Tag Archives: Μυθιστόρημα

Υπέροχοι απόκληροι: Βέβηλο μυθιστόρημα δια χειρός Κοέν


Ένας στιχουργός που ασχολήθηκε συστηματικά με τη μουσική και τον ρυθμό δεν θα μπορούσε παρά να γράψει ένα μυθιστόρημα λυρισμού και γλωσσικής έκρηξης, και όχι ένα έργο με αυστηρή πλοκή.

Ο αφηγητής είναι ανθρωπολόγος και ασχολείται με μια ινδιάνικη φυλή που ζούσε στον Καναδά. Παντρεμένος με την Έντιθ, μέλος αυτής της φυλής, συνάμα διατηρεί ομοφυλοφιλικές σχέσεις με τον Φ, μέλος του Κοινοβουλίου. Το τρίγωνο αυτό λειτουργεί σαν ένα πεδίο προσωπικών σχέσεων που ναι μεν ζει ευδαιμονιστικά, αλλά συνάμα αναζητεί ένα άλλο νόημα πίσω από την τρυφηλότητα. Το νόημα αυτό το βρίσκει ο αφηγητής στην αγία Κάτερι Τεκακουίθα, μέλος της φυλής των Μοϊκανών που ασπάστηκε το 1676 τον καθολικισμό.

«Τι είναι ένας άγιος; Ένας άγιος είναι κάποιος που έχει εκπληρώσει ένα ενδεχόμενο που οι υπόλοιποι άνθρωποι έχουν αμυδρές πιθανότητες να πετύχουν. Είναι δύσκολο να πει κανείς ποιο είναι αυτό το ενδεχόμενο. Νομίζω ότι σχετίζεται με την ενέργεια της αγάπης. Η επαφή με αυτήν την ενέργεια καταλήγει στην επιβολή ενός είδους ισορροπίας στο χάος.»

Η στάση του Κοέν είναι ποιητική αλλά μαζί και αθυρόστομη. Στο κείμενό του γλιστράμε πάνω σε λυρικές εκφράσεις και φιλοσοφικές προτάσεις άφατης συνυποδήλωσης που αποκαλύπτει τη ζωή με άλλο βλέμμα. Ταυτόχρονα, ωστόσο, η ελευθεροστομία του είναι μια άλλη διέξοδος σε έναν παφλάζοντα εσωτερικό βρασμό ο οποίος εκτονώνεται με εκφράσεις και λέξεις που ξεφεύγουν από τα όρια του ευπρεπώς λέγειν. Έτσι, το ύφος του κειμένου, αν εξαιρέσει κανείς τα αφηγηματικά κομμάτια, είναι χειμαρρώδες, συσσωρευτικό, οργίλο και παθιασμένο μαζί, συναισθηματικό και λυρικό. Ο αναγνώστης δεν τρέχει στην ανάγνωση, αλλά την προσεγγίζει σαν ποιητικό έργο με τον αργό ρυθμό που στέκεται στη φράση και γεύεται τα μικρά παιχνίδια της γλώσσας.

Τελικά, πώς προσεγγίζει ο Κοέν την αγία; Μα με τη βέβηλη διάθεση να μπει στον κόσμο της, να τη γαμήσει, όπως λέει, να παραβιάσει το εσωτερικό της για να βρει την απόκληρη υφή της. Ίσως κι ο ίδιος νιώθει ξένος λόγω της ομοφυλοφιλικής του στάσης σε ένα περιβάλλον που δεν επιτρέπει τέτοιες «παρεκκλίσεις». Το ίδιο και μια αγία σε ένα περιβάλλον παγανιστικό αλλά και σε μια χριστιανική κοινωνία υποκρισίας και σεμνοτυφίας.

Διαβάζω ότι ο Κοέν έγραψε το έργο στην Ύδρα, στην ελληνική Ύδρα, και γι’ αυτό μέσα παρελαύνουν και ελληνικές λέξεις. Απ’ την άλλη γράφει υπό την επήρεια αμφεταμινών. Αυτά δεν πρέπει ούτε να μας αποθαρρύνουν ούτε να μας ενθαρρύνουν στην ανάγνωσή του, αφού το ίδιο το κείμενο, παρά τις αντιστάσεις του, είναι ένας διάδρομος μυστικισμού και λυρισμού, ποιητικής διάθεσης και αναζήτησης που δεν αφήνει αδιάφορο τον αναγνώστη.

Ο blogger Πατριάρχης Φώτιος

Λέοναρντ Κοέν
“Υπέροχοι απόκληροι”
μετ. Αλ. Καλοφωλιάς
εκδόσεις Κέδρος
2012
σελ. 325
τιμή: 15,00€

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

in2life.gr

Νέο μυθιστόρημα με τον Τζέιμς Μποντ ετοιμάζει ο Γουίλαμ Μπόιντ


Θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο από τα βρετανικά βιβλιοπωλεία

Περισσότερο από ένα εκατομμύριο αντίτυπα διεθνώς έχουν πουλήσει τα μυθιστορήματα με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μποντ.

Μια νέα περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μποντ θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία τον Σεπτέμβριο του 2013 ανακοίνωσε το Ίδρυμα Ίαν Φλέμινγκ, που διαχειρίζεται την περιουσία και τα πνευματικά δικαιώματα του έργου του βρετανού συγγραφέα-πατέρα του θρυλικού κατασκόπου. Μυστικός κρατείται ακόμη ο τίτλος όπως και η πλοκή του νέου μυθιστορήματος, πάντως το Ίδρυμα αποκάλυψε ότι «θα έχουμε μια επιστροφή στην εποχή του κλασικού Μποντ, με πρωταγωνιστή έναν 45χρονο 007, στο 1969».
Εξήντα χρόνια κλείνουν εφέτος από την έκδοση της πρώτης ιστορίας με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μποντ. Ο βρετανός Ίαν Φλέμινγκ (1908-1964), δημοσιογράφος, αξιωματικός και συγγραφέας, ήταν ήδη ώριμος όταν πρωτοκυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς, το Casino Royal το 1953. Μέχρι τον θάνατό του 11 χρόνια αργότερα, είχε γράψει συνολικά 12 μυθιστορήματα και δύο συλλογές διηγημάτων με κεντρικό χαρακτήρα τον μυστικό πράκτορα Τζέιμς Μποντ.
Η επιτυχία των μυθιστορημάτων ήταν εξαιρετική και η βιομηχανία του κινηματογράφου την εκμεταλλεύτηκε δεόντως. Η πρώτη ταινία με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ, ο «Δόκτωρ Νο», γυρίστηκε το 1962. Έκτοτε οι εκδοτικές και οι κινηματογραφικές εκδοχές του ήρωα βαδίζουν μαζί, ενισχύοντας η μία την άλλη. Το «Skyfall», η τελευταία ταινία της σειράς, γνώρισε κριτική και εισπρακτική επιτυχία άνευ προηγουμένου. Οι κριτικοί την χαρακτήρισαν την καλύτερη ταινία του Τζέιμς Μποντ ενώ ορισμένοι θεωρητικοί την αποκάλεσαν κινηματογραφικό δοκίμιο για τη δυστοπία. Κάτι το ανατρεπτικό στόρι, κάτι η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Σαμ Μέντες, κάτι που συνηθίσαμε πια τον ξανθό Ντάνιελ Κρεγκ στον ρόλο, κάτι η εμπνευσμένη επιλογή του υπόλοιπου καστ… η ταινία σημείωσε παγκόσμιες εισπράξεις που υπερέβησαν το ένα δισεκατομμύριο δολάρια καταλήγοντας η πιο επικερδής ταινία «Τζέιμς Μποντ» όλων των εποχών.
Από την πλευρά του, το Ίδρυμα Ίαν Φλέμινγκ έχει κάθε συμφέρον να διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον για τις περιπέτειες του Τζέιμς Μποντ, που έχουν πουλήσει περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Μετά τον θάνατο του συγγραφέα του, ο Μποντ έχει αναστηθεί αρκετές φορές από την πένα άλλων συγγραφέων α λα μανιέρ ντε Ίαν Φλέμινγκ, όμως το εγχείρημα δεν είναι πάντοτε επιτυχημένο. Συγγραφείς χωρίς μεγάλη εμπειρία και προσωπικό ύφος μιμούνται πιο πρόθυμα τον Φλέμινγκ, αλλά αν είναι ατάλαντοι το αποτέλεσμα είναι άνευρο και πλαδαρό. Ικανοί συγγραφείς με αρκετούς δικούς τους τίτλους εγγυώνται καλύτερα κείμενα, όμως δύσκολα αποφεύγουν τον πειρασμό να πειραματιστούν με τον ήρωα του Φλέμινγκ δίνοντάς του προεκτάσεις που μπορεί να αιφνιδιάζουν δυσάρεστα το κοινό, όπως ο αμερικανός συγγραφέας θρίλερ Τζέφρι Ντίβερ που έγραψε την Carte Blanche (2011), την κατά σειρά 37η ιστορία του Τζέιμς Μποντ, μεταφέροντας τον ήρωα στον 21ο αιώνα.
Τη νέα περιπέτεια θα υπογράφει ο 61χρονος βρετανός Γουίλιαμ Μπόιντ, συγγραφέας καταξιωμένος που έχει δοκιμαστεί και στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τρία μυθιστορήματά του, το ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα εποχής Το γαλάζιο απόγευμα (Ωκεανίδα, 1997) και τα αστυνομικά Η απειλή (Ωκεανίδα, 2007) και Τοπικές καταιγίδες (Μεταίχμιο, 2010). Βραβευμένος με τα βραβεία Whitbread και Somerset Maugham, είναι επίσης ασκημένος στο σενάριο – ιδιαίτερα σημαντικό προσόν στη συγκεκριμένη περίπτωση.
«Στρατολογημένοι» από το Ίδρυμα ήταν στο παρελθόν οι πεζογράφοι Κίνγκσλεϊ Έιμις, Κρίστοφερ Γουντ, Τζον Γκάρντνερ, Ρέιμοντ Μπένσον και ο Σεμπάστιαν Φοκς που έγραψε το -κατά γενική ομολογία επιτυχημένο- Devil May Care (2008) για τον εορτασμό της επετείου των 100 χρόνων από τη γέννηση του Φλέμινγκ.
Σχετικά με την ανάθεση της συγγραφής, ο Μπόιντ είχε δηλώσει τον Απρίλιο του 2012 ότι δέχτηκε αμέσως την πρόταση γιατί τη θεώρησε μια «φανταστική, συναρπαστική πρόκληση». Είπε, μάλιστα, ότι ήταν εξοικειωμένος με τον Φλέμινγκ, μιας και τον είχε χρησιμοποιήσει ως χαρακτήρα στο δικό του μυθιστόρημα Any Human Heart (2002) που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker.
Θα αποδειχτεί ο Μπόιντ διάδοχος του Φλέμινγκ καταλληλότερος από τους προηγούμενους; Η Κορίν Τέρνερ, διευθύντρια των Εκδόσεων Ίαν Φλέμινγκ, θεωρεί ότι ο Μπόιντ συνδυάζει, όπως ο Φλέμινγκ, τη λογοτεχνικότητα με την απήχηση σε ένα ευρύ κοινό και ότι γράφει το είδος των μυθιστορημάτων που θα έγραφε σήμερα ο Ίαν Φλέμινγκ, αν ζούσε.
Οι φανατικοί του μυθιστορηματικού Μποντ μπορούν να ελπίζουν σε έναν καλογραμμένο, περίπλοκο, πολυεπίπεδο ήρωα, πολύ πιο ενδιαφέροντα από τον «καρτουνίστικο χαρακτήρα» που παρουσιάζουν οι ταινίες – τουλάχιστον αυτό υποσχέθηκε ο Γουίλιαμ Μπόιντ.
Το μυθιστόρημα θα κυκλοφορήσει στα αγγλικά από τις εκδόσεις Jonathan Cape τον Σεπτέμβριο στη Βρετανία και από τις εκδόσεις HarperCollins τον Οκτώβριο στις ΗΠΑ.
ΠΗΓΗ:

Τα μαύρα πρόβατα: Η Σκανδιναβική κοινωνία και τα εγκλήματά της


Όταν διαβάζεις ένα νορβηγικό έργο -μετά την εκατόμβη θυμάτων πέρυσι από τον διαβόητο Μπρέιβικ- αναζητάς καμιά φορά δείγματα της νορβηγικής κοινωνίας που θα σε φωτίσουν για την κορυφή αυτού του παγόβουνου. Η χώρα της Σκανδιναβίας προβάλλεται ως μια πολιτισμένη κοινωνία όπου οι οικονομικοί δείκτες ευημερούν και το κράτος πρόνοιας είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Παράλληλα, όμως, η έλευση πολλών μεταναστών τα τελευταία χρόνια (περίπου 500.000 από τα 5.000.000 πληθυσμού) προκάλεσε τριγμούς στην αρραγή εικόνα της χώρας και ώθησε σε ρατσιστικές συμπεριφορές που αλλοιώνουν την καλή εικόνα της χώρας, ενώ το νεοναζιστικό κόμμα καταλαμβάνει υψηλά ποσοστά στη νορβηγική βουλή.

Τα αστυνομικά έργα συχνά αποτελούν τον φάρο που φωτίζει τις ξέρες και τους επικίνδυνους υφάλους κάθε κοινωνίας και ειδικά οι Σκανδιναβοί συγγραφείς επιμένουν πολύ στα βαθύτερα αίτια των κοινωνικών παθογενειών. Ο Στόλεσεν δεν είναι αμέτοχος κοινωνικά αλλά μέσω των έργων του στοχάζεται πολιτικά και διαβάζει με την αστυνομική ματιά του την ιστορία της χώρας του και την κοινωνία μέσα στην οποία μεγαλώνει.

Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Βαργκ Βέουμ (= ο λύκος στο ιερό, ο επικηρυγμένος) είναι μάλλον αντιπαθής φυσιογνωμία για τον μέσο αναγνώστη. Βγαλμένος από τα αμερικάνικα νουάρ μυθιστορήματα είναι προκλητικός, αυθάδης, τολμηρός και θρασύς, μιλάει συνέχεια με ατάκες και δίνει εξυπναδίστικες απαντήσεις, δεν φαίνεται και ιδιαίτερα πετυχημένος, αν εξετάσει κανείς την πελατεία του, δεν έχει συνάψει ισχυρούς δεσμούς με άλλους ανθρώπους, αφού όποιος τον έχει συναντήσει δεν τον θυμάται με τις καλύτερες αναμνήσεις, είναι χωρισμένος και γι’ αυτό ζει ρέμπελα, μποέμικα, χωρίς υποχρεώσεις και δεσμεύσεις, ενώ οι σχέσεις του με την αστυνομία δεν είναι καθόλου καλές.

Όλα αυτά τον κάνουν ιδανικό μπερδεψούρα που δεν υπολογίζει τίποτα και μπαίνει μέσα σ’ όλα, προκειμένου να κάνει τη δουλειά του. Στο προκείμενο βιβλίο αναζητεί μια χαμένη αδελφή και παράλληλα προσπαθεί να σώσει τον Αφρικανό Άλεξ από την απέλαση. Οι πορείες των δύο ερευνών θα διασταυρωθούν σε ένα κύκλωμα ναρκωτικών από ευυπόληπτους πολίτες. Έτσι, η αστυνομική πλοκή θα διαρθρωθεί στη σταγόνα σταγόνα ανακάλυψη στοιχείων που προωθούν την υπόθεση, στοιχεία που ανευρίσκει ο Βέουμ με συζητήσεις και κίνδυνο της ζωής του, με έρευνες και παρακολουθήσεις, με τη σκληρή τακτική ενός tough guy.

Ο Στόλεσεν σκηνοθετεί την έρευνα, και σαν σκηνοθέτης οδηγεί τον αναγνώστη/θεατή του να ακολουθεί τα βήματα του ήρωά του και να ανακαλύπτει ψήγματα αληθειών που σταδιακά θα συνδυαστούν σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ο Νορβηγός συγγραφέας δεν μπερδεύει τον αναγνώστη με διασπορά υπονοιών και σωρεία πιθανών ενόχων, αλλά στηρίζει το παιχνίδι του σε μια διαδοχή μικρών κομματιών που κάποια στιγμή θα ολοκληρώσουν με αληθοφάνεια το παζλ του.

Το πιο σημαντικό ωστόσο είναι, όπως προϋπαινίχθηκα, το κοινωνικό υπόστρωμα πάνω στο οποίο θεμελιώνεται η δελεαστική υπόθεση. Είναι η νορβηγική κοινωνία της δεκαετίας του ’80 που συνοψίζεται στα λόγια του πλούσιου αυτοδημιούργητου Γιόακιμ Βέρνερ (σελ. 150): “Και πώς βγήκαν τα παιδιά μας; Πλάσματα αδύναμα, μαλθακά, που τα κακομάθαμε και τα βάλαμε από μωρά σε προστατευτικό κουκούλι. Με την παραμικρή δυσκολία ψάχνουν αμέσως την πιπίλα τους να παρηγορηθούν”. Και λίγο πιο κάτω θίγει την άλλη πλευρά των κοινωνικών δεδομένων από την άποψη του Νορβηγού πολίτη: “Για σκέψου λίγο σε ποιους ανοίγουμε τα σύνορά μας. Στους νέγρους και σε κάτι κουμάσια από τη Λατινική Αμερική”.

Στην ουσία από τη μια παραδέχεται ότι η δυτική κοινωνία μεγάλωσε τα παιδιά της σε έναν γυάλινο πύργο, αποκομμένα από τη ζωή, αποχαυνωμένα στα πλούτη και στις ανέσεις, χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας και προσωπικής αυτοπεποίθησης. Αυτή είναι η ευδαιμονιστική πολιτισμένη κοινωνία που επαναπαύεται στον υλισμό της καλοπέρασης χωρίς βαθύτερες αξίες και εσωτερικές δυνάμεις που θα θωρακίσουν τον νέο απέναντι στις δυσκολίες της ζωής. Κι από την άλλη, εκφράζει τη ρατσιστική συμπεριφορά ενός ευκατάστατου Ευρωπαίου που αφενός χρησιμοποιεί τους μετανάστες σαν δούλους κι αφετέρου μέμφεται την κοινωνία του, την πολυπολιτισμική κοινωνία, επειδή οι ξένοι αλλοιώνουν την ησυχία και την εσωστρέφεια των μελών της.

Θα διαβάσετε ένα καλογραμμένο αστυνομικό και μέσα σ’ αυτό δεν θα πάψετε να αναπνέετε τον αέρα μιας κοινωνίας που κρύβει στα ύφαλά της ρωγμές και κουφάλες. Μην περιμένετε γλαφυρή γλώσσα ή εγκαιροφλεγείς στοχασμούς, αλλά θα περάσετε καλά με έναν σφιχτά σμιλεμένο Βάργκ Βέουμ και μια σειρά γραναζιών που έχουν λαδωθεί καλά.

Ο blogger Πατριάρχης Φώτιος

Γκούναρ Στόλεσεν, “Τα μαύρα πρόβατα”, μετ. Γ. Στρίγκος, εκδόσεις Πόλις, 2012, σελ. 334,
τιμή: 16,00€

ΠΗΓΗ: in2life.gr

Πενήντα αποχρώσεις του γκρι – Ενα πορνό μυθιστόρημα για κυρίες.


«…Σου έρχεται κατ’ ευθείαν η ορεξη για άγριο σεξ», γράφουν οι αμερικανίδες και οι ευρωπαίες στα γυναικεία μπλογκ της υφηλίου για το  βιβλίο με τον τίτλο «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι». Κάποια άλλη προσθέτει:  «Γυρνάς στο σπιτι και ξυπνάς τον άντρα σου μες την νύχτα για να τον στείλεις στον παράδεισο και οχι για τον βρίσεις που άφησε ενα χαμό στην κουζίνα».
Οι Ελληνιδες αναγνώστριες πως αντιδρούν; Το κα-τα-βροχ-θίζουν. Το προτείνει η μια στην άλλη, το σχολιάζουν μεταξύ τους, την ημέρα το διαβάζουν στις ξαπλώστρες της παραλίας σε μορφή e-book, παραμένοντας έτσι μη αναγνωρίσιμο από τα βλέμματα των διπλανών. Ούτε τίτλος, ούτε εικόνες. Μονο λέξεις που τρέχουν  πάνω στη λευκη οθόνη του smartphone. Προτιμούν να μείνουν το βράδι στο σπίτι για να διαβάσουν την συνέχεια της ιστορίας της ηρωίδας στο «κόκκινο δωμάτιο του πόνου» αντί να βγουν για το κλασσικό ποτό «κι ότι κάτσει» στα «Άστρα» της Μυκόνου. Φαντασιώνονται το περιεχόμενο του. Διαβάζεται  από ενήλικες αλλά και νεότερες γυναίκες που το μόνο σίγουρο ειναι οτι δεν πρόκειται για συνηθισμένες καταναλώτριες πορνογραφικού υλικού. Αφροδισιακό , σαδομαζοχιστικό, πορνογραφικό αλλά όχι χυδαίο. Είναι ένα μυθιστόρημα, δεν ειναι ενα hardcore βίντεο. Ειναι μια ακόμη ιστορία αγάπης. Εντάξει λιγο «ντοπαρισμένη», ναίφ αλλα μια ιστορία αγάπης που εμπεριέχει τον πόνο, την υποταγή και την σχέση τους με τον πόθο.
Πρόκειται για τη σύναψη ενός συμβολαίου υποταγής της φοιτήτριας της λογοτεχνίας Αναστάζια Στιλ στον επιτυχημένο επιχειρηματία Κρίστιαν Γκρέυ. Αν θέλουμε να εντάξουμε την ιστορία τους στο πάνθεον της κλασσικής λογοτεχνίας τηρουμένων φυσικά των αναλογιών, τότε δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε το ασυναγώνιστο βιβλίο «Η Αφροδίτη με τη Γούνα» του αυστριακού συγγραφέα Ζάχερ Μαζόχ. Μόνον που εδώ στο συμβόλαιο υποταγής οι ρόλοι των δύο φύλων είναι αντεστραμμένοι. Βέβαια, το βασανιστικό ερώτημα και εδώ είναι γιατί πρέπει η σχέση αυτή να κωδικοποιηθεί μέσω ενός συμβολαίου υποταγής. Όπως και να έχει το πράγμα φαίνεται πως σε εποχή της απόλυτης χειραφέτησης της γυναίκας επανέρχεται το φάντασμα της ανδρικής κυριαρχίας και της σχέσης που αυτή διατηρεί με την απόλαυση. Τελικά οι γυναίκες απολαυάνουν μόνον αυτό που επιθυμεί ο Κύριος τους; Είχε δίκιο ο Νίτσε όταν έλεγε ότι όταν πηγαίνεις στις γυναίκες μη ξεχνάς το μαστίγιο; Ή έχουμε να κάνουμε με το σκοτεινό δρόμο της διαστροφής μέσα από τον οποίο η ηρωίδα θα ανακαλύψει τελικά τις δικές επιθυμίες;
Όλα αυτά τα καυτά ερωτήματα τα οποία παρουσιάζει λογοτεχνικά αυτό το βιβλίο οδήγησε σε ρεκορ πωλήσεις στην Αμερική (20.000.000 αντίτυπα), στην δε Αγγλία αναδείχτηκε το πιό γρήγορο σε πωλήσεις μπέστ σέλλερ ολων των εποχών. Επίσης έσπασε το ρεκόρ των πωλήσεων του Codice da Vinci και του Χάρυ Πόττερ.
Η συγγραφέας του πρώτου βιβλίου της τριλογίας, υπογράφει με το ψευδώνυμο E.L. James (Ερρικα Λεοναρντ ειναι το κανονικό όνομα της). Είναι Αγγλίδα, 48 χρονων, μητέρα δυο παιδιών, τέως τηλεοπτική παραγωγός, νυν βαθύπλουτη. Της δώθηκε το παρατσούκλι “mommy-porn” και κατέληξε στην λίστα του Τime μεταξύ των 100 προσώπων που επηρεαζουν τον πλανήτη. Η ιστορία γεννιέται στο web σαν ενα fan-fiction (σειρά γραμμένη απ τους φαν) του twilight. Κυκλοφόρησε σαν ηλεκρονικο βιβλίο στο iPad, κατόπιν εκδόθηκε απο Αυστραλή εκδότρια και τα υπόλοιπα έγιναν στόμα με στόμα.
Η δραματουργία είναι απο τις πιο στερεότυπες όλων των εποχών.  Ο Κρίστιαν Γκρέι είναι ο ωραίος νέος, ο γοητευτικός ταικούν και η Αναστάζια Στιλ η 21χρονη όμορφη, φτωχή και παρθένα φοιτήτρια. Για να εξυπηρετήσει τη συγκάτοικο της που είναι άρρωστη, προσφέρεται η ίδια να πάρει την προγραμματισμένη συνέντευξη απο τον ταικούν Κρίστιαν. Η Αναστάζια φυσικά πέφτει αμέσως θύμα της γοητείας του.
Στις πρώτες 100 σελίδες η συγγραφέας E L James χρησιμοποιεί ακριβώς το στιλ των «ροζ» μυθιστορημάτων. Με τις ίδιες χιλιοειπωμένες εκφράσεις, τις ίδιες αυτονόητες καταστάσεις εμπλουτισμένες με δεκάδες σεξουαλικές διεισδύσεις, κατακόκκινα οπίσθια απο τις ξυλιές με μεταλλικό χάρακα και φράσεις της ηρωίδας του τύπου «…κρατάω την αναπνοή μου. Είμαι η Ευα στον επίγειο παράδεισο και αυτός το φίδι. Δεν μπορω να αντισταθώ».
Και όποια από μας μπορεί να μην είναι απόλυτα σίγουρη για την διαφορά ενος «ροζ» από ένα μαινστριμ μυθιστόρημα, πιστεύω οτι υπάρχουν στάνταρτ «ροζ» σημεία αναγνώρισης του είδους του.
Π.χ. Η διαφορά κοινωνικής τάξης των δύο, η καρδιά που πάει να σπάσει, η παράλυση που προκαλείται στην εικόνα του γκρίζου βλέμματος και του αψεγάδιαστου  αντρικού κορμιού, το τέλειο λευκό ξεκουμπωμένο του πουκάμισο (μόνο δύο κουμπιά), τα καταπληκτικά εστιατόρια, τα γρήγορα αυτοκίνητα, το αεροπλάνο που πιλοτάρει ο ίδιος.
Πολύ σύντομα ανακαλύπτουμε οτι ο ήρωας του μυθιστορήματος Κρίστιαν Γκρέυ, είναι εμμονικός με την άσκηση ελέγχου. Εχει ανάγκη να ασκεί εξουσία σε πράγματα και ανθρώπους. Η φτωχή πλην αθώα Αναστάζια τον «ανάβει» ιδιαίτερα. Την κατακτά οχι πολύ δύσκολα γιατί η Αναστάζια εχει ηδη παραλύσει από την εικόνα του ήδη απο την πρώτη στιγμή που τον έχει δει και περίπου στην 100 σελιδα η Αναστάζια βρίσκεται στην κρεβατοκάμαρα του. Εκει ο μυστηριώδης  Κρί στιαν Γκρέυ αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο: μόνον αν είναι ο απόλυτος αφέντης της θα είναι μαζί της. Η υπακοή της τον διεγείρει. Η αίσθηση της ιδιοκτησίας επάνω σ’ αυτήν την γυναίκα είναι η μόνη δυνατή σχέση γι αυτόν. Ειναι ο αφέντης και  είναι η σκλάβα του. Για να έχουν λοιπόν μια σχέση πρέπει να την διδάξει να γίνει η σκλάβα του. Στις υπόλοιπες 250 σελίδες διαβάζουμε ότι η Αναστάζια μετά απο διαπραγμάτευση θα υπογράψει το συμβόλαιο για τους όρους και τα όρια της σεξουαλικής της σχέσης με τον Κρίστιαν αλλά ακόμη και για τη διατροφή της, το ντύσιμό της, τη γυμναστική της,  και την αποτρίχωση της!  Συναινετικά υπογράφει να του ανήκει και να τον υπακούει. Πολυάριθμες είναι σελίδες που αφιερώνονται στο να περιγράφουν με ξεκάθαρες λεπτομέρειες τις σαδομαζοχιστικές τους πρακτικες (B.D.S.M.)  μέσα στο «κόκκινο δωμάτιο του πόνου».
Στο καθημερινό λεξιλόγιο στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ορος bondage έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται συχνά. Πλέον στις συζυγικές κρεβατοκάμαρες οι σαδομαζοχιστικές πρακτικές ασκούνται με πολύ λιγότερες ενοχές.
Και ενώ ο άνδρας αναγνώστης του “Πενήντα αποχρώσεις του γκρί” που είναι τακτικός χρήστης πορνογραφικού υλικού, μπορεί να πηδήξει σελίδες για να φτάσει στα καυτά σημεία πορνό του βιβλίου, οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο το καταβροχθίζουν λεξη προς λέξη ψάχνοντας να βρουν τι τελικά ωθεί  τους ήρωες στις διαστροφικές πράξεις τους. (άλλοθι;)
Γιατι ο Κρίστιαν που μπορεί να έχει οτι και όποια θέλει στην ζωή του είναι καταδικασμένος να χαίρεται μόνο μέσω μαστιγίων και σκοινιών; Αν ήταν ένα απλό σκληρό πορνό, όπως έγραψε η Washington Post σε σχέση με το εκδοτικό φαινόμενο, δεν θα είχε καμιά σημασία το γιατί. Η συγκεκριμένη όμως σαδομαζοχιστική ιστορία έχει πλοκή, όμως δεν παραμένει απλώς στη δράση, αλλά αναλύει και τα κίνητρα των ηρώων που τους οδηγούν στις ακραίες επιλογές τους.
Ο Κρίστιαν Γκρευ δεν είναι κακός, είναι απλώς βασανισμένος στην ζωή του και πονεμένος οπότε να γιατί μόνο  μέσα απο τον πόνο βρίσκει την χαρά.  Γιαυτό και την φιλάει στο στόμα, μια σκηνή που δεν υπάρχει περίπτωση να δουμε σε ενα hard-core πορνό.  Και ίσως η Αναστάζια  να αποδέχεται τον σαδιστή πλην γενναιόδωρο αφέντη της της οχι λόγω αυτοϋποτίμησης, αλλά για να βιώσει την απόλυτη αγάπη της γι’ αυτόν τον ανδρα μέσω απάρνησης του εαυτού της.
Νά λοιπόν το κλειδί της εισόδου για τις γυναίκες στον κόσμο του πόρνο, όπως αναφέρουν στις δηλώσεις τους οι σεξολόγοι στην Washington Post. Δηλώνουν επίσης οτι πολλές αναλυόμενες έχουν βοηθηθεί  στο να εκφράζουν πιο ελεύθερα τις σεξουαλικές τους φαντασιώσεις.
Φυσικά μετά από τα επεξηγητικά σχόλια των ειδικών ψυχιάτρων και σεξολόγων για την παγκόσμια επιτυχία του βιβλίου, ο πόλεμος έχει ξεσπάσει. Οι ΜΚΟ  για τα δικαιώματα των γυναικών και κατά της ενδοοικογενειακής βίας ειναι φανατικά αντίθετες  με τις παραπάνω αναλύσεις και προσκαλούν τον κοσμο σε συγκεντρώσεις οπου και θα καινε  τα αντίτυπα του μυθιστορήματος.
Μην τρελαινόμαστε τώρα! Ακολουθούν δυο ακομα βιβλία σε συνέχεια του πρώτου οπου πολλά αλλάζουν και ποιος ξέρει αν τελικά ο σκοτεινός ιππότης δεν μεταμορφωθεί σε λευκό πρίγκιπα; Μου ερχεται στο νου ένα παλιό ανέκδοτο: «γιατί η γυναίκα κοιτάει ενα φιλμ πόρνο μέχρι το τελος του; Για να δει αν στο φινάλε ο ήρωας την παντρεύεται».