Tag Archives: Ευρωπαϊκή Ένωση

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: » Οι εμμονές της Ευρώπης, το «όχι» της Κύπρου κι’ εμείς… «


 

Εικόνα: toikonomopoulos
Θάνος Οικονομόπουλος

Το’ χουμε συνήθειο σε τούτο τον τόπο ν’ αντιδρούμε συναισθηματικά, με το θυμικό, υπό την επήρεια των εντυπώσεων. Πριν καταλαγιάσουν οι τελευταίες κι’ αφήσουν χώρο να λειτουργήσει η λογική ψύχραιμα, νηφάλια, αποστασιοποιημένα. Ίδιον του λαού, άρα και γνώρισμα της πολιτικής του τάξης. Το ξανάδαμε το έργο μ’ αφορμή τις δραματικές εξελίξεις στην Κύπρο, ως αποτέλεσμα μιας άφρονης , κοντόφθαλμης , αυτοκτονικής για ολόκληρο το εύθραυστο ευρωπαϊκό οικοδόμημα απόφασης των ανόητων , τιποτένιων λογιστάδων της ΕΕ, που καθυποταγμένοι στην κυρίαρχη γερμανική προτεσταντική «ορθοδοξία» και στενοκεφαλιά… πυροβόλησαν τα ήδη τρεμάμενα πόδια του οράματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Και άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου…

Το παμψηφικό «όχι» της κυπριακής Βουλής στην ανόητη ρετσέτα του ευρωιερατείου, ήταν αναμενόμενος μονόδρομος. Η κυπριακή οικονομία, στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο τραπεζικό, χρηματοπιστωτικό της σύστημα . «Περίεργα» αναπτυγμένο, με γκρίζες (έως και μαύρες…) δομικές πτυχές , με «διευκολύνσεις» που επιτρέπουν κάθε υποψία ξεπλύματος μαύρου χρήματος , έφθασε να είναι 8 φορές μεγαλύτερο του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. Μια φούσκα, υπό μόνιμη απειλή (ιδίως μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και το ευρώ αργότερα) έκρηξης , παρά την παραδοσιακή ανατολίτικη «πονηριά» των πολιτικών ηγετών της να κερδίζουν χρόνο και να βολεύονται προσωρινά, πιστεύοντας πώς για πάντα θα μπορούν να κοροϊδεύουν τους πάντες… Οι ενστάσεις των Ευρωπαίων για το αδιαφανές, ύποπτο κυπριακό χρηματοπιστωτικό σύστημα, διαρκείς και πιεστικές. Και ταυτόχρονα, κάθε άλλο παρά άδολες. Ο κυπριακός τραπεζικός «παράδεισος», οσοδήποτε μικρός συγκριτικά με τα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά δεδομένα , αποτελούσε ενόχληση για τα δικά τους συμφέροντα-οικονομικά, αλλά και εργαλείων πολιτικής επιρροής . Και ήθελαν να τον πετσοκόψουν. Ιδίως μετά την ανακάλυψη των πλούσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων και φυσικού αερίου στα κυπριακά «οικόπεδα», ανακάλυψη που οδήγησε και στην πρώτη στην ιστορία επίσκεψη Γερμανού καγκελαρίου , της κ. Μέρκελ , στο νησί της Αφροδίτης σε μια απροκάλυπτη απόπειρα εγγραφής «υποθηκών» και δημιουργίας συνθηκών επιρροής. Και οφέλους…

Οι… οιμωγές για «διαφάνεια» στο χρηματοπιστωτικό κυπριακό σύστημα, λοιπόν, δικαιολογημένες αλλά και…αρκούντως υποκριτικές. Η πρωτοστατούσα (μήνες τώρα…) στην «κάθαρση» Γερμανία, γνωρίζει πολύ καλά πώς το δικό της χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται πολύ ψηλότερα από το κυπριακό στην διεθνή κατάταξη…αδιαφάνειας, στην 60η θέση παγκοσμίως, όταν αυτό της Κύπρου βρίσκεται στην 150η! Κι’ άλλωστε, αν ειλικρινά η (γερμανική, φευ…) Ευρώπη ήθελε να αποκαθάρει τις κυπριακές τράπεζες, μπορούσε να το κάνει σταδιακά και μεθοδικά, με πιέσεις που θα ανάγκαζαν την Λευκωσία ν’ αποδεχθεί τους διεθνείς όρους διαφάνειας και προστασίας από το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Χωρίς να τινάξει εν μια νυκτί την κυπριακή εθνική οικονομία στο αέρα. Και το κυριότερο: χωρίς να βάλει μπουρλότο η ίδια στα θεμέλια του δικού της «συστήματος», πάνω στο οποίο στηρίζει όλες τις πολιτικές της! Δηλαδή, στην αξιοπιστία και σταθερότητα του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, που εδράζεται στην εμπιστοσύνη αλλά και την εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων. Με το μέτρο που υπαγόρευσε εκβιαστικά να πάρει η Κύπρος, τίναξε στον αέρα αυτή την εμπιστοσύνη. Γιατί ποιος καταθέτης , μεγάλος η μικρός (και οι μικροί στο σύνολό τους είναι αυτοί που στηρίζουν τις τράπεζες…) θα έχει του λοιπού την βεβαιότητα -ακόμη κι’ αν όλα… «ξεγίνουν», οι εντυπώσεις έχουν πια δημιουργηθεί-πώς αυτό που επιχειρήθηκε στην Κύπρο, δεν θα επιχειρηθεί και στην δική του χώρα, αν τα πράγματα με την παγκόσμια κρίση «σφίξουν» (κι’ όλα δείχνουν ότι θα σφίγγουν…)-άρα : τράβα βρες ασφαλέστερο τραπεζικό σύστημα να αράξεις τις καταθέσεις σου…

Εκτιμώντας με τις μέχρι στιγμές αντιδράσεις και εξελίξεις , το κυριότερο σφάλμα που διέπραξε , με γνώμονα τα ίδια της τα συμφέροντα,με την πρόχειρη και δογματική απόφασή της για την Κύπρο η ΕΕ, ήταν πώς… άνοιξε την κερκόπορτα στη Ρωσία ν’ αναμιχθεί στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Και μάλιστα στην πολλαπλά ευαίσθητη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, όπου διατηρεί επί μακρό διάστημα εν εκκρεμότητι γεωπολιτικά συμφέροντα. Οι διαδικασίες, προσκηνιακές και παρασκηνιακές, τρέχουν, το διακύβευμα είναι πολύ σημαντικό (για όλες τις πλευρές…), που πάει να πει πώς κάθε κρίση και συμπέρασμα τούτες τις ώρες , πάνω στην βράση, θα ήταν βιαστικό και εν πολλοίς επιπόλαιο. Στην ίδια την Κύπρο, μετά τις πρώτες εντυπώσεις και λαϊκούς πανηγυρισμούς για το «γενναίο εθνικό όχι!», κάποιοι νηφάλιοι επανεκτιμούν καταστάσεις, σχεδιάζουν προσεκτικότερα τα επόμενα βήματα. Αλλά και στην Ευρώπη,σοβαροί και ψύχραιμοι παρατηρητές και άτομα με επιρροή (ο Γιουνκέρ, ο Τρισέ, πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές…) , προβληματίζονται και ψάχνουν τρόπους να ελαχιστοποιήσουν την ζημιά πού έγινε, να βρουν τρόπους να βρεθεί κάποια άλλη λύση, κοινά αποδεκτή -π.χ. να διατηρηθεί η θεσμική ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων μέχρι 100.000 ευρώ, να εξασφαλισθούν σε ευρωπαϊκό αλλά και ενδοκυπριακό επίπεδο, εναλλακτικοί τρόποι χρηματοδότησης. ‘Έγινε ένα έγκλημα, τώρα τρέχουν μπας και προλάβουν το οριστικό μέγα λάθος…

Το «κούρεμα» των καταθέσεων, υπό διαφορετικές προϋποθέσεις ,μεθόδευση (μήπως τα αλλεπάλληλα χαράτσια στα ακίνητα «κούρεμα περιουσίας» δεν είναι; Απλώς το κεφάλαιο , οι καταθέσεις… δεν έχουν θεμέλια, μπορούν να πάνε αλλού…) , κλιμάκωση και κυρίως τρόπο πλασαρίσματος θα μπορούσε να είναι προσφορότερη λύση από το ελληνικό «μνημονιακό χάος», που επιτείνεται από την πρόδηλη αδυναμία (και ιδεοληπτική άρνηση…) του ελληνικού κράτους να προχωρήσει επιτέλους στις εκσυγχρονιστικές διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται , να τηρήσει τα όσα έχει δεσμευθεί.

Στην Κύπρο, το πρόβλημα του… προβληματικού χρηματοπιστωτικού συστήματος με τις «μαύρες τρύπες» του και ο λάθος, μικρόνους τρόπος της ευρωπαϊκής «παρέμβασης» παρέσυρε και το κράτος. Στην δική μας περίπτωση, το πρόβλημα είναι άλλης τάξεως, οι χρόνιες εθνικές παθογένειες επιβαρύνουν την κρίση, οι λύσεις κατ’ ανάγκην θα είναι διαφορετικές-ενδεχομένως περισσότερο επώδυνες και μακροχρόνιες. Το να πανηγυρίζουμε (αταβιστικά, άκριτα, χωρίς επίγνωση των συναφειών αλλά και διαφορών των γενεσιουργών αιτίων…) το «όχι»των Κυπρίων και να πιέζουμε να… ισχύσει και στην δική μας ιδιαίτερη περίπτωση (και μάλιστα με… καθυστέρηση 3 πολύτιμων χαμένων χρόνων…), αν μη τι άλλο δεν συνιστά σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Απλώς επιβεβαιώνει, γι’ άλλη μια φορά, πώς το’ χουμε συνήθειο σε τούτο τον τόπο ν’ αντιδρούμε συναισθηματικά, με το θυμικό, υπό την επήρεια των εντυπώσεων. Πριν καταλαγιάσουν οι τελευταίες κι’ αφήσουν χώρο να λειτουργήσει η λογική ψύχραιμα, νηφάλια, αποστασιοποιημένα…

Πηγή:iefimerida.gr

H ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Ζούμε το τέλος της ευρωζώνης;

Μέρκελ, Σόιμπλε και οι υπάλληλοί τους στις Βρυξέλλες πυρπολούν την Ευρώπη και καταστρέφουν το ευγενέστερο μεταπολεμικό πολιτικό επίτευγμα του πλανήτη – Η τιμωρία της Κύπρου πληγώνει την Γηραιά Ήπειρο και κλονίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών

Η κυπριακή περιπλοκή – αναπάντεχη πιθανώς για τους υπερόπτες γερμανούς – είναι φανερή πια διά γυμνού οφθαλμού.

Οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο πίστευαν ότι θα ξεμπέρδευαν στα γρήγορα, σε ένα τριήμερο, με την Κύπρο, δεν υπολόγιζαν τις αντιδράσεις, πολιτικές και οικονομικές, παρ’ ότι είχαν εμπειρίες από την προηγούμενη εμμονή τους για τη συμμετοχή των ιδιωτών στο κούρεμα του ελληνικού χρέους.
Όπως όλοι θυμούνται από την εμμονή του Σόιμπλε και συνολικά των γερμανών διαχύθηκε η κρίση χρέους σε όλη την ευρωζώνη.
Τότε η Γερμανία ήθελε να τιμωρήσει εκείνους που είχαν πάρει ρίσκο και χρηματοδοτούσαν αφειδώς υπερχρεωμένες οικονομίες, τώρα θέλουν να τιμωρήσουν εκείνους που μεταφέρουν κεφάλαια και πλούτο σε φορολογικούς παραδείσους.
Τότε με την εμμονή τους κατέστρεψαν την αγορά των ομολόγων και τώρα με την ίδια εμμονική στάση τους υπονομεύουν το αγαθό της τραπεζικής πίστης, πληγώνοντας καίρια τη βάση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Δεν αντιλαμβάνονται μέσα στον δογματισμό και την υπεροψία τους ότι μαζί με τους ρώσους ολιγάρχες καταστρέφουν και μια πολύπαθη μικρή χώρα και μαζί της κάθε έννοια αλληλεγγύης, η οποία αποτελεί συστατικό στοιχείο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Όμως τα γεγονότα είναι αμείλικτα. Το κυπριακό πολιτικό σύστημα αντέδρασε και συνεχίζει να αντιδρά. Δεν εκτέλεσε τις αποφάσεις των Βρυξελλών εντός των προθεσμιών που είχαν τεθεί. Και πιθανώς να μην το κάνει ούτε αύριο.
Όπως προκύπτει από τους ανταποκριτές στη Λευκωσία πλειοψηφία δεν υπάρχει στο κυπριακό κοινοβούλιο γι’ αυτά τα μέτρα. Ούτε είναι εύκολο να συμφωνήσει ακόμη και σε ένα λιγότερο πιεστικό πακέτο, που πιθανώς θα απαλλάσσει τους μικροκαταθέτες.
Η ζημιά ωστόσο έχει γίνει. Το κυπριακό τραπεζικό σύστημα έχει καταστεί ήδη αναξιόπιστο και μόνο ένα θαύμα μπορεί να το διασώσει.
Επιπλέον η περιπλοκή έχει ήδη μεταφερθεί στην Αθήνα. Οι εγκατεστημένες στην Ελλάδα κυπριακές Τράπεζες θα μείνουν κλειστές την Τρίτη, ίσως και την Τετάρτη και την Πέμπτη. Οι ελληνικές πιστωτικές αρχές και η κυβέρνηση δηλώνουν ότι είναι έτοιμες να εξαγοράσουν τις εδώ λειτουργούσες κυπριακές Τράπεζες, αλλά στον βαθμό που δεν υπάρχει συμφωνία και αποδοχή του πακέτου διάσωσης στην Κύπρο κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει.
Πρόθυμοι αγοραστές μπορεί να υπάρχουν προκειμένου να ασφαλισθεί κατά το δυνατόν το έτσι κι αλλιώς προβληματικό ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα,αλλά όσο δεν υπάρχουν πωλητές η περιπλοκή πρέπει να θεωρείται δεδομένη για την Αθήνα.
Τι θα γίνει αν το πρωί της Τρίτης οι Έλληνες καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου, της Λαϊκής και της Ελληνικής Τράπεζας απαιτήσουν τα περίπου 15 δισ. που έχουν κατατεθειμένα σ’ αυτές; Και οι συναλλαγές τόσων και τόσων επιχειρήσεων πως θα διευθετηθούν; Και οι περίπου 5.000 εργαζόμενοι τι θα απογίνουν;
Η Ελλάδα δυστυχώς έχει μπει σε διαδικασία περιπλοκής. Αλλά δεν είναι η μόνη. Οι Ισπανοί ανησυχούν, οι Ιταλοί το ίδιο,οι Πορτογάλοι επίσης, οι Εσθονοί που συλλέγουν και αυτοί καταθέσεις Ρώσων νοιώθουν ανασφαλείς. Κι αν είναι πρόβλημα η Κύπρος με τον υπερμεγέθη τραπεζικό τομέα, γιατί άραγε δεν ισχύει το ίδιο για το Λουξεμβούργο;
Τίποτε λοιπόν δεν σταματά το κύμα αμφισβήτησης που άνοιξαν οι γερμανοί πολιτικοί με την αμετροεπή ηγεμονική στάση και συμπεριφορά τους.
Ίσως είναι πρώιμο να υποστηρίξει κανείς ότι ζούμε το τέλος της Ενωμένης Ευρώπης. Ωστόσο είναι φανερό ότι με τέτοιες,οικονομικά αστήρικτες και πολιτικά εκδικητικές επιλογές,δεν μπορεί να περπατήσει το ευρωπαϊκό όραμα.
Η Γερμανία δυστυχώς καταδιώκεται από την Ιστορία της,σπέρνοντας και πάλι σπόρο διχασμού στην Γηραιά Ήπειρο.
Θα το πληρώσει η ίδια,θα το πληρώσουμε όλοι. Και το κυριότερο θα χαθεί το ευγενέστερο πολιτικό επίτευγμα των μεταπολεμικών χρόνων προς χάριν μικρών συμφερόντων και μεγάλων εγωισμών, που χαρακτηρίζουν μυωπικές μικρές και ασήμαντες ηγεσίες.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

 

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Τα ψευτοδιλήμματα των υποκριτών»


Διαβάστε ένα άρθρο  για την υποκρισία του πολιτικού προσωπικού απέναντι στην καταστροφή που έχει συντελεστεί στην Ελλάδα

Θωμάς Σωζιόπουλος

Με όγκο στον εγκέφαλο (καλοήθη βέβαια) παρομοίασε την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή ένωση ο κ. Αλαβάνος, σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή.

Στην συνέχεια του συλλογισμού του διαπίστωσε την ανάγκη χειρουργικής τομής για την απομάκρυνση του όγκου και την μετέπειτα ανάρρωση του ασθενούς.

Εύστοχα η καλλίπυγος παρουσιάστρια επεσήμανε ότι τέτοιου είδους χειρουργεία καταλήγουν συχνά και με τον θάνατο του ασθενούς, προκαλώντας αναστάτωση στον απόλυτα σίγουρο για τις χειρουργικές δεξιότητες της αριστεράς (δικής του κοπής) που εκπροσωπεί καλεσμένο.

Αμέσως μετά άρχισε ο γνωστός λαϊκισμός του τι φταίνε τα αθώα θύματα του μνημονίου και το πώς φίλος του συνδικαλιστής παρομοίαζε την κατάσταση με βομβαρδισμό αμάχων.

Στην αναφορά για λόμπι της δραχμής απαντά ότι το λόμπι του ευρώ έφερε τη χώρα σε αυτήν την κατάσταση και εκεί  πλέον μουντζώνεις ανεξέλεγκτα την οθόνη άναυδος μπροστά στο μέγεθος της διπλής υποκρισίας.

Πρώτον, όσον αφορά τα αίτια της χρεωκοπίας μας, τη μερίδα του λέοντος κατέχει το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος  από δεξιά μέχρι τέρμα αριστερά, είτε κυβερνούσε είτε δήθεν αντιπολιτευόταν.

Όσον αφορά εσάς δε, κύριοι της Αριστεράς, η ευθύνη είναι πολλαπλάσια, γιατί ως αντιπολίτευση αποδειχθήκατε ανύπαρκτοι και ανίκανοι να προειδοποιήσετε εγκαίρως για τα αδιέξοδα που μας οδηγούσαν οι δεξιοί και σοσιαλιστές κασκαντέρ της πολιτικής ζωής.

Αποκοιμηθήκατε γλυκά, χορτασμένοι από κρατικές χρηματοδοτήσεις και την εξαιρετικά καλή αναδιανομή των δανεικών ευρώ στις πολυάριθμες συντεχνίες σας.

Την πενταετία 2004-2009 όταν η ΝΔ, με τον γνωστό Πάκη, διόριζε με συνοπτικές διαδικασίες και με μηδενική αξιολόγηση περί τις 200,000 υπαλλήλους, παρακολουθούσατε ευχαριστημένοι, ενώ κατέστρεφαν ανθρώπινες ζωές μακροπρόθεσμα, δημιουργώντας εικονικές θέσεις εργασίας σε εικονικούς οργανισμούς, με μηδενικό αντίκρισμα στην παραγωγή υπηρεσιών.

Ίσως  βέβαια θεωρούσατε ότι είναι η σωστή μέθοδος μείωσης της ανεργίας.

Όταν αντίστοιχα η αγροτική παραγωγή από 9% του ΑΕΠ κατρακύλησε μέσα σε 8 χρόνια στο 3,5% του ΑΕΠ, σφυρίζατε αδιάφορα αρκεί που οι νέοι πελάτες σας (όλων των κομμάτων) «βαρούσαν μύγες» σε κάποιο δημόσιο κτίριο, για να φύγουν για καφέ νωρίς το μεσημέρι αντί να παράγουν πραγματικά προϊόντα για πραγματικές αγορές.

Όσον αφορά δε τον βομβαρδισμό αμάχων αμελείτε και εσείς και οι «αγωνιστές» συνδικαλιστές σας του «Δημοσίου πατερούλη» να ενημερώσετε τον κόσμο ότι συντελείται κατά κύριο λόγο και με φονική ακρίβεια στο ιδιωτικό τομέα, ενώ στα Δημόσια μαντριά των πελατών σας απλά ακούνε τις εκρήξεις και τρέχουν να ξορκίσουν τους Ευρωπαίους δαίμονες, που τολμούν να απαιτούν πραγματική εργασία, αξιολόγηση και παραγωγικό αποτέλεσμα.

Έχετε πετύχει επίσης συνολικά ως πολιτικό σύστημα την απουσία απ’ το Δημόσιο Διάλογο της τεράστιας αντιπαλότητας μεταξύ Δημοσίου και  Ιδιωτικού τομέα.

Το επίσημο άλλοθι των ΜΜΕ είναι ο κίνδυνος απώλειας της κοινωνικής συνοχής αλλά το κοινό μυστικό είναι η συμπαιγνία όλου του πολιτικού κόσμου για τη διαφύλαξη της πελατειακής βάσης του, της «ιερής τους αγελάδας».

Όσον αφορά δε την κοινωνική συνοχή, αυτή έχει χαθεί προ πολλού, διότι η αντίθεση λαμβάνει πλέον γιγάντιες διαστάσεις.

Είναι αυταπόδεικτο και αυτονόητο ότι πραγματική ανάπτυξη και πραγματικές θέσεις εργασίας δημιουργούνται στον ιδιωτικό τομέα.

Είναι επίσης κοινώς αποδεκτό ότι το υδροκέφαλο δημόσιο είναι γεμάτο από εικονικές θέσεις εργασίας και αργομισθίες, που επιπρόσθετα παρεμποδίζουν και τις προσπάθειες ανάπτυξης και τη βιωσιμότητα κοινωνικών αγαθών όπως παιδεία και υγεία.

Τα επιπλέον 6 δις ευρώ που δαπανούνται ετησίως για τη σίτιση κομματικών στρατών (κατ’ ελάχιστον 200.000), λείπουν απ’ τις συντάξεις των γονιών μας, απ’ το σύστημα Παιδείας, απ’ τα Νοσοκομεία μας, και πνίγουν και τις προσπάθειες επιβίωσης επιχειρήσεων  και ατόμων, μέσω καταιγιστικών φόρων.

Σε συνδυασμό δε με την έκλυτη διαφθορά και την ατιμωρησία που επικρατεί, δημιουργούνται οι συνθήκες της «τέλειας καταιγίδας».

Έτσι εξακολουθούμε το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο», ενώ το πραγματικό δίλημμα είναι «μεγάλο κράτος επιχειρηματίας ή μικρό κράτος ρυθμιστής».

Αυτό βέβαια μάχονται λυσσαλέα όλες οι οργανωμένες συντεχνίες και όλοι οι αριστερίζοντες πολιτικολογούντες ανεπάγγελτοι αεριτζήδες, γιατί γνωρίζουν καλά ότι σε έναν αξιοκρατικό κόσμο όπου επιβραβεύονται τα προσόντα, η εργατικότητα και η δια βίου εκπαίδευση δεν θα έχουν καμία τύχη (αυτοί που θεωρούν ότι ο κόσμος τους χρωστάει τα πάντα και αυτοί τίποτα σε κανέναν).

Όσον αφορά δε την πεποίθηση σας, κύριε Αλαβάνε, ότι η έξοδος απ’ την Ευρώπη και η επιστροφή στη δραχμή αποτελούν την μακροπρόθεσμη λύση (εσείς με συνταγή χωρίς Ευρώπη, το προϊόν σας «αριστερό αγόρι» με ολίγη από Ευρώπη) νομίζω ότι ούτε ο ίδιος τα πιστεύετε.

Άλλως θα έπρεπε να πιστέψω ότι ακόμη διαβάζετε τα αγαπημένα σε όλους μας περί διαλεκτικού υλισμού και άλλα συναφή, αναγνώσματα των δεκαετιών του 70 και 80.

Βρήκατε βεβαίως και αντίστοιχους νοσταλγούς από εκείνα τα χρόνια που ανατράφηκαν με παρόμοια αναγνώσματα στις κομματικές στρούγκες, με καμία επαφή στο μεταξύ με το παγκόσμιο γίγνεσθαι και καμία έκθεση σε πραγματικά επαγγέλματα.

Δημιουργήσατε στην πορεία και νέα αντίστοιχα προϊόντα σε χειρότερες εκδοχές αμορφωσιάς, φανατισμού και λαϊκισμού.

Αρνείσθε πεισματικά να δείτε ότι την εποχή της παγκοσμιοποίησης όποια χώρα απομονώθηκε απ’ τις συλλογικότητες της φυσικής γειτονιάς της, καταστράφηκε τελείως.

Σε μια χώρα αδύναμη, χρεωκοπημένη, με σχεδόν μηδενική πρωτογενή παραγωγή συστήνεται συνταγή απομόνωσης και «ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ».

Για να ισοπεδωθεί τελείως η χώρα και να φτωχοποιηθεί το 90% του πληθυσμού. Υπόσχεστε δε τον παράδεισο των κρατικών αξιωμάτων και της κομματικής ελίτ σε πολλαπλάσιους του 10%, που πειθήνια ως προϊόντα των κομματικών σωλήνων σας μπορεί να ζωσθούν και τα εκρηκτικά της καταστροφής.

Το μόνο που μπορείτε πλέον να κάνετε και αναφέρομαι στο σύνολο του ένοχου πολιτικού κόσμου, είναι να κατανοήσετε ότι χρωστάτε τουλάχιστον μια έντιμη προσπάθεια στη νέα γενιά που καταστρέψατε και χρεοκοπήσατε ερήμην της.

Να αντιληφθείτε επιτέλους ότι το καλό το δικό σας και του κόμματός σας είναι αυτόματα το κακό του Δημόσιου συμφέροντος. Να καλλιεργήσετε επιτέλους τις ελάχιστες συλλογικότητες γύρω από κοινούς προφανείς στόχους.

Για να μπορούν τα παιδιά μας να ανταγωνίζονται ισότιμα και επάξια μέσα σε μία μεγάλη Ευρωπαϊκή ενότητα της παγκόσμιας αγοράς εργασίας που-θέλουμε δε θέλουμε- είναι μαζί  με την «κοινωνία της γνώσης» μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.

Ο «όγκος στον εγκέφαλο» δεν είναι η Ευρωζωνη αλλα το πολιτικό σύστημα μαζί με την ιερή του αγελάδα.

Σίγουρα δεν είναι μια εγχείρηση που μπορεί να την κάνει από μόνο του, χειρουργώντας τον εαυτό του.

Σαφώς χρειάζεται μια διεθνούς εμπειρίας, εξειδικευμένη και άρτια τεχνικά ομάδα, με στόχο την επιβίωση του ασθενούς και όχι το εμπόριο οργάνων.

Την επιλογή των μελών της ομάδας να τη συζητήσουμε, αλλά παρακαλούμε μη μας οδηγείτε στη λύση «νερό του Καματερού».

*Ο Θ.Σιωζοπουλος είναι Σύμβουλος Επιχειρήσεων

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Η σκοτεινή όψη της Ευρώπης»


Μαλούχος Γεώργιος Π

Λύσσαξαν κυριολεκτικά χθες τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης με την Ιταλία: χλευασμοί, οίκτος, τρομοκράτηση. Ότι μπορούσε να φανταστεί κανείς μπορούσε και να το βρει. Είτε πιο ευγενώς, είτε απροκάλυπτα, στην ουσία το κεντρικό μήνυμα ήταν ένα: ότι ο ιταλικός λαός δεν είναι άξιος της δημοκρατίας. Ότι οι Γερμανοί θα του λένε τι είναι καλό να ψηφίζει και τι όχι. Ποιοι; Οι Γερμανοί!

Η γενικευμένη αυτή γερμανική αντίδραση έδειξε κατά βάθος ένα πολύ σκοτεινό πρόσωπο της νέας Ευρώπης που επιχειρεί να χτίσει το Βερολίνο. Και, μετά από όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που απορούν γιατί  επιστρέφουν οι εθνικισμοί. Δεν βλέπουν γιατί; Επειδή στα πλαίσιά τους οι ευρωπαίοι πολίτες μπορούν να είναι ελεύθεροι, ενώ στα «ευρωπαικά» πλέον πλαίσια, η ελευθερία και η δημοκρατία τους προσδιορίζεται πλέον από αυτό που θέλουν, που κάνουν και που λένε οι Γερμανοί.

Ο Χέλμουτ Σμιτ, ο Χέλμουτ Κολ και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, οι τρεις καγκελάριοι της Γερμανίας πριν αυτή πάρει τη νέα ηγεμονική της πορεία το είχαν πει πολλές φορές στη διάδοχό τους Αγκελα Μέρκελ, το είχαν πει με πολλούς τρόπους και, κυρίως, το είχαν πει δημόσια: να μην προχωρά με την πολιτική της στην επανεθνικοποίηση της Ευρώπης. Φυσικά, εκείνη, βυθισμένη στη μαγεία της δύναμης και της ηγεμονίας, ουδέποτε τους έλαβε σοβαρά υπόψη της. Το αποτέλεσμα είναι πλέον αυτό που βλέπουμε.

Τι ακριβώς συνέβη στην Ιταλία; Πώς η  χώρα στην οποία υπεγράφη το 1957 η ίδια η ίδρυση των τότε Ευρωπαικών Κοινοτήτων, έφτασε σήμερα να δίνει τεράστια ποσοστά σε πολιτικές δυνάμεις και θέσεις που κινούνται ανοιχτά στη συζήτηση για επιστροφή στο εθνικό ιταλικό νόμισμα. Γιατί; Είναι άραγε οι Ιταλοί…όψιμοι αντιευρωπαίοι; Ή μήπως αντιευρωπαική είναι πλέον η ίδια η Ευρώπη, την οποία τα τρία τελευταία χρόνια δια σιδηράς χείρας διευθύνουν αποκλειστικά οι Γερμανοί σύμφωνα με τα στενά εθνικά τους συμφέροντα;

Ασφαλώς και ισχύει το δεύτερο. Η ουσία της προχθεσινής ιταλικής ψήφου είναι πολύ απλή: τεράστιο ποσοστό των Ιταλών δεν εμπιστεύονται πλέον και αισθάνονται άνετα με την τροπή που έχει λάβει πια η «κοινή» Ευρώπη, ακριβώς επειδή αυτή κάθε άλλο παρά «κοινή» είναι πλέον.

Ο ιταλικός λαός στράφηκε λοιπόν σε εκείνο που πραγματικά έχει εμπιστοσύνη και τον εκφράζει αληθινά: στο εθνικό του κράτος. Αυτό πέτυχε η πολιτική του Βερολίνου. Και αυτό είναι ένα πολύ βαθύ πράγμα, που, από τη στιγμή που συνέβη, δεν αλλάζει πάλι εύκολα. Η Ευρώπη όπως διαμορφώνεται σήμερα έχει πλέον ένα πολύ απωθητικό πρόσωπο: δεν σέβεται τη δημοκρατία, δεν αναγνωρίζει την ισότητα των μελών της, δεν την απασχολεί η κοινωνία, εν τέλει, το μόνο για το οποίο πια δεν ενδιαφέρεται, είναι οι ίδιες οι αξίες που τη γέννησαν. Είναι η Ευρώπη της ισχύος και της μίας θέλησης.

Σε αυτή την Ευρώπη είπαν λοιπόν «όχι» – ευτυχώς που το είπαν – προχθές οι Ιταλοί. Και αν οι αρχιτέκτονές της στο Βερολίνο δεν το αντιληφθούν έγκαιρα, πράγμα πολύ δύσκολο γιατί έχουν επενδύσει το εθνικό τους όραμα σε αυτή την πορεία, πολύ σύντομα το ίδιο θα πουν και πολλοί άλλοι λαοί…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tovima.gr

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Κομισιόν: Η Ελλάδα να επιστρέψει 9,2 εκατομμύρια ευρώ

Την ανάκτηση 9,2 εκατομμυρίων ευρώ από την Ελλάδα, ζήτησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για κονδύλια της γεωργικής πολιτικής της ΕΕ που καταβλήθηκαν, κατά παράβαση της κοινοτικής νομοθεσίας.

Συνολικά, προβλέπεται ότι θα ανακτηθούν 414 εκατ. ευρώ από 22 κράτη- μέλη της ΕΕ στο πλαίσιο της λεγόμενης διαδικασίας εκκαθάρισης των λογαριασμών.

Ειδικά για την Ελλάδα πρόκειται να ανακτηθούν 5,2 εκατ. ευρώ για διορθώσεις σε εκπρόθεσμες πληρωμές και για υπερβάσεις ανώτατων ορίων, καθώς και 3,6 εκατ. ευρώ για διορθώσεις στις πριμοδοτήσεις ζώων, λόγω αδυναμιών στο χρονοδιάγραμμα των ελέγχων, τον καθορισμό κριτηρίων επιλεξιμότητας, την ανάλυση κινδύνου και τους επιτόπιους ελέγχους. Επίσης, θα ανακτηθούν 0,4 εκατ. ευρώ για υπερβάσεις σε καταβληθείσες δαπάνες δημόσιας αποθεματοποίησης.

Τα κράτη – μέλη είναι υπεύθυνα για την εκταμίευση και τον έλεγχο των δαπανών στο πλαίσιο της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής (ΚΓΠ) και η Επιτροπή οφείλει να διασφαλίζει τη σωστή χρησιμοποίηση των κονδυλίων από τα κράτη- μέλη.

Το ποσό των 414 εκατ. ευρώ θα επιστραφεί στον προϋπολογισμό της ΕΕ, λόγω μη συμμόρφωσης με τους κοινοτικούς κανόνες ή λόγω πλημμελών διαδικασιών ελέγχου των γεωργικών δαπανών.

Οι κυριότερες δημοσιονομικές διορθώσεις καταλογίζονται στη Μεγάλη Βρετανία με 111,7 εκατ. ευρώ για αδυναμίες στην ταυτοποίηση αγροτεμαχίων και στα συστήματα γεωγραφικών πληροφοριών κατά την επεξεργασία των αιτήσεων, σε διοικητικούς ελέγχους και σε επιτόπιους ελέγχους όσον αφορά τις στρεμματικές ενισχύσεις.

Ακόμη, 48,3 εκατ. ευρώ καταλογίζονται στην Ιταλία για παραβάσεις όσον αφορά τον περιορισμένο έλεγχο πολλών κανονιστικών απαιτήσεων διαχείρισης.

Eξάλλου, 34,4 εκατ. ευρώ καταλογίζονται στην Πολωνία για αδυναμίες στη διαχείριση του καθεστώτος πρόωρης συνταξιοδότησης στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) και 29 εκατ. ευρώ καταλογίζονται στη Γαλλία για ελλείψεις στους επιτόπιους ελέγχους μέτρων αντιστάθμισης φυσικών μειονεκτημάτων.

Τέλος, 17,9 εκατ. ευρώ καταλογίζονται στην Ιταλία για σοβαρά ανεπαρκές σύστημα ελέγχου και απάτη στον τομέα της μεταποίησης εσπεριδοειδών.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


H εξαντλημένη Ελλάδα και η αδιάφορη Ευρώπη

Με μελανά χρώματα περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα ο Ιταλός ιστορικός Ερνέστο Γκάλι Ντέλα Λότζι σε άρθρο του στην «Koριέρε Ντέλα Σέρα». Σκληρή επίθεση στην ΕΕ για την αδράνειά της

«H Ελλάδα εξαντλημένη σε μια αδιάφορη Ευρώπη» τιτλοφορεί ανάλυσή του στην εφημερίδα «Koριέρε Ντέλα Σέρα» ο γνωστός Ιταλός ιστορικός Ερνέστο Γκάλι Ντέλα Λότζια.

Ο Ιταλός αρθρογράφος αναφέρει ότι για τη διαφθορά, τις σπατάλες, τη φοροδιαφυγή, η ελληνική ιθύνουσα τάξη και μέρος του πληθυσμού, φέρουν ουσιαστικές ευθύνες, αλλά, στη συνέχεια, επικεντρώνεται στην περιγραφή της σημερινής κατάστασης.

«Το 50% των Ελλήνων ζει κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας. Υπολογίζεται ότι εννέα στους δέκα Έλληνες απάλειψαν τα έξοδα για αγορά ρούχων και υποδημάτων» γράφει ο Ντέλα Λότζια.

Ο Ιταλός αρθρογράφος προσθέτει ότι η Ελλάδα, στις χώρες του ΟΟΣΑ, μετρά σήμερα τον μεγαλύτερο αριθμό παιδιών με βάρος χαμηλότερο από το κανονικό, σύμφωνα με την ηλικία τους και ότι η κυβέρνηση επέτρεψε στα σούπερ μάρκετ να πουλούν και ληγμένα προϊόντα, στο ένα τρίτο της τιμής τους.

«Στην Ελλάδα, μεταξύ των άλλων, μετά από ένα χρόνο, χάνεις το δικαίωμα στην περίθαλψη και πολλοί δεν έχουν να πληρώσουν ούτε τα πέντε ευρώ, αναγκαία για την εισαγωγή στα νοσοκομεία. Όλα αυτά δεν συμβαίνουν σε κάποια μακρινή περιοχή της Ασίας ή της Αφρικής, αλλά στην αγαπημένη μας Ευρωπαϊκή Ένωση» υπογραμμίζει η «Κοριέρε».

Και ο Ντέλα Λότζια, στη συνέχεια του άρθρου του, διερωτάται:

«Τι είδος Ένωσης είναι αυτή που παρακολουθεί με αδιαφορία, σε μεγάλο βαθμό, τις τρομερές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα σε ένα έστω και μικρό σκέλος της; Καταλαβαίνω την τρόικα, το δημοσιονομικό σύμφωνο και όλα τα υπόλοιπα, καταλαβαίνω τους αυστηρότατους περιορισμούς που οι Βρυξέλες επέβαλαν στον ελληνικό προϋπολογισμό για να μην εκτροχιασθεί, αλλά είναι δυνατόν η χριστιανική και σοσιαλδημοκρατική Ευρώπη, με τα κομψά κοστούμια και τα τροφαντά πρόσωπα που βλέπουμε, μέσω τηλεοράσεως, στα Eurogrοup και στην Κομισιόν της, να μην έχει τίποτα να πει;».

«Είναι δυνατόν εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίοι γεμάτοι φαγητό, να παρακολουθούν αδιάφοροι το θέαμα λίγων εκατομμυρίων Ελλήνων στο όριο της φτώχειας; Και επαναλαμβάνω: τι είδος Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αυτό;», καταλήγει ο Ντέλα Λότζια, ο οποίος, προτείνει, για παράδειγμα, «να περικοπεί για τρεις μήνες ο μισθός των υψηλόβαθμων στελεχών της Ένωσης, ώστε να αγορασθεί γάλα για τις ελληνικές οικογένειες».

ΠΗΓΗ:

news247.gr

Να ξετρυπώσουμε το μέλλον!


Του Στέλιου Ράμφου

Στις 10 Δεκεμβρίου 2012 οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως παρέλαβαν το Βραβείο Νόμπελ ειρήνης. Λίγες ημέρες πριν, στις 30 Νοεμβρίου, βρισκόμουν στις Βρυξέλλες ανταποκρινόμενος σε πρόσκλησι του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Χέρμαν Βαν Ρομπέι. Επρόκειτο να συμμετάσχω σε άτυπη συνάντησι με τρεις άλλους καλεσμένους του προέδρου: τη βρεττανίδα μυθιστοριογράφο Αντώνια Μπάιατ, τον γάλλο καθηγητή Φιλοσοφίας στην Σορβόννη και στο Μόναχο Ρεμί Μπραγκ και τον γερμανό διανοητή Πέτερ Σλότερντικ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης. Συντόνιζαν την συζήτησι ο βέλγος καθηγητής οικονομικής και κοινωνικής ηθικής στο πανεπιστήμιο της Λουβαίν Φιλίπ Βαν Πάριζ και ο διευθυντής του προεδρικού γραφείου, ολλανδός ιστορικός της πολιτικής φιλοσοφίας Λούουκ Βαν Μιντελάαρ.
Σκοπός της συναντήσεως ήταν να ανταλλάξωμε απόψεις, κατ’ αρχήν μεταξύ μας και εν συνεχεία με τον πρόεδρο Βαν Ρομπέι, για το ζήτημα της ευρωπαϊκής ταυτότητος γενικά και για επί μέρους πτυχές του: Υπάρχει μια συλλογική ευρωπαϊκή ταυτότητα; Αν ναι, υπό ποίαν έννοια, από πότε και σε ποια βάσι; Αν όχι, υπό ποιαν έννοια και γιατί; Ειδικώτερα, πώς έχει επηρεάσει ο εκσυγχρονισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών τις συλλογικές ταυτότητες στην Ευρώπη και σε τι ευνοεί την δυνητική ανάδυσι ή ενδυνάμωσι της ευρωπαϊκής ταυτότητος; Είναι σημαντικό ένα αίσθημα κοινής ταυτότητος; Μπορεί, πρέπει να συνεργασθή με άλλες συλλογικές ταυτότητες – εθνικές, υποεθνικές, γλωσσικές, ενδοηπειρωτικές (σκανδιναβική, σλαβική, νοτιοευρωπαϊκή κ.λπ.); Τι θα μπορούσαμε να συναγάγωμε από τα προηγούμενα για το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης;
Η συζήτησι διεξήχθη χαλαρά και φιλικά, κάτι που ενεθάρρυνε άλλωστε ο άτυπος χαρακτήρας της. Ηταν ελεύθερη και εποικοδομητική διασταύρωσι αντιλήψεων, όχι εν όψει κάποιου τελικού συμπεράσματος αλλά εμπλουτισμού του αναπτυσσόμενου προβληματισμού.
Ολοι κατανοούσαμε την ανάγκη περαιτέρω ενοποιήσεως, χωρίς να παραβλέπωμε τις εγγενείς δυσχέρειες και το χρονοβόρο της προοπτικής. Η οικονομική διάστασι του ευρωπαϊκού οικοδομήματος είναι θεμελιώδης, όμως εφ’ όσον τίθεται ζήτημα ενιαίας Ευρώπης τα θέματα της ταυτότητος ανακύπτουν επίμονα και απαιτούν να σκεφθούμε σοβαρά την πολιτισμική του παράμετρο.
Η Αντώνια Μπάιατ κατέθετε τα βιώματά της από μια Ευρώπη όπου οι νέοι άλλοτε συμβαδίζουν και άλλοτε κομπιάζουν. Ο Ρεμί Μπραγκ υπογράμμιζε πόσο κρίσιμο είναι να μην αφήσουμε το μέλλον μόνο του από αδιαφορία για το ιστορικό παρελθόν. Ο Πέτερ Σλότερντικ τόνιζε ότι τα σύνορα δεν χωρίζουν μόνο αλλά και ενώνουν, παρατηρούσε ότι η ευρωπαϊκή ταυτότης προϋποθέτει σιωπηρά πως οι πολίτες της Ενώσεως θα πρέπη να την νοιώθουν σαν «πατρίδα» τους, υπενθύμιζε δε τους κινδύνους πολεμικών περιπετειών που απομακρύνει η ευρωπαϊκή ενοποίησι. Ο υποφαινόμενος, πάλι, επέμενε στις διαφορές οι οποίες χωρίζουν τους επί μέρους εθνικούς πολιτισμούς – τις «κουλτούρες» που λέμε – από το υπερεθνικό αξιακό σύστημα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και υποστήριζε ότι μόνο μια συνθετική πολιτική λύσι θα έδινε διέξοδο στις τριβές των εθνικών ιδιοπροσωπιών, που δεν βρίσκουν ακόμη έκφρασι στην μία κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα.
Κοινή αίσθησι της συντροφιάς ήταν ότι πίσω από την δυσκολία των ευρωπαίων πολιτών να νοιώσουν την Ενωσι σαν πατρίδα τους κρύβεται η ιστορική πραγματικότητα των επί μέρους εθνικών ταυτοτήτων. Μπορεί οι Γερμανοί και οι Γάλλοι να μοιράζωνται κοινό πολιτισμό, όμως οι κουλτούρες τους διαφέρουν. Οπως διαφέρουν εν πολλοίς οι τρόποι των κοινωνιών του ευρωπαϊκού Βορρά και Νότου. Εν προκειμένω όλοι ανεγνώριζαν στο θρησκευτικό υπόστρωμα αυτών των κοινωνιών κάτι καθοριστικό: Η ορθόδοξη Ελλάδα, όπως και οι παλαιοκαθολικές Νότιος Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, παραπέμπουν σε προνεωτερικά μορφώματα· προπύργια του εκσυγχρονισμένου καθολικισμού, όπως η Γαλλία είτε η Βαυαρία, έχουν δεχθεί έντονη επίδρασι του προτεσταντισμού, ενώ κατ’ εξοχήν προτεσταντικές χώρες σαν τη Γερμανία και την Ολλανδία αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και απειθαρχίας με τρόπο άτεγκτο και τιμωρητικό.
Δράττομαι της ευκαιρίας να δώσω εδώ επεξηγηματική προέκτασι στην τοποθέτησί μου. Διότι για να κατορθώσουμε την ευρωπαϊκή ταυτότητα πρέπει να ξεπερασθούν οι πολιτισμικές εντάσεις μεταξύ των κρατών-μελών, εντάσεις των οποίων η διαχείρισι επιτάσσει εντελέστερη πνευματική εμβάθυνσι και στέρεη πολιτική λύσι. Η θεωρητική πλευρά της λύσεως θα πρέπη να αφήση πίσω της την τρέχουσα εξομοίωσι πολιτισμού και κουλτούρας, για να διακρίνη τις δύο έννοιες αποφασιστικά. Εφ’ όσον οι δύο έννοιες συγχέονται, προκύπτει πειστικά το σχήμα της «συγκρούσεως των πολιτισμών» και ο μεταξύ τους πόλεμος γίνεται αναπόφευκτος. Αντίθετα η σταθερή τους διάκρισι ενθαρρύνει την αμοιβαία τους κατανόησι και ειρηνική συνύπαρξι. Η πρακτική πολιτική αντιμετώπισι πρέπει να διαθέτη μια ευελιξία ικανή να δίνη θετική έκφρασι στην συνεχή αναμέτρησι του συναισθηματικού στοιχείου και του λογικού, επιτρέποντας στα υποκείμενα να δεχθούν το διαφορετικό ως μη αντίθετο και συγχρόνως να κρατούν στην προσπάθεια της συνθέσεως την αλήθεια ανοιχτή στην δυνατότητα.
Ως γνωστόν ο πολιτισμός περιγράφει τις αξίες και αρχές υπό τις οποίες διαφορετικοί τρόποι ζωής ενδέχεται να συναποτελούν μια υπερεθνική ενότητα. Τέτοιες αξίες και αρχές στον χριστιανικής καταβολής ευρωπαϊκό πολιτισμό είναι τα δικαιώματα του ανθρώπου, το δημοκρατικό πολίτευμα, ο σεβασμός του ορθού λόγου, η ιδέα του κράτους ως πολιτικού εγγυητή της κοινωνικής συνοχής, η ελεύθερη οικονομία, ο τεχνοεπιστημονικός έλεγχος του ανθρώπου επί της φύσεως. Αντιστοίχως οι εθνικοί πολιτισμοί μορφοποιούν το νόημα στο οποίο μια κοινωνία αναγνωρίζει τον εαυτό της ως μέρος μιας διαχρονικής ιστορικής οντότητος, βάσει παραδοσίμων κανόνων, εθίμων και ηθών. Το στοίχημα για κάθε ευρύτερη πολιτική ενότητα είναι να συνδυάση επιτυχώς κουλτούρες και πολιτισμό σε κρίσιμα επίπεδα. Αίφνης η συνοχή της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και η τιθάσευσι των αγορών που την απειλούν χρειάζεται μέτρα περαιτέρω πολιτικής ενοποιήσεως και ισχυροποιήσεως της πολιτικής ευθύνης συλλογικά και ατομικά.
Η Ευρώπη θα πρέπη να προχωρήση στην πολιτική της ενοποίησι επιλέγοντας την μεταφορά εξουσίας από το εθνικό κρατικό επίπεδο στο δικό της υπερεθνικό. Θα υποκαταστήση έτσι σταδιακά στην εθνική κυριαρχία την αλληλεγγύη των μελών της, διατηρώντας στους κόλπους της την διαφορά υπερεθνικού και εθνικών πολιτισμών ως αδιάκοπη διεργασία ισόρροπης αντιστοιχήσεως των επιπέδων και των παραλλαγών. Σε μια τέτοια προοπτική οι κουλτούρες ωφείλουν να ενεργοποιήσουν τα ζώπυρα της καθολικότητος, ώστε να αιμοδοτούν τον πολιτισμό, ο οποίος με την σειρά του θα τις γονιμοποιή με τις υπερεθνικές του αξίες.
Γράφω μετά την απόφασι του «Γιούρογκρουπ» για την εποπτεία των μεγάλων εθνικών τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μπορεί το βήμα να είναι συμβιβαστικό, πάντως αποτελεί βήμα προς την ευρωπαϊκή ενοποίησι. Η Ευρώπη κτίζει σιγά-σιγά τον εαυτό της και του δίνει ταυτότητα. Τρέπει κατά μία έννοια την κρίσι σε ευκαιρία, τις αργοπορίες των αντιτιθεμένων συμφερόντων σε προσανατολισμό. Δεν γίνεται να καλύπτουν μονίμως τις τραπεζικές απώλειες οι φορολογούμενοι και να επιδοτούν το σύστημα εις βάρος της καθημερινής τους ζωής. Το αίσθημα της κατάφωρης τούτης αδικίας υπονομεύει τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού και συδαυλίζει την εσωστρέφεια στα κράτη-μέλη. Με την εποπτεία των τραπεζών η Ευρώπη αρχίζει να προβάλλη αντίστασι στις πολιτικοποιημένες ορέξεις των αγορών.
Με «πολιτική ενοποίησι» σκέπτομαι έναν τύπο λειτουργικής συνομοσπονδίας κρατών και όχι την ομοσπονδία. Η συνομοσπονδία ως χώρος αποτελεί αντίδοτο στην αχαλίνωτη ταχύτητα του χρόνου των αγορών. Οσο ο χρόνος της κινήσεως των κεφαλαίων στερείται χώρου και επομένως κανόνων, τόσο οι αγορές θα κυριαρχούν. Ο εκτός χώρου χρόνος του αΰλου πλανητικού χρηματοπιστωτικού συστήματος έχει την δύναμι να διαλύη με κρίσεις αναντιστοιχίας τιμών και πραγματικών αξιών τις μεμονωμένες οικονομίες όποιες κι αν είναι. Κατεπείγει συνεπώς ο εναρμονισμός του χρόνου με την βαθύτερη ουσία του χώρου που διαμορφώνει η πολιτική ενοποίησι κατ’ αρχάς της Ευρωζώνης. Η νέα τούτη συνθήκη και συλλογικότητα θα εξημερώση τον καλπασμό των χρηματαγορών, γιατί συνιστά χώρο όχι ως εδαφική απλώς έκτασι αλλά ως αλληλέγγυο ευθύνη. Ο χώρος δεν είναι φυσικό περιέχον, είναι όρος συνυπάρξεως.
Η συνάντησι που περιέγραψα εν συνδυασμώ προς τις αποφάσεις για την εποπτεία των τραπεζών αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα. Επίκαιρο γίνεται το γεγονός στο οποίο αναγνωρίζουμε μια ευκαιρία, μια δυνητική διέξοδο για τον εγκλωβισμένο χρόνο. Ο φυσικός χρόνος κυλά μηχανικά, ενώ ο ιστορικός ξεδιπλώνεται με οραματισμούς και ευκαιρίες. Οι ευκαιρίες δεν προκύπτουν από μόνες τους· τις δημιουργούν ως διεξόδους του χρόνου οι οραματισμοί. Η διέξοδος που δίνομε στον χρόνο είναι μέλλον. Οχι χρόνος ο οποίος έρχεται αέναα σαν κοσμικό φαινόμενο αλλά χρόνος τον οποίο «γεννούν» τα ανθρώπινα έργα. Εν προκειμένω το «έργο» συνδέεται με πρωτοβουλίες και αποφάσεις των κρατών-μελών και των ευρωπαϊκών θεσμών υπέρ της πολιτικής ενοποιήσεως.
Η πολιτική ενοποίησι θα ενισχύση και την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Χωρίς τον ελληνικό και τον ρωμαϊκό πολιτισμό η ευρωπαϊκή πνευματική ταυτότητα είναι αδιανόητη. Οι Ελληνες οφείλουμε να σταθούμε αξιόμαχα στο ύψος της υπερηφανείας μας, δηλαδή με σεβασμό για τον εαυτό μας και γενναιοδωρία για τους άλλους. Η αποδοχή ενός μέλλοντος χρόνου που επελαύνει χωρίς να μας ρωτά, κάνει να αρπαζώμαστε από το παρελθόν εναγώνια και να αργοπεθαίνουμε στην παιδικότητά μας. Ομως το μέλλον δεν έρχεται μόνο και μόνο επειδή αύριο θα ξημερώση άλλη μέρα· το μέλλον υπάρχει από σήμερα στην ενεργό μας προσδοκία. Ετσι δεν έχει νόημα να το μαντεύουμε ή να το υφιστάμεθα· νόημα έχει να το σχεδιάζουμε, οπότε το «προβλέπουμε» στις υπεύθυνες πράξεις και επιλογές μας. Να ξετρυπώνουμε, χρειάζεται, όχι να θάβουμε το μέλλον!
Ο κ. Στέλιος Ράμφος είναι συγγραφέας.
ΠΗΓΗ:
ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:
Ο»Αρίστιππος» εδώ και χρόνια έχει εκφράσει την άποψή του. Έχει αναφερθεί επισταμένως και λεπτομερειακώς στην ύπαρξη και αναγκαιότητα ενός Ευρωσυντάγματος, έστω και κουτσουρεμένου. Η παρουσία ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ, ακόμη και εκείνου με αγκυλώσεις ή αναπηρίες , είναι προτιμότερη απο την σημερινή κατάσταση, μια και , έχουμε δημιουργήσει ένας πολιτικοοικονομικό τέρας, που λειτουργεί με όρους Εταιρείας και αποφασίζει για γεγονότα που μπορούν να αποδοθούν μόνο σε Κρατικές Οντότητες. Η ανυπαρξία ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΥ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εμφανής. Και προσωπικώς ΜΕΜΦΟΜΑΙ όλους εκείνους που πριν μερικά έτη, δημιούργησαν ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ για την αποδοχή του ΠΡΟΤΑΘΕΝΤΟΣ ΤΟΤΕ , ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ. Ας κάνουν την αυτοκριτική τους, καθόσον η σημερινή κατάσταση , δεν είναι ΑΣΧΕΤΗ με τα τότε τεκταινόμενα.

 

Ε.Ε.: Το έγκλημα μειώνεται και μεταμορφώνεται


https://i2.wp.com/i921.photobucket.com/albums/ad51/zastava1966/hackattack_b.jpg

Η εγκληματικότητα στους δρόμους και η αντιμετώπιση του εκφοβισμού μέσω του Διαδικτύου είναι μερικές από τις καινοτόμες πρωτοβουλίες για την πρόληψη του εγκλήματος, οι οποίες αναλαμβάνονται σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Δικτύου πρόληψης του εγκλήματος (EUCPN). Σε έκθεση που δημοσιεύεται σήμερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αξιολογεί τις προσπάθειες που καταβάλλει το Δίκτυο για την ενίσχυση της ασφάλειας και της προστασίας των ευρωπαίων πολιτών.

Από τα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης είναι ότι στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, τα επίπεδα εγκληματικότητας μειώνονται κατά την τελευταία δεκαετία. Υπάρχουν όμως σημαντικές διαφορές μεταξύ των διαφόρων μορφών εγκλήματος. Μεταξύ του 2006 και του 2009, η αστυνομία κατέγραψε αύξηση της εγκληματικότητας σε ορισμένα κράτη μέλη, κυρίως όσον αφορά τις διαρρήξεις σπιτιών και τη διακίνηση ναρκωτικών. Ταυτόχρονα, μειώθηκαν σημαντικά οι καταγεγραμμένες κλοπές αυτοκινήτων και τα καταγεγραμμένα εγκλήματα και κλοπές με χρήση βίας.

Η έκθεση επισημαίνει ακόμη ότι πολλά σχέδια πραγματοποιούνται για να εμπνεύσουν τους φορείς σε τοπικό επίπεδο, αλλά ότι το Δίκτυο μπορεί να βελτιώσει την επίδρασή του εστιάζοντας περισσότερο τις πρωτοβουλίες του και στενότερα με τους βασικούς φορείς στον τομέα της πρόληψης του εγκλήματος.

Το EUCPN είναι μια ευρωπαϊκή πλατφόρμα για την ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών, την έρευνα και την ενημέρωση σχετικά με τους τρόπους πρόληψης του εγκλήματος. Από το 2001 υποστηρίζει δραστηριότητες αυτού του είδους, παρέχοντας βοήθεια σε αστυνομικούς υπαλλήλους, κοινωνικούς λειτουργούς και διοργανωτές δραστηριοτήτων για νέους, επαγγελματίες του κλάδου της υγείας, εκπαιδευτικούς και πανεπιστημιακούς, καθώς και σε υπευθύνους για τη χάραξη πολιτικής σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο.

«Με τη χρηματοδότηση της ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Δίκτυο πρόληψης του εγκλήματος βοηθά τα κράτη μέλη να καταστήσουν ασφαλέστερες τις κοινωνίες μας χάρη στις δραστηριότητές του για την πρόληψη του εγκλήματος. Η έκθεση που δημοσιεύεται σήμερα καταδεικνύει ότι το Δίκτυο εργάζεται επιτυχώς και υποδεικνύει τρόπους για να υπάρξουν ακόμα καλύτερα αποτελέσματα στο μέλλον», δήλωσε η αρμόδια για τις εσωτερικές υποθέσεις επίτροπος Σεσίλια Μάλστρεμ.

Το EUCPN δίνει, μεταξύ άλλων, ιδιαίτερη προσοχή στην εγκληματικότητα των πόλεων, στη νεανική εγκληματικότητα και στην εγκληματικότητα που έχει σχέση με τα ναρκωτικά. Επικεντρώνει, για παράδειγμα, την προσοχή του στην ευαισθητοποίηση του κοινού μέσω του ευρωπαϊκού βραβείου για την πρόληψη του εγκλήματος (ECPA), το οποίο στοχεύει στην επιβράβευση του καλύτερου ευρωπαϊκού σχεδίου για την πρόληψη του εγκλήματος όσον αφορά τα ναρκωτικά, για παράδειγμα, μέσω ενός σχεδίου πρόληψης για παιδιά πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Ολλανδία και όσον αφορά την ενδοοικογενειακή βία μέσω ενός σχεδίου συνεργασίας μεγάλης κλίμακας υπό τη διαχείριση των τοπικών αρχών, της αστυνομίας και του τομέα υγειονομικής περίθαλψης στο Μάλμε της Σουηδίας.

Η έκθεση της Επιτροπής συνιστά επίσης στο EUCPN να αποκαταστήσει στενότερες σχέσεις με την EUROSTAT (για την παραγωγή καλύτερων στατιστικών δεδομένων σε επίπεδο ΕΕ), την Ευρωπαϊκή Αστυνομική Ακαδημία, CEPOL (για να έχει πρόσβαση στους φορείς που δραστηριοποιούνται σε τοπικό επίπεδο) και την Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία, EUROPOL (για εντοπισμό μελλοντικών προκλήσεων και προτεραιοτήτων στην καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος).

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

«Διαφωνώ με τις περικοπές σε βάρος των φτωχών»


Τους λόγους του ναυαγίου της Συνόδου Κορυφής εξηγεί ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ

Βασική αιτία για την αποτυχία των 27 χωρών της Ευρωζώνης να συμφωνήσουν στη χθεσινή διαπραγμάτευση για τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θεωρεί τη διάκριση μεταξύ των χωρών που συνεισφέρουν και των χωρών που αποδέχονται, ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Σε συνέντευξη που έδωσε στην Deutsche Welle, εξήγησε τους λόγους του ναυαγίου της Συνόδου Κορυφής: «Νομίζω ότι κάνουμε ένα λάθος και αυτό το λάθος το συμμερίζονται σε μεγάλο βαθμό οι χώρες-μέλη και η κοινή γνώμη στην Ευρώπη: Κάνουμε διάκριση μεταξύ χωρών που συνεισφέρουν και αποδεκτών. Εγώ υποστηρίζω ρητά και κατηγορηματικά ότι όλες οι 27 χώρες της ΕΕ είναι αποδέκτες. Όλοι ωφελούμεθα από τη συμμετοχή μας στην ΕΕ. Θεωρώ λοιπόν ότι αυτή η τεχνητή διάκριση δεν ανταποκρίνεται στα ζητούμενα του 21ου αιώνα», ανέφερε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου δεν θεωρεί επιλήψιμο το γεγονός ότι κάθε χώρα φέρνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τις δικές της θέσεις και με βάση αυτές προσπαθεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα της συνόδου. Είναι καλό να γνωρίζει ο ένας τις θέσεις του άλλου.

Ωστόσο, διευκρινίζει ο κ. Γιούνκερ απαιτούνται πολλές συνεδριάσεις μέχρι να προκύψει αποτέλεσμα. Για τον λόγο αυτόν ο πρόεδρος του Eurogroup δεν ρισκάρει μια πρόγνωση για την επόμενη σύνοδο. «Είναι υπόθεση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν φαν Ρομπάι να κρίνει πότε θα πρέπει να συνεδριάσουμε. Δεν πιστεύω ότι αυτό θα γίνει εντός μερικών εβδομάδων. Το βλέπω στα τέλη Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου», επισημαίνει ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

O πρόεδρος του Eurogroup εμφανίζεται επιφυλακτικός για μια σειρά περικοπών στον προϋπολογισμό που ζητούν κυρίως οι μεγάλοι της ΕΕ. Μία από αυτές είναι η μείωση των πόρων της αναπτυξιακής βοήθειας προς τις φτωχές χώρες.

«Είμαι της άποψης ότι δεν είναι καλό να προγραμματίζουμε περικοπές σε βάρος των φτωχών του κόσμου. Βέβαια, αυτό είναι εύκολο γιατί οι φτωχοί δεν βρίσκονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Τα 24 χιλιάδες παιδιά που πεθαίνουν κάθε μέρα από την πείνα δεν κάθονται στο τραπέζι μας. Και για αυτόν τον λόγο διαφωνώ με τις περικοπές αυτές», τονίζει ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Πάνω από 18 εκατ. οι άνεργοι στην Ευρωζώνη. Νέο ρεκόρ της ανεργίας τον Σεπτέμβριο στην Ε.Ε.- Το υψηλότερο από το 1995

Νέο ιστορικό υψηλό σημείωσε η ανεργία στην Ευρωζώνη τον Σεπτέμβριο, με το ποσοστό των ανέργων στις 17 χώρες του κοινού νομίσματος να σκαρφαλώνει στο 11,6%, από 11,5% τον Αύγουστο. Οι άνεργοι έφτασαν τα 18,5 εκατομμύρια, ενώ μέσα στον μήνα Σεπτέμβριο έχασαν τη δουλειά τους 146.000 άνθρωποι.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το σύνολο των ανέργων είναι το υψηλότερο που έχει καταγραφεί στις 17 χώρες με βάση τα στοιχεία που έχει από το 1995.

Οι νότιες χώρες της περιοχής που βρίσκονται στην καρδιά της κρίσης χρέους εμφάνισαν και τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας, γεγονός που αποτυπώνει την μεγάλη πτώση της οικονομικής δραστηριότητας.

Η ανεργία στην Ισπανία φτάνει το 25,8%, στην Ελλάδα το 25,1% και στην Πορτογαλία 15,7%.

Στον αντίποδα των ιλιγγιωδών ποσοστών της νότιας Ευρώπης βρίσκεται η Αυστρία με ποσοστό ανεργίας 4,4%, το Λουξεμβούργο με 5,2%, η Γερμανία και η Ολλανδία με 5,4%.

ΠΗΓΗ: tovima.gr

Dolceta: Ένα πολύ χρήσιμο πρόγραμμα για καταναλωτές…


Το Dolceta είναι πρόγραμμα εκπαίδευσης καταναλωτών μέσω διαδικτύου, στο οποίο συμμετέχουν 27 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και το οποίο χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το Dolceta αναλύει διάφορα θέματα που αφορούν και προβληματίζουν τους καταναλωτές.

Πατώντας πάνω στο όνομα κάθε χώρας μεταβαίνετε στην ανάλογη ιστοσελίδα που υποστηρίζει την αντίστοιχη γλώσσα με πολύ πολύ χρήσιμα στοιχεία.