Tag Archives: Ναζί

Η ναζιστική ιστορία της φιλαρμονικής της Βιέννης


Η Φιλαρμονική της Βιέννης αποκάλυψε λεπτομέρειες σχετικά με τα «κρυφά» σημεία της ιστορίας της κατά τη ναζιστική εποχή.

Η παγκοσμίου φήμης Φιλαρμονική ορχήστρα της Βιέννης αποκάλυψε  ότι πολλοί από τους μουσικούς, οι οποίοι έπαιρναν μέρος στην ορχήστρα, ήταν μέλη του ναζιστικού κόμματος κατά τη διάρκεια της περιόδου που ο Χίτλερ βρισκόταν στην εξουσία και ότι ο μαέστρος της πιθανώς να απένειμε βραβείο σε έναν ναζί εγκληματία πολέμου, δύο δεκαετίες μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ορχήστρα, η οποία έχει κατηγορηθεί επανειλημμένως ότι έχει αποκρύψει πολλά σημεία της ιστορίας της, δημοσίευσε την Κυριακή λεπτομέρειες για τις κινήσεις της κατά τη διάρκεια της ναζιστικής εποχής, συμπεριλαμβανομένων των βιογραφιών εβραϊκών μελών της φιλαρμονικής που εκδιώχθηκαν και εστάλησαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεων.

Η Φιλαρμονική της Βιέννης, είναι ευρέως γνωστή για την Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της που μεταδίδεται κάθε χρόνο σε 80 χώρες.

Ο Φριτς Τρέμπι, ένας από τους ιστορικούς στους οποίους η διεύθυνση της ορχήστρας ανέθεσε τη συγγραφή κειμένων σχετικά με την ιστορία της κατά τη διάρκεια της ναζιστικής εποχής, δήλωσε στο πρακτορείο Ρόιτερς ότι «η Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία καθιερώθηκε υπό το καθεστώς των Ναζί».

Παράλληλα δημοσιεύτηκαν οι βιογραφίες 13 μουσικών οι οποίοι εκδιώχθηκαν από την ορχήστρα εξαιτίας της εβραϊκής τους καταγωγής –πέντε εκ των οποίων έχασαν τη ζωή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης

Όπως αποκαλύφθηκε από την πρόσφατη δημοσίευση, συνολικά 60 εκ των 123 μελών της φιλαρμονικής ήταν είτε ναζί είτε επιθυμούσαν να γίνουν. Δύο μουσικοί ήταν μέλη της Ες-Ες.

Πηγή :ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

Advertisements

Δημοσκόπηση στην Αυστρία: «Η χιτλερική περίοδος δεν ήταν και τόσο κακή»


Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση του Linz Market Institute, πάνω από το 40% των Αυστριακών αποδέχονται την χιτλερική περίοδο και την χαρακτηρίζουν «όχι και τόσο κακή».

Η έρευνα διεξήχθη με αφορμή την 75η επέτειο από την ένωση της χώρας με τη ναζιστική Γερμανία και περιέλαβε 502 ανθρώπους.

Μπορεί το 75% των ερωτηθέντων να απάντησε ότι «δεν υπήρξε τίποτα θετικό στην εποχή Χίτλερ», όμως το 61% δήλωσε ότι θα ήθελε έναν «δυναμικό ηγέτη» στην διακυβέρνηση της Αυστρίας. Μάλιστα, το ποσοστό αυτό είναι μεγαλύτερο από προηγούμενες δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με την αυστριακή εφημερίδα Der Standard. Σύμφωνα με μία παρόμοια έρευνα του 2008 τότε μόνο το 1/5 των Αυστριακών μπορούσε να φανταστεί «έναν ισχυρό ηγέτη που δε θα χρειαζόταν να ανησυχεί για βουλή ή για εκλογές».

Ακόμα, ένα 54% των ερωτηθέντων, η πλειονότητα των οποίων είναι νέοι και καλλιεργημένοι, έχει την άποψη ότι αν δεν υπήρχε σχετική νομοθεσία, τα νεοναζιστικά κόμματα θα πήγαιναν καλά στις εκλογές.

Οι, μεγαλύτερης ηλικίας, ερωτηθέντες ήταν κάθετα αντίθετοι με την ιδέα, πράγμα λογικό, σύμφωνα με τους ιστορικούς. «Είναι φυσιολογική διαδικασία τα θέματα αυτά να μην θεωρούνται καυτά μετά από δύο ή τρεις δεκαετίες», δήλωσε ο Όλιβερ Ράθκολμπ του Πανεπιστημίου της Βιέννης στην Der Standard.

Τέλος, το 61% θεωρεί ότι το ναζιστικό παρελθόν της χώρας έχει αντιμετωπιστεί με επιτυχία, ενώ το 39% διαφώνησε με αυτή τη δήλωση.

Αξίζει να σημειωθεί πως τα ακροδεξιά κόμματα είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στην Αυστρία. Μάλιστα, τον Ιανουάριο, ο αρχηγός της Εβραϊκής Κοινότητας της Βιέννης σημείωσε ότι ο αριθμός των αντισημιτικών επιθέσεων που έχουν αναφερθεί στο γραφείο του διπλασιάστηκαν.

Η αντιναζιστική, μη κυβερνητική οργάνωση Simon Wiesenthal Center για τα δικαιώματα των Εβραίων, συχνά τοποθετεί την Αυστρία στις τελευταίες θέσεις ανάμεσα στις χώρες που οδηγούν ενώπιον της δικαιοσύνης Ναζί εγκληματίες πολέμου.

Πηγή: iefimerida.gr

Γιατί δεν σώθηκαν οι εβραίοι στην Ελλάδα


Το βιβλίο της Καρίνας Λάμψα και του Ιακώβ Σιμπή φιλοδοξεί να απαντήσει σε σειρά ερωτημάτων που σχετίζονται με τη διάσωση των εβραίων στην ελληνική επικράτεια, τη σχέση τους με τη χριστιανική κοινότητα, τον ρόλο του ΕΑΜ και τα εσωτερικά προβλήματα της εβραϊκής κοινότητας

Η μεγάλη συγκέντρωση των εβραίων τον Ιούλιο του 1942, κατόπιν διαταγής των κατοχικών δυνάμεων, στην πλατεία Ελευθερίας στη Θεσσαλονίκη που σηματοδότησε την έναρξη του διωγμού

Στις 5 Μαρτίου 1943 ο επικεφαλής του διορισμένου από τους Γερμανούς Εβραϊκού Συμβουλίου στη Θεσσαλονίκη ραβίνος Τσβι Κόρετς υπέγραφε την ακόλουθη ανακοίνωση: «Καλούμε τους ομόθρησκούς μας να διατηρήσουν όλη την ηρεμία των και την ψυχραιμία, να μην παρασυρθούν από τον πανικόν, να μη δίδουν πίστη εις τας ανησυχητικάς διαδόσεις, που όλες είναι δίχως βάση. Ο καθένας πρέπει να εξακολουθεί να ασχολείται ήρεμα με τις εργασίες του και να εμπιστεύεται εις τους διευθύνοντας την Κοινότητα». Μία εβδομάδα μετά ο ίδιος ο αρχιραβίνος εμφανίστηκε στη συναγωγή για να ανακοινώσει στους ομόθρησκούς του ότι όλος ο πληθυσμός θα εκτοπιζόταν στην Κρακοβία. Ηξερε άραγε εκ των προτέρων ο Κόρετς ότι τους περίμεναν στρατόπεδα και κρεματόρια, κάτι που συνιστά, αν το γνώριζε, εσχάτη προδοσία, ή ήταν κι αυτός παραπλανημένος; Μπορούσαν άραγε να διασωθούν οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης, όπως διασώθηκε μια μεγάλη πλειοψηφία των εβραίων της Αθήνας, της Λάρισας ή του Βόλου;  Ποιος ήταν ο ρόλος των διορισμένων από τις κατοχικές δυνάμεις Εβραϊκών Συμβουλίων; Ηταν συνεργάτες των Γερμανών ή αναγκαίος θεσμός για τη βοήθεια των εβραίων που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη; Το βιβλίο της Καρίνας Λάμψα και του Ιακώβ Σιμπή με τίτλο « Η Διάσωση» (εκδόσεις Καπόν) φιλοδοξεί να απαντήσει σε σειρά ερωτημάτων που σχετίζονται με τη διάσωση ή τη μη διάσωση των εβραίων στην ελληνική επικράτεια και να υπογράψει μια νέα αφήγηση αυτής της ιστορίας, κομμάτι της συνολικής ιστορίας του Ολοκαυτώματος.
Στο πρώτο μέρος τίθενται ερωτήματα που απασχολούν εδώ και χρόνια τους ιστορικούς. Κυρίως το ερώτημα κατά πόσον η «τελική λύση», η πλήρης εξόντωση των εβραίων στην Ευρώπη, ήταν στρατηγικός στόχος της γερμανικής πολιτικής για να εξαφανιστεί το «αίτιο του κακού» από τη Γη ή ήταν ένας δευτερεύων στόχος μιας νέας γερμανικής πολιτικής όπου η καταστροφή των αλλοεθνών θα βοηθούσε την εγκατάσταση των Γερμανών προς ανατολάς και το πέρασμα των οικονομικών και πολιτικών ηνίων στα χέρια τους.
Το δεύτερο μέρος του βιβλίου και το πιο ενδιαφέρον για μας ασχολείται με την ιστορία των εβραίων στην ελληνική επικράτεια. Οι δύο συγγραφείς αναρωτιούνται: «βοήθησαν οι χριστιανοί έλληνες να σωθούν οι εβραίοι;». Οι αριθμοί απαντάνε αρνητικά, καθώς από 77.377 εβραίους που ζούσαν στην ελληνική επικράτεια επέζησαν τελικά 10.226 (μείωση πληθυσμού κατά 86%). Στη δε Θεσσαλονίκη από 55.250 εβραίους, που αντιστοιχούσαν στο 23,7% του πληθυσμού της πόλης, αφανίστηκε ολοσχερώς το 96%.
Στη Θεσσαλονίκη έγινε η μεγάλη καταστροφή της εβραϊκής κοινότητας, αφού οι περισσότεροι εστάλησαν στα στρατόπεδα της Πολωνίας και δεν γύρισαν πίσω ποτέ. Είναι αξιοσημείωτο ότι η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης φαίνεται να πορεύεται στην αρχή με τη σιγουριά ότι θα καταφέρει να ξεφύγει από τη γερμανική λαίλαπα. Τα γεγονότα θα διαψεύσουν αυτές τις προσδοκίες. Σύμφωνα με τους συγγραφείς υπήρχαν πολλές αιτίες που συνέτειναν σε αυτό: ο συντηρητισμός και ο κλειστός χαρακτήρας της κοινότητας. Η έλλειψη διασύνδεσης με κινήματα και οργανώσεις, αλλά και η χαμηλή οργάνωση του αριστερού κινήματος στη Θεσσαλονίκη. Η γεωγραφική θέση και η ταχύτητα με την οποία εξελίχθηκαν τα γεγονότα και, τέλος, οι χαμηλού επιπέδου σχέσεις μεταξύ του εβραϊκού και του χριστιανικού πληθυσμού της πόλης. «Οι χριστιανοί στην καλύτερη περίπτωση φοβόντουσαν, στη χειρότερη αδιαφορούσαν, κάποιοι από τα μεσαία στρώματα είδαν με καλό μάτι την απέλαση του σεφαραδίτικου στοιχείου από την πόλη, οι δε διανοούμενοι, που κοίταζαν με αποστροφή αυτά τα βήματα, φοβούνταν να εκφραστούν» αναφέρουν μαρτυρίες της εποχής. Ο γενικός διοικητής της Μακεδονίας Βασίλης Σιμωνίδης, σκληρός συνεργάτης των Γερμανών, διευκόλυνε το έργο της «αποεβραιοποίησης» της πόλης. Και οι δύο πρόεδροι του διορισμένου Εβραϊκού Συμβουλίου, ο συνεργάτης Σάμπυ Σαλτιέλ και μετέπειτα ο αμφιλεγόμενος αρχιραβίνος Τσβι Κόρετς, θα αποδειχθούν ανίκανοι να προστατέψουν τον εβραϊκό πληθυσμό. Οι συγγραφείς πιστεύουν ότι μέχρι τελευταίας στιγμής οι Γερμανοί εξαπατούσαν τον Κόρετς, λέγοντάς του ότι οι εβραίοι θα μεταφερθούν σε ένα μικρό αυτόνομο χωριό στην Κρακοβία. Βεβαίως η διάδοση των πληροφοριών ήταν τότε περιορισμένη και πιθανόν ο Κόρετς αγνοούσε τι είχε συμβεί με τους εβραίους άλλων χωρών που μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Από την άλλη είχαν μεσολαβήσει διάφορα πογκρόμ εβραίων στη Θεσσαλονίκη που δεν άφηναν αμφιβολία για το τι σκέπτονται οι Γερμανοί για τους εβραίους.
Αντίθετα, στην Αθήνα τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Κατ’ αρχάς ο ραβίνος Μπαρζιλάι, επικεφαλής της εβραϊκής κοινότητας, δεν παρέδωσε στους Γερμανούς τις λίστες με τα ονόματα των εβραίων, όπως είχε κάνει ο Κόρετς στη Θεσσαλονίκη. Σε συμφωνία με το ΕΑΜ αποφασίστηκε η διάσωση των εβραίων της Αθήνας και η μεταφορά της πλειοψηφίας αυτών στο βουνό ή στην Εύβοια, απ’ όπου περνούσαν στην Τουρκία και μετά στην Παλαιστίνη. Σημαντική βοήθεια προσέφεραν, σύμφωνα με μαρτυρίες που παρατίθενται, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός που είχε δώσει οδηγίες στους ιερείς να βαφτίζουν μυστικά χριστιανούς τους εβραίους πολίτες, ο διευθυντής της Αστυνομίας Αγγελος Εβερτ που είχε δώσει διαταγές στα αστυνομικά τμήματα να εκδίδουν ταυτότητες στους εβραίους και μεμονωμένοι πολίτες, πολλοί από αυτούς συνδεδεμένοι με την Αντίσταση. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η σχέση και η συνεργασία Αγγλων – εαμικών και Δαμασκηνού – Εβερτ. Ακόμη, η σχέση των Αγγλων, του ΕΑΜ και του Εβραϊκού Πρακτορείου στην Παλαιστίνη, αλλά και οι παραδοσιακές καλές σχέσεις εβραίων και χριστιανών στην πρωτεύουσα. Στην Αθήνα υπήρχαν 3.000 εβραίοι και άλλοι 4.000 που κατέβηκαν διωκόμενοι από τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις. Οι δύο συγγραφείς αναρωτιούνται πόσοι από αυτούς, παρά τις σχετικά καλές συνθήκες, κατάφεραν να διασωθούν. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που βοήθησαν τη διάσωση των εβραίων στην Αθήνα ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, η πριγκίπισσα Αλίκη, η Ιωάννα και ο Κ. Τσάτσος, η Λέλα Καραγιάννη, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Φαρμακοποιών Καραμερτζάνης, ο πρόεδρος των δημοσίων υπαλλήλων Κώστας Ζαβιτσιάνος κ.ά.
Στη Θεσσαλία η ύπαρξη ισχυρού εαμικού κινήματος βοήθησε να διασωθούν πολλοί εβραίοι. Μαζική διάσωση έγινε στη Ζάκυνθο. Στην Κέρκυρα, στα Ιωάννινα και γενικότερα στη Μακεδονία έγιναν πογκρόμ ανάλογα εκείνων της Θεσσαλονίκης.

Σε όλη αυτή την αφήγηση των Κ. Λάμψα και Ι. Σιμπή διατυπώνονται πλήθος ερωτήματα που αφορούν τις εξελίξεις και παρουσιάζονται αρκετές ενστάσεις για τις ως τώρα ερμηνείες γεγονότων που αφορούν την ιστορία των εβραίων στη χώρα μας. Φυσικά παραμένουν πολλά κενά που θα ήταν χρήσιμο να συμπληρωθούν. Το βιβλίο των Καρίνας Λάμψα και Ι. Σιμπή, συγκεντρώνοντας πλούσιο υλικό, έρχεται να προστεθεί στις προσπάθειες να φωτιστεί μια από τις πιο οδυνηρές  τραγωδίες του περασμένου αιώνα.

ΠΗΓΗ:

pinnokio.gr

 

«Πώς δημιουργείται ένας Ναζί» – Το αντιναζιστικό καρτούν του Ντίσνεϊ [βίντεο]


Ένα 10λεπτο φιλμάκι κινουμένων σχεδίων με τίτλο «Η εκπαίδευση θανάτου: Πώς δημιουργείται ένας Ναζί», το οποίο είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Γκρέγκορ Ζίμερ, κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου του 1943 ο Ουώλτ Ντίσνεϋ. Τόσα χρόνια μετά, το βίντεο παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο.

Το φιλμάκι παρουσιάζει την ιστορία του μικρού Χανς, ενός αγοριού που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατρέφεται για να γίνει άξιος στρατιώτης της Άριας φυλής.

Από τη γέννησή του, ο Χανς είναι ταγμένος στην υπηρεσία του Αδόλφου Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα. Καθώς ο Χανς μεγαλώνει, μαθαίνει μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της Ωραίας Κοιμωμένης, όπου απεικονίζεται ο Χίτλερ ως ιππότης με την αστραφτερή του πανοπλία και σώζει την Ωραία Κοιμωμένη, που εκπροσωπεί τη Γερμανία, από την κακιά μάγισσα, που εκπροσωπεί τη δημοκρατία.

Αφού ο Χανς περνά από την απαραίτητη εκπαίδευση, σε μια τάξη από τους τοίχους της οποίας κρέμονται τα πορτραίτα του Χίτλερ, του Γκαίριγκ και του Γκαίμπελς, λαμβάνει μέρος σε μια σταυροφορία για το κάψιμο όλων των βιβλίων που αντιτίθενται στον Χίτλερ, ενώ αντικαθίσταται η Αγία Γραφή με το «Ο Αγών μου», και ο σταυρός με ένα ναζιστικό ξίφος.

Αφού περνά τα επόμενα χρόνια παρελαύνοντας και χαιρετώντας, γίνεται ένας ενήλικας καλός Ναζί και πάει στον πόλεμο για να καταλήξει τελικά σε μια σειρά πανομοιότυπων τάφων, που δεν έχουν τίποτα πάνω τους, εκτός από μια σβάστικα και ένα κράνος στερεωμένο στην κορυφή.


Πηγή: iefimerida.gr

Μυστήριο στον βυθό – Εξωγήινο σκάφος ή μυστικό όπλο των Ναζί; [βίντεο]


Όταν εντοπίστηκε για πρώτη φορά αυτό το αντικείμενο στον βυθό της Βαλτικής Θάλασσας πολλοί πίστευαν ότι θα μπορούσε να είναι ένα UFO που συνετρίβη στα νερά μεταξύ της Σουηδίας και Φινλανδίας, ενώ έμοιαζε πολύ στο Star Wars Millennium Falcon.

Όμως πλέον ήρθε στο προσκήνιο και μία ακόμη θεωρία: Θα μπορούσε να ήταν μέρος μίας μυστικής αντι-υποβρυχιακής συσκευής των Ναζί;

Σύμφωνα με την Ρωσική εφημερίδα Pravda, ένας συνταξιούχος πρώην αξιωματικός σουηδικού υποβρυχίου σκέφτηκε ότι το υποθαλάσσιο αυτό αντικείμενο μπορεί να ήταν η βάση μιας δομής που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου για να μπλοκάρει τα σήματα από τα ρωσικά και βρετανικά υποβρύχια.

Ακόμη και πρόσφατα, οι δύτες μίας αποστολής που έγινε τον Ιούνιο στον πυθμένα της Βαλτικής Θάλασσας, ανέφεραν δυσλειτουργίες του εξοπλισμού τους όταν πλησίασαν το παράξενο αντικείμενο, χωρίς όμως να ξέρουν γιατί ακριβώς.

Έτσι, κανείς δεν λέει οριστικά ότι το αντικείμενο είχε απαραίτητο σχέση με τους Ναζί.

Η όλη ιστορία ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2011, όταν ο Πήτερ Λίντμπεργκ, καπετάνιος του Ocean Explorer, βρήκε κάτι ασυνήθιστο 300 πόδια κάτω από την επιφάνεια του το νερού

Το τεράστιο κυκλικό αντικείμενο έγινε αμέσως πρωτοσέλιδο επειδή έμοιαζε με το διαστημόπλοιο Millennium Falcon από το Star Wars.

Ο Λίντμπεργκ ωστόσο, επέστρεψε στο βυθισμένο χώρο τον περασμένο Ιούνιο να ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά στο αντικείμενο που προκάλεσε μια ιογενή αναταραχή, η οποία θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, από μηχάνημα που προκαλεί δυσλειτουργίες στο σόναρ, ή ένα βυθισμένο ρωσικό πλοίο, ή κομμάτι βράχου ή, ναι, ακόμα και ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο.

Εικόνες και βίντεο ελήφθησαν από το αντικείμενο, με τους αυτόπτες μάρτυρες να ισχυρίζονται ότι έμοιαζε με ένα γιγάντιο μανιτάρι, ενώ πήραν δείγματα του στο εργαστήριο για ανάλυση.

 

Πηγή:  www.iefimerida.gr

«Διαστημικό» άγαλμα του Βούδα κίνησε το ενδιαφέρον των Ναζί


Το πρώτο «διαστημικό» άγαλμα στον κόσμο, είναι φτιαγμένο από μετεωρίτη. 

Ένας Βούδας από το διάστημα, τον οποίο αγάπησαν οι Ναζί, ακούγεται σαν σενάριο από ταινία του Ιντιάνα Τζόουνς, αλλά πρόκειται για πραγματική επιστημονική είδηση.

Γερμανοί ερευνητές ανακάλυψαν το πρώτο στον κόσμο «διαστημικό» άγαλμα που είναι κατασκευασμένο από μετεωρίτη, ο οποίος εκτιμάται ότι έπεσε στα σύνορα Σιβηρίας – Μογγολίας πριν από περίπου 10.000 έως 20.000 χρόνια. Σαν να μην φτάνει αυτό, το βαρύ μεταλλικό βουδιστικό άγαλμα φέρει στο στήθος του μια σβάστικα (αρχικά ήταν πνευματικό σύμβολο) και μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τους Ναζί.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Έλμαρ Μπούχερ του Ινστιτούτου Πλανητολογίας του πανεπιστημίου της Στουγκάρδης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό πλανητικής επιστήμης και μετεωριτών «Meteoritics & Planetary Science», σύμφωνα με το «Nature», εκτιμούν ότι ο γνωστός και ως «Σιδερένιος Άνθρωπος» απεικονίζει κάποιον βουδιστικό Θεό (πιθανώς τον Βαϊσραβάνα). Δημιουργήθηκε μεταξύ του 8ου και του 10ου αιώνα, μάλλον από τον πρωτοβουδιστικό θιβετανικό πολιτισμό των Μπον, ενώ κατέληξε στη Γερμανία μετά από μια αποστολή που έκανε το 1938-39 στο Θιβέτ ο επιφανής ναζιστής ζωολόγος και εθνολόγος Ερνστ Σέφερ, ο οποίος είχε σταλεί στην περιοχή για να ανακαλύψει τις ρίζες των Αρείων. Η ύπαρξη της σβάστικας πάνω στο άγαλμα προφανώς αποτελούσε ισχυρό κίνητρο για την «απαλλοτρίωσή» του από τους Ναζί.

Το άγαλμα, που έχει ύψος 24 εκατοστών και βάρος 10,6 κιλών, είχε γρήγορα καταλήξει στα χέρια κάποιου ιδιώτη συλλέκτη, ενώ το 2009 άλλαξε χέρια σε μια δημοπρασία, οπότε πλέον κατέστη δυνατό να μελετηθεί για πρώτη φορά επιστημονικά. Οι ερευνητές είχαν την ευκαιρία να αναλύσουν δείγματα από το εσωτερικό του, που έχει υποστεί λιγότερη φθορά και «μόλυνση» σε σχέση με την εξωτερική επιφάνεια. Έτσι, διαπίστωσαν ότι το πολύ σκληρό υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο, προέρχεται από μια σπάνια κατηγορία σιδηρούχων διαστημικών πετρωμάτων (τους αταξίτες μετεωρίτες), που επίσης περιέχουν μεγάλη ποσότητα νικελίου. Ο μεγαλύτερος μέχρι σήμερα γνωστός μετεωρίτης, ο «Χόμπα» της Ναμίμπια, είναι ένας αταξίτης μετεωρίτης που ζυγίζει πάνω από 60 τόνους.

Η γεωχημική ανάλυση του διαστημικού αγάλματος του «Σιδερένιου Ανθρώπου» έδειξε ότι έχει μεγάλη συγγένεια με μια πληθώρα διασκορπισμένων διαστημικών βράχων που βρίσκονται στα σιβηρο-μογγολικά σύνορα, στο λεγόμενο μετεωρικό πεδίο Τσίνγκα, όπου από το 1913 μέχρι σήμερα έχουν ανακαλυφθεί τουλάχιστον 250 θραύσματα μετεωριτών ποικίλων μεγεθών.

Διάφοροι πολιτισμοί, σύμφωνα με τον Μπούχνερ, κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιήσει σίδηρο από μετεωρίτες για να φτιάξουν όπλα ή κοσμήματα, ενώ άλλοι λαοί (στη Γροιλανδία, την Αυστραλία κ.α.) έχουν λατρέψει τους μετεωρίτες. Ακόμα και το σημερινό επίκεντρο λατρείας των απανταχού μουσουλμάνων, ένας μαύρος λίθος στη Μέκκα της Σαουδικής Αραβίας, πιστεύεται ότι είναι ένας μετεωρίτης. Όμως είναι η πρώτη φορά που ανακαλύπτεται ένα ολόκληρο άγαλμα με διαστημική προέλευση, οπότε, όπως εκτιμούν οι γερμανοί ερευνητές, η αξία του είναι μάλλον ανυπολόγιστη.

Πηγή: ΑΜΠΕ