συνθηκών επιρροής. Και οφέλους…

Οι… οιμωγές για «διαφάνεια» στο χρηματοπιστωτικό κυπριακό σύστημα, λοιπόν, δικαιολογημένες αλλά και…αρκούντως υποκριτικές. Η πρωτοστατούσα (μήνες τώρα…) στην «κάθαρση» Γερμανία, γνωρίζει πολύ καλά πώς το δικό της χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται πολύ ψηλότερα από το κυπριακό στην διεθνή κατάταξη…αδιαφάνειας, στην 60η θέση παγκοσμίως, όταν αυτό της Κύπρου βρίσκεται στην 150η! Κι’ άλλωστε, αν ειλικρινά η (γερμανική, φευ…) Ευρώπη ήθελε να αποκαθάρει τις κυπριακές τράπεζες, μπορούσε να το κάνει σταδιακά και μεθοδικά, με πιέσεις που θα ανάγκαζαν την Λευκωσία ν’ αποδεχθεί τους διεθνείς όρους διαφάνειας και προστασίας από το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Χωρίς να τινάξει εν μια νυκτί την κυπριακή εθνική οικονομία στο αέρα. Και το κυριότερο: χωρίς να βάλει μπουρλότο η ίδια στα θεμέλια του δικού της «συστήματος», πάνω στο οποίο στηρίζει όλες τις πολιτικές της! Δηλαδή, στην αξιοπιστία και σταθερότητα του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, που εδράζεται στην εμπιστοσύνη αλλά και την εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων. Με το μέτρο που υπαγόρευσε εκβιαστικά να πάρει η Κύπρος, τίναξε στον αέρα αυτή την εμπιστοσύνη. Γιατί ποιος καταθέτης , μεγάλος η μικρός (και οι μικροί στο σύνολό τους είναι αυτοί που στηρίζουν τις τράπεζες…) θα έχει του λοιπού την βεβαιότητα -ακόμη κι’ αν όλα… «ξεγίνουν», οι εντυπώσεις έχουν πια δημιουργηθεί-πώς αυτό που επιχειρήθηκε στην Κύπρο, δεν θα επιχειρηθεί και στην δική του χώρα, αν τα πράγματα με την παγκόσμια κρίση «σφίξουν» (κι’ όλα δείχνουν ότι θα σφίγγουν…)-άρα : τράβα βρες ασφαλέστερο τραπεζικό σύστημα να αράξεις τις καταθέσεις σου…

Εκτιμώντας με τις μέχρι στιγμές αντιδράσεις και εξελίξεις , το κυριότερο σφάλμα που διέπραξε , με γνώμονα τα ίδια της τα συμφέροντα,με την πρόχειρη και δογματική απόφασή της για την Κύπρο η ΕΕ, ήταν πώς… άνοιξε την κερκόπορτα στη Ρωσία ν’ αναμιχθεί στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Και μάλιστα στην πολλαπλά ευαίσθητη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, όπου διατηρεί επί μακρό διάστημα εν εκκρεμότητι γεωπολιτικά συμφέροντα. Οι διαδικασίες, προσκηνιακές και παρασκηνιακές, τρέχουν, το διακύβευμα είναι πολύ σημαντικό (για όλες τις πλευρές…), που πάει να πει πώς κάθε κρίση και συμπέρασμα τούτες τις ώρες , πάνω στην βράση, θα ήταν βιαστικό και εν πολλοίς επιπόλαιο. Στην ίδια την Κύπρο, μετά τις πρώτες εντυπώσεις και λαϊκούς πανηγυρισμούς για το «γενναίο εθνικό όχι!», κάποιοι νηφάλιοι επανεκτιμούν καταστάσεις, σχεδιάζουν προσεκτικότερα τα επόμενα βήματα. Αλλά και στην Ευρώπη,σοβαροί και ψύχραιμοι παρατηρητές και άτομα με επιρροή (ο Γιουνκέρ, ο Τρισέ, πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές…) , προβληματίζονται και ψάχνουν τρόπους να ελαχιστοποιήσουν την ζημιά πού έγινε, να βρουν τρόπους να βρεθεί κάποια άλλη λύση, κοινά αποδεκτή -π.χ. να διατηρηθεί η θεσμική ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων μέχρι 100.000 ευρώ, να εξασφαλισθούν σε ευρωπαϊκό αλλά και ενδοκυπριακό επίπεδο, εναλλακτικοί τρόποι χρηματοδότησης. ‘Έγινε ένα έγκλημα, τώρα τρέχουν μπας και προλάβουν το οριστικό μέγα λάθος…

Το «κούρεμα» των καταθέσεων, υπό διαφορετικές προϋποθέσεις ,μεθόδευση (μήπως τα αλλεπάλληλα χαράτσια στα ακίνητα «κούρεμα περιουσίας» δεν είναι; Απλώς το κεφάλαιο , οι καταθέσεις… δεν έχουν θεμέλια, μπορούν να πάνε αλλού…) , κλιμάκωση και κυρίως τρόπο πλασαρίσματος θα μπορούσε να είναι προσφορότερη λύση από το ελληνικό «μνημονιακό χάος», που επιτείνεται από την πρόδηλη αδυναμία (και ιδεοληπτική άρνηση…) του ελληνικού κράτους να προχωρήσει επιτέλους στις εκσυγχρονιστικές διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται , να τηρήσει τα όσα έχει δεσμευθεί.

Στην Κύπρο, το πρόβλημα του… προβληματικού χρηματοπιστωτικού συστήματος με τις «μαύρες τρύπες» του και ο λάθος, μικρόνους τρόπος της ευρωπαϊκής «παρέμβασης» παρέσυρε και το κράτος. Στην δική μας περίπτωση, το πρόβλημα είναι άλλης τάξεως, οι χρόνιες εθνικές παθογένειες επιβαρύνουν την κρίση, οι λύσεις κατ’ ανάγκην θα είναι διαφορετικές-ενδεχομένως περισσότερο επώδυνες και μακροχρόνιες. Το να πανηγυρίζουμε (αταβιστικά, άκριτα, χωρίς επίγνωση των συναφειών αλλά και διαφορών των γενεσιουργών αιτίων…) το «όχι»των Κυπρίων και να πιέζουμε να… ισχύσει και στην δική μας ιδιαίτερη περίπτωση (και μάλιστα με… καθυστέρηση 3 πολύτιμων χαμένων χρόνων…), αν μη τι άλλο δεν συνιστά σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Απλώς επιβεβαιώνει, γι’ άλλη μια φορά, πώς το’ χουμε συνήθειο σε τούτο τον τόπο ν’ αντιδρούμε συναισθηματικά, με το θυμικό, υπό την επήρεια των εντυπώσεων. Πριν καταλαγιάσουν οι τελευταίες κι’ αφήσουν χώρο να λειτουργήσει η λογική ψύχραιμα, νηφάλια, αποστασιοποιημένα…

Πηγή:iefimerida.gr
Advertisements

H ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Ζούμε το τέλος της ευρωζώνης;

Μέρκελ, Σόιμπλε και οι υπάλληλοί τους στις Βρυξέλλες πυρπολούν την Ευρώπη και καταστρέφουν το ευγενέστερο μεταπολεμικό πολιτικό επίτευγμα του πλανήτη – Η τιμωρία της Κύπρου πληγώνει την Γηραιά Ήπειρο και κλονίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών

Η κυπριακή περιπλοκή – αναπάντεχη πιθανώς για τους υπερόπτες γερμανούς – είναι φανερή πια διά γυμνού οφθαλμού.

Οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο πίστευαν ότι θα ξεμπέρδευαν στα γρήγορα, σε ένα τριήμερο, με την Κύπρο, δεν υπολόγιζαν τις αντιδράσεις, πολιτικές και οικονομικές, παρ’ ότι είχαν εμπειρίες από την προηγούμενη εμμονή τους για τη συμμετοχή των ιδιωτών στο κούρεμα του ελληνικού χρέους.
Όπως όλοι θυμούνται από την εμμονή του Σόιμπλε και συνολικά των γερμανών διαχύθηκε η κρίση χρέους σε όλη την ευρωζώνη.
Τότε η Γερμανία ήθελε να τιμωρήσει εκείνους που είχαν πάρει ρίσκο και χρηματοδοτούσαν αφειδώς υπερχρεωμένες οικονομίες, τώρα θέλουν να τιμωρήσουν εκείνους που μεταφέρουν κεφάλαια και πλούτο σε φορολογικούς παραδείσους.
Τότε με την εμμονή τους κατέστρεψαν την αγορά των ομολόγων και τώρα με την ίδια εμμονική στάση τους υπονομεύουν το αγαθό της τραπεζικής πίστης, πληγώνοντας καίρια τη βάση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Δεν αντιλαμβάνονται μέσα στον δογματισμό και την υπεροψία τους ότι μαζί με τους ρώσους ολιγάρχες καταστρέφουν και μια πολύπαθη μικρή χώρα και μαζί της κάθε έννοια αλληλεγγύης, η οποία αποτελεί συστατικό στοιχείο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Όμως τα γεγονότα είναι αμείλικτα. Το κυπριακό πολιτικό σύστημα αντέδρασε και συνεχίζει να αντιδρά. Δεν εκτέλεσε τις αποφάσεις των Βρυξελλών εντός των προθεσμιών που είχαν τεθεί. Και πιθανώς να μην το κάνει ούτε αύριο.
Όπως προκύπτει από τους ανταποκριτές στη Λευκωσία πλειοψηφία δεν υπάρχει στο κυπριακό κοινοβούλιο γι’ αυτά τα μέτρα. Ούτε είναι εύκολο να συμφωνήσει ακόμη και σε ένα λιγότερο πιεστικό πακέτο, που πιθανώς θα απαλλάσσει τους μικροκαταθέτες.
Η ζημιά ωστόσο έχει γίνει. Το κυπριακό τραπεζικό σύστημα έχει καταστεί ήδη αναξιόπιστο και μόνο ένα θαύμα μπορεί να το διασώσει.
Επιπλέον η περιπλοκή έχει ήδη μεταφερθεί στην Αθήνα. Οι εγκατεστημένες στην Ελλάδα κυπριακές Τράπεζες θα μείνουν κλειστές την Τρίτη, ίσως και την Τετάρτη και την Πέμπτη. Οι ελληνικές πιστωτικές αρχές και η κυβέρνηση δηλώνουν ότι είναι έτοιμες να εξαγοράσουν τις εδώ λειτουργούσες κυπριακές Τράπεζες, αλλά στον βαθμό που δεν υπάρχει συμφωνία και αποδοχή του πακέτου διάσωσης στην Κύπρο κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει.
Πρόθυμοι αγοραστές μπορεί να υπάρχουν προκειμένου να ασφαλισθεί κατά το δυνατόν το έτσι κι αλλιώς προβληματικό ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα,αλλά όσο δεν υπάρχουν πωλητές η περιπλοκή πρέπει να θεωρείται δεδομένη για την Αθήνα.
Τι θα γίνει αν το πρωί της Τρίτης οι Έλληνες καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου, της Λαϊκής και της Ελληνικής Τράπεζας απαιτήσουν τα περίπου 15 δισ. που έχουν κατατεθειμένα σ’ αυτές; Και οι συναλλαγές τόσων και τόσων επιχειρήσεων πως θα διευθετηθούν; Και οι περίπου 5.000 εργαζόμενοι τι θα απογίνουν;
Η Ελλάδα δυστυχώς έχει μπει σε διαδικασία περιπλοκής. Αλλά δεν είναι η μόνη. Οι Ισπανοί ανησυχούν, οι Ιταλοί το ίδιο,οι Πορτογάλοι επίσης, οι Εσθονοί που συλλέγουν και αυτοί καταθέσεις Ρώσων νοιώθουν ανασφαλείς. Κι αν είναι πρόβλημα η Κύπρος με τον υπερμεγέθη τραπεζικό τομέα, γιατί άραγε δεν ισχύει το ίδιο για το Λουξεμβούργο;
Τίποτε λοιπόν δεν σταματά το κύμα αμφισβήτησης που άνοιξαν οι γερμανοί πολιτικοί με την αμετροεπή ηγεμονική στάση και συμπεριφορά τους.
Ίσως είναι πρώιμο να υποστηρίξει κανείς ότι ζούμε το τέλος της Ενωμένης Ευρώπης. Ωστόσο είναι φανερό ότι με τέτοιες,οικονομικά αστήρικτες και πολιτικά εκδικητικές επιλογές,δεν μπορεί να περπατήσει το ευρωπαϊκό όραμα.
Η Γερμανία δυστυχώς καταδιώκεται από την Ιστορία της,σπέρνοντας και πάλι σπόρο διχασμού στην Γηραιά Ήπειρο.
Θα το πληρώσει η ίδια,θα το πληρώσουμε όλοι. Και το κυριότερο θα χαθεί το ευγενέστερο πολιτικό επίτευγμα των μεταπολεμικών χρόνων προς χάριν μικρών συμφερόντων και μεγάλων εγωισμών, που χαρακτηρίζουν μυωπικές μικρές και ασήμαντες ηγεσίες.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

 

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Τα ψευτοδιλήμματα των υποκριτών»


Διαβάστε ένα άρθρο  για την υποκρισία του πολιτικού προσωπικού απέναντι στην καταστροφή που έχει συντελεστεί στην Ελλάδα

Θωμάς Σωζιόπουλος

Με όγκο στον εγκέφαλο (καλοήθη βέβαια) παρομοίασε την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή ένωση ο κ. Αλαβάνος, σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή.

Στην συνέχεια του συλλογισμού του διαπίστωσε την ανάγκη χειρουργικής τομής για την απομάκρυνση του όγκου και την μετέπειτα ανάρρωση του ασθενούς.

Εύστοχα η καλλίπυγος παρουσιάστρια επεσήμανε ότι τέτοιου είδους χειρουργεία καταλήγουν συχνά και με τον θάνατο του ασθενούς, προκαλώντας αναστάτωση στον απόλυτα σίγουρο για τις χειρουργικές δεξιότητες της αριστεράς (δικής του κοπής) που εκπροσωπεί καλεσμένο.

Αμέσως μετά άρχισε ο γνωστός λαϊκισμός του τι φταίνε τα αθώα θύματα του μνημονίου και το πώς φίλος του συνδικαλιστής παρομοίαζε την κατάσταση με βομβαρδισμό αμάχων.

Στην αναφορά για λόμπι της δραχμής απαντά ότι το λόμπι του ευρώ έφερε τη χώρα σε αυτήν την κατάσταση και εκεί  πλέον μουντζώνεις ανεξέλεγκτα την οθόνη άναυδος μπροστά στο μέγεθος της διπλής υποκρισίας.

Πρώτον, όσον αφορά τα αίτια της χρεωκοπίας μας, τη μερίδα του λέοντος κατέχει το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος  από δεξιά μέχρι τέρμα αριστερά, είτε κυβερνούσε είτε δήθεν αντιπολιτευόταν.

Όσον αφορά εσάς δε, κύριοι της Αριστεράς, η ευθύνη είναι πολλαπλάσια, γιατί ως αντιπολίτευση αποδειχθήκατε ανύπαρκτοι και ανίκανοι να προειδοποιήσετε εγκαίρως για τα αδιέξοδα που μας οδηγούσαν οι δεξιοί και σοσιαλιστές κασκαντέρ της πολιτικής ζωής.

Αποκοιμηθήκατε γλυκά, χορτασμένοι από κρατικές χρηματοδοτήσεις και την εξαιρετικά καλή αναδιανομή των δανεικών ευρώ στις πολυάριθμες συντεχνίες σας.

Την πενταετία 2004-2009 όταν η ΝΔ, με τον γνωστό Πάκη, διόριζε με συνοπτικές διαδικασίες και με μηδενική αξιολόγηση περί τις 200,000 υπαλλήλους, παρακολουθούσατε ευχαριστημένοι, ενώ κατέστρεφαν ανθρώπινες ζωές μακροπρόθεσμα, δημιουργώντας εικονικές θέσεις εργασίας σε εικονικούς οργανισμούς, με μηδενικό αντίκρισμα στην παραγωγή υπηρεσιών.

Ίσως  βέβαια θεωρούσατε ότι είναι η σωστή μέθοδος μείωσης της ανεργίας.

Όταν αντίστοιχα η αγροτική παραγωγή από 9% του ΑΕΠ κατρακύλησε μέσα σε 8 χρόνια στο 3,5% του ΑΕΠ, σφυρίζατε αδιάφορα αρκεί που οι νέοι πελάτες σας (όλων των κομμάτων) «βαρούσαν μύγες» σε κάποιο δημόσιο κτίριο, για να φύγουν για καφέ νωρίς το μεσημέρι αντί να παράγουν πραγματικά προϊόντα για πραγματικές αγορές.

Όσον αφορά δε τον βομβαρδισμό αμάχων αμελείτε και εσείς και οι «αγωνιστές» συνδικαλιστές σας του «Δημοσίου πατερούλη» να ενημερώσετε τον κόσμο ότι συντελείται κατά κύριο λόγο και με φονική ακρίβεια στο ιδιωτικό τομέα, ενώ στα Δημόσια μαντριά των πελατών σας απλά ακούνε τις εκρήξεις και τρέχουν να ξορκίσουν τους Ευρωπαίους δαίμονες, που τολμούν να απαιτούν πραγματική εργασία, αξιολόγηση και παραγωγικό αποτέλεσμα.

Έχετε πετύχει επίσης συνολικά ως πολιτικό σύστημα την απουσία απ’ το Δημόσιο Διάλογο της τεράστιας αντιπαλότητας μεταξύ Δημοσίου και  Ιδιωτικού τομέα.

Το επίσημο άλλοθι των ΜΜΕ είναι ο κίνδυνος απώλειας της κοινωνικής συνοχής αλλά το κοινό μυστικό είναι η συμπαιγνία όλου του πολιτικού κόσμου για τη διαφύλαξη της πελατειακής βάσης του, της «ιερής τους αγελάδας».

Όσον αφορά δε την κοινωνική συνοχή, αυτή έχει χαθεί προ πολλού, διότι η αντίθεση λαμβάνει πλέον γιγάντιες διαστάσεις.

Είναι αυταπόδεικτο και αυτονόητο ότι πραγματική ανάπτυξη και πραγματικές θέσεις εργασίας δημιουργούνται στον ιδιωτικό τομέα.

Είναι επίσης κοινώς αποδεκτό ότι το υδροκέφαλο δημόσιο είναι γεμάτο από εικονικές θέσεις εργασίας και αργομισθίες, που επιπρόσθετα παρεμποδίζουν και τις προσπάθειες ανάπτυξης και τη βιωσιμότητα κοινωνικών αγαθών όπως παιδεία και υγεία.

Τα επιπλέον 6 δις ευρώ που δαπανούνται ετησίως για τη σίτιση κομματικών στρατών (κατ’ ελάχιστον 200.000), λείπουν απ’ τις συντάξεις των γονιών μας, απ’ το σύστημα Παιδείας, απ’ τα Νοσοκομεία μας, και πνίγουν και τις προσπάθειες επιβίωσης επιχειρήσεων  και ατόμων, μέσω καταιγιστικών φόρων.

Σε συνδυασμό δε με την έκλυτη διαφθορά και την ατιμωρησία που επικρατεί, δημιουργούνται οι συνθήκες της «τέλειας καταιγίδας».

Έτσι εξακολουθούμε το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο», ενώ το πραγματικό δίλημμα είναι «μεγάλο κράτος επιχειρηματίας ή μικρό κράτος ρυθμιστής».

Αυτό βέβαια μάχονται λυσσαλέα όλες οι οργανωμένες συντεχνίες και όλοι οι αριστερίζοντες πολιτικολογούντες ανεπάγγελτοι αεριτζήδες, γιατί γνωρίζουν καλά ότι σε έναν αξιοκρατικό κόσμο όπου επιβραβεύονται τα προσόντα, η εργατικότητα και η δια βίου εκπαίδευση δεν θα έχουν καμία τύχη (αυτοί που θεωρούν ότι ο κόσμος τους χρωστάει τα πάντα και αυτοί τίποτα σε κανέναν).

Όσον αφορά δε την πεποίθηση σας, κύριε Αλαβάνε, ότι η έξοδος απ’ την Ευρώπη και η επιστροφή στη δραχμή αποτελούν την μακροπρόθεσμη λύση (εσείς με συνταγή χωρίς Ευρώπη, το προϊόν σας «αριστερό αγόρι» με ολίγη από Ευρώπη) νομίζω ότι ούτε ο ίδιος τα πιστεύετε.

Άλλως θα έπρεπε να πιστέψω ότι ακόμη διαβάζετε τα αγαπημένα σε όλους μας περί διαλεκτικού υλισμού και άλλα συναφή, αναγνώσματα των δεκαετιών του 70 και 80.

Βρήκατε βεβαίως και αντίστοιχους νοσταλγούς από εκείνα τα χρόνια που ανατράφηκαν με παρόμοια αναγνώσματα στις κομματικές στρούγκες, με καμία επαφή στο μεταξύ με το παγκόσμιο γίγνεσθαι και καμία έκθεση σε πραγματικά επαγγέλματα.

Δημιουργήσατε στην πορεία και νέα αντίστοιχα προϊόντα σε χειρότερες εκδοχές αμορφωσιάς, φανατισμού και λαϊκισμού.

Αρνείσθε πεισματικά να δείτε ότι την εποχή της παγκοσμιοποίησης όποια χώρα απομονώθηκε απ’ τις συλλογικότητες της φυσικής γειτονιάς της, καταστράφηκε τελείως.

Σε μια χώρα αδύναμη, χρεωκοπημένη, με σχεδόν μηδενική πρωτογενή παραγωγή συστήνεται συνταγή απομόνωσης και «ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ».

Για να ισοπεδωθεί τελείως η χώρα και να φτωχοποιηθεί το 90% του πληθυσμού. Υπόσχεστε δε τον παράδεισο των κρατικών αξιωμάτων και της κομματικής ελίτ σε πολλαπλάσιους του 10%, που πειθήνια ως προϊόντα των κομματικών σωλήνων σας μπορεί να ζωσθούν και τα εκρηκτικά της καταστροφής.

Το μόνο που μπορείτε πλέον να κάνετε και αναφέρομαι στο σύνολο του ένοχου πολιτικού κόσμου, είναι να κατανοήσετε ότι χρωστάτε τουλάχιστον μια έντιμη προσπάθεια στη νέα γενιά που καταστρέψατε και χρεοκοπήσατε ερήμην της.

Να αντιληφθείτε επιτέλους ότι το καλό το δικό σας και του κόμματός σας είναι αυτόματα το κακό του Δημόσιου συμφέροντος. Να καλλιεργήσετε επιτέλους τις ελάχιστες συλλογικότητες γύρω από κοινούς προφανείς στόχους.

Για να μπορούν τα παιδιά μας να ανταγωνίζονται ισότιμα και επάξια μέσα σε μία μεγάλη Ευρωπαϊκή ενότητα της παγκόσμιας αγοράς εργασίας που-θέλουμε δε θέλουμε- είναι μαζί  με την «κοινωνία της γνώσης» μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.

Ο «όγκος στον εγκέφαλο» δεν είναι η Ευρωζωνη αλλα το πολιτικό σύστημα μαζί με την ιερή του αγελάδα.

Σίγουρα δεν είναι μια εγχείρηση που μπορεί να την κάνει από μόνο του, χειρουργώντας τον εαυτό του.

Σαφώς χρειάζεται μια διεθνούς εμπειρίας, εξειδικευμένη και άρτια τεχνικά ομάδα, με στόχο την επιβίωση του ασθενούς και όχι το εμπόριο οργάνων.

Την επιλογή των μελών της ομάδας να τη συζητήσουμε, αλλά παρακαλούμε μη μας οδηγείτε στη λύση «νερό του Καματερού».

*Ο Θ.Σιωζοπουλος είναι Σύμβουλος Επιχειρήσεων

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Παρθενογενέσεις και Νεκραναστάσεις»


Διαβάστε ένα άρθρο  για το πώς παλαιοί πολιτικοί προσπαθούν να σωθούν, προσκολλώμενοι στις νέες πολιτικές κινήσεις, δράσεις και πρωτοβουλίες που συγκροτούνται

Ανδρέας Κούτρας

Συναντήσεις επί συναντήσεων, εκδηλώσεις σε ξενοδοχεία, επαφές, συνευρέσεις, αλλά και δείπνα πολλά λαμβάνουν χώρα τους τελευταίους μήνες.

Ο λόγος είναι ένας, ο ασθενής  που λέγεται ΠΑ.ΣΟ.Κ. ετοιμάζεται για την ύστατη μετάληψη. Το αστείο είναι πως όλοι οι συγγενείς θέλουν να γίνουν κληρονόμοι του μακαρίτη, αλλά κανένας δεν θέλει να είναι στη διαθήκη.

Το κενό στην διαφθορά και την φαυλότητα που αφήνει το ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι μεγάλο και δυσαναπλήρωτο, αλλά δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί που προσπαθούν να το καλύψουν. Ας μην ξεχνάμε πως αν και η πραμάτεια έχει μειωθεί, πελάτες υπάρχουν ακόμα.

Η προοδευτική ρητορική του ΠΑ.ΣΟ.Κ είχε ελάχιστα σημεία τομής με τις πράξεις του. Οι ιδεολόγοι ποιούσαν την νήσσαν λόγω χρυσής κουτάλας. Τώρα, που η κουτάλα έγινε ξύλινη (αν υπάρχει ακόμα) τους  κατηγορούν πως πρόδωσαν τα ιδεώδη, πως παραστράτησαν στον δρόμο για την σοσιαλδημοκρατία.

Τα θύματά τους, νιώθουν διπλή απογοήτευση, κάτι σαν «και κερατάς και δαρμένος». Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. όχι μόνο κρεβατώθηκε την Τρόικα αλλά της επέτρεψε και να δείρει εκ μέρους του.

Πολλοί ψηφοφόροι ενδεχομένως να ανεχόντουσαν το δάρσιμο, αλλά το κέρατο είναι αχώνευτο. Οι απατημένοι λοιπόν αποφάσισαν να μαυρίσουν τον παλαιό τους έρωτα. Η κατάρρευση ήρθε γρήγορα και με συνοπτικές διαδικασίες.

Τα στελέχη και οι πολιτικοί που είχαν επενδύσει όλο τους το σάλιο σε πράξεις κομματολειχίας αλλά και οι μέχρι τώρα αγκυρο-βολεμένοι σε αυτό, προσπαθούν να πηδήξουν σε άλλο καράβι για να γλυτώσουν το τομάρι τους.

Το πρόβλημα που ταλανίζει πολλά από αυτά τα κομματικά στελέχη, είναι ποιο σωσίβιο να διαλέξουν. Υπάρχουν τρεις επιλογές/κατηγορίες.

Η πρώτη κατηγορία, απαρτίζεται από αυτούς που στο άκουσμα του σεισμού κατάλαβαν πως έρχεται τσουνάμι και βρήκαν το κόκκινο φως της εξόδου στο Συ.Ριζ.Α.

Ο εμπλουτισμός και η ανανέωσή του από τους αποτυχημένους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αποκαλύπτει το ποιόν και το μέγεθος της έλλειψης και στο Συ.Ριζ.Α. Ας τους χαρούν όπως του χάρηκε και ο υπόλοιπος Ελληνικός λαός όταν νομοθετούσαν από το μετερίζι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αφερίμ…. Τους αξίζει μια περίοπτη θέση στο κομματικό σκρίνιο για την ευελιξία ηθικής που επέδειξαν.

Η 2η κατηγορία απαρτίζεται  από αυτούς που προτίμησαν να αγοράσουν λίγο χρόνο γυρολογώντας σε πανεπιστήμια της αλλοδαπής, διότι τα ημεδαπή ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα τους προκαλούν ναυτία και από άλλους, που πήγαν σπίτι τους με ελαφρά πηδηματάκια περιμένοντας ενδεχομένως την κλήση από το Σ.Δ.Ο.Ε.

Η καταστροφή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έφερε όμως και ελπίδα. Γεννήθηκαν πλήθος από οργανώσεις, κινήσεις και πρωτοβουλίες. Ο πολιτικός διάλογος αναγεννήθηκε. Κόσμος που ήταν πολιτικά ανενεργός δραστηριοποιήθηκε.

Για πρώτη φορά ο διάλογος, οι προτάσεις και αντιπροτάσεις δεν καπελώνονται από παρηκμασμένους πολιτικούς και ιδεοληψίες. Τα αντανακλαστικά της κοινωνίας άρχισαν να δουλεύουν. Νέοι αλλά και μεγαλύτεροι εντός και εκτός Ελλάδος κινητοποιούνται. Ο στόχος είναι ένας. Να θέσουν τις βάσεις για ένα νέο καθαρό ξεκίνημα απαλλαγμένο από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Να σπάσει επιτέλους ο κύκλος της φαυλότητας.

Εδώ λοιπόν έρχεται η 3η κατηγορία των αποτυχημένων να επενδύσει. Προτάσσοντας την θεωρία της μή παρθενογένεσης, αξιώνουν να έχουν λόγο στην Ελλάδα του αύριο.

Το επιχείρημα είναι απλό: Παρθενογένεση έγινε μόνο μία φορά και πριν από δύο χιλιετίες. Η αλλαγή και ανανέωση πρέπει να έρθει μέσα από μια μίξη παλαιού και νέου.

Συγκροτούν δήθεν νέα κόμματα και πολιτικούς φορείς, για να κάνουν δυναμικές ρήξεις, πάντα με αυτούς ως ηγέτες. Θυμούνται πως πρέπει να κάνουν «άνοιγμα» στην κοινωνία.

Έχουν ακόμα το ταλέντο της κομματολειχίας. Επικαλούνται επίσης την εμπειρία τους (κυρίως στην φαυλότητα), ενώ κάποιοι ισχυρίζονται ότι παραπλανήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια.

Θυμίζει μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων που αφού χρεοκόπησαν την εταιρεία ζητούν εργασία με το σκεπτικό πως γνωρίζουν πλέον, πως να αποφύγουν την καταστροφή. Η θεωρία της συνέχειας επικράτησε και πριν από 39 χρόνια όταν αμνηστεύτηκαν όλα τα λουλούδια της χούντας πλην των πρωταιτίων.

Ο αντίλογος δεν είναι δύσκολος. Όπως η παρθενογένεση έτσι και η νεκρανάσταση υφίστανται μόνο στην Βίβλο και σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Τα ζόμπι της πολιτικής δεν πρέπει να αναστηθούν και δεν πρέπει να βρουν θαλπωρή σε καμία νέα πολιτική κίνηση, δράση, πρωτοβουλία ή κόμμα.

Πρέπει να απομονωθούν και να αφεθούν στην ησυχία τους για να γράψουν τα απομνημονεύματά τους. Οι πολιτικοί που οδήγησαν την χώρα στην πολιτιστική και ηθική απομείωση και αργότερα στην οικονομική χρεοκοπία δεν έχουν απολύτως τίποτα να προσφέρουν στο χτίσιμο της νέας Ελλάδος πλην ίσως του παραδείγματος προς αποφυγήν.

Πολλοί είναι της γνώμης πως σε αυτό το καινούργιο, που τώρα πάει να δημιουργηθεί, δεν πρέπει να υπάρχουν εκ προοιμίου αποκλεισμοί και έχουν δίκιο. Όμως πολλοί έχουν θέσει εαυτόν, φύσει και θέση εκτός.

Άλλοτε με τις πράξεις τους, ή την αδράνεια τους και άλλοτε με την ανοχή και σιωπή τους σε εγκληματικές πολιτικές. Δεν πρόκειται για απλά πιόνια αλλά για τους πρωταίτιους της καταστροφής.

Οι αποτυχημένοι πρέπει να απολύονται και όχι να επαναπροσλαμβάνονται στην ίδια εργασία. Ελάχιστοι έως κανένας δεν παραπλανήθηκε, όπως και κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε, όταν κραυγαλέες υποθέσεις διαφθοράς ήρθαν στο φως για «συναγωνιστές» τους και για το κόμμα τους.

Πλην ελαχίστων, οδηγός ήταν το προσωπικό τους συμφέρον και η μαφιόζικη σιωπή, πίσω από το κόμμα, ενώ έχουμε πληθώρα περιπτώσεων παράνομου πλουτισμού. Αν δεν τους καταλογισθεί δόλος τότε είναι επικίνδυνοι λόγω μειωμένης αντίληψης.

Όποια νέα πολιτική κίνηση, δράση ή πρωτοβουλία ή κόμμα δεχτεί τους αποτυχημένους, θα νοθεύσει το χαρακτηρισμό «νέο».

Οι συνομιλίες για δήθεν προσέγγιση ή δέσιμο παλαιού και νέου είναι δούρειος ίππος της φαυλότητας και η όποια συνένωση δυνάμεων δηλώνει εμπράκτως την αδυναμία του νέου να προσελκύσει ικανούς ανθρώπους.

Πώς θα αντικρούσουν την κατηγορία του παλαιοκομματικού μικροπολιτικού υπολογισμού και της ψηφοθηρίας αυτοί που θέλουν να γίνουν πρεσβευτές του νέου;

Η επιβίωση των αποτυχημένων μέσα σε νέες πολιτικές κινήσεις, δράσεις ή κόμματα θα νομιμοποιήσει την πρακτική και την ηθική αυτών που μεταπήδησαν στο Συ.Ριζ.Α και θα τους ταυτίσει στη συνείδηση των πολιτών. Το «όλοι ίδιοι είναι» και «η καρέκλα αγιάζει τα μέσα» θα κερδίσει για άλλη μια φορά.

Υπάρχουν πλήθος άξιων στελεχών στις νέες πολιτικές κινήσεις, δράσεις και πρωτοβουλίες που μπορούν και πρέπει να δώσουν όραμα και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Δεν χρειάζονται τα δεκανίκια της φαυλότητας και των αποτυχημένων. Ας τους αφήσουν πίσω, γιατί εκτός από βαρίδια αναδύουν και τοξικές οσμές. Ως εδώ με τους αποτυχημένους και τους φαύλους. Μπάστα.

*Ο Ανδρέας Κούτρας εργάζεται στο Λονδίνο ως αναλυτής του Ευρωπαϊκού χρέους και τραπεζικών προϊόντων στην ITC Markets. Ως φυσικός ειδικεύεται στην Γενική θεωρία της Σχετικότητας και την Κοσμολογία.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ : «Η Φιλοσοφία της Διαφθοράς»


Διαβάστε ένα άρθρο  με αφορμή την καταδίκη του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης, Β. Παπαγεωργόπουλου, αλλά και τις παλαιότερες περιπτώσεις Κουτσόγιωργα, Μαντέλη, Τσουκάτου και Τσοχατζόπουλου και τη στάση που κράτησαν τα κόμματά τους

Παύλος Ελευθεριάδης

Η καταδίκη του πρώην δημάρχου και  βουλευτή Θεσσαλονίκης Βασίλη Παπαγεωργόπουλου για καταχρήσεις πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι η πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία μας που προβεβλημένο κομματικό στέλεχος περνά το κατώφλι της φυλακής έχοντας καταδικαστεί για διαφθορά.

Δεν είναι  φυσικά η μόνη εκκρεμής τέτοια υπόθεση. Εξίσου ιστορική είναι η για πρώτη φορά προσεκτική διερεύνηση Υπουργού Αμύνης, του Άκη Τσοχατζόπουλου, ο οποίος παραμένει σήμερα προφυλακισμένος για την διαχείριση των δισεκατομμυρίων που του εμπιστεύτηκε ο ελληνικός λαός για τις αμυντικές μας δαπάνες (φυσικά, μέχρι την ετυμηγορία, ισχύει γι αυτόν, και για κάθε άλλον, το τεκμήριο της αθωότητος). Και στις δύο περιπτώσεις, όπως και στις παλιότερες περιπτώσεις Κουτσόγιωργα, Μαντέλη, Τσουκάτου, Κεφαλογιάννη και άλλων, τα κόμματά τους κράτησαν μια εντυπωσιακά συγκρατημένη στάση. Θεώρησαν ότι οι ύποπτοι ή αποδεδειγμένα εγκληματίες ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις αιτία της οποίας ήταν αποκλειστικά ο κακός χαρακτήρας τους. Η απάντηση ΠαΣοΚ και ΝΔ ήταν να θέσουν τους εμπλεκομένους «εκτός κόμματος», ακόμα και όταν, όπως στις περιπτώσεις Παπαγεωργόπουλου και Τσοχατζόπουλου, τα στοιχεία δείχνουν ότι η εγκληματική δράση ήταν προϊόν καλά οργανωμένης κομματικής συμμορίας που έδρασε συστηματικά για ολόκληρο το διάστημα που παρέμειναν στην εξουσία. Σε καμμία περίπτωση δεν ξεκίνησαν ΠαΣοΚ και ΝΔ εσωτερική έρευνα για να διαπιστωθεί πώς αυτές οι συμμορίες επιβίωσαν μέσα σε δημοκρατικά κόμματα και πώς κανείς δεν πήρε είδηση τι μαγειρευόταν στο διπλανό κομματικό επιτελείο.

Μάλιστα, παρά την ομοβροντία περιστατικών που  έχουν πλήξει το κόμμα του, στην ομιλία του στο Συνέδριο του ΠαΣοΚ, ο κ. Βενιζέλος αναφέρθηκε μόνο μια  φορά στην διαφθορά, λέγοντας αόριστα  ότι το ΠαΣοΚ συνδέθηκε με ‘αδιανόητα φαινόμενα διαφθοράς’. Προφανώς αυτά ήταν αδιανόητα διότι η ατμόσφαιρα μέσα στο ΠαΣοΚ, κατά τον αρχηγό του φυσικά, ήταν πάντα ατμόσφαιρα αγνού πολιτικού προβληματισμού, ανιδιοτελούς προσφοράς και γνήσιας αυτοθυσίας. Ίσως αυτή να είναι η εντύπωση του κ. Βενιζέλου. Και όμως η επόμενη φράση του στην ίδια ομιλία ήταν ότι το ΠαΣοΚ συνδέθηκε ‘με συντεχνιασμούς κρατικιστικού χαρακτήρα’. Μα τί άλλο κάνει ο συντεχνιασμός από το να λεηλατεί το κράτος με διεφθαρμένο τρόπό; Στο ακροατήριο του κ. Βενιζέλου στο συνέδριο βρισκόταν και ο κ. Παύλος Γερουλάνος ο οποίος τον Δεκέμβριο του 2011 δήλωσε με μεγαλύτερη ακρίβεια: ‘κατά τη διάρκεια της μακράς πορείας του, το Κίνημά μας έχει ανεχθεί ή ακόμα και αναθρέψει και πρακτικές που δεν συνάδουν με τα πιστεύω του: το βαθύ και ανοικονόμητο κράτος, τη σκληρή συντεχνιακή γραφειοκρατία, τη διαφθορά στη δημόσια διοίκηση και κάποιες εκφάνσεις του συνδικαλισμού που ντροπιάζουν ακόμα και αυτούς που εκπροσωπούν’. Τα ίδια δηλώνουν τακτικά ο πρώην Αντιπρόεδρος Θεόδωρος Πάγκαλος, ο πρώην υπουργός και Γραμματέας του ΠαΣοΚ Γιάννης Ραγκούσης  και πλείστα άλλα διακεκριμένα στελέχη του ΠαΣοΚ. Και όμως, το επίσημο ΠαΣοΚ θεωρεί την διαφθορά ‘αδιανόητη’ και δεν λαμβάνει κανένα εσωτερικό μέτρο για την καταπολέμησή της.

Η στάση της  Νέας Δημοκρατίας είναι εντελώς  παράλληλη. Υπενθυμίζω ότι η συμμορία του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου έκλεβε τον δήμο Θεσσαλονίκης διότι διεξήγαγε τις συναλλαγές της σε μετρητά, κάτι που θα έπρεπε να χτυπήσει καμπάνες σε ολόκληρο τον κομματικό και διοικητικό μηχανισμό της ΝΔ και του Δήμου Θεσσαλονίκης. Για την αδιαφορία τους πολλοί άλλοι είναι συνεπώς συνυπεύθυνοι. Αντί όμως η ΝΔ να ζητήσει δημόσια συγνώμη διότι δεν είχε θεσμούς ελέγχου και λογοδοσίας στο κόμμα ή στον δήμο και αντί να ανακοινώσει βαθειά μεταρρύθμιση στις εσωτερικές της διαδικασίες, απλά κατηγορεί τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο για την υποτίθεται ιδιωτική φαυλότητά του. Ένα κοινοβουλευτικό κόμμα όμως θα αναγνώριζε την ευθύνη του να έχει διαρκείς εσωτερικούς κανόνες που να εμποδίζουν όχι μόνο την διαφθορά αλλά και κάθε υποψία διαφθοράς. Αυτή είναι η ευθύνη των πολιτικών κομμάτων στην δημοκρατία.

Η αδιαφορία των κομμάτων για εσωτερικούς θεσμούς δείχνει  ασυγχώρητη ανοχή προς την διαφθορά αλλά και βαθειά άγνοια των κανόνων του κοινοβουλευτισμού – κάτι στο οποίο ούτε η ΔημΑρ ούτε ο ΣυΡιΖα διαφέρουν. Σε ώριμες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες τα κόμματα και οι κυβερνήσεις έχουν συλλογική ευθύνη. Αν κάποιος υπουργός κάνει κάτι ανήθικο, ή αν ένα κομματικό στέλεχος εκτεθεί σε θέμα διαφθοράς, τότε όλο το κόμμα ή όλη η κυβέρνηση ελέγχεται. Ο αρχηγός του κόμματος ή ο πρωθυπουργός καλείται να εξηγήσει πώς και στήριξε το πρόσωπο αυτό, ποιες διαδικασίες είχε το κόμμα ώστε να προλαμβάνει τέτοια φαινόμενα και να εξηγήσει πώς ο διεφθαρμένος μπόρεσε να δράσει μέσα στο κόμμα. Στα  κοινοβουλευτικά κόμματα κυριαρχεί η φιλοσοφία ότι έχουν υποχρέωση προς τους ψηφοφόρους τους να έχουν διαρκείς θεσμούς ελέγχου και λογοδοσίας, που να αποτρέπει όχι μόνο διαφθορά αλλά και καθε υποψία ή εντύπωση πιθανής διαφθοράς.

Η ανοχή της  Νέας Δημοκρατίας και του ΠαΣοΚ στην διαφθορά είναι όμως παράγωγο όχι μόνο της αδιαφορίας και ανικανότητας των στελεχών τους αλλά και της ιδιόμορφης πολιτικής φιλοσοφίας τους. ΠαΣοΚ και ΝΔ έχουν αποτελεσματικά εισάγει στην πολιτική μας ζωή την θεωρία ότι οι εκλεγμένοι εκπρόσωπου του λαού μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς κανένα έλεγχο. Η πολιτική αυτή φιλοσοφία, ένας ιδιότυπος «πλειοψηφισμός», ξεκίνησε στην Ελλάδα έμμεσα από τα γραπτά του Καθηγητή Δημήτρη Τσάτσου, που υποστήριζε (στο Συνταγματικο Δικάιο Ι) ότι δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο σε μια δημοκρατία παρά μόνο ό,τι αποφασίζει η πλειοψηφία. Ο Τσάτσος ανέδειξε την αρχή της πλειοψηφίας ως την διαδικασία που ακριβώς όπως και σε μια άμεση δημοκρατία έτσι και στην αντιπροσωπευτική, σώζει δια της συλλογικής και συνεχούς ψήφου την πολιτική κοινωνία από τις διαφωνίες και συγκρούσεις της. Η πλειοψηφική εκλογή κατά τον Τσάτσο παράγει ένα αποτέλεσμα που δεσμεύει όλους και επιτυγχάνει την συναίνεση.

Δυστυχώς  οι απόψεις του Τσάτσου – σωστές ή λάθος δεν εξετάζω εδώ – μεταμορφώθηκαν από τα ελληνικά κόμματα και από συνταγματολόγους που έγιναν βουλευτές και υπουργοί σε κάτι τελείως διαφορετικό. Στα χέρια τους ο πλειοψηφισμός έγινε μια πολιτική θεωρία ανεύθυνης διακυβέρνησης που θα ονομάσω «ψευδο-πλειοψηφισμό». Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, δημοκρατία είναι ό,τι επιθυμούν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί της πλειοψηφίας. Η θεωρία αυτή είναι «ψευδο-πλειοψηφική» διότι διαπράττει το σφάλμα να ταυτίζει την συγκεκριμένη ψήφο με την αδιευκρίνιστη πρόθεση του εκπροσώπου δηλαδή ταυτίζει την όποια βούληση των εκλεγμένων βουλευτών και υπουργών με την υποτιθέμενη βούληση της πλειοψηφίας, παραποιώντας την άποψη του Τσάτσου ο οποίος μιλούσε για συγκεκριμένες απόψεις, όχι για την διακριτική ευχέρεια των εκλεγμένων αξιωματούχων.

Η ταύτιση  εικαζόμενης πλειοψηφίας των απόψεων με τα εκλεγμένα σε δημόσιες θέσεις πρόσωπα ήταν μια ιδεολογική παγίδα, που συνειδητά ή ασυνείδητα στήθηκε από τους θεωρητικούς του ΠαΣοΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Αυτή επέτρεψε στα εκλεγμένα στελέχη ΠαΣοΚ και ΝΔ να καλύψουν την αυθαιρεσία τους με την επίκληση μιας απλούστατης δήθεν δημοκρατικής νομιμοποίησης. Η θεωρία τους επικαλείται την βούληση ή την έγκριση της πλειοψηφίας για την οποιαδήποτε αυθαιρεσία των κρατούντων. Με τον τρόπο αυτό απέκρουαν κάθε διαδικασία λογοδοσίας ως μη νομιμοποιημένη και εν τέλει ως αντιδημοκρατική. Η αντίκρουση της εντελώς κρατούσης θεωρίας αυτής στους διαδρόμους του ΠαΣοΚ και της ΝΔ, ήθελε και υπονομή και θάρρος. Ποιός ήθελε να επιχειρηματολογήσει εναντίον της «δημοκρατίας»; Και όμως, δημοκρατία δεν είναι ούτε ήταν ποτέ η αυθαιρεσία.

Στην πορεία, επικαλούμενοι την πονηρή αυτή θεωρία, ΠαΣοΚ και ΝΔ προστάτευσαν τα στελέχη τους από οποιονδήποτε στην πράξη έλεγχο τις πράξεις των υπουργών, βουλευτών, δημάρχων και των συμβούλων τους ως των μόνων νομιμοποιημένων και έτσι διέλυσαν τον μηχανισμό του κράτους, την δημόσια διοίκηση τους δήμους και την αστυνομία, μετατρέποντάς τα σε κομματικά φέουδα αυταρχικώς και ασυναρτήτως διοικούμενα. Επιστέγασμα της θεωρίας αυτής ήταν η ενίσχυση του ειδικού καθεστώτος της ποινικής ευθύνης των υπουργών στην συνταγματική αναθεώρηση του 2001 (με  εισηγητή της πλειοψηφίας τον Ευάγγελο Βενιζέλο) και η διατήρηση της πλήρους ασυλίας των βουλευτών. Μια παράλληλη διαδικασία αναπτύχθηκε στα συνδικάτα του δημόσιου τομέα αλλά και τα πανεπιστήμια, όπου οργανωμένα συμφέροντα επικαλούνται το «δημοκρατικό» δικαίωμα που πηγάζει από την συλλογική εκπροσώπηση για να διαλύουν τους θεσμούς της έρευνας και της γνώσης.

Τα ελληνικά κυβερνητικά κόμματα δεν είναι βέβαια μόνα τους στην ταύτιση ηγεσίας και δημοκρατίας. Αυτή ακριβώς είναι η πρακτική των κομμουνιστικών κομμάτων αλλά και παράλληλων εξωκοινοβουλευτικών (ή και τρομοκρατικών) οργανώσεων με επιρροή στις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις, των οποίων η ηγεσία πάντοτε αφουγκράζεται τη βούληση του απλού κόσμου και  δρά ακριβώς στο όνομα των – υποτίθεται – γνησίων συμφερόντων του λαού. Αυτή ακριβώς ήταν και η πολιτική φιλοσοφία της «λαϊκής κυριαρχίας» του γερμανού φιλοσόφου Carl Schmitt (ο οποίος εκτός από εξέχων γερμανός συνταγματολόγος υπήρξε και ο μεγαλύτερος θεωρητικός υποστηρικτής του Χίτλερ), τον οποίον διαβάζει και η ελληνικη ακροδεξιά. Κατά την Συνταγματική Θεωρία (Verfassungslehre) του Schmitt  σε μια συνταγματική πολιτεία η μόνη κυρίαρχη δύναμη είναι η γνώμη της πλειοψηφίας – ούτε καν η έκφρασή της δια των εκλογών – και άρα αφού ο Χίτλερ ήταν εξαιρετικά δημοφιλής, είχε τον κυρίαρχο λαό με τον μέρος του. Αν η πλειοψηφία ή το «έθνος» απλώς επιθυμεί κάτι, αυτή οφείλει να είναι η κυρίαρχη και βούληση του κράτους. Αν η πλειοψηφία τεκμαίρεται ότι εκχωρεί την κρίση της στους ηγέτες του τάδε ή δείνα κόμματος, τότε οι ηγέτες αυτοί γίνονται «δημοκρατικά νομιμοποιημένοι» και άρα οι μόνοι γνήσιοι εκφραστές μιας χώρας, η ενός κόμματος ή ενός σωματείου.

Ευτυχώς οι μεταπολεμικές εξελίξεις στην Ευρώπη, με την άνοδο του κράτους δικαίου, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την σταδιακή ενίσχυση θεσμικών αντιβάρων στα πλαίσια της ΕΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης μείωσαν στο ελάχιστο την θεωρητική και πρακτική επιρροή του ψευδο-πλειοψηφισμού στην Δυτική τουλάχιστον Ευρώπη. Η Γερμανία για παράδειγμα έχει πάει στο άλλο άκρο και κυβερνάται υπό τον διαρκή έλεγχο του υπερδραστήριου Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου (του οποίου τα μέλη, παραδόξως ίσως, διορίζονται από τα κόμματα). Η θεωρία του πλειοψηφισμού επικρατεί σήμερα μόνο σε εθνικιστικές δικτατορίες ή ημιδικτατορίες και σε κομμουνιστικά καθεστώτα. Παντού αλλού, και ευτυχώς τα τελευταία δύο χρόνια και στην γειτονιά μας στον αραβικό κόσμο, επικρατεί η φιλοσοφία των δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου και της λογοδοσίας μέσα στο κοινοβούλιο.

Η φιλοσοφία  του ψευδο-πλειοψηφισμού έχει όμως ριζώσει σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης και στα ΜΜΕ και έχει σήμερα σημαντικές παρενέργειες.

  • Πρώτον γεννά μια εχθρική στάση προς οποιαδήποτε θεσμικά αντίβαρα: την Βουλή, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τις Ανεξάρτητες Αρχές, αφού το υποτιθέμενο μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας στο οποίο στηρίζεται ο ψευδο-πλειοψηφισμός δεν χρειάζεται εξ’ ορισμού θεσμούς λογοδοσίας.
  • Δεύτερον, η  φιλοσοφία αυτή είναι εχθρικά διακείμενη προς την δικαστική εξουσία ακόμα και όταν αυτή  ερευνά τα ποινικά αδικήματα των πολιτικών ηγετών. Έτσι συχνά ακούμε μια δικαστική έρευνα να καταδικάζεται ως «ποινικοποίηση» της πολιτικής και άρα ως δήθεν αντιδημοκρατική. Φυσικά τίποτε δεν είναι ψευδέστερο: η δημοκρατία δεν υπάρχει χωρίς  την σχολαστική τήρηση των κανόνων από όλους και την αυστηρή εφαρμογή τους από τα δικαστήρια. Στην Βρετανία για παράδειγμα ουδείς διαμαρτυρήθηκε όταν ο τότε πρωθυπουργός Tony Blair εκλήθη από την αστυνομία για να καταθέσει ως ύποπτος για παραβίαση του νόμου για την χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων (η υπόθεση ερευνήθηκε και μετά από ενδελεχή έρευνα ετέθη στο αρχείο). Σε μια ακόμα πιο εντυπωσιακή υπόθεση το 2010 ο εκλεγείς βουλευτής Phil Wollas εξέπεσε από την έδρα του και στερήθηκε τα πολιτικά του δικαιώματα για τρία χρόνια διότι το δικαστήριο (ως ειδικό εκλογοδικείο) διαπίστωσε ότι εν γνώσει του διέδωσε ψεύδη κατά την προεκλογική εκστρατεία για τον κυριότερο αντίπαλό του. Συνεχή παραδείγματα δικαστικών ελέγχων των ισχυρών υπάρχουν στη Γαλλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ και αλλού.
  • Τρίτον, η θεωρία του ψευδοπλειοψηφισμού έχει μειώσει την αυτοπεποίθηση του ανεξάρτητου τύπου, αφού η λογοδοσία των πολιτικών δεν γίνεται με βάση κάποιο αντικειμενικό κώδικα τιμιότητας, ευθύτητας ή αξιοκρατίας, παρά μόνο με όρους δημοφιλίας και δημόσιας έγκρισης– ώστε οι επικριτές των πολιτικών συχνά κατηγορούνται ως «ηθικολόγοι». Οι όροι ευσυνείδητης άσκησης της δημοσιογραφίας και οι κανόνες δεοντολογίας έχουν και αυτοί υποχωρήσει.
  • Τέταρτον, η θεωρία αυτή μειώνει τα πολιτικά κόμματα αποκλειστικά σε μηχανισμούς εξουσίας χωρίς κανένα πολιτικό περιεχόμενο, κυριολεκτικά σε κοινοπραξίες εξυπηρετήσεων. Ο ρόλος του ελληνικού πελατειακού κόμματος, ιδίως ΠαΣοΚ, ΝΔ αλλά και σήμερα του ΣυΡιζΑ, είναι να ανταλλάσσει την ικανοποίηση της φιλοδοξίας των ηγετών (για θέσεις, αξιώματα, τιμές)  με την ικανοποίηση της αρπακτικότητας των μελών (για επιρροή, διορισμούς, προαγωγές ή και καταχρήσεις). Η φιλοσοφία αυτή έχει δημιουργήσει κόμματα χωρίς ιδεολογική πυξίδα, με μοναδικό κριτήριο την εκλογική απήχηση ή και απλά την πρόσκαιρη δημοφιλία (δηλαδή την αποφυγή του «πολιτικού κόστους») και συγκολλητικό υλικό μόνο την απληστία. Έτσι μπορούν να υπόσχονται τα πάντα σε όλους, χωρίς να σκανδαλίζονται τα μέλη, χωρίς εσωτερική δημοκρατία, χωρίς εκπροσώπηση μόνιμων συμμαχιών στην κοινωνία και χωρίς κατανόηση της λογοδοσίας και ευθύνης που απαιτεί ο κοινοβουλευτισμός. Γι αυτό ούτε το ΠαΣοΚ ζητά συγνώμη για τον Άκη, ούτε η ΝΔ για τον Παπαγεωργόπουλο αλλά ούτε και ο ΣυΡιζΑ για το συχνό κήρυγμα μίσους του Στάθη Παναγούλη ή άλλων βουλευτών του. Κανείς από αυτούς δεν δέχεται ότι η ευθύνη του κοινοβουλευτικού κόμματος είναι συλλογική. Το κόμμα είναι για ΠαΣοΚ, ΝΔ και Σύριζα μια κοινοπραξία φιλοδοξίας, όχι οργανωμένη συλλογικότητα που προωθεί συγκεκριμένες απόψεις για το κοινό καλό.

Πιστεύω ότι  τα θέματα αυτά είναι σήμερα μερικά από τα πιο σημαντικά για την  μεταρρύθμιση της χώρας μας. Η Ελλάδα δεν θα ξεκολλήσει από το τέλμα αν δεν αναμετρηθεί ευθέως και δημοσίως με τις νοοτροπίες αυτές. Το ελληνικό συνταγματικό δίκαιο ξεκάθαρα απορρίπτει τον ψευδο-πλειοψηφισμό διότι αυτός παρερμηνεύει την φιλοσοφία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η παράδοσή μας, αντίθετα, όπως ακριβώς και οι άλλες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες της Ευρώπης, δίνει έμφαση στο κράτος δικαίου, στα ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες και την διαρκή λογοδοσία και δημοσιότητα μέσα σε κοινοβουλευτικές διαδικασίες και την πάταξη της διαφθοράς από όπου και αν προέρχεται. Αλλά αυτό δεν αρκεί σήμερα. Το επιχείρημα πρέπει να βγεί πιο μπροστά στον δημόσιο λόγο. Πρέπει να εξηγήσουμε ότι το κόμμα δεν είναι μηχανισμός κατάληψης της εξουσίας αλλά αναγκαίος και κρίσιμος πολιτικός θεσμός διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και σχεδιασμού πολιτικής στη βάση κοινών πολιτικών αρχών.

Στις σημερινές συνθήκες η ιδεολογική διαμάχη μεταξύ κοινοβουλευτισμού και ψευδο-πλειοψηφισμού έχει πάρει υπαρξιακό χαρακτήρα για την Ελλάδα. Η διατήρηση του σημερινού σκοτεινού καθεστώτος για τα οικονομικά των κομμάτων διατηρείται στο όνομα της «βούλησης της πλειοψηφίας». Η αυθαιρεσία της κομματοκρατίας στην δημόσια διοίκηση σήμερα κρύβεται πίσω από το φύλο συκής της αρχής της πλειοψηφίας. Η πλήρης έρευνα και τιμωρία των πολιτικών που διασπάθισε το δημόσιο χρήμα ενώ είναι απολύτως αναγκαία για την κάθαρση και ανανέωση της δημοκρατίας μας, συγκρούεται στο εμπόδιο της δήθεν «δημοκρατικής νομιμοποίησης». Η διατήρηση σκοτεινών συνδικαλιστικών ηγεσιών στηρίζεται σε έωλες εκλογικές διαδικασίες που δεν αντιπροσωπεύουν κανένα. Η φιλοσοφία του πλειοψηφισμού εξασφαλίζει την στασιμότητα της χώρας και την αδυναμία της να βγει από την κρίση.

Ελπίζω σύντομα  να βρεθούν στο προσκήνιο οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις που όχι μόνο θα μιλήσουν καθαρά για την διαφθορά και τα εγκλήματα της αρπακτικής κομματοκρατίας που κατέστρεψε τη χώρα, αλλά θα συγκρουστούν με την ίδια την στρεβλή λογική του ψευδο-πλειοψηφισμού. Μια τεράστια δουλειά που πρέπει να κάνουν οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας είναι να θυμήσουν στο εκλογικό σώμα ότι οι θεσμοί της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας εγγυώνται πάνω από όλα την τήρηση των συνταγματικών κανόνων της δημόσιας ζωής, κανόνων που προστατεύουν κάθε πολίτη εξίσου. Οι προοδευτικές δυνάμεις θα πρέπει να αναδείξουν τόσο με τα λόγια τους όσο και με το παράδειγμά τους την ανάγκη διαρκούς λογοδοσίας στην δημόσια ζωή, την αξία του κράτους δικαίου, την αρετή της αυστηρής δικαιοσύνης αλλά και τους διακριτούς ρόλους δικαστών, βουλής και εκτελεστικής εξουσίας. Οι δυνάμεις αυτές μπορεί να ανοίξουν στην πολιτική μας ζωή νέους ορίζοντες, ξαναβρίσκοντας το απλό και ξεκάθαρο νήμα της κοινοβουλευτικής μας παράδοσης.

* Ο Παύλος Ελευθεριάδης διδάσκει στην Νομική Σχολή του Παενπιστημίου της Οξφόρδης και σχολιάζει την επικαιρότητα στο twitter στο @PEleftheriadis

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

http://news247.gr/eidiseis/gnomes/pavlos-eleftheriadis/h_filosofia_ths_diafthoras.2152603.html

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: » «Πού πήγαν τα λεφτά» του Παπαγεωργόπουλου-Αναπάντητο το ερώτημα»


Πού πήγαν τα εκατομμύρια του σκανδάλου υπεξαίρεσης στον Δήμο Θεσσαλονίκης που στάθηκαν η αιτία να καταδικαστεί ισόβια ο πρώην δήμαρχος Βασίλης Παπαγεωργόπουλος και οι κ.κ. Σαξώνης και Λεμούσιας; Οι δίκες για την υπεξαίρεση και το ξέπλυμα χρήματος τώρα αρχίζουν.

Το επόμενο διάστημα ο πρώην δήμαρχος πρόκειται να δικαστεί για το οικονομικό σκάνδαλο της πάγιας προκαταβολής, ύψους 1,2 εκατ. ευρώ, ενώ εκκρεμεί εις βάρος του χωριστή δικαστική έρευνα για ξέπλυμα χρήματος.

Σύμφωνα με την προχθεσινή δικαστική απόφαση που προκάλεσε σοκ στο πανελλήνιο, το ποσό της υπεξαίρεσης στο δημοτικό ταμείο της Θεσσαλονίκης ανέρχεται σε 17,9 εκατ. ευρώ. Ποσό 1,7 εκατ. ευρώ κράτησε ο πρώην ταμίας του Δήμου Παναγιώτης Σαξώνης ενώ τα υπόλοιπα ποσά αγνοούνται. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου ανέφερε κατά τη διάρκεια της δίκης ότι τα εν λόγω κλεμμένα εκατομμύρια «αποκρύφτηκαν σε άγνωστες οικονομικές περιοχές».

Τά ‘παιξαν και στο Χρηματιστήριο

Μέρος των χρημάτων αυτών διαπιστώθηκε ότι κατέληξε στον κοινό τραπεζικό λογαριασμό Λεμούσια-Παπαγεωργόπουλου στην Τράπεζα Κύπρου ενώ μεγάλα ποσά, περίπου 400.000 ευρώ παίχτηκαν στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Πέρα από αυτά τα ποσά, τα υπόλοιπα αγνοούνται.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Τα Νέα, σε εξέλιξη βρίσκεται η διαδικασία καταλογισμού από το Ελεγκτικό Συνέδριο ποσών που πρέπει να επιστραφούν από τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο και άλλους κρατουμένους. Τα ποσά αυτά φτάνουν τα 5,7 εκατ. ευρώ και αφορούν την οικονομική διερεύνηση μέχρι το οικονομικό έτος 2001.

Σε δίκη και οι ορκωτοί ελεγκτές

Το επόμενο διάστημα η νομική υπηρεσία του Δήμου Θεσσαλονίκης θα καταθέσει σειρά αγωγών στα αστικά δικαστήρια διεκδικώντας αποζημιώσεις από τους εμπλεκομένους, ενώ αγωγές εκκρεμούν εις βάρος της εταιρείας ορκωτών ελεγκτών, οι οποίοι βεβαίωναν επί χρόνια ότι τίποτα μεμπτό δεν συνέβαινε στη διαχείριση του ταμείου.

Στο προσεχές διάστημα πρόκειται να οριστεί η δίκη για το σκάνδαλο της πάγιας προκαταβολής ύψους 1,2 εκατ. ευρώ. Στο εδώλιο θα καθίσουν πάλι οι Παπαγεωργόπουλος – Λεμούσιας καθώς και 15 άλλοι κατηγορούμενοι για τις δαπάνες της περιόδου 1999-2007 που χρεώθηκαν στο ταμείο εκτάκτων εξόδων του δήμου, χωρίς να εκδοθούν δικαιολογητικά.

Δίκη για ξέπλυμα χρήματος για τον πρώην δήμαρχο

Παράλληλα στην Εισαγγελία Εφετών εκκρεμεί η παραπομπή του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου για ξέπλυμα χρήματος. Στους λογαριασμούς του εντοπίστηκε ποσό 1 εκατ. ευρώ που θεωρείται από τις Αρχές αδικαιολόγητο. Για το ίδιο αδίκημα έχει ήδη παραπεμφθεί ο Μιχάλης Λεμούσιας (ποσό 600.000 ευρώ), ενώ η δικογραφία του ξεπλύματος που αφορά τον πρώην ταμία Παναγιώτη Σαξώνη (ποσό 3,5 εκατ. ευρώ) συνεκδικάστηκε με την υπόθεση της υπεξαίρεσης και κρίθηκε ένοχος.

Πηγή: iefimerida.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Μα, για ποια ανάπτυξη μιλάμε;»


Διαβάστε ένα άρθρο  για την πολυσυζητημένη και απροσδιόριστη έννοια της πολυπόθητης ανάπτυξης στην Ελλάδα

Φώτης Κοκοτός

Σε μια τηλεοπτική εκπομπή, τέθηκε στους τηλεθεατές το ερώτημα «Τι είναι για εσάς η Ανάπτυξη» και δόθηκαν μόνο τρεις επιλογές: (α) Μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις, (β) Μικρομεσαίες ιδιωτικές επενδύσεις, και (γ) Μεγάλες κρατικές επενδύσεις. Δυστυχώς, η απάντηση (δ) Και τα τρία (που είναι και η πιο σωστή) δε δόθηκε. Κι ούτε βγήκε κάποια απάντηση από την εκπομπή, τελικά.

Η ανάπτυξη είναι ένας κρίκος μιας αλυσίδας με συγκεκριμένη αλληλουχία, η οποία πρέπει να τηρηθεί ως έχει: Ξεκινά με εμπιστοσύνη, ασφάλεια, κι ανταγωνιστικότητα, συνεχίζεται με τις επενδύσεις, προσλήψεις, και την ανάπτυξη, και περνώντας από την κερδοφορία φτάνει στην αύξηση μισθών και την ευημερία. Όταν μια οικονομία καταρρέει, όπως η ελληνική, επιστρέφουμε στην εκκίνηση, κι εκεί είμαστε ακόμη. Στην αρχή!

Ακόμη δεν έχει αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, καθώς ολόκληρο το δημοσιονομικό εξακολουθεί να κρέμεται από την εφαρμογή ενός φοροεισπρακτικού προγράμματος που θ’ αποτύχει. Το δε τραπεζικό σύστημα, δηλαδή το σύστημα αναδιανομής των ιδιωτικών πόρων σε παραγωγικές κι επενδυτικές δραστηριότητες, περιμένει αποφάσεις από την Ευρώπη, η οποία περιμένει με τη σειρά της τις Γερμανικές εκλογές, και μετά τη συνένωση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος (Μάρτιο του ‘14). Ποια εμπιστοσύνη, λοιπόν;

Αλλά και το ζήτημα της ασφάλειας παραμένει άλυτο: η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ούτε σωστά ούτε γρήγορα, η προστασία του πολίτη και του επενδυτή έναντι της ανομίας είναι τελείως ανεπαρκής, κι ακόμα και να φτάσει κανείς να πάρει μια δικαστική απόφαση μετά από μία 10ετία, πάλι δεν έχει καμία διασφάλιση πως οι αποφάσεις των δικαστηρίων εφαρμόζονται. Ποια ασφάλεια, λοιπόν;

Το μόνο που μπορεί να ελκύει επενδυτές είναι πως έχουμε ανακτήσει ένα μέρος της ανταγωνιστικότητας, αλλά σε επίπεδο κόστους μόνο: χαμηλούς μισθούς, χαμηλά ενοίκια, χαμηλές αξίες. Αλλά η ανταγωνιστικότητα είναι η σχέση κόστους και ποιότητας, ένα πράγμα που προϋποθέτει πολλά άλλα: υψηλή κατάρτιση, διάσπαρτη τεχνογνωσία, και ευέλικτες γραφειοκρατικές δομές. Προφανώς, και στην ανταγωνιστικότητα χωλαίνουμε.

Ελπίζουμε για επενδυτές που θα αδιαφορήσουν για την απουσία των προϋποθέσεων και θα βάλουν τα λεφτά τους. Υπάρχουν τέτοιοι; Βεβαίως και υπάρχουν. Είναι εκείνοι που παίρνουν μεγαλύτερα ρίσκα, αποσκοπώντας και σε μεγαλύτερες απολαβές. Είναι οι ελάχιστοι εκείνοι που, όταν εμείς κάναμε πέρσι εκλογές, γύριζαν ανά την Ελλάδα ψάχνοντας εταιρείες με υγιή παραγωγική κι εξαγωγική δραστηριότητα και αγόραζαν τις μετοχές σε χαμηλές αποτιμήσεις. Ήδη, σε λιγότερο από ένα χρόνο, έχουν βγάλει αποδόσεις πάνω από 50%.

Αν θέλουμε τους επενδυτές με τα πολλά λεφτά, τότε θέλουμε αυτούς που δεν ρισκάρουν πολύ. Και χρειαζόμαστε και τις μεγάλες επενδύσεις και τις πολλές μικρές, τοπικές επενδύσεις που θα δώσουν δουλειά στον κόσμο ανά την περιφέρεια. Οι μεγάλες εταιρείες θα αναθέσουν, άλλωστε, δουλειές σε μικρές: σύμβουλοι, υπεργολάβοι, προμηθευτές, μεταφορείς, όλοι θα πάρουν κάτι.

Οι μεγάλες εταιρείες είναι απαραίτητες γιατί έχουν πρόσβαση στα μεγάλα διεθνή κεφάλαια, τα οποία μετά θα φέρουν εδώ. Είναι ωραίο και ρομαντικό να θες μόνο μικρές οικογενειακές φάρμες, αλλά αυτές δεν μπορούν να πάνε στις μεγάλες τράπεζες και τα αμοιβαία κεφάλαια για να «σηκώσουν» μερικά δις Ευρώ.

Στην αλληλουχία των δράσεων, λοιπόν, η ανάπτυξη έπεται των επενδύσεων, οι οποίες με τη σειρά τους έχουν κι αυτές προϋποθέσεις. Και μετά την ανάπτυξη, που θα δώσει δουλειά στους ανέργους με τους μισθούς που έχουν τώρα διαμορφωθεί, τότε και μόνον τότε θα υπάρξει κερδοφορία. Καμία επιχείρηση, από ένα περίπτερο ως μια τσιμεντοβιομηχανία, δεν πρόκειται να δώσει αύξηση μισθών αν δεν έχει πρώτα υγιή κερδοφορία και δεν μπορεί να πληρώσει όλους τους φόρους και τα χρέη της.

Η αλληλουχία των πραγμάτων είναι νομοτελειακή: εμπιστοσύνη, ασφάλεια, ανταγωνιστικότητα, μετά οι επενδύσεις, προσλήψεις, ανάπτυξη, και μετά κερδοφορία, αύξηση μισθών, ευημερία. Αυτή η καημένη η ευημερία είναι που θ’ αργήσει ακόμη περισσότερο, λοιπόν, όσο αγνοούμε τη σωστή σειρά.

* Ο Φώτης Κοκοτός ασχολείται με μελέτες και κατασκευές έργων τουριστικής φύσης (ξενοδοχεία, σπα, συνεδριακά, κ.ο.κ.) ενώ ταυτόχρονα επενδύει στην ανάπτυξη παραθεριστικών τουριστικών κατοικιών και αρθρογραφεί σχετικά με τον Τουρισμό και το Περιβάλλον.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

Στις Βρυξέλλες κάνουν μπίζνες -καταγγελίες για λόμπι και φαγοπότι


H σκοτεινή πλευρά της Ευρώπης, στην οποία οι αποφάσεις παίρνονται εκτός των επισήμων αιθουσών συνεδρίασης και μακριά από τη δημοσιότητα, έρχεται πάλι στην επιφάνεια. Όπως σημειώνεται σε ένα πολύ ενδιαφέρον δημοσίευμα της Deutche Welle, οι λομπίστες και οι μέθοδοί τους βρίσκονται πάλι στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.

Αυτή τη φορά με αφορμή καταγγελίες από μη κυβερνητικές οργανώσεις που θέλουν το προσωπικό της Κομισιόν να λειτουργεί συχνά με γνώμονα την εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων.

Παρενέβη ο ευρωπαίος διαμεσολαβητής

Τις διασυνδέσεις της Κομισιόν με συμφέροντα του ιδιωτικού τομέα θέτει στο μικροσκόπιο ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής. Στο επίκεντρο καταγγελίες για τη δράση των λόμπι και τα κριτήρια, με τα οποία νομοθετεί η Επιτροπή.

The Brussels Business

Υπάρχουν βιντεοσκοπημένες σκηνές που καταδεικνύουν πόσο διεισδυτική είναι η επιρροή των λόμπι: Σε ένα ρεστοράν πολυτελείας των Βρυξελλών, ένας κύριος περιγράφει μια κυρία με περισσή αυταρέσκεια τη δραστηριότητά του ως λομπίστας. Υπερηφανεύεται ότι εκπροσωπεί τα συμφέροντα πέντε πελατών του και εισπράττει για αυτή του τη δραστηριότητα 100 χιλιάδες ευρώ ετησίως. Ωστόσο, ο σοβαρός κύριος με το μαύρο κοστούμι και το λευκό πουκάμισο δεν είναι κάποιος επίσημος λομπίστας. Είναι ο Ερνστ Στράσερ, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των αυστριακών συντηρητικών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Η συνομιλία με την κυρία καταγράφεται με κρυφή κάμερα και αποτελεί μέρος του ντοκιμαντέρ «The Brussels Business». Επί τέσσερα χρόνια ο αυστριακός σκηνοθέτης και παραγωγός Φρίντριχ Μόζερ και ο Ματιέ Λιετέρ διερεύνησαν το «μαύρο κουτί των Βρυξελλών», όπως χαρακτηριστικά επισημαίνουν. Ήθελαν να καταδείξουν από πού έρχονται οι ιδέες για κάθε νέο νομοσχέδιο και ποιος αναλαμβάνει τη σχετική νομοθετική πρωτοβουλία. Με λίγα λόγια ήθελαν να καταδείξουν ποιος κινεί τα νήματα στην Ευρώπη, θέτοντας το ερώτημα εάν τελικά είναι οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις που αποφασίζουν ή είναι οι μάνατζερ και οι δεξαμενές σκέψεις των μεγάλων επιχειρήσεων. Στην περίπτωση του Στράσερ τα πράγματα ήταν απλά. Το Μάρτιο του 2011 ο αυστριακός ευρωβουλευτής αναγκάσθηκε να παραιτηθεί, καθώς απαγορεύεται σε ευρωβουλευτές το Lobbying.

«Οι λομπίστες είναι εκείνοι που διαθέτουν την τεχνογνωσία»

Υπάρχει, ωστόσο, στις Βρυξέλλες ένα μεγάλο μέρος του συστήματος εκπροσώπησης ιδιωτικών συμφερόντων που λειτουργεί «νομιμότατα» και μάλιστα εδώ και πολλά χρόνια. «Η επιρροή των λόμπι στις Βρυξέλλες είναι πολύ μεγάλη», τονίζει ο Φρίντριχ Μόζερ σε συνέντευξή του προς την Deutsche Welle. Και αυτό γιατί «οι λομπίστες είναι εκείνοι που διαθέτουν την τεχνογνωσία για συγκεκριμένα θέματα. Και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, κυρίως η Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο -σε αντίθεση με τις εθνικές κυβερνήσεις αλλά και τις ΗΠΑ- δεν διαθέτουν σε επάρκεια το κατάλληλο προσωπικό προκειμένου να εκπονήσουν μια έκθεση πραγματογνωμοσύνης».

Εκ των πραγμάτων προκύπτει εξάρτηση από τα «Think Tanks» και άλλους ειδικούς. Στο ντοκιμαντέρ του Μόζερ διακρίνουμε πώς οι ιδέες των λόμπι για την στρατηγική κατεύθυνση της ΕΕ εμφανίζονται αργότερα αυτολεξεί σε επίσημα έγγραφα της ΕΕ.

Εκτιμήσεις θέλουν τον αριθμό των λομπιστών στις Βρυξέλλες να αγγίζει τις 20 χιλιάδες. Στόχος τους, η πρόσβαση στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Το πεδίο δράσης τους δεν είναι μεγαλύτερο από τέσσερα τετραγωνικά χιλιόμετρα, γύρω από την πλατεία Ρομπέρ Σουμάν των Βρυξελλών. Εκεί είναι τα γραφεία της Κομισιόν, του Συμβουλίου των Υπουργών και το Ευρωκοινοβούλιο. Σε πολύ κοντινή απόσταση είναι και τα γραφεία των λόμπι: της BASF, της BP, της Philip Morris και άλλων επιχειρηματικών ομίλων.

Πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ για Lobbying

Σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα Corporate Europe Observatory, οι μεγάλοι όμιλοι δαπανούν ετησίως για Lobbying περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Για μια «ύπουλη κούρσα συμφερόντων» κάνουν λόγο οι ΜΚΟ, διακρίνοντας στο λόμπι έναν κίνδυνο για τη δημοκρατία. Και για τον λόγο αυτόν προσέφυγαν στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή Νικηφόρο Διαμαντούρο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Νίνα Κάτσεμιχ από την οργάνωση Lobbycontrol, «οι πέντε από τους 13 επιτρόπους της προηγούμενης Κομισιόν μεταπήδησαν σε ιδιαίτερα κερδοφόρες δραστηριότητες της ιδιωτικής οικονομίας. Εμείς επικρίνουμε την εξέλιξη αυτή, διότι επιτρέπει σε οικονομικά ισχυρούς να έχουν πλήρη εικόνα και εσωτερικές πληροφορίες από την γραφειοκρατία της ΕΕ. Τους δίνεις επίσης τη δυνατότητα άμεσης επαφής στα ανώτατα κλιμάκια της ευρωπαϊκής διοίκησης».

«Προσφέρω εξυπηρετήσεις»

Από την άλλη πλευρά και όπως είναι φυσικό, οι λομπίστες αντιμετωπίζουν θετικά τη δραστηριότητά τους. Αυτό που είναι καλό για τους επιχειρηματικούς ομίλους είναι καλό και για τους πολίτες, θα πει με περισσή βεβαιότητα ο Πασκάλ Κερνάις, που εργάζεται για το λόμπι European Services Forum. Περιγράφοντας τη δουλειά του υπογραμμίζει: «Προσφέρω εξυπηρετήσεις. Ίσως αυτή να μην είναι μια ωραία λέξη για να περιγράψει τη δουλειά μου. Το Lobbying αντιμετωπίζεται εν μέρει ως μια βρόμικη λέξη. Αλλά στην πραγματικότητα είναι μόνο δικτύωση, είναι απλά επικοινωνία μεταξύ ανθρώπινων όντων».

Πηγή: iefimerida.gr

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Εφιαλτικά σενάρια – Στο 30% θα φτάσει η ανεργία

Εντονότατο προβληματισμό προκαλεί η επίσημη πρόβλεψη του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών για την πορεία της οικονομίας, αφού οι εκτιμάται πως το ποσοστυό της ανεργίας στην Ελλάδα θα σκαρφαλώσει για τη φετινή χρονιά στο 30%.

Στην έκθεση του ΚΕΠΕ που θα ανακοινωθεί την ερχόμενη εβδομάδα, θα διατυπώνεται, όπως αναφέρει και tovima.gr, η πρόβλεψη ότι η οικονομία βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο της, η ύφεση θα είναι πάνω από 4,1% για το 2013 και η ανεργία θα εκτιναχθεί στο 30%.

Βάσει των στοιχείων τα έσοδα του ΙΚΑ τον Ιανουάριο συρρικνώθηκαν κατά 10% κι αντί να εισπραχθούν 1,05 δισ. ευρώ, τελικά στο ταμείο μπήκαν μόνο 900 εκατ. ευρώ.

Πτώση όμως στα έσοδα και μάλιστα μεγαλύτερη -πάνω από 15%- υπήρξε και στα έσοδα του ΟΑΕΕ, καθώς αυξάνεται ο αριθμός εμπόρων, βιοτεχνών, αυτοκινητιστών και ελεύθερων επαγγελματιών που δεν είναι σε θέση να καταβάλουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές.

Και στις δυο περιπτώσεις οι επιμέρους δείκτες όπως η πτώση των εσόδων από ΦΠΑ που ανήλθε σε 17% τον περασμένο μήνα ή η αύξηση του αριθμού των ανέργων σε ποσοστό πάνω από 26% στις αρχές του έτους δείχνουν ότι η πραγματική οικονομία δέχεται ισχυρά χτυπήματα από το κύμα της ύφεσης.

Πηγή:  iefimerida.gr

H ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Τα 116 σκοτεινά μέτρα του Μνημονίου που «ανατινάζουν» την Ελλάδα

Το Μνημόνιο ΙΙΙ που ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων το περασμένο Νοέμβριο και έχει τεθεί σε ισχύ από την πρώτη στιγμή εκτός από τις γενικές κατευθύνσεις που δίνει τα ζητήματα της οικονομίας της χώρας και την περιγραφή των πολιτικών που θα εφαρμοστούν στη χώρα μας για τα επόμενα πολλά χρόνια περιλαμβάνει και ένα παράρτημα 14 σελίδων στο οποίο καταγράφονται με κάθε λεπτομέρεια όλα τα μέτρα τα οποία θα ληφθούν -ορισμένα από αυτά έχουν ήδη τεθεί σε ισχύ, για τα υπόλοιπα προβλέπεται σταδιακή εφαρμογή- στη χώρα μας σε τομείς όπως η απελευθέρωση των επαγγελμάτων, η υγεία, οι μισθοί, οι συντάξεις, η αγορά καυσίμων, το λιανεμπόριο, οι μεταφορές, οι αποκρατικοποιήσεις και τα κοινωνικά επιδόματα.

Πρόκειται για μέτρα τα οποία εν πολλοίς «ανατινάζουν» την Ελλάδα την οποία γνωρίζαμε έως τώρα. Μέτρα που αλλάζουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα των πολιτών και έχουν ως κύριο στόχο την εξοικονόμηση πόρων, είτε μέσω της περιστολής των δαπανών είτε μέσω της αύξησης στη φορολογία.

Πρόκειται, επίσης, για μέτρα τα οποία σήμερα τουλάχιστον ισχύουν έως τελευταίας κεραίας ανεξαρτήτως των καθυστερήσεων στην εφαρμογή τους ή των υποσχέσεων για επανεξέτασή τους.

Ειδικότερα, τα μέτρα, όπως καταγράφονται από τις σελίδες 43 έως και τη σελίδα 55 του Μνημονίου ΙΙΙ, στην ελληνική του μετάφραση αφορούν στα εξής (η σειρά δεν έχει να κάνει με την αξιολόγηση του μέτρου, αλλά με τον τρόπο που συμπεριλαμβάνεται στο πρωτότυπο κείμενο):

ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ

Αγορά καυσίμων

  1. Να επιτραπεί σε ανεξάρτητα πρατήρια καυσίμων να διατηρούν και να εκμεταλλεύονται φορτηγά βυτιοφόρα πάνω από 8 τόνους, και να χρησιμοποιούν οποιοδήποτε μέγεθος βυτιοφόρου για να παραλάβουν (εισαγόμενα) καύσιμα, με την προϋπόθεση ότι τηρούνται τα πρότυπα ασφάλειας για τη μεταφορά των καυσίμων.
  2. Να επιτραπεί στα πρατήρια καυσίμων να χρησιμοποιούν βυτιοφόρο δημόσιας χρήσης για τη μεταφορά καυσίμων χωρίς να χρειάζεται να έχουν τις προϋποθέσεις για να διαθέτουν τα δικά τους ιδιωτικής χρήσης βυτιοφόρα.
  3. Να εκδοθούν τεχνικές προδιαγραφές και χρονοδιάγραμμα προκειμένου να εφαρμοστεί το σύστημα μέτρησης εισροών – εκροών σε όλα τα πρατήρια καυσίμων με καταληκτική ημερομηνία για τις περιοχές Αθήνας και Θεσσαλονίκης το Μάρτιο του 2013, τις άλλες μεγάλες πόλεις μέχρι το Σεπτέμβριο του 2013, και το υπόλοιπο της χώρας μέχρι το Μάρτιο του 2014.
  4. Eκδοση της εφαρμοστικής ΥΑ για συστήματα GPS στα βυτιοφόρα καυσίμων, με ισχύ τέλος του 2012.

Λιανεμπόριο

  1. Να επιτραπεί η πώληση από σουπερμάρκετ προσυσκευασμένου φαγητού, συμπεριλαμβανομένου του κρέατος, θαλασσινών, τυριού και αλλαντικών.
  2. Να επιτραπεί η πώληση στα παντοπωλεία μη εδώδιμων προϊόντων, συμπεριλαμβανομένου του γάλακτος για βρέφη, καπνού, εφημερίδων και περιοδικών.
  3. Να επιτραπεί στα παντοπωλεία να πωλούν αγαθά εκτός τροφίμων, τηρώντας την υγιεινή και ασφάλεια των τροφίμων.
  4. Κατάργηση όλων των περιορισμών σχετικά με τις ελάχιστες απαιτήσεις χώρου για την πώληση των προϊόντων διατροφής.
  5. Να επιτραπεί η αποσύνδεση των ωρών εργασίας όλων των υπαλλήλων σε επιχειρήσεις (όπως ορίζονται στο νόμο 1037/1971 και σε σχετική εφαρμοστική νομοθεσία) από τις ώρες λειτουργίας της επιχείρησης.
  6. Να αλλάξει ο νόμος ώστε να διευκρινιστεί ότι επιτρέπονται οι διακοπές στις βάρδιες σε όλα τα καταστήματα λιανικής πώλησης (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων με συνεχές πρόγραμμα εργασίας).

Μεταφορές

  1. Να αρθούν οι περιορισμοί για ενοικίαση φορτηγών, ημιφορτηγών και υπηρεσιών σοφέρ.
  2. Να επιτραπούν οι υπηρεσίες μεταφοράς με λεωφορείο από ξενοδοχεία και τουριστικά γραφεία με τη χρήση μικρών οχημάτων (λιγότερο από 12 θέσεις) και πακέτα για μικρά φορτηγά και οχήματα παντός εδάφους.

ΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

Απελευθέρωση επαγγελμάτων / οικονομικών δραστηριοτήτων που καλύφθηκαν σε προηγούμενες αναθεωρήσεις:

  1. Λιμενεργάτες για χερσαίες εργασίες: κατάργηση προκαθορισμένων τελών για φορτο-εκφορτωτικές υπηρεσίες. Αφαίρεση της αρμοδιότητας της επιτροπής ρύθμισης απασχόλησης λιμενεργατών να ενεργεί ως αρχή αδειοδότησης.
  2. Ορκωτοί εκτιμητές: Εξάλειψη των ελάχιστων αμοιβών, του numerus clausus, και της προϋπόθεσης της ιθαγένειας. Να επιτραπεί σε νομικά πρόσωπα να ασκήσουν το επάγγελμα. Και να αρθούν οι περιορισμοί που θέτουν τομείς αποκλειστικής άσκησης προς αυτό το επάγγελμα.
  3. Λογιστές και φοροτεχνικοί: να διευκρινιστεί στην ότι η επαγγελματική ταυτότητα θα εκδίδεται αυτόματα εντός τριών μηνών και να διευκρινιστεί πως ο αρμόδιος οργανισμός για την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων είναι το ΣΑΕΠ.
  4. Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης: Να αρθεί η απαίτηση ελάχιστου αριθμού υπαλλήλων. Να επιτραπεί η παροχή συμβουλευτικών και εκπαιδευτικών υπηρεσιών.
  5. Ιδιωτικά Γραφεία Συμβούλων Εργασίας: Να επιτραπεί στους εργοδότες των ΙΓΣΕ, εκτός του διευθυντή, να μεσολαβούν. Να αρθούν οι περιορισμοί σχετικά με τον ελάχιστο χώρο γραφείων και τον τεχνολογικό εξοπλισμό.
  6. ∆ικηγόροι. Άρση: της υποχρεωτικής δικηγορικής παρουσίας σε πράξεις επί ακινήτων με άμεση ισχύ για τον πωλητή και από 31-12-2013 για τον αγοραστή, με μοναδικό όριο συναλλαγών τις 80000 ευρώ, της παρουσίας δικηγόρου για τα συμβόλαια ανταλλαγής ακίνητης περιουσίας καθώς και για τις χαριστικές δικαιοπραξίες. Της κλίμακας των ελάχιστων μηνιαίων ποσών για τους δικηγόρους του ιδιωτικού τομέα για υπηρεσίες που παρέχονται με σταθερή περιοδική αμοιβή, με την επιφύλαξη των κανονισμών αμοιβών για ασκούμενους δικηγόρους και του κατώτερου μισθού για τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα όπως προβλέπεται από το νόμο 4046/2012.
  7. Κτηματομεσίτες: Να καταργηθεί η περίοδος δοκιμασίας για κτηματομεσίτες
  8. Ξεναγοί: Να ανοίξει το επάγγελμα προς κατόχους συναφών πανεπιστημιακών πτυχίων.
  9. Αναλογιστές: Nα διακοπεί η τρέχουσα πρακτική της Eνωσης Αναλογιστών Ελλάδος να ορίζει έμμεσα τον αριθμό επιτυχόντων στις εξετάσεις.

Να αφαιρεθούν οι ακόλουθοι περιορισμοί για τα ακόλουθα επαγγέλματα/επιχειρήσεις:

  1. Φορτοεκφορτωτές στα λιμάνια: Απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης, κατάργηση πάγιων τελών για υπηρεσίες φόρτωσης και εκφόρτωσης και να επιτραπεί να απασχολούνται φορτοεκφορτωτές υπό καθεστώς ιδιωτικού δικαίου.
  2. Εκτελωνιστές: κατάργηση ελαχίστων τελών. Άρση γεωγραφικών περιορισμών, απαιτήσεις εθνικότητας, και όριο ηλικίας. Να επιτραπεί σε νομικά πρόσωπα να εκπροσωπούν άλλους στο τελωνείο, να επιτραπεί σε όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα να διεκπεραιώνουν τελωνειακές διατυπώσεις, χωρίς να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες εκτελωνιστή. Και να αρθεί η ανάγκη να ανανεώνονται οι άδειες των εκτελωνιστών κάθε χρόνο.
  3. Περίπτερα και καντίνες σε δημόσια κτίρια: Να αφαιρεθούν οι περιορισμοί αδειοδότησης προς όφελος συγκεκριμένων ομάδων.
  4. Τουριστικά γραφεία: Kατάργηση προ-έγκρισης ελαχίστου απαιτούμενου χώρου γραφείων, και μείωση του απαιτούμενου ποσού τραπεζικών εγγυήσεων.
  5. Ιδρύματα Ιδιωτικής Εκπαίδευσης: Άρση περιορισμών στην ιδιωτική εκπαίδευση συνεπείς με τη γνωμοδότηση 20/VI/2012 της Ελληνικής Επιτροπής Ανταγωνισμού.
  6. Ιδιωτικοί φορείς παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας: Τροποποίηση της τομεακής νομοθεσίας ώστε να εξαλειφθούν οι ασυνέπειες με τον νόμο του 2011 για τα επαγγέλματα
  7. Πρακτορεία διανομής τύπου: Αφαίρεση συστήματος προέγκρισης και επέκταση του αριθμού των διεκπεραιωμένων οικονομικών δραστηριοτήτων
  8. Επιθεωρητές ενέργειας: Nα αφαιρεθούν οι ελάχιστες αμοιβές, να τροποποιηθεί η ειδική τομεακή νομοθεσία για την κατάργηση ελάχιστων αμοιβών για τις υπηρεσίες επιθεώρησης ενέργειας, και να απλοποιηθεί η αδειοδότηση.

ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Προσδιορισμός ελάχιστου μισθού

Η κυβέρνηση θα δημιουργήσει ένα χρονοδιάγραμμα για τη μεταρρύθμιση του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το νέο πλαίσιο:

  1. Ο βασικός κατώτατος μισθός και τα επιδόματα ωρίμανσης που καθορίζει η εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας θα πρέπει να αντικατασταθούν από ένα μηχανισμό ελάχιστου μισθού που θα εγκριθεί από το κοινοβούλιο μετά από πρόταση της κυβέρνησης (που πρέπει να γίνει μετά από διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και άλλους ενδιαφερόμενους φορείς και ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες)
  2. Το σύστημα θα τεθεί σε ισχύ μέχρι το τέλος Μαρτίου 2013. Σε αυτό το σημείο ο κατά νόμο ελάχιστος μισθός και τα επιδόματα ωρίμανσης θα τεθούν ίσα με τα επίπεδα που έχουν συμφωνηθεί κατά την έγκριση του Προγράμματος ∆ιευρυμένης Χρηματοοικονομικής ∆ιευκόλυνσης (EFF) το Φεβρουάριο του 2012 και θα παγώσουν σε αυτά τα επίπεδα. ∆εν θα υπάρξουν άλλα επιδόματα.
  3. Οι γενικές-εθνικές, τομεακές, και ατομικές επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας θα παραμείνουν χωρίς δέσμευση να προσδιορίσουν υψηλότερους μισθούς από τα κατά νόμο επίπεδα που τίθενται από την Κυβέρνηση, και ελεύθερες να προσδιορίσουν επιδόματα διαφόρων κατηγοριών, αλλά αυτές θα είναι δεσμευτικές μόνο για τους υπογράψαντες αυτές τις συμβάσεις.
  4. Μέχρι το Q1 2014 η Κυβέρνηση θα εκτιμήσει αν ο μηχανισμός είναι επαρκής για να αντιμετωπίσει την ανεργία και να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα και αν είναι αρκετά απλός για να τεθεί σε εφαρμογή αποτελεσματικά από τις επιχειρήσεις.

Μη μισθολογικά εργατικά κόστη

  1. Σχετικά με τα κόστη απόλυσης, η Κυβέρνηση θα θεσπίσει νομοθεσία προκειμένου να μειώσει την περίοδο προειδοποίησης απόλυσης στους 4 μήνες και να θέσει ανώτατο όριο στην ελάχιστη νόμιμη αποζημίωση απόλυσης τους 12 μήνες (διατηρώντας την υπάρχουσα σύνδεση μεταξύ χρόνου παραμονής στην εργασία και ελάχιστης αποζημίωσης για χρόνους παραμονής στην εργασία μικρότερους από την οροφή). Εάν η οροφή έχει ήδη ξεπεραστεί κατά την ημερομηνία της μεταρρύθμισης το συσσωρευμένο ποσό θα εξαιρεθεί, αλλά με το ελάχιστο ποσό πέραν των 12 μηνών να υπόκειται σε μία οροφή €2000 το μήνα. Επιπλέον, προκειμένου να εξασφαλιστεί ίση και δίκαιη μεταχείριση για όλους τους υπαλλήλους και επαγγέλματα, σε αυτούς όπου τα τιθέμενα από το νόμο κόστη αποζημιώσεων υπερβαίνουν τα προβλεπόμενα στον κανόνα που μόλις περιγράφηκε, η αποζημίωση απόλυσης θα ευθυγραμμιστεί με τον κανόνα που μόλις περιγράφτηκε.
  2. Το Υπουργείο Εργασίας θα εκδώσει υπουργική απόφαση για τη μείωση του διοικητικού φόρτου με: (i) την κατάργηση της απαίτησης για εκ των προτέρων υποβολή των προγραμμάτων εργασίας στις επιθεωρήσεις εργασίας (ii) άρση της προέγκρισης από τις επιθεωρήσεις εργασίας των υπερωριών, βιβλίων κίνησης, του βιβλίου καθημερινής εργασίας των εργαζομένων στις κατασκευές, καθώς και εφαρμογές για την κατάτμηση της άδειας (με εξαίρεση την περίπτωση των προεγκρίσεων για ανήλικους εργαζόμενους).
  3. Η Κυβέρνηση θα αυξήσει την αποδοτικότητα της εργασίας μέσα στα συνολικά όρια της εβδομάδας εργασίας (40 ώρες) μέσω: (i) εφαρμογής των γενικών κανόνων σχετικά με τον μέγιστο αριθμό ημερών εργασίας σε τομείς που δεν καλύπτονται από τους γενικούς κανόνες (ii) επαναπροσδιορισμού του ελαχίστου ορίου ημερήσιας ανάπαυσης στις 11 ώρες (iii) επιτρέποντας την δύο υποχρεωτικά συνεχόμενων εβδομάδων άδεια να ληφθεί οποιαδήποτε στιγμή μέσα στο χρόνο για τους τομείς που παρουσιάζουν εποχικότητα.

ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Ενίσχυση του θεσμικού πλαισίου για αποκρατικοποιήσεις

  1. Η Κυβέρνηση παρουσιάζει επικαιροποιημένο σχέδιο αποκρατικοποιήσεων στο Κοινοβούλιο με το ΜΠ∆Σ 2012-2016.
  2. Το ΤΑΙΠΕ∆ δημοσιεύει την εξαμηνιαία επικαιροποίηση του σχεδίου ανάπτυξης περιουσίας που θα περιλαμβάνει μια γενική επισκόπηση του χαρτοφυλακίου με περιγραφή των στοιχείων προς αποκρατικοποίηση ένα χρονοδιάγραμμα για τους προγραμματισμένου διαγωνισμούς και στόχους για συνολικές εισπράξεις στο τρέχον και το επόμενο έτος.
  3. Να τροποποιηθεί η παράγραφος 3 του άρθρου 16 του Καταστατικού της Εταιρείας του ΤΑΙΠΕ∆, προκειμένου να διευκρινιστεί ότι η «εύλογη αιτία» που απαιτείται για την αντικατάσταση των μελών του διοικητικού συμβουλίου ορίζεται κυρίως από την αδικαιολόγητη αναστολή ή από την εκ προθέσεως θέση σε κίνδυνο των στόχων του ΤΑΙΠΕ∆ με πράξεις ή παραλείψεις των μελών του διοικητικού συμβουλίου του.
  4. Να τροποποιηθεί ο νόμος 3986/2011 ώστε να απαιτεί τη δημοσίευση των τριμηνιαίων εκθέσεων του ΤΑΙΠΕ∆ σχετικά με τις δραστηριότητες και τους χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς του, συμπεριλαμβανομένου ενός λεπτομερούς λογαριασμού κερδών και ζημιών, κατάστασης ταμειακών ροών, καθώς και του ισολογισμού, εντός 60 ημερών από το τέλος κάθε τριμήνου.

Μεταφορά ιδιοκτησίας περιουσιακών στοιχείων στο ΤΑΙΠΕΔ

  1. Μεταφορά στο χαρτοφυλάκιο περιουσιακών στοιχείων προς αποκρατικοποίηση του ΤΑΙΠΕ∆ της πλήρους και άμεσης κυριότητα (μετοχών ή δικαιωμάτων παραχώρησης) των: Εγνατία Αυτοκινητόδρομοι τα περιφερειακά λιμάνια της Ελευσίνας, Λαυρίου, Ηγουμενίτσας, Αλεξανδρούπολης, Βόλου, Καβάλα, Κέρκυρα, Πάτρα, Ηράκλειο και Ραφήνα)
  2. Υπογραφή συμβολαίου μεταξύ ΤΑΙΠΕ∆ και ΥΠΟΙΚ για τη χρήση των δικαιωμάτων ψήφου στην ΕΛΒΟ.
  3. Έκδοση Κοινής Υπουργικής Απόφασης που να εξασφαλίζει ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις των δικαιωμάτων ψηφιακών μερισμάτων θα μεταφερθούν στο ΤΑΙΠΕ∆.
  4. Τα υπουργεία / κυβερνητικοί φορείς να παρέχουν στη Γενική Γραμματεία ∆ημόσιας Περιουσίας πλήρη πρόσβαση στο απόθεμα όλων των ακινήτων που ανήκουν στο ∆ημόσιο.

Κατάργηση νομικών εμποδίων για την πώληση περιουσιακών στοιχείων

  1. Τροποποίηση / κατάργηση καταστατικών διατάξεων εταιρειών που αποκλίνουν από το νόμο περί ιδιωτικών εταιρειών (∆ΕΗ, ΟΛΠ και ΟΛΘ, ΕΛΠΕ, ΕΥΑΘ και ΕΥ∆ΑΠ, λιμάνια, κλπ.), συμπεριλαμβανομένων τυχόν περιορισμών στα δικαιώματα ψήφου των ιδιωτών μετόχων.
  2. Έναρξη της διαδικασίας ΕΣΧΑ∆Α (έκδοση περιβαλλοντικής μελέτης) για Αφάντου και Κασσιόπη.

Σύμβουλοι / προσφορές

  1. Έναρξη του διαγωνισμού για την πρόσληψη των συμβούλων, σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες δημοσίων συμβάσεων, για την ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, Φυσικού Αερίου Νότιας Καβάλας, ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

ΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΥΒΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

  1. Το ΤΧΣ θα ολοκληρώσει τον χρηματοοικονομικό έλεγχο (due diligence) των μεγάλων τραπεζών. Αυτό θα περιλαμβάνει μια αναθεώρηση της διακυβέρνησης, όπως δάνεια σε συσχετιζόμενα μέρη, ποιότητα περιουσιακών στοιχείων, και τη συγκέντρωση κινδύνων και τυχόν ευρήματα που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τον επόπτη θα κοινοποιούνται στην ΤτΕ.
  2. Ανακοίνωση στις τράπεζες των όρων αναφοράς για ελεγκτές τραπεζών, με οδηγίες για τους ελεγκτές να αρχίσουν τις εργασίες τους το αργότερο μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου 2013.
  3. Τροποποίηση των νόμων του ΤΧΣ ώστε να ορίζουν σαφώς ότι το ∆Σ του ΤΧΣ συμπεριλαμβανομένων και των παρατηρητών, θα πρέπει να ενημερώνεται για όλες τις αποφάσεις των μεγάλων τραπεζών που έχουν επιπτώσεις στα δικαιώματα του ΤΧΣ ως μετόχου / επενδυτή. Οι πληροφορίες αυτές, μόλις ληφθούν από και μέσω του διοικητή του ΤΧΣ, θα πρέπει να παρέχονται 1 μέρα τουλάχιστο πριν από κάθε συνάντηση του ∆Σ του ΤΧΣ που πρόκειται να λάβει αποφάσεις για τις τράπεζες.

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

Μισθολογική Δαπάνη Δημοσίου Τομέα

  1. Υιοθέτηση νομοθεσίας για τη αποτελεσματική μείωση των μηνιαίων αποδοχών των εργαζομένων στο πλαίσιο των ειδικών καθεστώτων μισθών (εκτός από τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και τα επιδόματα του καλοκαιριού), σε ισχύ από 1 Αυγ 2012, με το ακόλουθο σχέδιο οριακής μείωσης: 2 τοις εκατό για μισθούς κάτω των € 1000, 10 τοις εκατό για € 1000-1500, 20 τοις εκατό για το 1500-2500 €, 30 τοις εκατό για το 2500-4000 € και 35 τοις εκατό για τους μισθούς άνω των € 4000.
  2. Υιοθέτηση νομοθεσίας για τη μείωση του μισθολογικού κόστους του κράτους κατά € 56 εκατομμύρια το 2013 και επιπλέον € 27 εκατομμύρια το 2014, μεταξύ άλλων με τη περαιτέρω μείωση των προσλήψεων ορισμένου χρόνου κατά 10% σε σχέση με το βασικό σενάριο (€38 εκατομμύρια το 2013, €25 εκατομμύρια το 2014) , τον εξορθολογισμό των επιδομάτων των βουλευτών και του προσωπικού τους (€2 εκατομμύρια το 2013), της μείωσης του μισθολογικού κόστους για τους ιατρούς διευθυντές ΕΣΥ (κατά € 11 εκατομμύρια το 2013), καθώς και την εισαγωγή παγώματος προσλήψεων στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
  3. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την εισαγωγή ενός νέου μισθολογίου για το προσωπικό του κοινοβουλίου, αποδίδοντας εξοικονόμηση 14 εκατ. € το 2013.
  4. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την εξάλειψη των εποχιακών μπόνους του δημόσιου τομέα για τους εργαζομένους στην κεντρική διοίκηση και την τοπική αυτοδιοίκηση, και σε νομικά πρόσωπα δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, για την εξοικονόμηση € 431 εκατομμύρια το 2013.
  5. Τοποθέτηση 2.000 δημοσίων υπαλλήλων σε καθεστώς κινητικότητας και εξόδου, με την κατάργηση των θέσεων ορισμένων κατηγοριών εργαζομένων, την αντιμετώπιση των πειθαρχικών υποθέσεων (συμπεριλαμβανομένου μέσω οριστικών απολύσεων), και με την κατάργηση των θέσεων που σχετίζονται με καταργηθείσες / συγχωνευθείσες υπηρεσίες.
  6. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την κατάργηση όλων των εξαιρέσεων από τη μεταρρύθμιση του μισθολογίου του δημοσίου τομέα που εισήχθη το 2011, εξαιρώντας το ΤΧΣ και το ΤΑΙΠΕ∆, με εξοικονόμηση €8 εκατομμυρίων το 2013.
  7. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την αναστολή, έως το 2016, των δημοσιονομικών μπόνους των δημοσίων υπαλλήλων, εξοικονομώντας € 78 εκατομμύρια το 2013.
  8. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την αναστολή, έως το 2016, το μπόνους απόδοσης των δημοσίων υπαλλήλων, εξοικονομώντας € 214 εκατομμύρια το 2013.
  9. Υιοθέτηση νομοθεσίας ώστε: (i) να επιτραπούν οι υποχρεωτικές μεταθέσεις των εκπαιδευτικών από τη μία περιοχή στην άλλη (ii) να συγχωνευτούν οι σχολικές μονάδες και (iii) να μετακινηθεί διοικητικό προσωπικό από τον υπόλοιπο δημόσιο τομέα προς το Υπουργείο Παιδείας. Μετά την υιοθέτηση της νομοθεσίας, να εκδοθεί μια απόφαση από την κοινή υπουργική επιτροπή για τη μείωση του αριθμού του μη-μόνιμου διδακτικού προσωπικού σε ετήσια βάση έως 2.000 εκπαιδευτικούς με 10μηνες συμβάσεις.
  10. Έκδοση μια απόφασης από την κοινή υπουργική επιτροπή ώστε να μειωθεί το όριο για τον αριθμό των μη-μόνιμων καθηγητών κατά 90 τοις εκατό σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ (στο πλαίσιο της εφαρμογής του σχεδίου «Αθηνά»).
  11. Έκδοση μιας κοινής υπουργικής απόφασης για την εισαγωγή παγώματος προσλήψεων του διοικητικού προσωπικού και κανόνα αποχωρήσεων 1:10 για το διδακτικό προσωπικού του Υπουργείου Παιδείας.
  12. Υιοθέτηση νομοθεσίας για να περιοριστεί η μισθολογική δαπάνη των τοπικών αυτοδιοικήσεων με εξοικονόμηση €50 εκατ. (έναρξη ισχύος Ιανουάριος 2013)
  13. Επέκταση του κανόνα πρόσληψης 1:5 και στη γενική κυβέρνηση μέχρι το 2016.
  14. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την εναρμόνιση των μισθολογίων σε όλες τις κρατικές επιχειρήσεις του Κεφαλαίου Α των ΝΠΙ∆, με το νέο μισθολόγιο για τους κρατικούς υπαλλήλους, με έναρξη ισχύος τον Ιανουάριο του 2013.
  15. Υιοθέτηση νομοθεσίας που να προβλέπει υποχρεωτικές μεταφορές προσωπικού (οριζόντια και κάθετα) μέσα στη γενική κυβέρνηση και από μια τοποθεσία της χώρας σε άλλη.
  16. Έκδοση ΥΑ για μόνιμη μείωση των ετησίως εισερχομένων στις στρατιωτικές ακαδημίες κατά 30% αφαίρεση της εγγύησης εργασίας για τους ιδιώτες δασκάλους. Υιοθέτηση νομοθεσίας που να προβλέπει ότι όλες οι προσφορές πρόσληψης από τον ΑΣΕΠ παύουν μετά την πάροδο τριών χρόνων αν η πραγματική πρόσληψη δεν έχει λάβει χώρα.
  17. Κατάργηση της διάταξης που προβλέπει πλήρη σύνταξη σε δημοσίους υπαλλήλους με 20 χρόνια εργασίας, σε περίπτωση απόλυσης, χωρίς την απώλεια των εισφορών τους.

Συντάξεις

  1. Η ηλικία συνταξιοδότησης αυξάνεται κατά 2 χρόνια, αρχίζοντας από (1 Ιανουαρίου 2013). Η αύξηση εφαρμόζεται τόσο στο κατά νόμο ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης (όσο και σε κάθε άλλο ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης που αφορά σε ειδικές ομάδες). Η αύξηση αυτή δεν επηρεάζει την εξασφάλιση δικαιώματος πλήρους σύνταξης στα 40 χρόνια.
  2. Μείωση από τον Ιανουάριο 2013 των νέων εφάπαξ κατά 23% μέσο όρο, αναδρομικά από το 2010, για τις διαφορετικές κατηγορίες των δημόσιων και ιδιωτικών υπαλλήλων που δικαιούνται εφάπαξ.
  3. Το υπουργείο Οικονομικών και το υπουργείο Εργασίας να εκδώσουν μια κοινή υπουργική απόφαση για την εισαγωγή του μητρώου συντάξεων μέχρι τον ∆εκέμβριο του 2012. Η ΚΥΑ θα απαιτεί από τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης να υποβάλουν κάθε 10 του μήνα στοιχεία συντάξεων προς την αρχή που θα διαχειρίζεται το μητρώο που θα αφορούν το σύνολο των κύριων και επικουρικών συντάξεων κάθε συνταξιούχου και με την σημείωση ότι θα αναστέλλονται οι πληρωμές προς τα ταμεία που δεν συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις για αποστολή δεδομένων.
  4. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την υλοποίηση, με τη χρήση του μητρώου συντάξεων, των παρακάτω μειώσεων συντάξεων από την 1η Ιανουαρίου 2013: μείωση των συνολικών μηνιαίων εισοδημάτων από σύνταξη (κύριων και επικουρικών συντάξεων) για κάθε συνταξιούχο μεταξύ 1000 – 1500 € κατά 5 τοις εκατό, 1500 – 2000 € κατά 10 τοις εκτός, 2000 – 3000 € κατά 15 τοις εκατό και άνω των 3000 €κατά 20 τοις εκατό. (ακολουθώντας τον κανόνα της μη επαναταξινόμησης). Σύμφωνα με το άρθρα 9 και 34 του προεδρικού διατάγματος 169/2007, οι συντάξεις των συνταξιούχων που ανήκουν στα ειδικά μισθολόγια , θα περικοπούν αυτόματα, ισοδύναμα με τις περικοπές στους μισθούς των ειδικών μισθολογίων.
  5. Περαιτέρω εξορθολογισμός των συντάξεων με: (i) κατάργηση όλων των δώρων στις κύριες και επικουρικές συντάξεις (εκτός από τους βαριά ανάπηρους), (ii) εφαρμογή εισοδηματικών κριτηρίων για τις ανύπαντρες θυγατέρες οι οποίες θεμελίωσαν δικαίωμα στην σύνταξη πριν από τον νόμο 3865/2010 και μείωση της σύνταξής τους μέχρι το διπλάσιο της κατώτερης σύνταξης, (iii) κατάργηση ειδικών συνταξιοδοτικών προνομίων των συνδικαλιστών, (iv) μείωση των συντάξεων των αιρετών με στόχο την εξοικονόμηση € 31 εκατομμυρίων το 2013και (v) πλήρης χρήση διασταυρώσεων για την κατάργηση των παράτυπων συντάξεων το 2013.

Κοινωνικά επιδόματα

  1. Εισαγωγή του χρόνου διαμονής στην Ελλάδα ως κριτήριο για την παροχή σύνταξης σε ανασφάλιστα άτομα, με σκοπό την επίτευξη εξοικονόμησης (καθαρή από φορολογία εισοδήματος και εισφορές κοινωνικής ασφάλισης) της τάξης των 19 εκατομμυρίων € το 2013 και επιπρόσθετων 19 εκατομμυρίων € το 2014.
  2. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την αντικατάσταση των υπαρχόντων οικογενειακών επιδομάτων με στοχευμένα επιδόματα και κατάργηση των φοροαπαλλαγών για τα εισοδήματα του 2013 με σκοπό την επίτευξη ετήσιων εξοικονομήσεων της τάξης των 202 εκατομμυρίων € το 2013 και επιπρόσθετα 177 εκατομμύρια € το 2014.
  3. Σχετικά με τον αναθεωρημένο, ενοποιημένο κανονισμό του ΕΟΠΥΥ για τις υπηρεσίες υγείας, άρθρο 10 παράγραφος Η, αναδιάρθρωση του προγράμματος αποζημίωσης μεταφοράς για επιλεγμένες κατηγορίες ασθενών για την εξίσωση των επιδομάτων στα επίπεδα του 2009 για την εξοικονόμηση 20 εκατομμυρίων €.
  4. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την μείωση των επιδομάτων ανεργίας που στοχεύουν σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές για την εξοικονόμηση 20 εκατομμυρίων € το 2013.
  5. Υιοθέτηση νομοθεσίας για κατάργηση των ειδικών επιδομάτων που δίνονται σε ανθρώπους που έμειναν άνεργοι εξαιτίας συγχωνεύσεων για την εξοικονόμηση ετησίως 10 εκατομμυρίων €, αρχίζοντας από το 2013.
  6. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την απονομή των συντάξεων βοηθείας που παρέχονται από το ΕΚΑΣ σε ανθρώπους άνω των 64 ετών, για την δημιουργία εξοικονομήσεων 114 εκατομμυρίων ευρώ, αρχίζοντας από το 2014.
  7. Υιοθέτηση νομοθεσίας για το κλείσιμο δύο προγραμμάτων για την οικονομική ενίσχυση των αγροτών για την επίτευξη εξοικονομήσεων 25 εκατομμυρίων € το 2013.

Υιοθέτηση νομοθεσίας που εισάγει νέα κοινωνικά προγράμματα, συμπεριλαμβάνοντας:

  1. Επιδόματα ίσα με 200 € το μήνα, που θα δίνονται μέχρι και 12 μήνες σε μακροχρόνια ανέργους που εξαντλούν την μέγιστη διάρκεια του επιδόματος ανεργίας (12 μήνες), με την προϋπόθεση ότι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για άλλα προγράμματα εκπαίδευσης και έχουν οικογενειακό φορολογήσιμο εισόδημα μέχρι 10.000 €, με όριο δαπάνης τα 35 εκατομμύρια €
  2. Ένα πρόγραμμα εξασφάλισης ενός ελάχιστου επιπέδου εισοδήματος που εφαρμόζεται πιλοτικά σε δύο περιοχές τις χώρες με διαφορετικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, με ένα όριο δαπάνης τα 20 εκατομμύρια €, με χρόνο έναρξης το 2014.

Υγεία

  1. Προκειμένου να μειωθεί η εξωνοσοκομειακή φαρμακευτική δαπάνη η Κυβέρνηση:
  2. Θα λάβει μέτρα προκειμένου να εξασφαλίσει ότι η εξωνοσοκομειακή φαρμακευτική δαπάνη δεν θα υπερβεί τα €2.88 δις το 2012 (σε όρους δεσμεύσεων, εκτός από τις θεσμοθετημένες επιστροφές και του clawback). Είτε: (i) θα ενεργοποιήσει το αυτόματο μηχανισμό claw-back και θα συλλέξει τα έσοδα που προκύπτουν από την εφαρμογή του μέχρι το πρώτο εξάμηνο του 2012 ή (ii) Επιβάλλει εισιτήριο στη θετική λίστα; ή (iii) Θα εφαρμόσει γενικές μειώσεις τιμών.
  3. Θα προσδιορίσει, μέσω Υπουργικής Απόφασης, το νέο σε εξαμηνιαία βάση όριο του claw-back για το 2013, το οποίο να είναι συνεπές με το ετήσιο όριο εξωνοσοκομειακής δαπάνης των 2,44 δις ευρώ συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ.
  4. Θα καταργήσει την ισχύουσα διάταξη του νόμου που εμποδίζει τη συλλογή της έκπτωσης από τα φαρμακεία σε περίπτωση καθυστερήσεων στις πληρωμές από την πλευρά του ΕΟΠΥΥ. Εφαρμόσιμο από 1η Ιανουαρίου, 2012.
  5. Εκδώσει μια Υπουργική Απόφαση προκειμένου να αναθεωρήσει τη δομή συμμετοχής των ασθενών για φάρμακα προκειμένου να εξαιρεθεί συμμετοχής ένας περιορισμένος αριθμός φαρμάκων που σχετίζονται με συγκεκριμένες θεραπευτικές αγωγές.
  6. Έκδοση ενός δελτίου τιμών προκειμένου να μειωθεί η τιμή των φαρμάκων με πατέντο σε ισχύ, βάσει των τριών χωρών της ΕΕ με τις χαμηλότερες τιμές και ανατιμολόγηση των φαρμάκων που επί του παρόντος είναι φθηνότερα των €10, ακόμα και με εφαρμογή μειώσεως τιμών κατά 10% στις τιμές των γενόσιμων και μίας μείωσης κατά 5% στις τιμές των φαρμάκων των οποίων έχει λήξει η πατέντα και έκδοση της τριμηνιαίας επικαιροποίησης της λίστας τιμών.
  7. Τροποποίηση του νόμου προκειμένου να επεκτείνει την εφαρμογή της έκπτωσης 5% από τις φαρμακευτικές εταιρείες (που υφίσταται για τα νοσοκομειακά φάρμακα) και στα φάρμακα που πωλούνται από τα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ. (Υιοθέτηση νομοθεσίας μέχρι Q4-2012).
  8. Επικαιροποίηση και δημοσίευση της θετικής λίστας των φαρμάκων που καλύπτονται, ιδιαίτερα καλύπτοντας μόνο τις οικονομικά αποδοτικές συσκευασίες για χρόνιες παθήσεις, μετακινώντας φάρμακα από τη θετική λίστα στην αρνητική λίστα και στη λίστα ΜΗΣΥΦΑ και εισάγοντας το σύστημα τιμών αναφοράς που αναπτύχθηκε από τον ΕΟΦ.
  9. Αλλαγή της φόρμας της ηλεκτρονικής συνταγής ώστε να καταστεί υποχρεωτική για τους γιατρούς η συνταγογράφηση με βάση κοινόχρηστη διεθνή ονομασία (ΙΝΝ) για τη δραστική ουσία. Η συνταγογράφηση φαρμάκων με εμπορική ονομασία επιτρέπεται μόνο σε λίγες περιπτώσεις που δεν θα υπερβαίνει το 15% του συνόλου των συνταγών ανά γιατρό. Μια υπουργική απόφαση θα καθορίσει τις εξαιρέσεις στη συνταγογράφηση INN με περιορισμένο αριθμό θεραπευτικών ενδείξεων και τεκμηριωμένες ευαισθησίες των ασθενών, σύμφωνα με τις διεθνείς βέλτιστες πρακτικές.
  10. Έκδοση εγκυκλίου προκειμένου να εξασφαλιστεί η εφαρμογή της υπουργικής απόφασης ότι τα φαρμακεία πρέπει να υποκαθιστούν τα συνταγογραφούμενα φάρμακα με τα χαμηλότερης τιμής και ίδιας δραστικής ουσίας προϊόντα που βρίσκονται στην ίδια ομάδα της λίστας (υποχρεωτική υποκατάσταση με γενόσημα).

Προκειμένου να βελτιωθεί η τρέχουσα οικονομική κατάσταση του ΕΟΠΥΥ, υιοθέτηση νομοθεσίας με άμεση εφαρμογή για:

  1. Να περιοριστεί το πακέτο παροχών με αφαίρεση επιλεγμένων υπηρεσιών, καθιέρωση ανωτάτων ορίων χρήσης, και μείωση των ποσοστών κάλυψης για εξοικονόμηση € 180 εκατομμυρίων το 2013;
  2. Να αυξηθεί το κόστος συμμετοχής για ιατρικές υπηρεσίες παρεχόμενες από ιδιώτες τουλάχιστο κατά 30%.
  3. Να γίνει διαπραγμάτευση συμφωνιών εκπτώσεων τιμής-όγκου με ιδιωτικούς παρόχους υγείας, προκειμένου να εξοικονομηθούν τουλάχιστο €70 εκατομμύρια το 2013;
  4. Να αναθεωρηθούν οι τιμές για έναν αριθμό διαγνωστικών υπηρεσιών και υπηρεσιών φυσιοθεραπείας που ανατίθενται από τον ΕΟΠΥΥ σε ιδιωτικούς παρόχους με στόχο τη μείωση των σχετικών δαπανών κατά τουλάχιστον 80 εκατομμύρια ευρώ το 2013.
  5. Να εισαχθεί ένα σύστημα τιμών αναφοράς για την κάλυψη του κόστους ιατρικών συσκευών
  6. Να θεσπιστεί νομοθεσία που να αυξάνει τις εισφορές που καταβάλλονται από ασφαλισμένους του ΟΓΑ στα 25 € το μήνα.
  7. Να εφαρμοστούν υψηλότερες συμμετοχές για τις ενδονοσοκομειακές νοσηλείες και για κάθε συνταγή ώστε να εξοικονομηθούν €115 εκατομμύρια το 2014.

Ανώτατα όρια προϋπολογισμού 2013-14

  1. Να καθορίσει ένα ανώτατο όριο δαπανών για τις «λειτουργικές και λοιπές» δαπάνες των αρμόδιων υπουργείων (εκτός άμυνας και παιδείας) έτσι ώστε, ο προϋπολογισμός να μειωθεί κατά περίπου 203 εκατομμύρια ευρώ το 2013 και κατά επιπλέον 129 εκατομμύρια ευρώ το 2014 σε σχέση με το βασικό σενάριο του 2013 της τάξης των 4,989 δις €.
  2. Να μειώσει τις επιδοτήσεις στα νομικά πρόσωπα δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου εκτός της γενικής κυβέρνησης και στην ακτοπλοΐα κατά 32 εκατομμύρια ευρώ το 2013 και κατά επιπλέον 66 εκατομμύρια ευρώ το 2014, σε σχέση με το βασικό σενάριο του 2013 της τάξης των 393 εκατομμυρίων €.
  3. Να καθορίσει ένα ανώτατο όριο για τη μείωση των λειτουργικών δαπανών στα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, στα αθλητικά (ομοσπονδίες, αθλητικά κέντρα) και πολιτιστικά ιδρύματα (θέατρα, μουσεία, φεστιβάλ) ώστε, να επιτευχθεί εξοικονόμηση 86 εκατομμυρίων ευρώ το 2013 και 37 εκατομμυρίων ευρώ το 2014.
  4. Να μειώσει την επενδυτική δαπάνη κατά 150 εκατομμύρια ευρώ το 2013 και επιπλέον κατά 150 εκατομμύρια ευρώ το 2014.
  5. Να καθορίσει ένα ανώτατο όριο στις επιδοτήσεις των ∆ΕΚΟ ώστε να εξοικονομηθούν 250 εκατομμύρια ευρώ το 2013 και επιπλέον 123 εκατομμύρια ευρώ το 2014. Να καθορίσει ένα ανώτατο όριο στις επιδοτήσεις της ΣΤΑΣΥ ώστε να προκύψει εξοικονόμηση 22 εκατομμυρίων ευρώ και 5 εκατομμυρίων ευρώ το 2013 και 2014, αντίστοιχα.
  6. Να μειώσει τις επιδοτήσεις των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων από το Κράτος προς τους ΟΤΑ κατά 10 εκατομμύρια ευρώ το 2013 και επιπλέον 50 εκατομμύρια ευρώ το 2014 σε σχέση με το βασικό σενάριο των 2,563 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2013 και 2,669 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2014.
  7. Να μειώσει τις επιδοτήσεις από τη ΣΑΤΑ (συλλογική απόφαση για τους ΟΤΑ) κατά 40 εκατομμύρια ευρώ το 2013 και επιπρόσθετα 110 ευρώ το 2014 σε σχέση με το βασικό σενάριο των 330 εκατομμυρίων ευρώ το 2013 και 330 εκατομμυρίων ευρώ το 2014.
  8. Υιοθέτηση νομοθεσίας για την τροποποίηση των οροφών δαπανών του πράσινου ταμείου στο 2,5 τοις εκατό του αποθέματος καταθέσεων που διαθέτει στο τέλος του προηγούμενου έτους.

Γενική κυβέρνηση και ενδεχόμενες υποχρεώσεις

  1. Για την αντιμετώπιση των απρόοπτων δημοσιονομικών υποχρεώσεων στον τομέα της ενέργειας, να θεσπιστεί νομοθεσία που θα (i) εισαγάγει μια ειδική εισφορά αλληλεγγύης επί του κύκλου εργασιών παραγωγού, με απόδοση 250 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο(με ισχύ από 1η Ιουλίου 2012, όπως συζητήθηκε με την βιομηχανία), (ii) ολοκληρώσει την Συμφωνία Αγοράς Ενέργειας για έναν φωτοβολταϊκό σταθμό στην επικρατούσα τιμή τη στιγμή που ο σταθμός τίθεται σε λειτουργία, με απόδοση κατά μέσο όρο 150 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο και (iii) προσαρμόζει το ειδικό τέλος ΑΠΕ κάθε 6 μήνες, με αρχή την 1η Ιανουαρίου 2013, με σκοπό την εξάλειψη του χρέους του λογαριασμού ΑΠΕ έως τον ∆εκέμβριο του 2014.

Μεταρρυθμίσεις Εσόδων

Θέσπιση νομοθεσίας που:

  1. Θα μειώνει την επιδότηση που χορηγείται στους αγρότες για το ειδικό τέλος κατανάλωσης στο πετρέλαιο κίνησης κατά 130 εκατομμύρια ευρώ από την επιδότηση του βασικού σεναρίου των 163 εκατομμυρίων ευρώ. (το ποσοστό μειώνεται από 95% στο 80% του φορολογικού ποσού) Θα αυξάνει το κόστος των δικαστικών αγωγών ώστε να προκύψουν επιπλέον 50 εκατομμύρια ευρώ ανά χρόνο.
  2. Μεταρρύθμιση στη φορολογία των ειδικών φόρων κατανάλωσης τσιγάρων αυξάνοντας τον ανά μονάδα φόρο στα 80 ευρώ ανά 1.000 τεμάχια και μειώνοντας τον επί τοις αξίας φόρο στο 20 τοις εκατό ενώ, ο ελάχιστος φόρος θα αυξηθεί στα 115 ευρώ ανά 1.000 τεμάχια. Ο φόρος καπνού θα οριστεί στα 153 ευρώ ανά κιλό.
  3. Θα αναθέτει την υπογραφή ενός Μνημονίου Συνεργασίας μεταξύ της κυβέρνησης και των ιδιοκτητών εμπορικού στόλου ώστε, να εξασφαλίσει την πληρωμή φόρου χωρητικότητας με στόχο την συγκέντρωση 80 εκατομμυρίων ευρώ το 2013 και 140 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για την περίοδο 2014-16.
  4. Θα εξισώνει το ανώτατο όριο κοινωνικών παροχών για εισφορές, αυξάνοντας το ανώτατο όριο για τους εργαζομένους που πρωτοπροσλήφθηκαν πριν το 1993 σε αυτό των εργαζομένων που πρωτοπροσλήφθηκαν μετά το 1993, το οποίο ανέρχεται σε 5.543 ευρώ ανά μήνα.
  5. Θα αυξάνει τον ειδικό φόρο κατανάλωσης υγραερίου από τα 200 ευρώ/τόνο στα 330 ευρώ/τόνο.
  6. Θα επιβάλει ένα φόρο 30 τοις εκατό πάνω στα μεικτά κέρδη τυχερών παιγνίων του ΟΠΑΠ για κάθε υφιστάμενο παιγνίδι και έναν παρακρατούμενο φόρο 10 τοις εκατό πάνω στα κέρδη των παιχτών από τα ίδια παίγνια-ώστε να προκύψουν επαρκώς τουλάχιστο 222 εκατομμύρια ευρώ και 88 εκατομμύρια ευρώ παραπάνω από το βασικό σενάριο αντιστοίχως ανά χρόνο, με αρχή το 2013.
  7. Μείωση της επιστροφής ΦΠΑ στους αγρότες στο 6 τοις εκατό του τζίρου.
  8. Υποβολή μαζί με το φορολογικό νομοσχέδιο ενός φόρου πολυτελείας που θα εφαρμοστεί από το 2014 αποφέροντας ετήσια έσοδα 110 εκατομμύρια ευρώ.
Πηγή: iefimerida.gr

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!!


H κυβέρνηση ετοιμάζει νόμο που θα «φρενάρει» τις απεργίες

Η κυβέρνηση είναι έτοιμη να προχωρήσει σε διάλογο με τις συνδικαλιστές οργανώσεις προκειμένου μέσα στο επόμενο διάστημα να προωθήσει ένα πλαίσιο αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου μέχρι το τέλος του 2013.

Όπως δήλωσε στο «Βήμα της Κυριακής» κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης: «Δεν μπορεί να υποχρεωνόμαστε σε συνεχείς επιστρατεύσεις απεργών για να λειτουργήσει η κοινωνία και την ίδια στιγμή, να διατηρούμε τη δυνατότητα ολιγομελών σωματείων να ακινητοποιούν δημόσιες επιχειρήσεις».

Στο μεταξύ, οι κεντρικοί άξονες των αλλαγών αφορούν από τη μία τον υπάρχοντα τρόπο κήρυξης μιας απεργιακής κινητοποίησης, αλλά και τη σύσταση των συνδικαλιστικών οργανώσεων και από την άλλη την οργάνωση του κινήματος σε νέες βάσεις που θα ανταποκρίνονται στις σημερινές συνθήκες, ενώ σύμφωνα με το «Βήμα» αναμένεται να επανεξεταστούν και τα δικαιώματα των συνδικαλιστών, με κύριο στόχο τις συνδικαλιστικές άδειες.

Οι αλλαγές

Οι αλλαγές που συζητούνται στο επιτελείο του υπουργείου Εργασίας αφορούν όλη τη δομή του νόμου, τη λειτουργία των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων κλπ. Τα βασικά σημεία επικεντρώνονται στα εξής:

Αλλαγή στον τρόπο λήψης της απόφασης για την κήρυξη απεργίας

Οι προτάσεις-ιδέες που βρίσκονται στο τραπέζι έχουν ως κεντρικό στοιχείο την «έννοια της πλειοψηφίας» για τη λήψη απεργιακής απόφασης. Ωστόσο, αφορούν την πλειοψηφία των εργαζομένων σε μια επιχείρηση και όχι των συμμετεχόντων σε μια γενική συνέλευση. Αναφέρεται χαρακτηριστικά το γεγονός ότι ένα μικρό σωματείο του μετρό (μηχανοδηγοί) ή της ΔΕΗ μπορεί να ακινητοποιήσει ολόκληρη την επιχείρηση.

Στις «ιδέες» που έχουν ακουσθεί περιλαμβάνεται και το άρθρο 4 του νόμου 1365/1983 για τις «κοινωνικοποιήσεις»» των δημοσίων επιχειρήσεων Κοινής Ωφελείας επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου και υπουργού Οικονομίας Γεράσιμου Αρσένη, το οποίο δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Το άρθρο 4 προέβλεπε για τη λήψη απόφασης της απόλυτης πλειοψηφίας (50%+1) των εγγεγραμμένων στο πρωτοβάθμιο σωματείο των ΔΕΚΟ.

Σημειωτέον ότι στις ΔΕΚΟ όλοι οι εργαζόμενοι είναι εγγεγραμμένοι από την πρόσληψη τους στο σωματείο. Ως εκ τούτου, η επίτευξη τέτοιας πλειοψηφίας είναι μάλλον αδύνατη. Το υπουργείο Εργασίας, πάντως, αναζητεί μια ρύθμιση που δεν θα επιτρέπει την «εύκολη απόφαση» ούτε θα οδηγεί στην «αδύνατη λήψη» της .

Στον νόμο 1264/82 για την κήρυξη απεργίας προβλέπονται τα εξής: «Απεργία στις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις κηρύσσεται με απόφαση της γενικής συνέλευσης. Για ολιγόωρες στάσεις, εφόσον δεν πραγματοποιούνται την ίδια μέρα ή μέσα στην ίδια εβδομάδα, αρκεί απόφαση του διοικητικού συμβουλίου. Η απεργία στις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις ευρύτερης περιφέρειας ή πανελλαδικής έκτασης κηρύσσεται με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου, όπως και οι απεργίες των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων».

Αλλαγή στο καθεστώς των συνδικαλιστικών αδειών

Ένας μεγάλος αριθμός συνδικαλιστικών στελεχών –κυρίως στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα– δεν εργάζεται, κάνοντας χρήση των λεγόμενων συνδικαλιστικών αδειών. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις ΔΕΚΟ, οι άδειες αυτές (χιλιάδες εργατοώρες) «μοιράζονται – κατανέμονται» με αποφάσεις της διοίκησης των συνδικάτων «με απολύτως αειφανή τρόπο» για «προφανείς σκοπούς».

Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των συνδικαλιστών προέρχεται από τον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Και αυτό γιατί ποιος επιχειρηματίας στον ιδιωτικό τομέα θα μπορούσε να «συντηρεί» υψηλόβαθμους συνδικαλιστές που δεν εργάζονται ποτέ; Κοινή είναι η πεποίθηση τόσο στην κυβέρνηση όσο και στις συνδικαλιστικές οργανώσεις ότι «το σύστημα αυτό πρέπει να επανεξεταστεί».

Ο νόμος 1264/82 για τις συνδικαλιστικές άδειες προβλέπει τα εξής: «Ο εργοδότης έχει την υποχρέωση να διευκολύνει τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων, των ελεγκτικών επιτροπών και τους αντιπροσώπους των πρωτοβάθμιων στις δευτεροβάθμιες οργανώσεις κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Την ίδια υποχρέωση έχει για τα διοικητικά συμβούλια, τις ελεγκτικές επιτροπές και τους αντιπροσώπους των δευτεροβάθμιων στις τριτοβάθμιες, όπως και τα διοικητικά συμβούλια και τις ελεγκτικές επιτροπές των τριτοβάθμιων οργανώσεων. Ο εργοδότης έχει την υποχρέωση να παρέχει:

α) Στα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής της πιο αντιπροσωπευτικής τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης άδεια απουσίας όσο χρόνο διαρκεί η θητεία τους.

β) Στα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των πιο αντιπροσωπευτικών δευτεροβάθμιων οργανώσεων άδεια απουσίας ως 9 μέρες τον μήνα και ως 15 για τον πρόεδρο, αντιπρόεδρο, γεν. Γραμματέα και ταμία.

γ) Στους πρόεδρο, αντιπρόεδρο, γενικό γραμματέα των πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων άδεια απουσίας έως 5 μέρες τον μήνα αν τα μέλη τους είναι 500 και πάνω, και ως τρεις μέρες αν είναι λιγότερα.

δ) Στους αντιπροσώπους στις δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες οργανώσεις άδεια απουσία για όλη τη διάρκεια απουσίας για όλη τη διάρκεια συνεδρίων που συμμετέχουν».

Οργάνωση, δομή και λειτουργία των συνδικαλιστικών οργανώσεων

Απαιτείται άλλη οργάνωση στη δομή του κινήματος. Τα Εργατικά Κέντρα θεωρούνται – ήδη – μια προχωρημένη μορφή οργάνωσης και «αμφισβητείται η δυνατότητά τους – που σήμερα διαθέτουν – να κηρύσσουν απεργιακές κινητοποιήσεις». Μόνο σε τοπικό επίπεδο θα πρέπει να διατηρήσουν την παρέμβασή τους και μάλιστα σε «θέματα τοπικού ενδιαφέροντος». Αλλαγές σχεδιάζονται και πρωτοβάθμιο επίπεδο (σωματεία), γεγονός που επιβάλλει η συνεχιζόμενη μείωση της αντιπροσωπευτικής των σωματείων.

Ανταπεργία (λοκ άουτ)

Πρόκειται για τη ρύθμιση που προκαλεί τις περισσότερες αντιδράσεις. Στις προτάσεις θα υπάρχει επαναφορά – υπό όρους – του δικαιώματος των εργοδοτών στην ανταπεργία. Δηλαδή στο κλείσιμο της επιχείρησης σε περιπτώσεις απεργιακών κινητοποιήσεων. Το «δικαίωμα της ανταπεργίας» καταργήθηκε με τον νόμο 1264/82, ωστόσο ορισμένοι εργοδοτικοί φορείς θέτουν – από καιρού εις καιρόν – το αίτημα της επαναφοράς του.

Πηγή: iefimerida.gr

ΓΝΩΜΗ: Ο λαός τού ‘Δεν κάνει για τίποτα’.


Άντζελα Κροκίδη

Διαβάζω μεταξύ άλλων στην Καθημερινή, σε άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη, το παρακάτω:

…Πρόκειται για το βιογραφικό ενός υποψηφίου για πρόσληψη, επάνω στο οποίο, κάποιος από το γραφείο του Γ. Σουφλιά έχει γράψει ιδιοχείρως: «Δεν κάνει για τίποτε. Βολέψτε τον κάπου».

Εκ πρώτης όψεως, μια απλή φράση που ειπώθηκε καλοπροαίρετα σε κάποιο τηλεφώνημα για ρουσφέτι και φαντάζομαι ότι σημειώθηκε στο χαρτί αυτολεξεί.

Ειπώθηκε για να ενισχύσει την υποψηφιότητα  από το μπαμπά/μαμά/θείο/ θεία και λοιπούς συγγενείς, του υποψηφίου προς πρόσληψη.

Από κάποιον τέλος πάντων που είχε πρόσβαση, βύσμα δηλαδή, στο Γραφείο του Υπουργού.

Να βολέψουμε το παιδί αφού «δεν κάνει για τίποτε» τώρα που «είμαστε στα πράγματα».

Δηλαδή, η ιστορία της μέσης ελληνικής οικογένειας τα τελευταία τριάντα χρόνια.

 

«Παιδί μου, να διαβάζεις, να πας στο Πανεπιστήμιο, να πάρεις το πτυχίο σου και να διοριστείς», «Από το δημόσιο δεν χάνει κανείς», «Να βρίσκεις το μεροκάματο κάτω από το μαξιλάρι σου κάθε μέρα, βρέξει, χιονίσει», «Να κάθεσαι Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι και να σχολάς νωρίς για να κοιτάς τα παιδιά σου και τον άντρα σου, λίγο είναι;», «Να βγεις στη σύνταξη στα 45 και μετά να κάνεις μια δική σου δουλειά, να ανοίξεις ένα μαγαζί και να παίρνεις και τη σύνταξη, πασάς στα Γιάννενα!».

Μια νοοτροπία και στάση ζωής, που βασίστηκε σε έναν αυθαίρετο, παράλογο και κατά βάθος, ανήθικο συλλογισμό.

Και πέρα για πέρα απαξιωτικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Το «δεν κάνει για τίποτε».

 

Πότε, πού και ποιος το αποφάσισε ότι δεν κάναμε για τίποτε άλλο, πέρα από το διορισμό στο Δημόσιο μαντρί, που με τον ήλιο τα βάζουμε, με τον ήλιο τα βγάζουμε και μετά διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας «τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε»;

Και γιατί δε μας επέτρεψαν ποτέ να διανοηθούμε καν, ότι υπήρχαν κι άλλοι τόποι, άλλοι τρόποι, άλλοι δρόμοι;

Όταν οι Αμερικάνοι φοιτητές γύριζαν όλη την Ευρώπη με τα σακίδια στην πλάτη και μπάτζετ 20 δολάρια την ημέρα, εμείς, τα μοσχαναθρεμμένα, φοβικά, καθηλωμένα ελληνόπουλα, αποστηθίζαμε το ανώμαλο ρήμα «έχω».

Γιατί «έχω» την ιερή υποχρέωση να συνεχίσω να έχω την ασφάλεια, το μισθουλάκο, τα κεκτημένα, τα δεδομένα, τη βολή μου, αυτά που κληρονόμησα από τους γονείς.

 

Χωρίς να παίρνουμε μυρωδιά ότι τα μόνα ρήματα που πρέπει κανείς να μάθει στη ζωή είναι τα «ονειρεύομαι», «πιστεύω», «μπορώ», «τολμάω» και τελικά το «είμαι».

Τολμάω να είμαι ο εαυτός μου.

 

Και έτσι, γεμίσαμε τη χώρα και τις Υπηρεσίες μας με ανθρώπους μισούς.

Και έτσι, οι υπηρεσίες που μας παρέχουν, είναι και θα παραμείνουν μισές.

Και έτσι, την ίδια στιγμή που αλλάζουν τα πάντα στον πλανήτη, κάποιοι δεν έχουν ακόμα καταλάβει πως είναι μισοί.

Επειδή οι άνθρωποι αυτοί ζουν τελικά τη ζωή που προέκυψε όχι από επιλογή δική τους, αλλά από επιλογή των άλλων.

Εκείνων που κυριολεκτικά ή μεταφορικά ψιθύρισαν κάποτε σε κάποιο αυτί ή σε κάποιο ακουστικό: «Δεν κάνει για τίποτε. Βολέψτε τον κάπου».

 

Σκοτώνοντας ουσιαστικά, γενιές και γενιές Ελλήνων.

ΠΗΓΗ:

eyedoll.gr

Οι Βάσκοι κυκλοφόρησαν τοπικό νόμισμα, το eusco


Eνα καινούριο νόμισμα γεννήθηκε σήμερα στην Ευρώπη. Πρόκειται για το eusco, το νόμισμα των Βάσκων, το οποίο θα συμπληρώνει και θα αναπληρώνει το ευρώ. Ακόμη μια μαχαιριά στο κοινό νόμισμα.

Το eusco θα υπολογίζεται ανάλογα με την αξία του ευρώ και οι πολίτες θα μπορούν να το βρίσκουν στα 40 ανταλλακτήρια που έχουν ανοίξει στη χώρα των Βάσκων. Χαρτονομίσματα των 1,2,5,10 και 20 euscos κυκλοφορούν σήμερα.

Τι θα αλλάξει αυτό στη ζωή των Βάσκων; Με euscο οι Βάσκοι θα μπορούν να αγοράζουν και να πωλούν χωρίς να μπερδεύεται στις αγορές τους το ευρώ. Ετσι, εκτιμούν ότι θα ενισχύσουν την τοπική αγορά αφού μόνο στη χώρα των Βάσκων θα ισχύει και φαίνεται δύσκολο προς το παρόν να γίνει εξαγωγή των eusco.

Το eusco δεν είναι το πρώτο «αιρετικό» νόμισμα απέναντι στο ευρώ. Σε 25 τοπικά διαμερίσματα της Γαλλίας χρησιμοποιούν ήδη τοπικά νομίσματα. Στη Γερμανία κυκλοφορούν ήδη 60 τοπικά νομίσματα, η πόλη Μπρίστολ στη Μεγάλη βρετανία χρησιμοποιεί το Bristol pound, η Ελλάδα διαθέτει το ΤΑΜ στο Βόλο, αλλά το αποκορύφωμα παρατηρείται στην Ελβετία η οποία διαθέτει τοπικό νόμισμα, το WIR, το οποίο κυκλοφορεί από το 1036.

Πηγή:  iefimerida.gr

Σαν σήμερα ξέσπασε η κρίση στα Ιμια, από τις μεγαλύτερες αποτυχίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής


Η μεγαλύτερη κρίση που πέρασαν οι σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας μετά το Κυπριακό, αναμφισβήτητα ήταν η κρίση των Ιμίων. Τρεις νεκροί αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού με την κοινή γνώμη να μην πείθεται με τα επίσημα αίτια του θανάτου τους, μια -ακόμα- προκλητική δήλωση του Θεόδωρου Πάγκαλου και το -ιστορικό πλέον- «ευχαριστώ» του Κώστα Σημίτη στους «φίλους μας τους Αμερικανούς» ήταν τα γεγονότα που σημάδεψαν την κρίση των Ιμίων.

Το χρονικό της κρίσης

Τα Ίμια, αποτελούν μια συστάδα μικρών νησιών στα Δωδεκάνησα, τα οποία περιήλθαν στην ελληνική επικράτεια, μετά την παράδοση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από τους Ιταλούς το 1947, με τον τούρκικο εθνικισμό να «κοιμάται» για αρκετές δεκαετίες, πριν διεκδικήσει ξαφνικά(;) την εξάπλωση του στο Αιγαίο.

Το πρώτο επεισόδιο, σημειώθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 1995, όταν το φορτηγό πλοίο Φιγκέν Ακάτ προσάραξε σε αβαθή ύδατα κοντά στις βραχονησίδες και εξέπεμψε σήμα κινδύνου. Το λιμεναρχείο Καλύμνου προσφέρθηκε να βοηθήσει, όμως ο Τούρκος πλοίαρχος απάντησε ότι βρίσκεται σε τούρκικο έδαφος και θα δεχθεί μόνο τουρκική βοήθεια.

Την επόμενη, ειδοποιήθηκε το υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο επικοινώνησε με το αντίστοιχο της Τουρκίας. Η στάση των Τούρκων ήταν κάτι παραπάνω από προκλητική, με τους αξιωματούχους να δηλώνουν ότι υπάρχει γενικά ανοικτό θέμα διεκδίκησης των Ιμίων, ενώ λίγες μέρες αργότερα κατέπεσε τουρκικό αεροπλάνο, με τον πιλότο να διασώζεται από Έλληνες.

Η σημαία του Διακομιχάλη

Ο τότε δήμαρχος της Καλύμνου Δημήτρης Διακομιχάλης, θορυβημένος από τις συνεχείς τουρκικές αξιώσεις στα Ίμια, ύψωσε την ελληνική σημαία σε ένα από αυτά τα δύο νησιά στις 25 Ιανουαρίου 1996, συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή Καλύμνου,έναν ιερέα και δύο κατοίκους του νησιού.

Η τουρκική τηλεόραση μετέδωσε εικόνες με την ελληνική σημαία και οι προκλήσεις των Τούρκων συνεχίστηκαν, με δύο δημοσιογράφους της Χουριέτ, να αποβιβάζονται στο νησί, να κατεβάζουν την ελληνική σημαία και να υψώνουν την τουρκική. Η όλη επιχείρηση βιντεοσκοπήθηκε και προβλήθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι. Σύντομα, ελληνικά και τουρκικά πολεμικά σκάφη κινήθηκαν στην περιοχή με την σύγκρουση να μοιάζει αναπόφευκτη.

Η κρίση κλιμακώθηκες στις 28 Ιανουαρίου, όταν το ελληνικό περιπολικό πλοίο «Αντωνίου» κατέβασε την τουρκική σημαία και ύψωσε την ελληνική, ενώ Έλληνες βατραχάνθρωποι αποβιβάστηκαν στα Ίμια, χωρίς να τους αντιληφθούν οι Τούρκοι. Την επομένη, ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος είχε μόλις εκλεγεί, έστειλε ηχηρό μήνυμα στην Τουρκία προειδοποιώντας την, ότι σε οποιαδήποτε πρόκληση η ελληνική απάντηση θα είναι δυναμική. Σε απάντηση της, η πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ δήλωσε στην Τουρκική Βουλή, ότι την επόμενη μέρα η Ελληνική σημαία θα κατέβει από το νησί.

Τούρκοι στα Ιμια

Τα ξημερώματα της 31 Ιανουαρίου, τουρκικές ειδικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στη Μικρή Ίμια, ενώ τα ξημερώματα της ίδιας μέρας, ελικόπτερο του Ναυτικού το οποίο επιχείρησε να ανιχνεύσει την παρουσία των Τούρκων, κατέπεσε με αποτέλεσμα τον θάνατο και των τριών μελών του πληρώματος, του υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκου, του υποπλοίαρχου Χριστόδουλου Καραθανάση και του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού. Η επίσημη αιτία της πτώσης του ελικοπτέρου, σύμφωνα με το Πολεμικό Ναυτικό είναι ότι το ελικόπτερο κατέπεσε λόγω κακοκαιρίας και απώλειας προσανατολισμού του πιλότου, με την ελληνική κοινή γνώμη να μην έχει πειστεί ακόμα και σήμερα. Από τις θεωρίες που έχουν διατυπωθεί, επικρατέστερη είναι αυτή που θέλει το Τουρκικό Ναυτικό ή τους καταδρομείς να κατέρριψαν το ελικόπτερο, με την ελληνική κυβέρνηση να συγκαλύπτει το γεγονός για να μην ξεσπάσει πόλεμος. Στην ιστορία έμειναν οι δηλώσεις του τότε Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Ναύαρχου Λυμπέρη, ο οποίος πρότεινε στον κ. Σημιτή αμέσως μετά την πτώση του ελικοπτέρου και την κατάληψη της βραχονησίδας, τις εξής στρατιωτικές επιλογές αντίδρασης:

  • Ναυτικό βομβαρδισμό από πλοία της περιοχής.
  • Αεροπορικό βομβαρδισμό με το πρώτο φως.
  • Επιχείρηση ανακατάληψης της βραχονησίδας,

με τον Πρωθυπουργό να αρνείται θεωρώντας ότι οι προτάσεις αυτές οδηγούσαν σε πόλεμο.

Το τέλος της κρίσης

Η κρίση στα Ίμια, τελείωσε με την παρέμβαση των ΗΠΑ, οι οποίες επέβαλαν την θέληση τους και στις δύο χώρες με το δόγμα «Νo ships, no troops, no flags» προκειμένου να τελειώσει το όλο θέμα χωρίς περαιτέρω επεισόδια. Μέχρι το μεσημέρι της 31ης Ιανουαρίου 1996 τα πλοία, οι στρατιώτες και οι σημαίες είχαν αποσυρθεί από τα Ίμια. Σύμφωνα με το βίβλιο των Μιχάλη Ιγνατίου και Αθανάσιου Έλλις για την κρίση στα Ίμια, ο Ναύαρχος Λυμπέρη αρνήθηκε την υποστολή της ελληνικής σημαίας, με τον Θεόδωρο Πάγκαλο να υποκύπτει εν τέλει στις πιέσεις των Αμερικανών και να δηλώνει «πως η ελληνική σημαία δεν θα αντικατασταθεί όταν αυτή καταστραφεί, από τους ισχυρούς ανέμους που έπνεαν στην περιοχή εκείνο το μοιραίο βράδυ»

Η κρίση των Ιμίων, αποτελεί αναμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες αποτυχίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής να επιβάλλει την βούληση της, ενώ ταυτόχρονα δημιούργησε και το ζήτημα των «Γκρίζων Ζωνών» που εγείρουν οι Τούρκοι. Ο τούρκικος επεκτατισμός δεν μπόρεσε να καμφθεί επί της ουσίας και οι χειρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης εξόργισαν την κοινή γνώμη. Όσο δε για το περίφημο «ευχαριστούμε τους φίλους μας τους Αμερικανούς» του κ. Σημίτη, είναι η περίτρανη απόδειξη της αμερικανικής ανάμειξης στην ελληνική εξωτερική -και εσωτερική- πολιτική καθώς και της ατολμίας της τότε κυβέρνησης, η οποία στιγματίστηκε από το συγκεκριμένο γεγονός.

Πηγή: iefimerida.gr

 

ΕΝΑΣ ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΣ ΤΡΑΓΟΣ……..(Με ονοματεπώνυμο)..


Το μυστικό των Παπακωνσταντίνου από την εποχή της Κατοχής

Γιατί ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου ακολούθησε τις πολιτικές επιλογές του θείου του Μιχάλη για τα κατοχικά δάνεια και τώρα επιχειρεί να προστατεύσει τις εξαδέλφες του, Ελένη και Μαρίνα

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Η εμπλοκή του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, η γραπτή δήλωση που έστειλε από την Ολλανδία λέγοντας πως δεν θα γίνει εξιλαστήριο θύμα αυτής της ιστορίας και η διαγραφή του από το ΠΑΣΟΚ με ανακοίνωση που έφυγε προς όλα τα ΜΜΕ διαμορφώνουν νέα δεδομένα.

Από τη μια πλευρά το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να εμφανίσει στην κοινή γνώμη πως εισήλθε σε διαδικασία «εσωτερικής καθάρσεως» γι’ αυτό και διέγραψε τον κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου.

Ωστόσο για κάποιο άλλο πρόσωπο που έπαιξε σημαντικότερο ρόλο, ίσως και εν αγνοία εκείνου που δεν θέλει να παίξει το ρόλο του εξιλαστήριου θύματος, από την Ιπποκράτους δεν ακούγεται το παραμικρό. Πρόκειται για το μεγάλο στοχαστή κ. Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος εμφανίσθηκε το βράδυ της Πέμπτης περιχαρής σε πανάκριβο εστιατόριο σούσι της Κηφισιάς θαυμάζοντας ζωγραφισμένες οροφές!

«Εσωτερική κάθαρση» στο ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να επιτευχθεί αν κάποιοι επιβάλλουν λήθη όσον αφορά στα έργα και τις ημέρες του κ. Παπανδρέου στο θώκο του πρωθυπουργού.

Από την άλλη πλευρά, ο κ. Παπακωνσταντίνου επιχειρεί να πείσει την κοινή γνώμη πως έκανε ό,τι περνούσε το χέρι του να σώσει τη χώρα και ισχυρίζεται ότι δεν ήξερε τίποτε για όσα συνέβαιναν στο ανώτατο επίπεδο. Πολιτικοί παρατηρητές επισημαίνουν μάλιστα ότι η παρέμβαση του πρώην στενού συνεργάτη του κ. Παπανδρέου έγινε για να προστατευθούν οι δύο πρώτες εξαδέλφες του, στα ονόματα των οποίων φέρονται να ανήκουν δύο λογαριασμοί στην HSBC της Ελβετίας. Ο πρώτος διαθέτει 1,22 εκατ. ευρώ ενώ ο δεύτερος φαίνεται κλειστός.

Δικαιούχοι είναι οι θυγατέρες του πρώην υπουργού Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, κυρίες Ελένη και Μαρίνα Παπακωνσταντίνου. Όπως και να γίνει εδώ υπάρχει ένα μείζον ζήτημα, πέρα από το πολιτικό. Αναφερόμαστε στις οικογενειακές δραστηριότητες των Παπακωνσταντίνου.

Οι οικογενειακές δραστηριότητες

Στα τέλη του Μαΐου που πέρασε η κοινή γνώμη βοούσε προκειμένου να ασκηθούν πιέσεις προς την κυβέρνηση της κ. Άνγκελας Μέρκελ ώστε να εξοφληθούν τα κατοχικά δάνεια. Εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ, όλοι έδειχναν τον κ. Παπακωνσταντίνου (σ.σ. αφήνοντας και πάλι «εκτός κάδρου» τον κ. Παπανδρέου).

Στις 28 Μαΐου ήρθε στο φως το περιεχόμενο του βιβλίου που έχει γράψει ο κ. Δημοσθένης Κούκουνας και αποδεικνύει πώς ο υπουργός των Μνημονίων έλυσε το οικονομικό πρόβλημά του αδιαφορώντας για οποιαδήποτε διεκδίκηση από τη γερμανική πλευρά.

Το βιβλίο με τον τίτλο «Μια οικογένεια για όλες τις εποχές» περιγράφει τις δραστηριότητες της οικογένειας Παπακωνσταντίνου από το 1941 έως σήμερα, με σημείο αναφορά τη διαχείριση του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα. Με φωτογραφίες και ντοκουμέντα, ο 62χρονος ιστορικός και δημοσιογράφος κ. Δημοσθένης Κούκουνας φωτίζει μια πτυχή που δεν γνώριζε η κοινή γνώμη.

Παππούς του πρώην υπουργού ήταν ο Γεώργιος Μ. Παπακωνσταντίνου ο οποίος απέκτησε το 1941 από τον εγκάθετο πρωθυπουργό των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων Γεώργιο Τσολάκογλου το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα.

Μέλος της κατοχικής κυβέρνησης και γνωστός της οικογένειας Παπακωνσταντίνου φαίνεται πως ήταν ο Μακεδόνας πολιτικός Σωτήριος Γκοτζαμάνης. Αυτό το πρόσωπο ως υπουργός Οικονομικών του Τσολάκογλου υπέγραψε τα κατοχικά δάνεια που θα όφειλε η μεταπολεμική Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Ο θείος Μιχάλης

Στο βιβλίο διατυπώνονται αιτιάσεις εναντίον του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου. Ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου, πατέρας των εμπλεκομένων στη λίστα Λαγκάρντ κυριών Ελένης και Μαρίνας Παπακωνσταντίνου και αδελφός του Στέργιου, πατρός του διαγραφέντος από το ΠΑΣΟΚ, κατηγορείται πως υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών κατακτητών στην Κοζάνη.

Ο γεννημένος του 1919 Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία. Από το 1961 ως το 1967 εκλεγόταν βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, το 1964, ήταν υφυπουργός Εθνικής Αμύνης με υπουργό τον Πέτρο Γαρουφαλιά (γνωστό από τις ενέργειές του ως την Αποστασία και την επιβολή της δικτατορίας).

Το 1976 ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου εξελέγη γ.γ. της Ενώσεως Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ) έως ότου εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία, το 1978. Πολλοί είναι εκείνοι που κατηγορούν τον θείο του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου ότι σαν υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη από τις 7 Αυγούστου 1992 έως τις 13 Οκτωβρίου 1993 δεν έκανε το παραμικρό για την είσπραξη των κατοχικών δανείων. Τυχαίο; Δεν υπάρχει απάντηση αφού το 2000 απεβίωσε.

Στην ίδια πολιτική γραμμή

Ο εγγονός του επιχειρηματία που ευνοήθηκε από τον κατοχικό πρωθυπουργό Τσολάκογλου, όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο του κ. Κούκουνα, ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου δεν έπραξε το παραμικρό για να εξοφληθούν τα οφειλόμενα από τη Γερμανία.

Αντιθέτως έβαλε την υπογραφή του στο Μνημόνιο, συμφώνησε με το σχέδιο υπαγωγής της Ελλάδας σε μηχανισμό στήριξης υπό εποπτεία, ανέλαβε ευθύνες για τις οποίες έπρεπε να απευθυνθεί ο τότε πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου στον ελληνικό λαό και διαδραμάτισε πάλι το ρόλο του μπροστάρη, δίνοντας την εντύπωση πως υπερασπίζεται τις εξαδέλφες του.

Ζητούμενο, ωστόσο, εξακολουθεί να είναι η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και η υπαγωγή της χώρας στη σκιά της γερμανικής ηγεμονίας, η οποία εμφανίζεται ως δήθεν «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη»…

Το βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα έχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό με προσωπικότητες που σημάδεψαν την σύγχρονη ελληνική ιστορία και αποτελεί ένα χρήσιμο ανάγνωσμα πριν σπεύσουμε να δώσουμε άφεση αμαρτιών σε κάποιους που πρέπει να αναλάβουν, αρχικώς, τις πολιτικές ευθύνες τους.

Ο τότε πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής κατά την επίσκεψή του στην Πτολεμαΐδα το 1958, την εποχή που η ΔΕΗ εξαγόρασε το εκεί εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας που είχε αποκτήσει η οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1941.

Ο τότε υπουργός Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου Παναγής Παπαληγούρας επισκέπτεται το 1954 την Πτολεμαΐδα. Μετά το ταξίδι αυτό, οργανώθηκε στη δυτικομακεδονική αυτή πόλη επίσκεψη γερμανικής αποστολής υπό τον περίφημο υπουργό Έρχαρτ.

Ο Γερμανός φρούραρχος Πτολεμαΐδας φον Λάνγκε, αξιωματικός των Ες Ες.

Το εργοστάσιο της ΔΕΗ σήμερα. Το προηγούμενο εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας της Πτολεμαΐδας ανήκε στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου, σύμφωνα με το προνόμιο που είχε παραχωρήσει τον Οκτώβριο 1941 ο Τσολάκογλου.

Ο στρατηγός και κατοχικός πρωθυπουργός Γ. Τσολάκογλου το 1941.

Ο παλαιός πολιτικός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (1919-2000), υιός του δαιμόνιου επιχειρηματία Γεωργίου Μ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος το 1941 απέκτησε από τον Τσολάκογλου το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα. Ο ίδιος υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη.

Ο κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου, με την υπογραφή του οποίου παραχωρήθηκε το προνόμιο ηλεκτρικής ενέργειας στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1948.

Ο Μακεδόνας πολιτικός Σωτήριος Γκοτζαμάνης, ο οποίος ως υπουργός Οικονομικών της κατοχικής κυβέρνησης Τσολόκογλου υπέγραψε τα κατοχικά δάνεια, που θα όφειλε η μεταπολεμική Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το 1954 ο Μιχ. Παπακωνσταντίνου τον είχε χαρακτηρίσει ως τη “μεγαλυτέρα ζώσα πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδος” και υπήρξε θερμός οπαδός και συνεργάτης του. Ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη όμως αδιαφόρησε για την είσπραξη των κατοχικών δανείων. Το ίδιο έκανε και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εγγονός του επιχειρηματία που ευνοήθηκε από τον Τσολάκογλου, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 2009-11 αντί να ζητήσει την εξόφληση των κατοχικών δανείων προτίμησε να υπογράψει το μνημόνιο και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Τρεις γενιές – τρία σκάνδαλα…

Γιώργος Παπακωνσταντίνου: Ο κύριος συντελεστής του μνημονίου, της χρεοκοπίας και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί. Ούτως ή άλλως είναι κάτοχος μεγάλης περιουσίας που προέρχεται από μια υπογραφή του Τσολάκογλου…

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

pinnokio.gr

ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:

Για εμάς, η καθ’ όλα ως άνω, ενδιαφέρουσα ιστορία ή το χρονογράφημα αυτό, δεν διαφέρει ως ιστορική διαδρομή, από εκείνη της Μέσης Τυπικής Ελληνικής Οικογένειας. Απλώς διαφέρει το μέγεθος . Και αναφερόμαστε στα πολύ γνωστά ελληνικά χαρακτηριστικά, όπως: ΡΟΥΣΦΕΤΙ, ΡΕΜΟΥΛΑ, ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ, ΜΠΑΡΜΠΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΩΝΗ, ΔΙΑΒΟΗΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ, ΤΖΑΚΙΑ, ΜΙΖΕΣ και αλλά συναφή. Δεν έκαναν τίποτα διαφορετικό από όσα επιδιώκει να πράττει ο μέσος Έλληνας στην καθημερινότητά του…. Και το σταματώ εδώ, διότι θα γίνω χυδαίος εκφράζοντας διάφορα κοσμητικά επίθετα για τα χαρακτηριστικά του Μέσου Έλληνα. Όσο για τον κύριο Παπακωνσταντίνου, όπως έστρωσε ας κοιμηθεί που λένε και στο χωριό μου…..

 

Κακώς έγινε η Επανάσταση του 1821. Δείτε το ΓΙΑΤΙ….


«Να μοιράσουμε με Τουρκία τον ορυκτό (μας) πλούτο»!

Ο Βουλευτής Ροδόπης Αϊχάν Καραγιουσούφ προτείνει “Κοινοπραξία Ελλάδος – Τουρκίας” για τους υδρογονάνθρακες του Αιγαίου με την δικαιολογία ότι θα είναι πράξη αντίστασης, προς Ευρώπη και Αμερική.

Σε πρόσφατες δηλώσεις στον τοπικό Τύπο, ο βουλευτής Ροδόπης του ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τη συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου στο Αιγαίο από την Ελλάδα και την Τουρκία, χαρακτηρίζοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, αυτήν την εξέλιξη ως πράξη αντίστασης εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Αμερικής που εκμεταλλεύονται όλα αυτά τα χρόνια κυρίως την Ελλάδα, όπως είπε.

Ο κ. Καραγιουσούφ, τονίζει μεταξύ των άλλων:

«Από τη στιγμή που η Ελλάδα αδυνατεί να αξιοποιήσει τον ορυκτό πλούτο του Αιγαίου, θα μπορούσε να έρθει σε συνεργασία, έτσι ώστε να μπορεί να έχει δικαιώματα και στην Προποντίδα και μέσα στην Τουρκία. Θα μπορούσε να γίνει μια κοινοπραξία Ελλάδας-Τουρκίας».

Και έτσι η Τουρκία θα πλουτίσει με ξένα (τα δικά μας) πετρέλαια. Ωραία τα έχουν υπολογίσει στην Ταουρκία αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ αφού ο κύριος βουλευτής δικός τους είναι.Είδατε πως λύνονται αμέσως τα προβλήματα; Απλά δείνεις τα μισά σου υπάρχοντα και λήγει το θέμα. Προσεχώς και τις γυναίκες μας.

ΠΗΓΗ:
defencenet.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:
ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:
Γνήσιος απόγονος του Κολοκοτρώνη ο κύριος….Να χαιρόμαστε το Κοινοβουλευτικό Στέλεχος….Απορώ γιατί φύγαμε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία αν είναι να επιστρέψουμε πάλι πίσω…………Έτσι είναι. Πρέπει να επιστρέψουμε για να ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ……….Ρεεεεεεεεε μαζέψτε τον!!!!!

Να ξετρυπώσουμε το μέλλον!


Του Στέλιου Ράμφου

Στις 10 Δεκεμβρίου 2012 οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως παρέλαβαν το Βραβείο Νόμπελ ειρήνης. Λίγες ημέρες πριν, στις 30 Νοεμβρίου, βρισκόμουν στις Βρυξέλλες ανταποκρινόμενος σε πρόσκλησι του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Χέρμαν Βαν Ρομπέι. Επρόκειτο να συμμετάσχω σε άτυπη συνάντησι με τρεις άλλους καλεσμένους του προέδρου: τη βρεττανίδα μυθιστοριογράφο Αντώνια Μπάιατ, τον γάλλο καθηγητή Φιλοσοφίας στην Σορβόννη και στο Μόναχο Ρεμί Μπραγκ και τον γερμανό διανοητή Πέτερ Σλότερντικ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης. Συντόνιζαν την συζήτησι ο βέλγος καθηγητής οικονομικής και κοινωνικής ηθικής στο πανεπιστήμιο της Λουβαίν Φιλίπ Βαν Πάριζ και ο διευθυντής του προεδρικού γραφείου, ολλανδός ιστορικός της πολιτικής φιλοσοφίας Λούουκ Βαν Μιντελάαρ.
Σκοπός της συναντήσεως ήταν να ανταλλάξωμε απόψεις, κατ’ αρχήν μεταξύ μας και εν συνεχεία με τον πρόεδρο Βαν Ρομπέι, για το ζήτημα της ευρωπαϊκής ταυτότητος γενικά και για επί μέρους πτυχές του: Υπάρχει μια συλλογική ευρωπαϊκή ταυτότητα; Αν ναι, υπό ποίαν έννοια, από πότε και σε ποια βάσι; Αν όχι, υπό ποιαν έννοια και γιατί; Ειδικώτερα, πώς έχει επηρεάσει ο εκσυγχρονισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών τις συλλογικές ταυτότητες στην Ευρώπη και σε τι ευνοεί την δυνητική ανάδυσι ή ενδυνάμωσι της ευρωπαϊκής ταυτότητος; Είναι σημαντικό ένα αίσθημα κοινής ταυτότητος; Μπορεί, πρέπει να συνεργασθή με άλλες συλλογικές ταυτότητες – εθνικές, υποεθνικές, γλωσσικές, ενδοηπειρωτικές (σκανδιναβική, σλαβική, νοτιοευρωπαϊκή κ.λπ.); Τι θα μπορούσαμε να συναγάγωμε από τα προηγούμενα για το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης;
Η συζήτησι διεξήχθη χαλαρά και φιλικά, κάτι που ενεθάρρυνε άλλωστε ο άτυπος χαρακτήρας της. Ηταν ελεύθερη και εποικοδομητική διασταύρωσι αντιλήψεων, όχι εν όψει κάποιου τελικού συμπεράσματος αλλά εμπλουτισμού του αναπτυσσόμενου προβληματισμού.
Ολοι κατανοούσαμε την ανάγκη περαιτέρω ενοποιήσεως, χωρίς να παραβλέπωμε τις εγγενείς δυσχέρειες και το χρονοβόρο της προοπτικής. Η οικονομική διάστασι του ευρωπαϊκού οικοδομήματος είναι θεμελιώδης, όμως εφ’ όσον τίθεται ζήτημα ενιαίας Ευρώπης τα θέματα της ταυτότητος ανακύπτουν επίμονα και απαιτούν να σκεφθούμε σοβαρά την πολιτισμική του παράμετρο.
Η Αντώνια Μπάιατ κατέθετε τα βιώματά της από μια Ευρώπη όπου οι νέοι άλλοτε συμβαδίζουν και άλλοτε κομπιάζουν. Ο Ρεμί Μπραγκ υπογράμμιζε πόσο κρίσιμο είναι να μην αφήσουμε το μέλλον μόνο του από αδιαφορία για το ιστορικό παρελθόν. Ο Πέτερ Σλότερντικ τόνιζε ότι τα σύνορα δεν χωρίζουν μόνο αλλά και ενώνουν, παρατηρούσε ότι η ευρωπαϊκή ταυτότης προϋποθέτει σιωπηρά πως οι πολίτες της Ενώσεως θα πρέπη να την νοιώθουν σαν «πατρίδα» τους, υπενθύμιζε δε τους κινδύνους πολεμικών περιπετειών που απομακρύνει η ευρωπαϊκή ενοποίησι. Ο υποφαινόμενος, πάλι, επέμενε στις διαφορές οι οποίες χωρίζουν τους επί μέρους εθνικούς πολιτισμούς – τις «κουλτούρες» που λέμε – από το υπερεθνικό αξιακό σύστημα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και υποστήριζε ότι μόνο μια συνθετική πολιτική λύσι θα έδινε διέξοδο στις τριβές των εθνικών ιδιοπροσωπιών, που δεν βρίσκουν ακόμη έκφρασι στην μία κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα.
Κοινή αίσθησι της συντροφιάς ήταν ότι πίσω από την δυσκολία των ευρωπαίων πολιτών να νοιώσουν την Ενωσι σαν πατρίδα τους κρύβεται η ιστορική πραγματικότητα των επί μέρους εθνικών ταυτοτήτων. Μπορεί οι Γερμανοί και οι Γάλλοι να μοιράζωνται κοινό πολιτισμό, όμως οι κουλτούρες τους διαφέρουν. Οπως διαφέρουν εν πολλοίς οι τρόποι των κοινωνιών του ευρωπαϊκού Βορρά και Νότου. Εν προκειμένω όλοι ανεγνώριζαν στο θρησκευτικό υπόστρωμα αυτών των κοινωνιών κάτι καθοριστικό: Η ορθόδοξη Ελλάδα, όπως και οι παλαιοκαθολικές Νότιος Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, παραπέμπουν σε προνεωτερικά μορφώματα· προπύργια του εκσυγχρονισμένου καθολικισμού, όπως η Γαλλία είτε η Βαυαρία, έχουν δεχθεί έντονη επίδρασι του προτεσταντισμού, ενώ κατ’ εξοχήν προτεσταντικές χώρες σαν τη Γερμανία και την Ολλανδία αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και απειθαρχίας με τρόπο άτεγκτο και τιμωρητικό.
Δράττομαι της ευκαιρίας να δώσω εδώ επεξηγηματική προέκτασι στην τοποθέτησί μου. Διότι για να κατορθώσουμε την ευρωπαϊκή ταυτότητα πρέπει να ξεπερασθούν οι πολιτισμικές εντάσεις μεταξύ των κρατών-μελών, εντάσεις των οποίων η διαχείρισι επιτάσσει εντελέστερη πνευματική εμβάθυνσι και στέρεη πολιτική λύσι. Η θεωρητική πλευρά της λύσεως θα πρέπη να αφήση πίσω της την τρέχουσα εξομοίωσι πολιτισμού και κουλτούρας, για να διακρίνη τις δύο έννοιες αποφασιστικά. Εφ’ όσον οι δύο έννοιες συγχέονται, προκύπτει πειστικά το σχήμα της «συγκρούσεως των πολιτισμών» και ο μεταξύ τους πόλεμος γίνεται αναπόφευκτος. Αντίθετα η σταθερή τους διάκρισι ενθαρρύνει την αμοιβαία τους κατανόησι και ειρηνική συνύπαρξι. Η πρακτική πολιτική αντιμετώπισι πρέπει να διαθέτη μια ευελιξία ικανή να δίνη θετική έκφρασι στην συνεχή αναμέτρησι του συναισθηματικού στοιχείου και του λογικού, επιτρέποντας στα υποκείμενα να δεχθούν το διαφορετικό ως μη αντίθετο και συγχρόνως να κρατούν στην προσπάθεια της συνθέσεως την αλήθεια ανοιχτή στην δυνατότητα.
Ως γνωστόν ο πολιτισμός περιγράφει τις αξίες και αρχές υπό τις οποίες διαφορετικοί τρόποι ζωής ενδέχεται να συναποτελούν μια υπερεθνική ενότητα. Τέτοιες αξίες και αρχές στον χριστιανικής καταβολής ευρωπαϊκό πολιτισμό είναι τα δικαιώματα του ανθρώπου, το δημοκρατικό πολίτευμα, ο σεβασμός του ορθού λόγου, η ιδέα του κράτους ως πολιτικού εγγυητή της κοινωνικής συνοχής, η ελεύθερη οικονομία, ο τεχνοεπιστημονικός έλεγχος του ανθρώπου επί της φύσεως. Αντιστοίχως οι εθνικοί πολιτισμοί μορφοποιούν το νόημα στο οποίο μια κοινωνία αναγνωρίζει τον εαυτό της ως μέρος μιας διαχρονικής ιστορικής οντότητος, βάσει παραδοσίμων κανόνων, εθίμων και ηθών. Το στοίχημα για κάθε ευρύτερη πολιτική ενότητα είναι να συνδυάση επιτυχώς κουλτούρες και πολιτισμό σε κρίσιμα επίπεδα. Αίφνης η συνοχή της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και η τιθάσευσι των αγορών που την απειλούν χρειάζεται μέτρα περαιτέρω πολιτικής ενοποιήσεως και ισχυροποιήσεως της πολιτικής ευθύνης συλλογικά και ατομικά.
Η Ευρώπη θα πρέπη να προχωρήση στην πολιτική της ενοποίησι επιλέγοντας την μεταφορά εξουσίας από το εθνικό κρατικό επίπεδο στο δικό της υπερεθνικό. Θα υποκαταστήση έτσι σταδιακά στην εθνική κυριαρχία την αλληλεγγύη των μελών της, διατηρώντας στους κόλπους της την διαφορά υπερεθνικού και εθνικών πολιτισμών ως αδιάκοπη διεργασία ισόρροπης αντιστοιχήσεως των επιπέδων και των παραλλαγών. Σε μια τέτοια προοπτική οι κουλτούρες ωφείλουν να ενεργοποιήσουν τα ζώπυρα της καθολικότητος, ώστε να αιμοδοτούν τον πολιτισμό, ο οποίος με την σειρά του θα τις γονιμοποιή με τις υπερεθνικές του αξίες.
Γράφω μετά την απόφασι του «Γιούρογκρουπ» για την εποπτεία των μεγάλων εθνικών τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μπορεί το βήμα να είναι συμβιβαστικό, πάντως αποτελεί βήμα προς την ευρωπαϊκή ενοποίησι. Η Ευρώπη κτίζει σιγά-σιγά τον εαυτό της και του δίνει ταυτότητα. Τρέπει κατά μία έννοια την κρίσι σε ευκαιρία, τις αργοπορίες των αντιτιθεμένων συμφερόντων σε προσανατολισμό. Δεν γίνεται να καλύπτουν μονίμως τις τραπεζικές απώλειες οι φορολογούμενοι και να επιδοτούν το σύστημα εις βάρος της καθημερινής τους ζωής. Το αίσθημα της κατάφωρης τούτης αδικίας υπονομεύει τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού και συδαυλίζει την εσωστρέφεια στα κράτη-μέλη. Με την εποπτεία των τραπεζών η Ευρώπη αρχίζει να προβάλλη αντίστασι στις πολιτικοποιημένες ορέξεις των αγορών.
Με «πολιτική ενοποίησι» σκέπτομαι έναν τύπο λειτουργικής συνομοσπονδίας κρατών και όχι την ομοσπονδία. Η συνομοσπονδία ως χώρος αποτελεί αντίδοτο στην αχαλίνωτη ταχύτητα του χρόνου των αγορών. Οσο ο χρόνος της κινήσεως των κεφαλαίων στερείται χώρου και επομένως κανόνων, τόσο οι αγορές θα κυριαρχούν. Ο εκτός χώρου χρόνος του αΰλου πλανητικού χρηματοπιστωτικού συστήματος έχει την δύναμι να διαλύη με κρίσεις αναντιστοιχίας τιμών και πραγματικών αξιών τις μεμονωμένες οικονομίες όποιες κι αν είναι. Κατεπείγει συνεπώς ο εναρμονισμός του χρόνου με την βαθύτερη ουσία του χώρου που διαμορφώνει η πολιτική ενοποίησι κατ’ αρχάς της Ευρωζώνης. Η νέα τούτη συνθήκη και συλλογικότητα θα εξημερώση τον καλπασμό των χρηματαγορών, γιατί συνιστά χώρο όχι ως εδαφική απλώς έκτασι αλλά ως αλληλέγγυο ευθύνη. Ο χώρος δεν είναι φυσικό περιέχον, είναι όρος συνυπάρξεως.
Η συνάντησι που περιέγραψα εν συνδυασμώ προς τις αποφάσεις για την εποπτεία των τραπεζών αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα. Επίκαιρο γίνεται το γεγονός στο οποίο αναγνωρίζουμε μια ευκαιρία, μια δυνητική διέξοδο για τον εγκλωβισμένο χρόνο. Ο φυσικός χρόνος κυλά μηχανικά, ενώ ο ιστορικός ξεδιπλώνεται με οραματισμούς και ευκαιρίες. Οι ευκαιρίες δεν προκύπτουν από μόνες τους· τις δημιουργούν ως διεξόδους του χρόνου οι οραματισμοί. Η διέξοδος που δίνομε στον χρόνο είναι μέλλον. Οχι χρόνος ο οποίος έρχεται αέναα σαν κοσμικό φαινόμενο αλλά χρόνος τον οποίο «γεννούν» τα ανθρώπινα έργα. Εν προκειμένω το «έργο» συνδέεται με πρωτοβουλίες και αποφάσεις των κρατών-μελών και των ευρωπαϊκών θεσμών υπέρ της πολιτικής ενοποιήσεως.
Η πολιτική ενοποίησι θα ενισχύση και την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Χωρίς τον ελληνικό και τον ρωμαϊκό πολιτισμό η ευρωπαϊκή πνευματική ταυτότητα είναι αδιανόητη. Οι Ελληνες οφείλουμε να σταθούμε αξιόμαχα στο ύψος της υπερηφανείας μας, δηλαδή με σεβασμό για τον εαυτό μας και γενναιοδωρία για τους άλλους. Η αποδοχή ενός μέλλοντος χρόνου που επελαύνει χωρίς να μας ρωτά, κάνει να αρπαζώμαστε από το παρελθόν εναγώνια και να αργοπεθαίνουμε στην παιδικότητά μας. Ομως το μέλλον δεν έρχεται μόνο και μόνο επειδή αύριο θα ξημερώση άλλη μέρα· το μέλλον υπάρχει από σήμερα στην ενεργό μας προσδοκία. Ετσι δεν έχει νόημα να το μαντεύουμε ή να το υφιστάμεθα· νόημα έχει να το σχεδιάζουμε, οπότε το «προβλέπουμε» στις υπεύθυνες πράξεις και επιλογές μας. Να ξετρυπώνουμε, χρειάζεται, όχι να θάβουμε το μέλλον!
Ο κ. Στέλιος Ράμφος είναι συγγραφέας.
ΠΗΓΗ:
ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:
Ο»Αρίστιππος» εδώ και χρόνια έχει εκφράσει την άποψή του. Έχει αναφερθεί επισταμένως και λεπτομερειακώς στην ύπαρξη και αναγκαιότητα ενός Ευρωσυντάγματος, έστω και κουτσουρεμένου. Η παρουσία ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ, ακόμη και εκείνου με αγκυλώσεις ή αναπηρίες , είναι προτιμότερη απο την σημερινή κατάσταση, μια και , έχουμε δημιουργήσει ένας πολιτικοοικονομικό τέρας, που λειτουργεί με όρους Εταιρείας και αποφασίζει για γεγονότα που μπορούν να αποδοθούν μόνο σε Κρατικές Οντότητες. Η ανυπαρξία ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΥ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εμφανής. Και προσωπικώς ΜΕΜΦΟΜΑΙ όλους εκείνους που πριν μερικά έτη, δημιούργησαν ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ για την αποδοχή του ΠΡΟΤΑΘΕΝΤΟΣ ΤΟΤΕ , ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ. Ας κάνουν την αυτοκριτική τους, καθόσον η σημερινή κατάσταση , δεν είναι ΑΣΧΕΤΗ με τα τότε τεκταινόμενα.

 

Τελεσίγραφο Στουρνάρα στους καταθέτες: Φέρτε τα λεφτά σας πίσω για να γλιτώσετε


Αυστηρή προειδοποίηση σε όλους όσοι έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό να τα φέρουν πίσω και να μην περιμένουν… αμνήστευση των πράξεών τους απευθύνει με » ο Γιάννης Στουρνάρας σημειώνοντας παράλληλα ότι ελέγχονται ήδη όσοι έβγαλαν χρήματα έξω από το 2009 και μετά καθώς και τα ονόματα που βρίσκονται στη λίστα Λαγκάρντ.

«Τώρα που οι συνθήκες έχουν ομαλοποιηθεί θα πρέπει όσοι απέσυραν τις καταθέσεις τους από τις ελληνικές τράπεζες να τις επιστρέψουν. Αυτό δεν θα είναι μόνο προς όφελος του εθνικού συμφέροντος, αλλά θα ωφελήσει και τους ίδιους. Επιπλέον θα πρέπει όλοι να γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση έχει περισσότερα εργαλεία στα χέρια της για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, ιδιαίτερα ανθρώπων υψηλού εισοδηματικού βεληνεκούς. Αυτή είναι και η κατεύθυνση του ΔΝΤ. Από το 2013 θα έχουμε περιουσιολόγιο για όλους. Πρέπει να επισημανθεί ότι αυτή τη στιγμή ελέγχεται η φορολογική ειλικρίνεια όσων πολιτών έστειλαν με εμβάσματά τους τα μεγάλα χρηματικά ποσά στο εξωτερικό από το 2009. Σε αυτό το εγχείρημα θα πρέπει να πετύχουμε για λόγους όχι μόνο κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και εύρεσης διαφυγόντων εσόδων ώστε να μην πληρώνουν την κρίση οι ίδιοι και οι ίδιοι», τόνισε ο κ. Στουρνάρας μιλώντας στο Βήμα της Κυριακής.

Παράλληλα ο υπουργός Οικονομικών εμφανίσθηκε αισιόδοξος και σημείωσε πως ο κίνδυνος της κατάρρευσης και της επιστροφής στη δραχμή διαλύεται. Ωστόσο επιρρίπτει ευθύνες για την πρωτοφανή κρίση στην ατολμία των πολιτικών να προωθήσουν τις αλλαγές που απαιτούσε η συμμετοχή της χώραςς στο ευρώ ενώ τόνισε πως η κυβέρνηση πρέπει να εξαντλήσει την τετραετία.

Ο κ. Στουρνάρας αναγνωρίζει ότι το 2013 θα είναι δύσκολο καθώς δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις ούτε περιθώρια για να υψωθεί ανάχωμα στην ανεργία μέσω του δημόσιου τομέα και επισημαίνει ότι «η οικονομία μας είναι ακόμη και αυτή τη στιγμή γεμάτη περιχαρακωμένες νησίδες προνομιούχων που κρατούν τις πόρτες των επαγγελμάτων τους κλειστές στους νεότερους».

Σε ότι αφορά την ανεργία, ο κ. Στουρνάρας σημείωσε πως αποτελεί τον μεγαλύτερο αντίπαλο ενώ επεσήμανε πως «δυστυχώς σήμερα δεν έχουμε διαθέσιμα όλα τα εργαλεία που οφείλει να έχει ένα κράτος για την αντιμετώπισή της. Αν είχαμε αποφύγει τα λάθη του παρελθόντος το κράτος θα λειτουργούσε πολύ πιο αποτελεσματικά στην προάσπιση της απασχόλησης. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καταθέτουμε τα όπλα. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να ανακόψουμε αυτό το κύμα. Παλαιότερα μια κυβέρνηση πιθανότατα θα προωθούσε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα πρόσληψης συμβασιούχων στο Δημόσιο και θα μειώναμε αισθητά το ποσοστό κρύβοντας το πρόβλημα της χαμηλής παραγωγικότητας κάτω από το χαλί. Αυτό δεν θα το κάνει η παρούσα κυβέρνηση. Εμείς ευνοούμε τις θέσεις εργασίας στην πραγματική οικονομία. Θέσεις εργασίας που θα δημιουργήσουν η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, όπως το Ελληνικό, η αύξηση των εξαγωγών και η επανεκκίνηση των μεγάλων έργων».

Ο συνολικός αριθμός εγκρίσεων προσλήψεων όλων των κατηγοριών στον δημόσιο τομέα από την κυβέρνηση της Ν.Δ. από 7-3-2004 μέχρι 30-6-2009 ανέρχεται σε 800.677, εκ των οποίων 313.042 αφορούν συμβασιούχους, ορισμένου χρόνου και εποχικούς. Επισημαίνεται ότι ενώ οι θέσεις μονίμου προσωπικού και αορίστου χρόνου, που έχουν εγκριθεί σ’ αυτά τα χρόνια ανέρχονται σε 147.782, οι θέσεις συμβασιούχων, ορισμένου χρόνου και εποχικών, που έχουν εγκριθεί από την κυβέρνηση Καραμανλή, ανέρχονται σε 313.042. Είναι προφανές ότι αποφεύγουν τους μόνιμους και προτιμούν να προσλαμβάνουν κατά κόρον εκτός ΑΣΕΠ.

ΠΗΓΗ:

koolnews.gr

ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:

ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ, το ξέρεις;

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!!


Δημοσκόπηση ALCO: Το 71% πιστεύει ότι η Ελλάδα κινείται σε λάθος κατεύθυνση

Κλίμα διάχυτης απογοήτευσης και απαισιοδοξίας καταγράφεται στην έρευνα της ALCO για την ΝΕΤ

Απαισιόδοξοι είναι 7 στους 10 Έλληνες, όπως μαρτυρά έρευνα της ALCO για τη ΝΕΤ.  Η κρίση επηρεάζει άμεσα την ψυχολογία των Ελλήνων καθώς το  το 71% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η Ελλάδα κινείται σε λάθος κατεύθυνση και μόλις το 18% σε σωστή.

Σε ότι αφορά τον δείκτη αισιοδοξίας, το 68% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι πράγματα θα χειροτερέψουν, ενώ μόλις το 16% πιστεύει πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.

Μεταξύ άλλων, το 63% δεν είναι ικανοποιημένο από την ποιότητα της δημοκρατίας στη χώρα.

Σε ότι αφορά τους θεσμούς υπάρχει μία καθολική εμπιστοσύνη στο θεσμό της οικογένειας, ενώ θετικό πρόσημο εμφανίζει και η εκκλησία.

Επίσης, η αξιοπρέπεια και η αλληλεγγύη θεωρήθηκαν από τους πολίτες οι κυρίαρχες αξίες, ενώ ακολουθεί, η δικαιοσύνη και η πατρίδα.

Τέλος, διαφαίνεται μια απαξίωση του πολιτικού συστήματος, της Βουλής, του συνδικαλισμού, των ΜΜΕ και της δικαιοσύνης.

ΠΗΓΗ:

news247.gr

Stern: Την Ελλάδα τη διοικεί ένα μονοπώλιο εκατομμυριούχων


Εκτενές άρθρο για τα «πανίσχυρα οικονομικά τζάκια» περιλαμβάνει το γερμανικό περιοδικό Stern στο τεύχος που κυκλοφορεί με τίτλο «Μονοπώλιο των εκατομμυριούχων» και ισχυρίζεται ότι εδώ και πολλές γενιές 2.000 οικογένειες διαμόρφωσαν το υπάρχον σύστημα και αποκόμισαν τεράστια κέρδη.

Η επίθεση αυτή στο ελληνικό επιχειρηματικό κατεστημένο ενισχύει τα σενάρια που φέρουν τους δανειστές και την Τρόικα να βρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση με τα ελληνικά οικονομικά συμφέροντα που οικοδομήθηκαν στη Μεταπολίτευση.

Το δημοσίευμα ξεκινάει από τον Φώτη Μπόμπολα, τον οποίο οι συντάκτες του άρθρου επισκέπτονται στο γραφείο του:

«Ο Φώτης Μπόμπολας έχει μπροστά από το γραφείο του τέσσερεις οθόνες υπολογιστών εγκατεστημένες στον απέναντι τοίχο, ο οποίος φέρει μια ξύλινη επένδυση. Έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεται στα κεντρικά ενός αρχηγείου. Η γραμματέας του Λυδία του φέρνει φραπέ. Ο Μπόμπολας, ετών 52, με κοντοξυρισμένα μαλλιά, στρίβει ένα τσιγάρο. Καπνίζει Ολντ Χόλμπορν. Το πουκάμισό του είναι ανοιχτό στο στήθος, στο καρπό του χεριού του δεν φέρει κανένα ρολόι. «Προτιμώ να κρατώ χαμηλό προφίλ», διατείνεται ο ίδιος. Ο Μπόμπολας είναι ένας από τους πιο πλούσιους άνδρες στην Ελλάδα. Στην οικογενειακή αυτοκρατορία ανήκουν ο εκδοτικός κολοσσός Πήγασος, η μεγαλύτερη κατασκευαστική εταιρία της χώρας, εταιρίες ανακύκλωσης, ορυχεία χρυσού, ακίνητα. Συνολική αξία: μερικά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Ο Μπόμπολας δεν δίνει ποτέ συνεντεύξεις. Ακόμη και τώρα αισθάνεται άβολα: «Δεν βλέπετε; Η χώρα εκρήγνυται».

Η οικογένεια του αισθάνεται έντονα τη λαϊκή οργή. Και αυτό γιατί η πολυεθνική εταιρία Ελλάκτωρ απαιτεί για τη διέλευση των αυτοκινητοδρόμων της υψηλά διόδια, παρότι το ελληνικό κράτος έχει επιχορηγήσει το έργο ως επί το πλείστον με χρήματα των φορολογημένων. Η Αττική Οδός κοστίζει 2.80 ευρώ, ενώ γύρω στα 250.000 αυτοκίνητα τη διασχίζουν καθημερινά. Όποιος θέλει να ταξιδέψει με αυτοκίνητο για Θεσσαλονίκη χρειάζεται ολόκληρα 25 ευρώ. Μια πρωτοβουλία πολιτών με το όνομα «Δεν πληρώνω διόδια» πριονίζει κάθε τόσο τις μπάρες των διοδίων. «Είναι αναρχικοί», βρίζει ο Μπόμπολας».

Πανίσχυρα τζάκια

«Η οικογένειά του ανήκει σε μια χούφτα από σχεδόν πανίσχυρα ελληνικά τζάκια, τα οποία εδώ και πολλές γενιές διαμόρφωσαν το υπάρχον σύστημα, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Τώρα όμως που η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Αντ’ αυτού, επιχειρηματίες όπως ο Μπόμπολας, σπεκουλάρουν με νέες κρατικές αναθέσεις έργων, ενώ άλλοι παραμονεύουν για ευκαιρίες που θα προκύψουν από τις ιδιωτικοποιήσεις της κρατικής περιουσίας. Ήδη ο μεγαλοεπιχειρηματίας Σπύρος Λάτσης νοίκιασε για το ευτελές ποσό των 50 σεντ ανά τ.μ. και για 90 χρόνια το πιο πολυτελές Shopping-Mall στην Αθήνα».

Τι λέει για την Γιάννα Αγγελοπούλου

Άλλοι πάλι επιχειρηματίες εξαφανίζονται στο εξωτερικό, όπως, λόγου χάριν, η διαβόητη Άννα Αγγελοπούλου, η πρώην πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων, η οποία ακούει στο όνομα Lady G, όνoμα που της έδωσε ο ελληνικός κίτρινος τύπος» γράφει το περιοδικό για την πρώην ισχυρή κυρία των Ολυμπιακών Αγώνων. Αναφέρει μάλιστα ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου «ίδρυσε το Ίδρυμα Αγγελόπουλος, με τη βοήθεια του οποίου θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να διασφαλίσει τη περιουσία της. Έτσι, εξ αποστάσεως μπορούσε πλέον να παρακολουθεί γαλήνια, πως η ελληνική Βουλή ψήφισε ένα από τα σκληρότερα πακέτα λιτότητας ύψους 13,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μετά από την επιβολή των νέων μέτρων ο μέσος μισθός στην Ελλάδα ανέρχεται σε λιγότερο από 1000 ευρώ το μήνα, ενώ σε οικογένειες με εισόδημα άνω των 18.000 ευρώ ετησίως κόπηκαν τα επιδόματα παιδιών.

Τι λέει για τον Μπόμπολα

Και το άρθρο συνεχίζει για τον Φώτη Μπόμπολα:

«Στο ερώτημα αν έχει έλθει η ώρα για τους ζάμπλουτους Έλληνες να δείξουν αλληλεγγύη, ο Μπόμπολας αντιδρά εκνευρισμένος: «Μα τι θέλετε; Οι μετοχές μας είναι στο πάτο. Οι επιχειρήσεις μας πάσχουν ακριβώς το ίδιο όπως και η υπόλοιπη χώρα». Τι θα λέγατε με την φορολόγηση των πλουσίων; «Τι αφελής σκέψη. Το μεγάλο κεφάλαιο βρίσκει πάντα τρόπους να αποφύγει τους φόρους. Αυτό είναι το τίμημα της παγκοσμιοποίησης».

Ο Μπόμπολας διευθύνει επισήμως την οικογενειακή του πολυεθνική εταιρεία μαζί με τον αδελφό του. Όμως ο πραγματικός πατριάρχης είναι ο πατέρας Γεώργιος, η φωτογραφία του οποίου φιγουράρει σε ασημένιο πλαίσιο πάνω στο κομοδίνο. Λέγεται ότι ο Γεώργιος Μπόμπολας κατάφερε να πάρει τη πρώτη κρατική ανάθεση έργου όταν η κατασκευαστική του εταιρεία δεν κατείχε ακόμη ούτε καν μπουλντόζα. Η μεγάλη επιχειρηματική ευκαιρία γι’ αυτόν ήταν η Ολυμπιάδα του 2004. Τότε η Ελλάκτωρ κατασκεύασε το μεγαλύτερο μέρος του αθηναϊκού μετρό, χωρίς να υπάρξει καμία δημόσια προκήρυξη επί του έργου. Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε την κατασκευή τεσσάρων αυτοκινητοδρόμων, ο Μπόμπολας ήταν και πάλι μέσα στο παιχνίδι. Ένα από τα μεγαλύτερα «χτυπήματα» της οικογένειας είναι η αγορά των κρατικών ορυχείων χρυσού στη Χαλκιδική για 11 εκατομμύρια ευρώ. Η αξία των κοιτασμάτων χρυσού ανέρχεται στα 12 δισεκατομμύρια ευρώ».

Τι λέει για τη λίστα Λαγκάρντ και τον Αντώνη Σαμαρά

«Η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα, απλώς η κατανομή του πλούτου είναι άνιση. Τα 80 τις εκατό του ιδιωτικού κεφαλαίου βρίσκεται στα χέρια μόνον 2.000 οικογενειών. Γύρω στα 200 δισεκατομμύρια ευρώ αυτού του κεφαλαίου βρίσκεται σε ξένες τράπεζες. Επισήμως μόνον εννέα πρόσωπα δηλώνουν στην Ελλάδα εισόδημα άνω των 700.000 ευρώ το έτος.

Η επονομαζόμενη Λίστα-Λαγκάρντ, με τα ονόματα 2059 Ελλήνων που κατέχουν λογαριασμούς στην Ελβετία, κρατήθηκε για πάνω από δύο χρόνια μυστική. Στη λίστα αυτή υπάρχουν ονόματα που θεωρούνται έμπιστα πρόσωπα του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Μεταξύ αυτών βρίσκεται ο δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου, ένα από τα δέκα κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.

Η εν λόγω λίστα δεν είχε καμία συνέπεια για τους πλουσίους, εκτός ενός δημοσιογράφου που αντιμετώπισε δυσκολίες. Επειδή δημοσίευσε όλα τα ονόματα της λίστας στο περιοδικό Hot Doc, συνελήφθη από μια ομάδα άμεσης δράσης 50 αστυνομικών και απειλείται με διετή φυλάκιση λόγω παραβίασης δικαιωμάτων της ιδιωτικής σφαίρας».

Τι λέει για τον Λαυρεντιάδη

«Είναι αναμενόμενο ότι με τη πίεση που ασκείται από τη πλευρά της Ευρώπης βαθμιαία κάτι αρχίζει να αλλάζει: τη τελευταία βδομάδα ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έδωσε εντολή για τη σύλληψη του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, ο οποίος διατηρούσε 31 τις εκατό της Pronton-Bank και η οποία διασώθηκε από το ελληνικό κράτος με τη βοήθεια 900 εκατομμυρίων ευρώ. Λέγεται ότι ο ίδιος μεταβίβασε εν τω μεταξύ στο εξωτερικό 700 εκατομμύρια ευρώ.

Ο καθηγητής των πολιτικών επιστημών Σεραφείμ Σεφεριάδης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο συγκρίνει την αθηναϊκή ολιγαρχία με την ιταλική μαφία: «έχει παντού τους ανθρώπους της: έναν αδελφό στην Αριστερά, έναν στη Δεξιά, έναν στο δημαρχείο και έναν εντός της εκκλησίας. Οι ζάμπλουτοι Έλληνες εξαγοράζουν τους πολιτικούς μέσω της χρηματοδότησης των εκλογικών τους αγώνων. Η εξουσία που ασκούν μέσω των μίντια τούς καθιστά απρόσβλητους». Στο τηλεοπτικό κανάλι Mega, που έχει τεράστια επιρροή, συμμετέχουν δύο τζάκια: Ο Μπόμπολας και η εκδοτική δυναστεία του Λαμπράκη. Ο γιος του μεγαλύτερου μετόχου της τελευταίας έγινε ο προσωπικός σύμβουλος του Σαμαρά.

Αποκαλύψεις μέσω του Wikileaks

Tο άρθρο κάνει αναφορά και στις αποκαλύψεις μέσω του Wikileaks που έκανε επίσης αναφορά σε ομάδα Ελλήνων μεγιστάνων:

«Μια τηλεγραφική είδηση που έφτασε σε μας από την Αμερική μέσω του Wikileaks, αναφέρει ότι «μια μικρή ομάδα επιχειρηματικών μεγιστάνων έχει συνδεθεί με την πολιτική μέσω βαθμών συγγενείας, γάμων ή και διαζυγίων. Οι σχέσεις αυτές είναι πολυπλοκότερες από τις αντίστοιχες σχέσεις μεταξύ των θεών στην ελληνική μυθολογία». Ακόμη πιο δραστικά το εξέφρασε ο Κώστας Καραμανλής, ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας, όταν εξαπέλυσε ύβρεις κατά της διαφθοράς ενώπιον φίλων του κόμματος του: «Το πρόβλημα αυτής της χώρας είναι αυτοί οι νταβατζήδες και οι πολυεθνικές τους που ελέγχουν το σύνολο του πολιτικού βίου».

Τι λέει για τον Σπύρο Λάτση

«Ο Σπύρος Λάτσης είναι ο αυτός που κατέχει αδιαφιλονίκητα τη πρώτη θέση μεταξύ των εν λόγω μεγιστάνων. Ο ελληνικός τύπος τον αποκαλεί «σιωπηλό Κροίσο». Στην αυτοκρατορία του Λάτση ανήκουν τράπεζες, συμπλοιοκτησίες και διυλιστήρια. Ιδρύθηκε από τον πατέρα του Γιάννη, έναν σύντροφο του περιώνυμου Αριστοτέλη Ωνάση. Ο Γιάννης Λάτσης, γνωστός με το παρατσούκλι «Καπετάν Γιάννης», εμφανίστηκε κατά την υποδοχή της Βασίλισσας της Αγγλίας με λευκό ναυτικό καπέλο. Όταν ο γιος του Σπύρος μετέβη στο Λονδίνο για να σπουδάσει φιλοσοφία, ο Καπετάνιος τον περιγελούσε. Όμως το βλαστάρι του πολλαπλασίασε πριν από τη οικονομική κρίση την αξία της οικογενειακής επιχείρησης κατά 8 δισεκατομμύρια ευρώ. Ζει ως επί το πλείστον στην Ελβετία. Η θαλαμηγός του «Αλέξανδρος» είναι μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Πάνω σε αυτή χαλάρωσαν ήδη ο Τζωρτζ Μπους, ο πρίγκιπας Κάρολος και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής επιτροπής Μπαρόζο. Επειδή ο τελευταίος έκανε διακοπές με την οικογένεια του στην εν λόγω θαλαμηγό, η Ευρωβουλή τον τιμώρησε τότε με ψήφο δυσπιστίας.

Η τράπεζα Eurobank του Λάτση κατείχε μέχρι πρότινος τα μεγαλύτερα μερίδια των ελληνικών κρατικών ομολόγων: δώδεκα δισεκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα ο Λάτσης προσπάθησε να κομίσει κέρδη από την ήδη λεηλατημένη χώρα του με το να τοποθετήσει τους ανθρώπους του στις σωστές θέσεις. Η εταιρία καταπιστεύσεων, η οποία αποφασίζει για τις ιδιωτικοποιήσεις της ελληνικής κρατικής περιουσίας, επανδρώθηκε με πρώην μάνατζερ της αυτοκρατορίας του. Εκτός από το «χτύπημα» που αφορά το πολυτελές ακίνητο Shopping-Mall στο Μαρούσι, είναι πολύ πιθανό ότι ο Λάτσης να αγοράσει και την κρατική επιχείρηση Hellenic Petrolium σε ποσοστό εκατό τις εκατό. Για το «Helliniko Project», μια περιοχή περίπου 600 στρεμμάτων στο παλαιό αεροδρόμιο της Αθήνας, ο Λάτσης είναι επίσης φαβορί. Το ακίνητο, το οποίο βρίσκεται κοντά στη παραλία του Αγίου Κοσμά, θεωρείται ένα από τα πολυτιμότερα της Ευρώπης. Εκεί μέλλεται να κτιστούν κυρίως γραφεία, κατοικίες και να διαμορφωθεί ένα γιγάντιο πάρκο αναψυχής. Μια «Ντίσνευλαντ της Μεσογείου», υπόσχεται το διαφημιστικό».

Τι λέει για τον Σωκράτη Κόκκαλη

«Η ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας είναι μια από τις βασικές αξιώσεις των χρηματοδοτών της Ελλάδας. «Έτσι όμως όπως αυτή λαμβάνει χώρα, είναι παράλογη», διατείνεται ο Αλέξανδρος Μωραιτάκης, πρόεδρος Συνδέσμου Μελών Χρηματιστηρίου Αθηνών (ΣΜΕΧΑ). «Μερικοί επιλεγμένοι επενδυτές αγοράζουν κρατική περιουσία και εμφανίζονται ως εθνοσωτήρες». Για την πλέον επικερδή κρατική επιχείρηση του ΟΠΑΠ, μια από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρίες τυχερών παιχνιδιών στην Ευρώπη, ενδιαφέρεται ο Σωκράτης Κόκκαλης. Η Intralot είναι μια από τις ηγετικές εταιρίες στην ανάπτυξη των συστημάτων λόττο.

Ο Κόκκαλης, μια από τις πλέον αμφισβητούμενες ολιγαρχικές προσωπικότητες στην Ελλάδα, υπήρξε συνεργάτης της ανατολικογερμανικής Στάζι με τα ψευδώνυμα κρόκους και κασκάντε. Μεγάλωσε στην Ανατολική Γερμανία όπου η οικογένειά του προσέφυγε το 1949 μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στη Ελλάδα. Η περιουσία του έχει υπολογιστεί στα 2 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι φήμες γύρω από το πρόσωπό του θα μπορούσαν να προέρχονται από κάποιο μυθιστόρημα με σπιούνους. Όταν έγινε δημοσίως γνωστό ότι η Siemens λάδωσε, σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς, με 100 εκατομμύρια ευρώ Έλληνες πολιτικούς και αξιωματούχους, η γερμανική εισαγγελική αρχή, ερευνώντας τα αρχεία της εταιρίας, προσέκρουσε σε ένα αμφίβολο όνομα με το κωδικό «Κύριο Κ.». Υποθέτει ότι πρόκειται για τον Σωκράτη Κόκκαλη».

Τι λέει για τους εφοπλιστές

«Όπως όμως ισχυρίζεται ο Σάββας Ρομπόλης, καθηγητής οικονομικών κοινωνικής πολιτικής του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο «είναι σχεδόν αδύνατον να αποδειχτούν οι παράνομες ραδιουργίες των ολιγαρχικών δυνάμεων […] Δεν είναι μόνον που έχουν παντού τους ανθρώπους τους. Οι νόμοι έχουν γραφτεί εδώ και πολλές γενιές γι’ αυτούς. Δεν χρειάζεται καν να εξαπατήσουν την εφορία αφού απαλλάσσονται ούτως ή άλλως από τους φόρους». Κάθε χρόνο η Βουλή ανακοινώνει -όπως άλλωστε και το 2012- φοροαπαλλαγές για τους μεγαλοεφοπλιστές. Διότι αυτοί απειλούν με απόσυρση του στόλου τους και τη διακίνησή του κάτω από άλλη σημαία. Βέβαια, επισήμως δεν υπάρχουν κανενός είδους συνδέσεις μεταξύ των ολιγαρχικών και των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, ούτε συναντήσεις και αποδεικτικές φωτογραφίες. Στη μαρίνα του Φλοίσβου όμως, τη μεγαλύτερη της Αθήνας, όπου αγκυροβολούν ακόμη και θαλαμηγοί 100 μέτρων «μπορεί κανείς να δει όλους τους πολιτικού μας», όπως αφηγείται ο πρώην φύλακας του λιμανιού Μάκης Νάστατος, ιδίως «όταν κατά τα Σαββατοκύριακα τα μεγάλα πάρτυ ανάβουν για τα καλά».

Για το πόσο μακριά φτάνει εν τέλει η επιρροή αυτής της ελληνικής ολιγαρχίας, γνωρίζει καλά ο Γιάννης Δερμιτζάκης ο οποίος κατέχει Διυλιστηρίο ανακύκλωσης παλαιού ορυκτελαίου στη Θεσσαλονίκη. Ο Δερμιτζάκης είναι ένας ηλικιωμένος κύριος χαμηλών τόνων που φέρει το κινητό σε μια δερμάτινη θήκη πάνω στη ζώνη του παντελονιού του. Έως το 2004 οι δουλειές του πήγαιναν καλά. Μετά ψηφίστηκε ένας νέος νόμος που απαιτούσε άδεια για τη συλλογή χρησιμοποιημένων ορυκτέλαιων. Ο Δερμιτζάκης έκανε αμέσως αίτηση, όμως ματαίως περίμενε: «Πρώτα μου είπαν ότι τα χαρτιά μου ξεχάστηκαν στη γραμματεία του υπουργού προστασίας του περιβάλλοντος. Μετά μου είπαν ότι το διυλιστήριο θα έπρεπε να επανεξεταστεί. Βέβαια αυτό ήταν τελείως καινούργιο. Τελικά απευθύνθηκα σε έναν φίλο του υπουργού, ο οποίος μου διαμήνυσε: πρόκειται για σκοτεινή υπόθεση και θα κάνω καλά να την ξεχάσω». Εν τω μεταξύ η αγορά απόβλητων ορυκτέλαιων –μιλάμε για 35.000 τόνους ετησίως- καλύπτεται σχεδόν αποκλειστικά από το ολιγαρχικό τζάκι του Βαρδινογιάννη. Ο Δερμιτζάκης στέκεται στο κατώφλι της πτώχευσης.

Ακόμη και η παγκόσμια πολυεθνική εταιρία Shell γονάτισε μπροστά στον Βαρδινογιάννη. Από το 2015, στην Ελλάδα δεν θα υπάρχουν πρατήρια βενζίνης της Shell. Η οικογενειακή πολυεθνική την αγόρασε για 219 εκατομμύρια ευρώ. Συνεχώς νέοι, εν μέρει συζητήσιμοι νόμοι, κατέστησαν τη δουλειά μη αποδοτική για τη Shell.

Στην αρχή απαγόρευσαν στην Shell να εισάγει δική της βενζίνη. Όταν αυτή η ρύθμιση άλλαξε κατόπιν πίεσης από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήλθε ένας νέος νόμος που εξανάγκαζε την Shell να διατηρεί σε ντεπό μεγάλες ποσότητες βενζίνης ως «εθνικό απόθεμα ασφαλείας». Η Shell παραιτήθηκε.

Τι λέει για την οικογένεια Βαρδινογιάννη

«Ο αρχηγός της οικογένειας Βαρδινογιάννη, Βαρδής, κατοικεί σε μια μεσογειακή βίλα στο αθηναϊκό αριστοκρατικό προάστιο Εκάλη. Μπροστά στη πύλη στέκεται ένας φύλακας. Στην ερώτηση αν ο Κύριος είναι διαθέσιμος για μια συνέντευξη, τραβάει το πιστόλι του και το απασφαλίζει. Ο Βαρδινογιάννης διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Αιγύπτιο πρώην δικτάτορα Μουμπάρακ. Η οικογενειακή επιχείρηση «Avin Oil» πλήρωσε στον δικτάτορα Σαντάμ Χουσείν υψηλά ποσά για να έχει πρόσβαση σε καλές τιμές ακατέργαστου πετρελαίου που το Ιράκ μπορούσε να πουλήσει κατά τη διάρκεια του εμπάργκο μόνον στα πλαίσια του προγράμματος «Oil for food». Το θέμα αποκαλύφτηκε όταν ελεγκτές των Ηνωμένων Εθνών βρήκαν να μεταφέρονται δέσμες δολαρίων με τις ταξιδιωτικές βαλίτσες διπλωματών. Το γεγονός δεν είχε καμία επίπτωση στον Βαρδινογιάννη, ούτε στις δουλειές του ούτε στη φήμη του. Τον Ιανουάριο επαινέθηκε δημόσια για τη χρηματική του δωρεά στην αστυνομία.

Τι λέει για την ελληνική «ολιγαρχία»

«Όλες οι προσπάθειες που έγιναν για να φέρουν την ελληνική ολιγαρχία στο τραπέζι της συζήτησης για τη σωτηρία της χώρας, απέτυχαν. «Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν χρήμα, εξουσία ή τα μίντια με το μέρος τους, αμύνονται κατά των μεταρρυθμίσεων», παραπονιόταν ο πρώην πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου.

Κάποτε επισκέφθηκε μια αποστολή μεγάλων εφοπλιστών το γραφείο της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αθήνα. «Σκεφτήκαμε ότι θέλουν να βοηθήσουν», αφηγούνταν ένας δημόσιος υπάλληλος. Όμως αυτοί έκαναν μόνον παράπονα για την υψηλή φορολόγηση και την υπερβολική νομική ρύθμιση. Αισθάνονταν ότι καταδιώκονται από το κράτος. Συμπεριφερόντουσαν σαν δωρητές που ζητούσαν πίσω ότι είχαν χαρίσει λόγω πτωχισμού».

Πηγή: