Tag Archives: Ευρώπη

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Λίγο πριν ξεκινήσουν τα καραβάνια αλληλεγγύης με ανθρωπιστική βοήθεια προς τη χειμαζόμενη και ηττημένη Γερμανία»


21

Διαβάστε ένα άρθρο  για τις επεκτατικές τάσεις και τις μεθόδους της Μερκελικής Γερμανίας, που δεν διδάσκεται από τα μαθήματα της Ιστορίας και οδεύει προς νέα ισοπέδωση της χώρας από άκρη σε άκρη

Στάθης Διομήδης

Είναι η τρίτη φορά μέσα σε έναν αιώνα που ο Γερμανικός επεκτατισμός επιτίθεται στους Λαούς της Ευρώπης για να τους κατακτήσει. Αμετανόητοι και προσηλωμένοι στη μεγάλη ιδέα της άριας φυλής, προσπαθούν να κατακτήσουν και να στραγγαλίσουν τους Ευρωπαίους πολίτες (και όχι μόνο), να καταληστεύσουν τον όποιο πλούτο υπάρχει και να δημιουργήσουν, τη νέα μεγάλη αυτοκρατορία των βαρβάρων.

Ήδη μέσα σε τρία χρόνια, αρκετές χώρες (οι υπόλοιπες έπονται) έχουν μπει για τα καλά στο σπιράλ θανάτου, που έχει επιβάλλει η Μερκελική διαστροφή συνεπικουρούμενη από τον Αμερικανικό παράγοντα με αιχμή του δόρατος το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Εκβιάζοντας, απειλώντας, χρησιμοποιώντας πακτωλό χρήματος για μαύρη προπαγάνδα, και έχοντας πλέον επιβάλλει σε πολλές χώρες της Ευρωζώνης, κυβερνήσεις-μαριονέτες της, η Γερμανίδα καγκελάριος ρίχνει θυσία, στο βωμό του αίματος που έχειδημιουργήσει, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους καθημερινώς, με δήμιο τον μακελάρη Σόιμπλε.

Η τακτική  που ακολουθεί η Γερμανική  μηχανή έχει ημερομηνία λήξης. Όσο πιο σύντομα προχωρήσουν στην επεκτατική- καταστροφική πολιτική τους ενάντια στους Ευρωπαϊκούς Λαούς, τόσο πιο σύντομα θα ξανά ισοπεδωθεί το Βερολίνο και θα καταστραφεί από άκρη σε άκρη η Γερμανία, (οικονομικά). Βέβαια μέχρι τότε η ανθρωπότητα θα έχει πληρώσει βαρύ τίμημα. Και μόλις συμβεί η καταστροφή της Γερμανίας, για άλλη μια φορά η Δύση θα στείλει καραβάνια αλληλεγγύης με ανθρωπιστική βοήθεια, με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης προς το χειμαζόμενο Γερμανικό Λαό και θα πληρώσει και την ανοικοδόμηση της ηττημένης Γερμανίας…

Απλά μαθήματα ιστορίας.

Αλλά δυστυχώς, οι Γερμανοί δε διδάσκονται από την ιστορία…

Και μιας και  λέω για ιστορία, ας μην ξεχνάμε ότι τα Γερμανικά φύλλα των βαρβάρων από όπου προέρχονται οι Γερμανοί έχουν αναμειχθεί με Ούννους και Βανδάλους και έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα «ανθρώπων»…

Ξεπερνά όμως κάθε φαντασία να ακούς τους Γερμανούς να χαρακτηρίζουν την Κύπρο πλυντήριο μαύρου χρήματος όταν το μεγαλύτερο πλυντήριο στον κόσμο είναι συγκεκριμένη εταιρεία «πλυντηρίων» που δραστηριοποιείται και στην Ελλάδα… Παρόλα αυτά το βρώμικο χρήμα, το μαύρο χρήμα που υποτίθεται ότι ξεπλένεται στην Κύπρο είναι μια χαρά όταν το κατάσχουν οι Γερμανοί μέσω του κουρέματος των κυπριακών καταθέσεων. Μόλις το αρπάξουν οι Γερμανοί, αυτό το μαύρο, το βρώμικο χρήμα γίνεται λευκό, έντιμο, ολοκάθαρο, άσπιλο και αμόλυντο…

Είναι όμως και αλγεινό να βλέπεις τους εν Ελλάδι αντιπρόσωπους της γερμανικής μηχανής, κυβέρνηση, επιχειρηματίες και δημοσιογραφικά γιουσουφάκια, να επιχαίρουν γιατί η Κύπρος τιμωρήθηκε επειδή είπε αρχικά ΟΧΙ και υποχρεώθηκε μετά σε μια χειρότερη επιλογή, αφού βεβαίως έμεινε μόνη της χωρίς κανέναν σύμμαχο, καθώς ακόμη και για την Ελλάδα έπεφτε μακράν…

Και προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει  επιλογή, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να μην λέμε όχι, παρά μόνο ναι. Ναι σε όλα.

Είναι σα να πέσει μια κυρία θύμα απόπειρας βιασμού και να αντισταθεί. Το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι ότι και θα βιαστεί και θα υπάρξουν και προπηλακισμοί από τους επίδοξους βιαστές μέχρι να φθάσουν στο στόχο τους. Με τη λογική των εν Ελλάδι αντιπρόσωπων της γερμανικής μηχανής, κακώς αντιστάθηκε η κυρία αυτή, απεναντίας θα έπρεπε να μην αντιδράσει και να αποδεχτεί αυτό που της συμβαίνει… Μέχρι που θα την κατηγορήσουν που είχε το θράσος να αντισταθεί και δεν αποδέχθηκε με χαρά το συμβάν!

Έχοντας έναν φοβισμένο και εξαφανισμένο Πρωθυπουργό που τρέμει και μόνο στην ιδέα του να πει ΟΧΙ στα παράλογα αιτήματα της γερμανικής εισβολής και του μισέλληνα Σόιμπλε, καταλαβαίνουμε όλοι ποιο είναι το μέλλον της χώρας.

Υ.Γ. Σίγουρα εδώ που έχουμε βρεθεί δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Αίμα, δάκρυα και πόνο έχουν τα επόμενα χρόνια που έρχονται ότι και εάν επιλέξουμε. Το θέμα είναι εάν θα επιλέξουμε αξιοπρέπεια, όραμα και ελπίδα ή ραγιαδισμό. Όποιος θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, να έχει το Λαό στο πλάι του και να έχει πιθανότητα να επιτύχει θα πρέπει να πει αλήθειες. Γιατί για να υπάρξει αξιοπρέπεια, όραμα και ελπίδα πρέπει να ειπωθούν αλήθειες. Σκληρές αλήθειες, αλήθειες που πονάνε…

* Ο Στάθης Διομήδης είναι αρθρογράφος, με σπουδές στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, εθελοντής διασώστης, αλλά και συντονιστής της εθελοντικής ομάδας ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

Γιούνκερ: Ανοιχτό το ενδεχόμενο πολέμου στην Ευρωζώνη – οι δαίμονες δεν έχουν φύγει


Αίσθηση προκαλεί η συνέντευξη που έδωσε στο γερμανικό Der Spiegel ο πρωθυπουργός του Λουβεμβούργου και πρώην πρόεδρος του Eurogroup, λέγοντας ότι η κρίση στην Ευρωζώνη μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε νέο ευρωπαϊκό πόλεμο.

Συγκεκριμένα δήλωσε: «Όποιος πιστεύει ότι δεν τίθεται πλέον το αιώνιο ερώτημα περί ειρήνης και πολέμου στην Ευρώπη, μπορεί να πλανάται οικτρά. Οι δαίμονες δεν έχουν φύγει, απλά κοιμούνται, όπως φάνηκε και από τον πόλεμο στο Κόσοβο και τη Βοσνία».

Αναφέρθηκε και στην Ελλάδα λέγοντας ότι ο τρόπος με τον οποίο ορισμένοι από τη γερμανική πολιτική επιτέθηκαν στην χώρα, όταν αυτή εισήλθε στην κρίση, της έχει αφήσει βαθιές πληγές.

Πηγή: iefimerida.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Η σκοτεινή όψη της Ευρώπης»


Μαλούχος Γεώργιος Π

Λύσσαξαν κυριολεκτικά χθες τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης με την Ιταλία: χλευασμοί, οίκτος, τρομοκράτηση. Ότι μπορούσε να φανταστεί κανείς μπορούσε και να το βρει. Είτε πιο ευγενώς, είτε απροκάλυπτα, στην ουσία το κεντρικό μήνυμα ήταν ένα: ότι ο ιταλικός λαός δεν είναι άξιος της δημοκρατίας. Ότι οι Γερμανοί θα του λένε τι είναι καλό να ψηφίζει και τι όχι. Ποιοι; Οι Γερμανοί!

Η γενικευμένη αυτή γερμανική αντίδραση έδειξε κατά βάθος ένα πολύ σκοτεινό πρόσωπο της νέας Ευρώπης που επιχειρεί να χτίσει το Βερολίνο. Και, μετά από όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που απορούν γιατί  επιστρέφουν οι εθνικισμοί. Δεν βλέπουν γιατί; Επειδή στα πλαίσιά τους οι ευρωπαίοι πολίτες μπορούν να είναι ελεύθεροι, ενώ στα «ευρωπαικά» πλέον πλαίσια, η ελευθερία και η δημοκρατία τους προσδιορίζεται πλέον από αυτό που θέλουν, που κάνουν και που λένε οι Γερμανοί.

Ο Χέλμουτ Σμιτ, ο Χέλμουτ Κολ και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, οι τρεις καγκελάριοι της Γερμανίας πριν αυτή πάρει τη νέα ηγεμονική της πορεία το είχαν πει πολλές φορές στη διάδοχό τους Αγκελα Μέρκελ, το είχαν πει με πολλούς τρόπους και, κυρίως, το είχαν πει δημόσια: να μην προχωρά με την πολιτική της στην επανεθνικοποίηση της Ευρώπης. Φυσικά, εκείνη, βυθισμένη στη μαγεία της δύναμης και της ηγεμονίας, ουδέποτε τους έλαβε σοβαρά υπόψη της. Το αποτέλεσμα είναι πλέον αυτό που βλέπουμε.

Τι ακριβώς συνέβη στην Ιταλία; Πώς η  χώρα στην οποία υπεγράφη το 1957 η ίδια η ίδρυση των τότε Ευρωπαικών Κοινοτήτων, έφτασε σήμερα να δίνει τεράστια ποσοστά σε πολιτικές δυνάμεις και θέσεις που κινούνται ανοιχτά στη συζήτηση για επιστροφή στο εθνικό ιταλικό νόμισμα. Γιατί; Είναι άραγε οι Ιταλοί…όψιμοι αντιευρωπαίοι; Ή μήπως αντιευρωπαική είναι πλέον η ίδια η Ευρώπη, την οποία τα τρία τελευταία χρόνια δια σιδηράς χείρας διευθύνουν αποκλειστικά οι Γερμανοί σύμφωνα με τα στενά εθνικά τους συμφέροντα;

Ασφαλώς και ισχύει το δεύτερο. Η ουσία της προχθεσινής ιταλικής ψήφου είναι πολύ απλή: τεράστιο ποσοστό των Ιταλών δεν εμπιστεύονται πλέον και αισθάνονται άνετα με την τροπή που έχει λάβει πια η «κοινή» Ευρώπη, ακριβώς επειδή αυτή κάθε άλλο παρά «κοινή» είναι πλέον.

Ο ιταλικός λαός στράφηκε λοιπόν σε εκείνο που πραγματικά έχει εμπιστοσύνη και τον εκφράζει αληθινά: στο εθνικό του κράτος. Αυτό πέτυχε η πολιτική του Βερολίνου. Και αυτό είναι ένα πολύ βαθύ πράγμα, που, από τη στιγμή που συνέβη, δεν αλλάζει πάλι εύκολα. Η Ευρώπη όπως διαμορφώνεται σήμερα έχει πλέον ένα πολύ απωθητικό πρόσωπο: δεν σέβεται τη δημοκρατία, δεν αναγνωρίζει την ισότητα των μελών της, δεν την απασχολεί η κοινωνία, εν τέλει, το μόνο για το οποίο πια δεν ενδιαφέρεται, είναι οι ίδιες οι αξίες που τη γέννησαν. Είναι η Ευρώπη της ισχύος και της μίας θέλησης.

Σε αυτή την Ευρώπη είπαν λοιπόν «όχι» – ευτυχώς που το είπαν – προχθές οι Ιταλοί. Και αν οι αρχιτέκτονές της στο Βερολίνο δεν το αντιληφθούν έγκαιρα, πράγμα πολύ δύσκολο γιατί έχουν επενδύσει το εθνικό τους όραμα σε αυτή την πορεία, πολύ σύντομα το ίδιο θα πουν και πολλοί άλλοι λαοί…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tovima.gr

Να ξετρυπώσουμε το μέλλον!


Του Στέλιου Ράμφου

Στις 10 Δεκεμβρίου 2012 οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως παρέλαβαν το Βραβείο Νόμπελ ειρήνης. Λίγες ημέρες πριν, στις 30 Νοεμβρίου, βρισκόμουν στις Βρυξέλλες ανταποκρινόμενος σε πρόσκλησι του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Χέρμαν Βαν Ρομπέι. Επρόκειτο να συμμετάσχω σε άτυπη συνάντησι με τρεις άλλους καλεσμένους του προέδρου: τη βρεττανίδα μυθιστοριογράφο Αντώνια Μπάιατ, τον γάλλο καθηγητή Φιλοσοφίας στην Σορβόννη και στο Μόναχο Ρεμί Μπραγκ και τον γερμανό διανοητή Πέτερ Σλότερντικ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης. Συντόνιζαν την συζήτησι ο βέλγος καθηγητής οικονομικής και κοινωνικής ηθικής στο πανεπιστήμιο της Λουβαίν Φιλίπ Βαν Πάριζ και ο διευθυντής του προεδρικού γραφείου, ολλανδός ιστορικός της πολιτικής φιλοσοφίας Λούουκ Βαν Μιντελάαρ.
Σκοπός της συναντήσεως ήταν να ανταλλάξωμε απόψεις, κατ’ αρχήν μεταξύ μας και εν συνεχεία με τον πρόεδρο Βαν Ρομπέι, για το ζήτημα της ευρωπαϊκής ταυτότητος γενικά και για επί μέρους πτυχές του: Υπάρχει μια συλλογική ευρωπαϊκή ταυτότητα; Αν ναι, υπό ποίαν έννοια, από πότε και σε ποια βάσι; Αν όχι, υπό ποιαν έννοια και γιατί; Ειδικώτερα, πώς έχει επηρεάσει ο εκσυγχρονισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών τις συλλογικές ταυτότητες στην Ευρώπη και σε τι ευνοεί την δυνητική ανάδυσι ή ενδυνάμωσι της ευρωπαϊκής ταυτότητος; Είναι σημαντικό ένα αίσθημα κοινής ταυτότητος; Μπορεί, πρέπει να συνεργασθή με άλλες συλλογικές ταυτότητες – εθνικές, υποεθνικές, γλωσσικές, ενδοηπειρωτικές (σκανδιναβική, σλαβική, νοτιοευρωπαϊκή κ.λπ.); Τι θα μπορούσαμε να συναγάγωμε από τα προηγούμενα για το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης;
Η συζήτησι διεξήχθη χαλαρά και φιλικά, κάτι που ενεθάρρυνε άλλωστε ο άτυπος χαρακτήρας της. Ηταν ελεύθερη και εποικοδομητική διασταύρωσι αντιλήψεων, όχι εν όψει κάποιου τελικού συμπεράσματος αλλά εμπλουτισμού του αναπτυσσόμενου προβληματισμού.
Ολοι κατανοούσαμε την ανάγκη περαιτέρω ενοποιήσεως, χωρίς να παραβλέπωμε τις εγγενείς δυσχέρειες και το χρονοβόρο της προοπτικής. Η οικονομική διάστασι του ευρωπαϊκού οικοδομήματος είναι θεμελιώδης, όμως εφ’ όσον τίθεται ζήτημα ενιαίας Ευρώπης τα θέματα της ταυτότητος ανακύπτουν επίμονα και απαιτούν να σκεφθούμε σοβαρά την πολιτισμική του παράμετρο.
Η Αντώνια Μπάιατ κατέθετε τα βιώματά της από μια Ευρώπη όπου οι νέοι άλλοτε συμβαδίζουν και άλλοτε κομπιάζουν. Ο Ρεμί Μπραγκ υπογράμμιζε πόσο κρίσιμο είναι να μην αφήσουμε το μέλλον μόνο του από αδιαφορία για το ιστορικό παρελθόν. Ο Πέτερ Σλότερντικ τόνιζε ότι τα σύνορα δεν χωρίζουν μόνο αλλά και ενώνουν, παρατηρούσε ότι η ευρωπαϊκή ταυτότης προϋποθέτει σιωπηρά πως οι πολίτες της Ενώσεως θα πρέπη να την νοιώθουν σαν «πατρίδα» τους, υπενθύμιζε δε τους κινδύνους πολεμικών περιπετειών που απομακρύνει η ευρωπαϊκή ενοποίησι. Ο υποφαινόμενος, πάλι, επέμενε στις διαφορές οι οποίες χωρίζουν τους επί μέρους εθνικούς πολιτισμούς – τις «κουλτούρες» που λέμε – από το υπερεθνικό αξιακό σύστημα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και υποστήριζε ότι μόνο μια συνθετική πολιτική λύσι θα έδινε διέξοδο στις τριβές των εθνικών ιδιοπροσωπιών, που δεν βρίσκουν ακόμη έκφρασι στην μία κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα.
Κοινή αίσθησι της συντροφιάς ήταν ότι πίσω από την δυσκολία των ευρωπαίων πολιτών να νοιώσουν την Ενωσι σαν πατρίδα τους κρύβεται η ιστορική πραγματικότητα των επί μέρους εθνικών ταυτοτήτων. Μπορεί οι Γερμανοί και οι Γάλλοι να μοιράζωνται κοινό πολιτισμό, όμως οι κουλτούρες τους διαφέρουν. Οπως διαφέρουν εν πολλοίς οι τρόποι των κοινωνιών του ευρωπαϊκού Βορρά και Νότου. Εν προκειμένω όλοι ανεγνώριζαν στο θρησκευτικό υπόστρωμα αυτών των κοινωνιών κάτι καθοριστικό: Η ορθόδοξη Ελλάδα, όπως και οι παλαιοκαθολικές Νότιος Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, παραπέμπουν σε προνεωτερικά μορφώματα· προπύργια του εκσυγχρονισμένου καθολικισμού, όπως η Γαλλία είτε η Βαυαρία, έχουν δεχθεί έντονη επίδρασι του προτεσταντισμού, ενώ κατ’ εξοχήν προτεσταντικές χώρες σαν τη Γερμανία και την Ολλανδία αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και απειθαρχίας με τρόπο άτεγκτο και τιμωρητικό.
Δράττομαι της ευκαιρίας να δώσω εδώ επεξηγηματική προέκτασι στην τοποθέτησί μου. Διότι για να κατορθώσουμε την ευρωπαϊκή ταυτότητα πρέπει να ξεπερασθούν οι πολιτισμικές εντάσεις μεταξύ των κρατών-μελών, εντάσεις των οποίων η διαχείρισι επιτάσσει εντελέστερη πνευματική εμβάθυνσι και στέρεη πολιτική λύσι. Η θεωρητική πλευρά της λύσεως θα πρέπη να αφήση πίσω της την τρέχουσα εξομοίωσι πολιτισμού και κουλτούρας, για να διακρίνη τις δύο έννοιες αποφασιστικά. Εφ’ όσον οι δύο έννοιες συγχέονται, προκύπτει πειστικά το σχήμα της «συγκρούσεως των πολιτισμών» και ο μεταξύ τους πόλεμος γίνεται αναπόφευκτος. Αντίθετα η σταθερή τους διάκρισι ενθαρρύνει την αμοιβαία τους κατανόησι και ειρηνική συνύπαρξι. Η πρακτική πολιτική αντιμετώπισι πρέπει να διαθέτη μια ευελιξία ικανή να δίνη θετική έκφρασι στην συνεχή αναμέτρησι του συναισθηματικού στοιχείου και του λογικού, επιτρέποντας στα υποκείμενα να δεχθούν το διαφορετικό ως μη αντίθετο και συγχρόνως να κρατούν στην προσπάθεια της συνθέσεως την αλήθεια ανοιχτή στην δυνατότητα.
Ως γνωστόν ο πολιτισμός περιγράφει τις αξίες και αρχές υπό τις οποίες διαφορετικοί τρόποι ζωής ενδέχεται να συναποτελούν μια υπερεθνική ενότητα. Τέτοιες αξίες και αρχές στον χριστιανικής καταβολής ευρωπαϊκό πολιτισμό είναι τα δικαιώματα του ανθρώπου, το δημοκρατικό πολίτευμα, ο σεβασμός του ορθού λόγου, η ιδέα του κράτους ως πολιτικού εγγυητή της κοινωνικής συνοχής, η ελεύθερη οικονομία, ο τεχνοεπιστημονικός έλεγχος του ανθρώπου επί της φύσεως. Αντιστοίχως οι εθνικοί πολιτισμοί μορφοποιούν το νόημα στο οποίο μια κοινωνία αναγνωρίζει τον εαυτό της ως μέρος μιας διαχρονικής ιστορικής οντότητος, βάσει παραδοσίμων κανόνων, εθίμων και ηθών. Το στοίχημα για κάθε ευρύτερη πολιτική ενότητα είναι να συνδυάση επιτυχώς κουλτούρες και πολιτισμό σε κρίσιμα επίπεδα. Αίφνης η συνοχή της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και η τιθάσευσι των αγορών που την απειλούν χρειάζεται μέτρα περαιτέρω πολιτικής ενοποιήσεως και ισχυροποιήσεως της πολιτικής ευθύνης συλλογικά και ατομικά.
Η Ευρώπη θα πρέπη να προχωρήση στην πολιτική της ενοποίησι επιλέγοντας την μεταφορά εξουσίας από το εθνικό κρατικό επίπεδο στο δικό της υπερεθνικό. Θα υποκαταστήση έτσι σταδιακά στην εθνική κυριαρχία την αλληλεγγύη των μελών της, διατηρώντας στους κόλπους της την διαφορά υπερεθνικού και εθνικών πολιτισμών ως αδιάκοπη διεργασία ισόρροπης αντιστοιχήσεως των επιπέδων και των παραλλαγών. Σε μια τέτοια προοπτική οι κουλτούρες ωφείλουν να ενεργοποιήσουν τα ζώπυρα της καθολικότητος, ώστε να αιμοδοτούν τον πολιτισμό, ο οποίος με την σειρά του θα τις γονιμοποιή με τις υπερεθνικές του αξίες.
Γράφω μετά την απόφασι του «Γιούρογκρουπ» για την εποπτεία των μεγάλων εθνικών τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μπορεί το βήμα να είναι συμβιβαστικό, πάντως αποτελεί βήμα προς την ευρωπαϊκή ενοποίησι. Η Ευρώπη κτίζει σιγά-σιγά τον εαυτό της και του δίνει ταυτότητα. Τρέπει κατά μία έννοια την κρίσι σε ευκαιρία, τις αργοπορίες των αντιτιθεμένων συμφερόντων σε προσανατολισμό. Δεν γίνεται να καλύπτουν μονίμως τις τραπεζικές απώλειες οι φορολογούμενοι και να επιδοτούν το σύστημα εις βάρος της καθημερινής τους ζωής. Το αίσθημα της κατάφωρης τούτης αδικίας υπονομεύει τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού και συδαυλίζει την εσωστρέφεια στα κράτη-μέλη. Με την εποπτεία των τραπεζών η Ευρώπη αρχίζει να προβάλλη αντίστασι στις πολιτικοποιημένες ορέξεις των αγορών.
Με «πολιτική ενοποίησι» σκέπτομαι έναν τύπο λειτουργικής συνομοσπονδίας κρατών και όχι την ομοσπονδία. Η συνομοσπονδία ως χώρος αποτελεί αντίδοτο στην αχαλίνωτη ταχύτητα του χρόνου των αγορών. Οσο ο χρόνος της κινήσεως των κεφαλαίων στερείται χώρου και επομένως κανόνων, τόσο οι αγορές θα κυριαρχούν. Ο εκτός χώρου χρόνος του αΰλου πλανητικού χρηματοπιστωτικού συστήματος έχει την δύναμι να διαλύη με κρίσεις αναντιστοιχίας τιμών και πραγματικών αξιών τις μεμονωμένες οικονομίες όποιες κι αν είναι. Κατεπείγει συνεπώς ο εναρμονισμός του χρόνου με την βαθύτερη ουσία του χώρου που διαμορφώνει η πολιτική ενοποίησι κατ’ αρχάς της Ευρωζώνης. Η νέα τούτη συνθήκη και συλλογικότητα θα εξημερώση τον καλπασμό των χρηματαγορών, γιατί συνιστά χώρο όχι ως εδαφική απλώς έκτασι αλλά ως αλληλέγγυο ευθύνη. Ο χώρος δεν είναι φυσικό περιέχον, είναι όρος συνυπάρξεως.
Η συνάντησι που περιέγραψα εν συνδυασμώ προς τις αποφάσεις για την εποπτεία των τραπεζών αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα. Επίκαιρο γίνεται το γεγονός στο οποίο αναγνωρίζουμε μια ευκαιρία, μια δυνητική διέξοδο για τον εγκλωβισμένο χρόνο. Ο φυσικός χρόνος κυλά μηχανικά, ενώ ο ιστορικός ξεδιπλώνεται με οραματισμούς και ευκαιρίες. Οι ευκαιρίες δεν προκύπτουν από μόνες τους· τις δημιουργούν ως διεξόδους του χρόνου οι οραματισμοί. Η διέξοδος που δίνομε στον χρόνο είναι μέλλον. Οχι χρόνος ο οποίος έρχεται αέναα σαν κοσμικό φαινόμενο αλλά χρόνος τον οποίο «γεννούν» τα ανθρώπινα έργα. Εν προκειμένω το «έργο» συνδέεται με πρωτοβουλίες και αποφάσεις των κρατών-μελών και των ευρωπαϊκών θεσμών υπέρ της πολιτικής ενοποιήσεως.
Η πολιτική ενοποίησι θα ενισχύση και την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Χωρίς τον ελληνικό και τον ρωμαϊκό πολιτισμό η ευρωπαϊκή πνευματική ταυτότητα είναι αδιανόητη. Οι Ελληνες οφείλουμε να σταθούμε αξιόμαχα στο ύψος της υπερηφανείας μας, δηλαδή με σεβασμό για τον εαυτό μας και γενναιοδωρία για τους άλλους. Η αποδοχή ενός μέλλοντος χρόνου που επελαύνει χωρίς να μας ρωτά, κάνει να αρπαζώμαστε από το παρελθόν εναγώνια και να αργοπεθαίνουμε στην παιδικότητά μας. Ομως το μέλλον δεν έρχεται μόνο και μόνο επειδή αύριο θα ξημερώση άλλη μέρα· το μέλλον υπάρχει από σήμερα στην ενεργό μας προσδοκία. Ετσι δεν έχει νόημα να το μαντεύουμε ή να το υφιστάμεθα· νόημα έχει να το σχεδιάζουμε, οπότε το «προβλέπουμε» στις υπεύθυνες πράξεις και επιλογές μας. Να ξετρυπώνουμε, χρειάζεται, όχι να θάβουμε το μέλλον!
Ο κ. Στέλιος Ράμφος είναι συγγραφέας.
ΠΗΓΗ:
ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:
Ο»Αρίστιππος» εδώ και χρόνια έχει εκφράσει την άποψή του. Έχει αναφερθεί επισταμένως και λεπτομερειακώς στην ύπαρξη και αναγκαιότητα ενός Ευρωσυντάγματος, έστω και κουτσουρεμένου. Η παρουσία ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ, ακόμη και εκείνου με αγκυλώσεις ή αναπηρίες , είναι προτιμότερη απο την σημερινή κατάσταση, μια και , έχουμε δημιουργήσει ένας πολιτικοοικονομικό τέρας, που λειτουργεί με όρους Εταιρείας και αποφασίζει για γεγονότα που μπορούν να αποδοθούν μόνο σε Κρατικές Οντότητες. Η ανυπαρξία ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΥ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εμφανής. Και προσωπικώς ΜΕΜΦΟΜΑΙ όλους εκείνους που πριν μερικά έτη, δημιούργησαν ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ για την αποδοχή του ΠΡΟΤΑΘΕΝΤΟΣ ΤΟΤΕ , ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ. Ας κάνουν την αυτοκριτική τους, καθόσον η σημερινή κατάσταση , δεν είναι ΑΣΧΕΤΗ με τα τότε τεκταινόμενα.

 

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Σε κίνδυνο το ΕΣΠΑ, πλησιάζει το τέλος του ΠΔΕ. Η καταβολή των κοινοτικών πόρων συναρτάται με την επιτυχία των δημοσιονομικών στόχων

Υπό τον απόλυτο έλεγχο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τίθεται το ΕΣΠΑ της περιόδου 2014 – 2020. Πέρα από το ύψος του το οποίο δεν έχει ακόμη συμφωνηθεί, η πορεία του θα εξαρτάται πλέον όχι μόνο από τις προοπτικές συγκεκριμένων έργων και προγραμμάτων που θα πρέπει να ενταχθούν στη «στρατηγική Ευρώπη 2020», αλλά θα τελεί και υπό την αίρεση επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων του μνημονίου.
Οπως σημειώνουν παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών, γνώστες του αντικειμένου, και η καταβολή των πόρων των Κοινοτικών ταμείων τίθεται υπό την αίρεση επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων του μεσοπρόθεσμου προγράμματος  και του τρίτου μνημονίου.
Μάλιστα υπογραμμίζουν ότι ο προσεκτικός αναγνώστης των νομοθετικών κειμένων που έχει υπογράψει η κυβέρνηση όπως η σύμβαση διαχείρισης περιλαμβάνονται οι δεσμεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης.
Δεδομένου μάλιστα ότι το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων φθίνει, καθώς έχουν συρρικνωθεί οι πόροι του εθνικού σκέλους, τότε εκτιμούν ότι όλα τα κοινοτικά κονδύλια θα κατευθύνονται από τις Βρυξέλλες και οι δράσεις θα συντονίζονται από την ομάδα του Χόρστ Ράιχενμπαχ.
Για την Προγραμματική Περίοδο 2014 -2020 οι κατευθύνσεις που έχει δώσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι η άμεση σύνδεση της Πολιτικής της Συνοχής με τη στρατηγική της Ευρώπη 2020 μέσω 11 θεματικών στόχων.
Ταυτόχρονα όμως «χάνονται» από τα άρθρα του Κανονισμού οι στόχοι της Πολιτικής της Συνοχής όπως αυτοί απορρέουν από τη Συνθήκη δηλαδή η μείωση των ανισοτήτων και η ανάπτυξη των περιφερειών της ΕΕ
Οι 11 θεματικοί Στόχοι για την επίτευξη των στόχων της Ευρώπης 2020 είναι οι εξής:
-Ενίσχυση της έρευνας, της τεχνολογικής ανάπτυξης και της καινοτομίας
-Ενίσχυση της πρόσβασης, και χρήσης και ποιότητας, των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνίας
-Ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, του γεωργικού τομέα (για το ΕΓΤΑΑ), και της αλιείας και των υδατοκαλλιεργειών (για το Ταμείο Αλιείας)
-Ενίσχυση της μετάβασης προς την οικονομία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα σε όλους τους τομείς
-Προώθηση της προσαρμογής στις κλιματικές αλλαγές, της πρόληψης και της διαχείρισης του κινδύνου
-Προστασία του περιβάλλοντος και προώθηση της αποδοτικότητας των πόρων
-Προώθηση των βιώσιμων μεταφορών και απομάκρυνση των σημείων συμφόρησης σε σημαντικά δίκτυα υποδομών
-Προώθηση της απασχόλησης και υποστήριξη της κινητικότητας των εργαζομένων
-Προώθηση της κοινωνικής ένταξης και της καταπολέμησης της φτώχειας
-Επένδυση στην εκπαίδευση, τις δεξιότητες και στη διά βίου μάθηση

-Βελτίωση της θεσμικής επάρκειας και της αποτελεσματικής δημόσιας διοίκησης

ΠΗΓΗ: tovima.gr

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


«Τα μέτρα λιτότητας ίσως οδηγήσουν τις χώρες σε βαθύτερη ύφεση»

Πώς σχολιάζουν αναλυτές του λονδρέζικου City την ύφεση στην Ευρωζώνη

Βέλγοι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται την Τετάρτη το πρωί έξω απ’ τα γραφεία της Κομισιόν στις Βρυξέλλες για τα μέτρα λιτότητας στην ευρωζώνη. «Κοινωνική Ευρώπη; Ναι μπορούμε!» γράφει το πλακάτ

Λονδίνο

Στην ύφεση βυθίζεται η ευρωζώνη, με την κρίση χρέους να αποτελεί πλέον ορατή απειλή όχι μόνο για τις αδύναμες χώρες της περιφέρειας, αλλά για όλες τις χώρες της ζώνης του ευρώ, μακροπρόθεσμα ακόμη και τις πιο ισχυρές όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Φινλανδία και η Γαλλία. Για δεύτερο διαδοχικό τρίμηνο συρρικνώθηκε η οικονομία της ευρωζώνης, με το ΑΕΠ στο -0,1% στο τρίτο τρίμηνο. Σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2011, το ΑΕΠ έχει συρρικνωθεί κατά 0,1%, σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Eurostat.

Η βρετανική εφημερίδα Guardian ζήτησε τη γνώμη γνωστών οικονομολόγων και αναλυτών του City, του οικονομικού κέντρου του Λονδίνου. Ιδού τα σχόλιά τους.
«Για ορισμένες χώρες, ίσως τα χειρότερα να μην έχουν παρέλθει», προβλέπει ο Χόλγκερ Σμίντινγκ, οικονομικός αναλυτής της τράπεζας Berenberg, που επισημαίνει πως «τα πρόσφατα μέτρα λιτότητας που αποφάσισε η Ισπανία ή η Ελλάδα πιθανότατα θα οδηγήσουν τις χώρες αυτές σε βαθύτερη ύφεση κατά τη διάρκεια του τρέχοντος τριμήνου και στις αρχές του 2013».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Κρις Ουίλιαμσον, επικεφαλής αναλυτής της μεγάλης εταιρείας ερευνών αγοράς Markit. «Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη, γεγονός που δεν θα αλλάξει τη στάση της ΕΚΤ. Ο ίδιος ο πρόεδρος της, ο Μάριο Ντράγκι, έχει πει πως η τράπεζα είναι ενήμερη ότι η οικονομία της ευρωζώνης είναι αδύναμη και θα παραμείνει έτσι για ένα χρονικό διάστημα, οπότε θα χρειαστεί να παρθούν ξεχωριστά μέτρα για κάθε χώρα που βρίσκεται σε ύφεση» λέει.  
«Μπαίνουμε σε μια διπλή ύφεση η οποία είναι απολύτως αυτό-κατασκευασμένη», εκτιμά ο οικονομολόγος Πολ ντε Γκράουε,  καθηγητής του London School of Economics, προσθέτοντας πως «η κρίση αυτή είναι το αποτέλεσμα μιας εξαιρετικά μεγάλης λιτότητας στις χώρες του Νότου και μιας ταυτόχρονης απροθυμίας του Βορρά να κάνει κάτι άλλο».

«Αυτό που παρατηρεί κανείς είναι ότι η ύφεση στη νότια Ευρώπη επεκτείνεται αργά και σε άλλα κράτη. Αν παρατηρήσετε τους δείκτες, θα δείτε πως ακόμη και η Γερμανία ενδέχεται να μην έχει ποτέ ξανά την ίδια ανάπτυξη», τονίζει ο Μάρτιν βαν Βλίετ από την τραπεζικό κολοσσό ING.

«Η συρρίκνωση του ΑΕΠ στο τρίτο τρίμηνο δεν περιορίστηκε μόνο στα νότια κράτη της Ευρώπης, όπως δείχνουν τα στοιχεία για την Ολλανδία και την Αυστρία. Βάσει αυτών των δεδομένων και των εκτιμήσεων για συνέχιση της ύφεσης και το τέταρτο τρίμηνο του έτους, πλέον είναι πολύ πιθανό η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να μειώσει το επιτόκιο της από 0,75% στο 0,50%, ίσως και εντός του Δεκεμβρίου», σχολιάζει ο Χάουαρντ Αρτσερ, αναλυτής από την εταιρεία οικονομικών αναλύσεων IHS Global Insight.
«Απολύτως αναμενόμενα» χαρακτηρίζει τα στοιχεία της Eurostat ο επικεφαλής οικονομολόγος της τράπεζας Saxobank, Στιν Γιάκομπσεν, υπογραμμίζοντας πως «οι πολιτικές λιτότητας σε συνδυασμό με την επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης και τη δραματική μείωση της παραγωγής σε Γερμανία και Ολλανδία είχαν προεξοφλήσει τα αποτελέσματα». Και καταλήγει : «Οι κοινωνικές εντάσεις αυξάνονται επειδή το πρώτο θύμα είναι η πραγματική οικονομία. Θα πρέπει στο εξής να συνεχιστεί η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων και παράλληλα να χαλαρώσει η λιτότητα μέσω της ανακούφισης του χρέους, κάτι πάντως που συνεπάγεται δύσκολες ισορροπίες».
Τέλος, η Βικτόρια Κλαρκ του επενδυτικού οίκου Investec λέει πως «η ευρωζώνη νοσεί αφού οι δείκτες ΡΜΙ είναι χαμηλοί εδώ και καιρό και δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως αναμένεται να παρουσιάσουν βελτίωση μέσα στο κοντινό μέλλον».
ΠΗΓΗ:tovima.gr

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Η προϊούσα αποβιομηχάνιση της Ευρώπης

Πτώση της παραγωγής και της ανάπτυξης καταγράφεται και στη Γερμανία

Η ανακοίνωση που εξέδωσαν την Παρασκευή οι υπό τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπηρεσίες περιείχε μια εξόχως ανησυχητική πρόβλεψη: «Σε γενικές γραμμές, τον χειμώνα θα έχουμε μια αισθητή επιβράδυνση της αναπτυξιακής δυναμικής, καθώς οι επιχειρήσεις περιορίζουν τις επενδύσεις τους εξαιτίας της δημοσιονομικής και τραπεζικής κρίσης της ευρωζώνης». Αφορμή της πρόβλεψης αυτής ήταν η μείωση της βιομηχανικής παραγωγής της Γερμανίας κατά 1,8% τον Οκτώβριο συγκριτικά με το Σεπτέμβριο.
Την ίδια ώρα στη Γαλλία η κυβέρνηση Ολάντ ανακοίνωνε την πτώση της βιομηχανικής παραγωγής της χώρας κατά 2,7% τον Οκτώβριο. Στην Ιταλία η πτώση κατεγράφη μόλις στο 1,5%, ενώ στην Ιρλανδία την Πέμπτη το φρενάρισμα ήταν δραματικό: 13,9% έπεσε η παραγωγή του βιομηχανικού τομέα της χώρας μέσα σε ένα μήνα.
Είναι προφανές ότι, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την ευρωζώνη, η κρίση από δημοσιονομική και πιστωτική έχει μετεξελιχθεί σε κρίση παραγωγής. Κι αυτό συνέβη επειδή έχει καταρρακωθεί η ζήτηση, κυρίως για διαρκή καταναλωτικά αγαθά. Οσο για την καταρράκωση της ζήτησης, αυτή αποδίδεται στην οικονομική αβεβαιότητα, στην εργασιακή ανασφάλεια και βεβαίως στην κάθετη κάμψη των πιστώσεων. Με τέτοια συντηρητικά και εσωστρεφή συναισθήματα να διακατέχουν επιχειρηματίες και καταναλωτές, μοιραία ο οικονομικός κύκλος του ευρωπαϊκού μέλλοντος δεν μπορεί να είναι «ενάρετος», όπως λέγουν οι οικονομολόγοι.
Η Κεντρική Τράπεζα της Γαλλίας, άλλωστε, σε έκθεσή της για την οικονομία της δεύτερης, μετά από τη γερμανική, οικονομία της ευρωζώνης που έδωσε στη δημοσιότητα επίσης την Παρασκευή, προβλέπει συρρίκνωση του ΑΕΠ και το τελευταίο τρίμηνο του 2012. Θα πρόκειται βέβαια, αν επαληθευθεί η Τράπεζα, για το δεύτερο συνεχόμενο τρίμηνο συρρίκνωσης της γαλλικής οικονομίας. Κι αυτός είναι, ως γνωστόν, ο ορισμός της ύφεσης: δύο συνεχόμενα τρίμηνα αρνητικής ανάπτυξης.
Θα παρατηρούσε κανείς ότι ακόμη τα οριστικά στοιχεία για το τρίτο τρίμηνο (Ιούλιος-Σεπτέμβριος) δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί (ανακοινώνονται την ερχόμενη Πέμπτη, μαζί με τα συνολικά στοιχεία για την ανάπτυξη στην ευρωζώνη). Αλλά, όπως σημειώνει η Wall Street Journal, «είναι βέβαιο ότι θα επιβεβαιωθεί η ανεπίσημη διαπίστωση ότι η γαλλική οικονομία έχει ήδη ένα τρίμηνο συρρίκνωσης πίσω της… Και εξάλλου η αναπτυξιακή διαδικασία έχει ουσιαστικά αρθεί από το τρίτο τρίμηνο του 2011». Ομως, και στο σύνολό της η ευρωοικονομία αναμένεται να ανακοινωθεί συρρικνωθείσα το τρίτο τρίμηνο.
Είναι αλήθεια ότι στη Γαλλία, όπως και στη Γερμανία και στο σύνολο της ευρωζώνης, ο τομέας της οικονομίας που συνεισφέρει τα μέγιστα στην αναπτυξιακή διαδικασία είναι ο τριτογενής. Ο τομέας των υπηρεσιών. Αλλά στις μεγάλες εξαγωγικές χώρες, όπως είναι η Γερμανία, η Γαλλία αλλά και η Ιταλία και η Ισπανία και το Βέλγιο, ο δευτερογενής τομέας, δηλαδή ο βιομηχανικός, επηρεάζει πολύ περισσότερο την πορεία του τριτογενή από όσο την επηρεάζει στις μικρότερες χώρες, που δεν διαθέτουν βαριά βιομηχανία, όπως είναι η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία κι ακόμη περισσότερο η Κύπρος, η Μάλτα ή η Σλοβενία.
Εν προκειμένω, το μείζον πρόβλημα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας είναι ότι δεν κατάφερε να αντικαταστήσει την καταρράκωση της ζήτησης για βιομηχανικά προϊόντα στην ευρωζώνη (ιδιαιτέρως στον υπερχρεωμένο Νότο) με τις πωλήσεις της σε τρίτες, αναπτυσσόμενες χώρες, όπως είναι η Κίνα και η Ινδία.
Ο κατήφορος του κλάδου της αυτοκινητοβιομηχανίας είναι χαρακτηριστικός. Σύμφωνα με την Ενωση Ευρωπαίων Κατασκευαστών Αυτοκινήτου (ACEA), οι εφετινές πωλήσεις αυτοκινήτων αναμένεται να μειωθούν κατά 8% έως 10% συγκριτικά με τις πωλήσεις του 2011, που είχαν ήδη πέσει στο χαμηλότερο επίπεδο από τις αρχές της δεκαετίας του 1990!
Σημειωτέον ότι ο ευρωπαϊκός κλάδος αυτοκινήτου είναι ένας από τους μεγαλύτερους εργοδότες στη Γηραιά Ηπειρο. Απασχολεί περί τα 2 εκατομμύρια εργαζομένους άμεσα, ενώ επιπλέον 10 εκατομμύρια Ευρωπαίοι απασχολούνται σε τομείς που προμηθεύουν τις αυτοκινητοβιομηχανίας με πρώτες ύλες ή με εξαρτήματα και ανταλλακτικά (χαλυβουργία, χημική βιομηχανία, ακόμα και κλωστοϋφαντουργία). Το μερίδιο, άλλωστε, της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας στον παγκόσμιο κλάδο φθάνει το 24% (ετησίως κατασκευάζονται πάνω από 17 εκατ. επιβατικά αυτοκίνητα, ελαφρά και βαριά φορτηγά και λεωφορεία στην Ευρώπη).
Πέραν του κλάδου του αυτοκινήτου και άλλοι κλάδοι της ευρωπαϊκής βιομηχανίας έχουν εμπλακεί σε έναν καθοδικό οικονομικό κύκλο. Κι εδώ χαρακτηριστικότερο είναι, ίσως, το παράδειγμα της Siemens. Ο πολυσχιδής γερμανικός όμιλος, που θεωρείται «βαρόμετρο» των εξελίξεων στον δευτερογενή τομέα της ευρωπαϊκής οικονομίας, ανακοίνωσε την Πέμπτη για το τρίτο τρίμηνο του έτους κάμψη της αξίας των παραγγελιών του κατά 4%.
Ο όμιλος που κατασκευάζει και εξάγει σε ολόκληρο τον κόσμο από τρένα υψηλής ταχύτητας και ιατρικά μηχανήματα μέχρι πλυντήρια πιάτων και καφετιέρες, διευκρίνισε ότι η πτώση των παραγγελιών του στην Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας), στην Αφρική και στη Μέση Ανατολή μειώθηκαν κατά 5%.
Το χειρότερο όμως από τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Siemens αφορά την κάμψη των νέων παραγγελιών στη Γερμανία. Μειώθηκαν κατά… 44% το τρίμηνο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 2012 συγκριτικά με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα πέρυσι! Αλλά ο κ. Σόιμπλε και φυσικά η πολιτική προϊσταμένη του, καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, δεν μοιάζουν να ανησυχούν.
Καυχώνται για το επίτευγμα να συγκρατήσουν την τελευταία δεκαετία τις αυξήσεις μισθών στο 20% στη Γερμανία (ένα επίτευγμα όχι τόσο δικό τους όσο των προκατόχων τους, των κυβερνήσεων του Γκέρχαρντ Σρέντερ για την ακρίβεια). Και τιμωρούν τους Νοτιοευρωπαίους εταίρους τους, για την αύξηση των εισοδημάτων τους κατά 80% που πέτυχαν σε κάποιες περιπτώσεις, όπως η ελληνική. Χωρίς διαθέσιμο εισόδημα, όμως, καφετιέρα δεν αγοράζουν ούτε οι Γερμανοί. Κινδυνεύουν να αρχίσουν να δοκιμάζουν τίποτε πιο πρωτόγονες κι εξωτικές λύσεις καφέ, όπως ας πούμε ο ελληνικός.
ΠΗΓΗ: tovima.gr

Οι πλουσιότερες περιοχές της Ευρώπης φλερτάρουν με την απόσχιση


Καταλονία, Σκοτία, Φλάνδρα, Λομβαρδία «ασφυκτιούν» μέσα στα κράτη τους

Καταλανοί διαδηλωτές κρατούν σημαίες της Καταλωνίας ζητώντας την ανεξαρτησία της από την Ισπανία στις 11 Σεπτεμβρίου (AP Photo/Emilio Morenatti)

Η Καταλωνία μπορεί να γίνει ο καταλύτης για ένα νέο κύμα αποσχιστικών τάσεων στην ΕΕ, ενώ στην ουρά περιμένουν επίσης η Σκοτία, η Φλάνδρα και η Λομβαρδία.
Ο Αρτούρ Μας, πρόεδρος της Καταλωνίας, προκάλεσε πρόσφατα αναταραχή στην Ισπανία και στις αγορές υποσχόμενος δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία των Καταλανών από την Ισπανία _ αν και η Μαδρίτη το θεωρεί παράνομο. Η Σκοτία σχεδιάζει δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της από την Αγγλία το φθινόπωρο του 2014.
Η κρίση έφερε στο προσκήνιο παλαιές έριδες, γράφει ο Στίβεν Ερλάνγκερ στους «New York Times». Πολλοί Καταλανοί και Φλαμανδοί, για παράδειγμα, παραπονιούνται ότι η συμβολή τους στους φόρους της χώρας τους είναι πολύ μεγαλύτερη από τις απολαβές τους από την κεντρική κυβέρνηση. Αναπαράγουν δηλαδή σε μικρότερη κλίμακα τα επιχειρήματα που ανταλλάσσονται στην ευρωζώνη όπου η Γερμανία, η Φινλανδία και η Αυστρία παραπονιούνται ότι ξοδεύουν υπερβολικά πολλά για να κρατήσουν την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία εντός ευρώ.
Επιπλέον, η κρίση ευνοεί τα αποσχιστικά κόμματα στις τοπικές εκλογές με τον ίδιο τρόπο που ευνόησε στις εθνικές εκλογές την άνοδο της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα ή του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία.
Παραδοσιακά, οι ηγέτες των αποσχιστικών κομμάτων ήταν ευρωπαϊστές: επιθυμούσαν να αυτονομηθεί η περιοχή τους από την χώρα στην οποία ανήκε αλλά όχι και από την ΕΕ. Όπως λέει ο Τζόζεφ Τζάνινγκ, από το European Policy Center, μιλώντας προς την αμερικανική εφημερίδα, «θεωρούν ότι το να ενισχυθεί η εξουσία των Βρυξελλών ισοδυναμεί με αποδυνάμωση των κεντρικών κυβερνήσεων».
Πολλοί έχουν σχηματίσει περιφερειακούς συνασπισμούς που παρακάμπτουν τις κεντρικές κυβερνήσεις _ η Καταλωνία, η Βάδη-Βυρτεμβέργη στη Γερμανία, η περιοχή του Ροδανού-Αλπεων στη Γαλλία και η Λομβαρδία στην Ιταλία αποκαλούν εαυτούς «οι τέσσερις μηχανές της Ευρώπης» και συνολικά έχουν μεγαλύτερο ΑΕΠ από της Ισπανίας.
«Όμως ενέσκηψε η κρίση», συνεχίζει ο Τζάνινγκ, η οποία έφερε μια επανασυγκέντρωση της εξουσίας στις εθνικές κυβερνήσεις που προσπαθούν πλέον να περικόψουν τους προϋπολογισμούς τους. «Τα μάτια στράφηκαν πάλι στη Μαδρίτη, τη Ρώμη, το Παρίσι και το Βερολίνο γι’ αυτό οι περιφερειακές ευκαιρίες περιορίστηκαν και οι πλούσιοι αναγκάζονται να βάλουν το χέρι στην τσέπη».
Η απάντηση στην κρίση είναι «περισσότερη Ευρώπη» _ πράγμα που κανονικά θα ικανοποιούσε τους ηγέτες των αποσχιστικών κομμάτων. Όμως καθώς οι ευρωπαίοι ψηφοφόροι είναι σήμερα οργισμένοι και με την Ευρώπη, οι ηγέτες των κομμάτων αυτών είναι διχασμένοι.
Το παράδειγμα των Βάσκων είναι χαρακτηριστικό. Μετά την ήττα της ΕΤΑ, που πριν από ένα χρόνο ανακοίνωσε οριστική παύση του ένοπλου αγώνα για ανεξαρτησία, οι Βάσκοι παρακολουθούν προσεκτικά την Καταλωνία και τη Σκοτία. Όμως το επίπεδο της αυτονομίας της Χώρας των Βάσκων είναι τόσο μεγάλο που τυχόν ανεξαρτησία θα μπορούσε να τους αποσταθεροποιήσει.
Λόγω της κρίσης, «η Ευρώπη μοιάζει πιο ασταθής, υπάρχει πολλή αγωνία», λέει η Χέδερ Γκραμπ, πρώην πολιτική σύμβουλος του επιτρόπου για τη Διεύρυνση. «Μερικά από τα ερωτήματα – ταμπού», που είχαν παγώσει την περίοδο του ψυχρού πολέμου, «επανέρχονται στο φως».
Ο Μαρκ Λέοναρντ, διευθυντής του European Council on Foreign Relations, λέει ότι πρόσφατα επισκέφθηκε τη Βαρκελώνη όπου καταλανοί αξιωματούχοι τον ρωτούσαν μανιωδώς για τη Σκοτία: «Οι γνώσεις τους για τις εσωτερικές σκοτσέζικες υποθέσεις ήταν πολύ καλύτερες από τις δικές μου. Είναι σαφές λοιπόν ότι όλοι παρακολουθούν ο ένας τον άλλο».
ΠΗΓΗ: tovima.gr

Γέφυρες στην Ευρώπη: Ιστορίες της απέναντι όχθης


Tης Ηρώς Κουνάδη

Γιατί είναι γοητευτικές οι γέφυρες; Πέρα από την προφανή αισθητική τους αξία και την Ιστορία που κουβαλούν, είναι και ο συμβολισμός με τον οποίο είναι επιφορτισμένες, εκείνος της ένωσης: διαφορετικών περιοχών, χωρών, λαών, ανθρώπων ή απλά αντικριστών οχθών ενός ποταμού. Όπως άλλωστε έλεγαν εκείνοι που σκέφτηκαν και σχεδίασαν το μακρινό 1996 το νέο, ενιαίο νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, «οι γέφυρες στην πίσω όψη των χαρτονομισμάτων παραπέμπουν στην επικοινωνία ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης καθώς και μεταξύ της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου».

Μετά, είναι και οι ιστορίες τους. Σχεδόν κάθε ευρωπαϊκή γέφυρα έχει πίσω της τουλάχιστον μια ενδιαφέρουσα ιστορία, μια λεπτομέρεια που δεν είναι ευρέως γνωστή, ένα περιστατικό που εκτυλίχθηκε πάνω από τις καμάρες της και έμεινε στην Ιστορία –ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ας πούμε, ξεκίνησε από την δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου σε μια γέφυρα του Σαράγιεβο. Αυτές τις ιστορίες, μαζί με τις ομορφότερες φωτογραφίες των πιο εντυπωσιακών ευρωπαϊκών γεφυρών, μαζέψαμε στην λίστα που ακολουθεί.

Γέφυρα του Μόσταρ, Βοσνία

Άλλη μία από τις ομορφότερες γέφυρες της Ευρώπης, λιγότερο διάσημη αυτή την φορά, είναι φορτωμένη, εκτός από την μακραίωνη Ιστορία της, και με αρκετούς συμβολισμούς. Κτισμένη τον 16ο αιώνα, επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, η ολόλευκη γέφυρα του ποταμού Neretva βομβαρδίστηκε και έπεσε στις 9 Νοεμβρίου του 1993, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Γιουγκοσλαβίας. Η γέφυρα ξαναχτίστηκε από την αρχή, πανομοιότυπη και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είχε κατασκευαστεί το 1556, και εγκαινιάστηκε εν μέσω πυροτεχνημάτων, δακρύων και πανηγυρισμών, στις 23 Ιουλίου του 2004. Ο ντόρος που έγινε δεν ήταν καθόλου υπερβολικός: πέρα από ιστορικό μνημείο και τουριστικό αξιοθέατο, η γέφυρα της πρωτεύουσας της Ερζεγοβίνης είναι σύμβολο ενότητας, καθώς οι δυο της άκρες ακουμπούν από την μία στην μουσουλμανική και από την άλλη στην χριστιανική συνοικία της πόλης.

Γέφυρα του Καρόλου, Πράγα, Τσεχία

Η εντυπωσιακή πεζογέφυρα που δεν ξεπερνά σε μήκος το μισό χιλιόμετρο ήταν κάποτε (τον 15ο αιώνα, οπότε και ολοκληρώθηκε, για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι) το μοναδικό πέρασμα του ποταμού Vltava και το «δυνατό χαρτί» που κατέστησε την Πράγα εμπορικό πέρασμα από τη δυτική στην ανατολική Ευρώπη. Τα μπαρόκ αγάλματα που κοσμούν τις δύο πλευρές της προστέθηκαν εδώ περί το 1700, τρεισήμισι περίπου αιώνες μετά την έναρξη των εργασιών κατασκευής της υπό τις οδηγίες του Βασιλιά Καρόλου IV.

Tower Bridge, Λονδίνο

Ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν το Ανατολικό Λονδίνο άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία δημιουργώντας κυκλοφοριακό χάος στην London Bridge, που ο αρχιτέκτονας Sir Horace Jones και ο μηχανικός Sir John Wolfe Barry ξεκίνησαν να χτίζουν μια νέα γέφυρα, για να την αποσυμφορίσουν. Μετά το θάνατο του πρώτου, ένα χρόνο αργότερα, ο αντικαταστάτης του George D. Stevenson αποφάσισε να παρέμβει στα σχέδια, προσθέτοντας γοτθικά βικτοριανά στοιχεία που θα ταίριαζαν με τον κοντινό Tower of London. Οι Λονδρέζοι του 1894 δεν ενθουσιάστηκαν με την υπερβολή της κατασκευής, γρήγορα όμως η γέφυρα εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μνημεία της πόλης.

Pont du Gard, Νότια Γαλλία

Κομμάτι ενός αρχαίου ρωμαϊκού υδραγωγείου, η γέφυρα του ποταμού Gard, κοντά στην πόλη Remoulins της Νότιας Γαλλίας θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα της ρωμαϊκής μηχανικής. Η γέφυρα κατασκευάστηκε από τον Marcus Vipsanius Agrippa (63 – 12 π.Χ.) με σκοπό την μεταφορά νερού και όχι ανθρώπων ή εμπορευμάτων –αν και υπάρχει επάνω της μία μικρή πεζογέφυρα. Αξιοθαύμαστο για την μηχανική της εποχής είναι το γεγονός ότι το υδραγωγείο μετέφερε νερό σε απόσταση 50 περίπου χιλιομέτρων, μέχρι τη ρωμαϊκή πόλη Nemausus, τη σημερινή Nimes.

Ponte Vecchio, Φλωρεντία

Μία από τις ομορφότερες –και πιο αναγνωρίσιμες– γέφυρες της Ευρώπης, αυτή που στεφανώνει τον ποταμό Arno στη Φλωρεντία κτίστηκε το 1345 από τον Taddeo Gaddi. Αρκετά μέτρα της επιφάνειάς της νοικιάστηκαν σε εμπόρους, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η κατασκευή της. Λέγεται, μάλιστα, ότι η αγγλική λέξη για τη χρεοκοπία (bankruptcy) προέρχεται από εδώ, και συγκεκριμένα από τις λέξεις banco roto (σπασμένος πάγκος) που σήμαινε ότι ο έμπορος είχε χρεοκοπήσει –οι στρατιώτες έσπαγαν τον πάγκο όποιου δεν μπορούσε να πληρώσει το ενοίκιο της γέφυρας. Η Ponte Vechio απέκτησε το 1565 το σκέπαστρό της, δημιούργημα του αρχιτέκτονα Giorgio Vasari. Γλίτωσε, δε, από τους βομβαρδισμούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου χάρη σε εντολή του ίδιου του Χίτλερ, να εξαιρεθεί από τους βομβαρδισμούς των γεφυρών της Φλωρεντίας.

Iron Bridge, Αγγλία

Η γέφυρα που διασχίζει τον ποταμό Severn στο Shropshire της Αγγλίας, μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλη ή περίτεχνη, έμεινε όμως στην Ιστορία για ένα λόγο: ήταν η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε εξολοκλήρου από χυτοσίδηρο. Κτισμένη το 18ο αιώνα, σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Thomas Farnolls Pritchard, ο οποίος όμως πέθανε πριν ολοκληρωθεί η κατασκευή, την οποία τελικά ανέλαβε ο σιδηρουργός Abraham Darby III. Η ευκολία στην ολοκλήρωση του έργου, που τελείωσε σε τρεις μόλις μήνες, παρά τους 400 τόνους χυτοσιδήρου που χρησιμοποιήθηκαν, άνοιξε το δρόμο για την υιοθέτηση του σιδήρου ως βασικού υλικού στην κατασκευή γεφυρών κατά τη Βιομηχανική Επανάσταση, κόστισε, όμως, πολλά στον Darby, ο οποίος υποτίμησε το κόστος της γέφυρας και παρέμεινε χρεωμένος για την υπόλοιπη ζωή του.

Γέφυρα των Στεναγμών, Βενετία

Ο θρύλος θέλει τα ζευγάρια που φιλιούνται μέσα σε γόνδολα ακριβώς τη στιγμή που περνά κάτω από την Γέφυρα των Στεναγμών να μένουν ερωτευμένα για πάντα. Ο Λόρδος Βύρων ήταν εκείνος που είπε ότι οι κρατούμενοι θα αναστέναζαν βλέποντας τη Βενετία για τελευταία φορά από τα παράθυρά της, καθώς θα μεταφέρονταν από το δωμάτιο των ανακρίσεων στη φυλακή του Δόγη για τη φυλάκιση, το βασανισμό ή την εκτέλεσή τους, δίνοντας στην Γέφυρα το όνομά της. Στην πραγματικότητα, στην εν λόγω φυλακή κρατούνταν μόνο μικροεγκληματίες, και μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα. Η αμέσως αναγνωρίσιμη γέφυρα, που δεν μπορούμε ακόμα να αποφασίσουμε αν είναι περισσότερο όμορφη ή τρομακτική, κατασκευάστηκε το 1600 από τον Antonio Contino.

Pont Alexandre III, Παρίσι

Η διασημότερη –και ωραιότερη, ίσως– γέφυρα του Σηκουάνα, με τα art nouveau φώτα της, τους φτερωτούς έρωτες, τις νύμφες και τους Πήγασους σε κάθε μια από τις κολώνες της, ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1896 και ολοκληρώθηκε το 1900. Πήρε το όνομά της από τον Τσάρο Αλέξανδρο Γ’ της Ρωσίας, που υπέγραψε την Γαλλο-Ρωσική συμμαχία το 1892. Ο γιος του τσάρου, Νικόλαος Β’, ήταν που έβαλε τον θεμέλιο λίθο της γέφυρας τον Οκτώβριο του 1896.

Γέφυρα Széchenyi, Βουδαπέστη

Ευρύτερα γνωστή ως chain Bridge, η εντυπωσιακή γέφυρα που ενώνει την Βούδα με την Πέστη, περνώντας πάνω από τον Δούναβη σχεδιάστηκε από τον Άγγλο μηχανικό William Tierney Clark, και δόθηκε για πρώτη φορά στην κυκλοφορία το 1849. Ουσιαστικά, είναι η μεγαλύτερης κλίμακας εκδοχή της επίσης δικής του Γέφυρας του Marlow, που περνά πάνω από τον Τάμεση στην ομώνυμη αγγλική πόλη. Το επίσημο όνομα της γέφυρας της ουγγρικής πρωτεύουσας είναι εκείνο του Ούγγρου Υπουργού Μεταφορών και Δημοσίων Έργων, István Széchenyi, στον οποίο ανήκε η πρωτοβουλία για την κατασκευή της. Αυτό που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό σχετικά με την γέφυρα της Βουδαπέστης, είναι πως χρηματοδοτήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της από τον Έλληνα επιχειρηματία Γεώργιο Σίνα, ο οποίος είχε σημαντικά οικονομικά συμφέροντα και ακίνητα στην πόλη. Η γέφυρα βομβαρδίστηκε κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και ξαναχτίστηκε, πανομοιότυπη, το 1949.

ΠΗΓΗ: in2life.gr

 

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!!


Ρυπογόνος ο αέρας στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις. Σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Περιβάλλοντος.

«Περίπου το 1/3 των κατοίκων των ευρωπαϊκών πόλεων, εκτίθεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις επιβλαβών ρύπων….συντομεύοντας το προσδόκιμο ζωής κατά 8 μήνες με 2 χρόνια», είπε η Ζακλίν ΜακΓκλέιντ, διευθύνων σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Περιβάλλοντος παρουσιάζοντας μία σχετική μελέτη που εκπονήθηκε για λογαριασμό της εν λόγω υπηρεσίας.

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας «Εuractiv», κατά την έκθεση, η μόλυνση του αέρα αποτελεί ένα συνονθύλευμα καπνού, σκόνης, βρώμας, μετάλλων και τοξικών καυσαερίων. Τα ευρήματα της έρευνας δείχνουν, ακόμη, πως ο χειρότερος αέρας κυκλοφορεί στις πόλεις της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και της Πολωνίας, ωστόσο λίγες αστικές περιοχές της Ευρώπης δεν πνίγονται από ανθυγιεινούς ρύπους, όπως είναι τα αερομεταφερόμενα σωματίδια, το όζον και το άζωτο. Και για όλα αυτά οι βασικοί «ένοχοι» είναι οι μεταφορές, η ενέργεια και η γεωργία.

Η Ζακλίν ΜακΓκλέιντ σημείωσε, σχετικά, την αποτυχία των ευρωπαϊκών χωρών να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις τους και τόνισε, πως αν προχωρούσαν οι πολιτικές μείωσης της ρύπανσης θα υπήρχαν «συνέπειες στην υγεία και την οικονομία». Συγκεκριμένα ανέφερε, ότι το τίμημα του «κακού αέρα» υπολογίζεται σε 630 δισ. ευρω στο πεδίο της υγείας και σε 169 δισ. ευρώ στο πεδίο της χαμένης παραγωγικότητας.

Σύμφωνα εξάλλου με έναν κατάλογο ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, όπου καταγράφεται ο δείκτης ζέστης και υγρασίας, την υψηλότερη τιμή παρουσιάζει η Αθήνα και ακολουθούν το Μιλάνο, η Ρώμη και η Βαλένθια.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Παραιτήθηκε από το κόμμα των Γάλλων Πρασίνων ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ


ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου 2012

Ο γάλλος ευρωβουλευτής Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ παραιτήθηκε σήμερα από το κόμμα των Πρασίνων, διαμαρτυρόμενος για την απόφαση του κόμματος να αντιταχθεί στην επικύρωση του Δημοσιονομικού Συμφώνου της ΕΕ.

Η παραίτησή του απειλεί να στερήσει από το Ευρωπαϊκό Κόμμα των Οικολόγων μια από τις σημαντικές προσωπικότητες του και να προκαλέσει εντάσεις ανάμεσα στα μέλη των γάλλων Πρασίνων που στηρίζουν την κυβέρνηση Ολάντ και κατέχουν δύο υπουργικές θέσεις.

Οι γάλλοι Πράσινοι ψήφισαν το Σάββατο ομόφωνα κατά του συμφώνου, επισημαίνοντας πως δεν παρέχει μακροπρόθεσμες λύσεις στην ευρωπαϊκή κρίση και δεν βοηθά στην προώθηση φιλικών στο περιβάλλον πολιτικών.

Η Γαλλία αναμένεται να επικυρώσει στις αρχές του επόμενου μήνα το σύμφωνο σιδηράς δημοσιονομικής πειθαρχίας.

«Το χθεσινό ομοσπονδιακό συμβούλιο των Πρασίνων ήταν δραματικό. Δραματικά αξιολύπητο», δήλωσε ο Κον-Μπεντίτ στο τηλεοπτικό δίκτυο i-Tele.

«Αποφάσισα να αναστείλω την συμμετοχή μου στο κίνημα. Γνωρίζω βαθιά μέσα μου πως τα πράγματα έχουν τελειώσει ανάμεσα σε μένα και στο κόμμα», ανέφερε.

ΠΗΓΗ: tanea.gr