Tag Archives: Δημοτικό Σχολείο

Οι συγγραφείς της Γραμματικής Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού απαντούν


 

Με αφορμή τον σάλο που προκλήθηκε για την «εξαφάνιση» γραμμάτων

Για «ψεύδη» και «ανυπόστατους αστικούς μύθους», κάνουν λόγο οι συγγραφείς του εγχειριδίου της «Γραμματικής Ε΄και ΣΤ΄Δημοτικού» οι οποίοι μιλούν, για πρώτη φορά, από τότε που ξέσπασε ο θόρυβος γύρω από το θέμα των φθόγγων, των φωνηέντων και των συμφώνων της ελληνικής γλώσσας, έτσι όπως διδάσκονται μέσω του εγχειριδίου.

Η συγγραφική ομάδα αποτελείται από τους Ειρήνη Φιλιππάκη – Warburton Ομότιμη Καθηγήτρια Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Reading, Μιχάλη Γεωργιαφέντη Λέκτορα Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γιώργο Κοτζόγλου Επίκουρο Καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, και Μαργαρίτα Λουκά εκπαιδευτικός Π.Ε.

Όπως δήλωσε στο ΑΜΠΕ ο κ. Γεωργιαφέντης, είναι η πρώτη φορά που η συγγραφική ομάδα αποφάσισε να εκδώσει ανακοίνωση μετά την κατάθεση απόψεων τόσο από τον καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη όσο και από τις ανακοινώσεις 140 καθηγητών γλωσσολογίας, που αντικρούουν τις απόψεις δασκάλας -αλλά και διαφόρων άλλων που συντάχθηκαν μαζί της- στην εικασία περί «συρρίκνωσης» της γλώσσας.

Η διάσταση που πήρε το θέμα ήταν ένας ακόμη λόγος που ώθησε τη συγγραφική ομάδα να εκδώσει την άποψή της, ανήσυχη για τις τυχόν συνέπειες από την διάδοση αυτών των απόψεων.

Το ΑΜΠΕ παραθέτει την άποψη των συγγραφέων, όπως ακριβώς αυτή διατυπώθηκε:

«Με αίσθημα ευθύνης απέναντι σε δασκάλους, γονείς και μαθητές είχαμε συνειδητά αρχικά επιλέξει να μην απαντήσουμε στις ανακρίβειες, στις παρανοήσεις και στα ψεύδη σχετικά με το εγχειρίδιο «Γραμματική Ε΄και Στ΄ Δημοτικού» που κατακλύζουν το διαδίκτυο και κάποια ΜΜΕ εδώ και σχεδόν τρεις εβδομάδες. Αναλογιζόμενοι ότι πυρήνας των διαδιδόμενων ανυπόστατων φημών υπήρξε ένα συναισθηματικά φορτισμένο, αλλά ατυχές, κείμενο μιας δασκάλας, το οποίο αναρτήθηκε στον ιστότοπο του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Αλέξανδρος Δελμούζος», σκεφτήκαμε ότι η παρέμβασή μας θα έδινε στο ζήτημα διαστάσεις μεγαλύτερες από την πραγματική του αξία. Εξάλλου, από την πρώτη στιγμή έμπειροι μελετητές της γλώσσας (με πρώτο τον Ν. Σαραντάκο) απάντησαν με άρθρα τους σε ιστολόγια. Το γεγονός δε ότι πολλοί εκπαιδευτικοί επισήμαναν δημόσια τις ανακρίβειες του άρθρου και έσπευσαν να διαχωρίσουν τη θέση τους από την ανενημέρωτη δασκάλα μάς καθησύχασε και επιβεβαίωσε ότι οι εκπαιδευτικοί είναι ενήμεροι και επαρκώς καταρτισμένοι.

Ωστόσο, δυστυχώς, η επιλογή μας να μην απαντήσουμε μέχρι τώρα επέτρεψε σε ιστότοπους και ΜΜΕ να αναπαραγάγουν μύρια όσα ψεύδη για το έργο μας και εμάς προσωπικά. Και τι δεν ειπώθηκε; Ότι η νέα σχολική γραμματική δεν περιλαμβάνει τα γράμματα ήτα, ύψιλον, ωμέγα, ξι, ψι, ότι προτείνει την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, ότι αποτελεί μέρος οργανωμένου σχεδίου για την «άλωση» της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού, ότι τα μέλη της συγγραφικής ομάδας αποτελούν όργανα οποιασδήποτε υπαρκτής ή φανταστικής συνωμοσίας και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Μάλιστα, στις αναδημοσιεύσεις οι ανακρίβειες αυτές διανθίστηκαν και με πρόσθετα παντελώς ψεύτικα στοιχεία. Έτσι, για παράδειγμα, επιλεγμένα αποσπάσματα από μια παλιότερη επιστημονική ανακοίνωση της καθηγήτριας Ειρήνης Φιλιππάκη-Warburton παρουσιάζονται δολίως ακόμα και σε εφημερίδες ως «απάντηση» στο άρθρο, ενώ η σελίδα 36 της γραμματικής, όπου απεικονίζονται τα σύμφωνα και τα φωνήεντα της γλώσσας, δηλαδή οι φωνηεντικοί και οι συμφωνικοί φθόγγοι, αποκόπτεται σκόπιμα από τις προηγούμενες ώστε να δοθεί η εντύπωση ότι εξαφανίστηκαν κάποια γράμματα από το ελληνικό αλφάβητο.

Το όλο θέμα θα ήταν απλώς χαρακτηριστικό δείγμα του τρόπου με τον οποίο ανυπόστατοι αστικοί μύθοι εξαπλώνονται στο διαδίκτυο, αν τα ψεύδη αυτά δε μεγεθύνονταν τόσο ώστε να απασχολήσουν και αρκετά ΜΜΕ. Έτσι, ένα στην ουσία ανύπαρκτο ζήτημα έφτασε να απασχολεί εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές, να δίνει το έναυσμα για κυνήγι μαγισσών και, τέλος, να ρίχνει νερό στον μύλο της προσωπικής προβολής αυτόκλητων υπερασπιστώντης ελληνικής γλώσσας (τόσο επιστημονικά καταρτισμένων που δεν είναι σε θέση να κάνουν τη βασική διάκριση ανάμεσα στους φθόγγους και τα γράμματα).

Δε θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε εδώ τα αυτονόητα. Ο αριθμός και η ταυτότητα των φωνηέντων και των συμφώνων της Νέας Ελληνικής είναι γνωστά σε οποιονδήποτε γνωρίζει βασικές αρχές της γραμματικής δομής της γλώσσας μας και παρακολουθεί τις εξελίξεις στον τομέα της γλώσσας και γλωσσολογίας τα τελευταία ογδόντα τουλάχιστον χρόνια. Γίνονται αμέσως κατανοητά από όποιον έχει διαβάσει το εγχειρίδιο «Γραμματική Ε΄και Στ Δημοτικού» ή οποιαδήποτε άλλη έγκυρη επιστημονική γραμματική της Νέας Ελληνικής.

Εξάλλου, μετά την τεκμηριωμένη ανακοίνωση του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας δια του προέδρου του, καθηγητή κ. Καζάζη, μετά τις εύστοχες παρεμβάσεις του καθηγητή κ. Μπαμπινιώτη, αλλά κυρίως μετά τη λεπτομερέστατη και εμπεριστατωμένη τοποθέτηση 140 έγκριτων συναδέλφων γλωσσολόγων, στην οποία ανασκευάζονται ένα προς ένα τα ψευδοεπιχειρήματα της συντάκτριας του άρθρου, δε μένουν περιθώρια αμφισβήτησης ότι το θέμα δεν υφίσταται. Το μόνο ουσιαστικό ερώτημα που μένει ανοιχτό, το μόνο που πρέπει να μας απασχολήσει όλους σοβαρά -και μάλιστα στις παρούσες πολύ δύσκολες περιστάσεις που περνάει η χώρα μας- είναι σε τι εκδηλώσεις υστερίας μπορεί να οδηγήσει ο συνδυασμός βαθιάς άγνοιας, ελλιπούς ενημέρωσης και άκρατου φανατισμού.

Η συγγραφική ομάδα
Ειρήνη Φιλιππάκη-Warburton, Ομότιμη Καθηγήτρια Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Reading
Μιχάλης Γεωργιαφέντης, Λέκτορας Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Γιώργος Κοτζόγλου, Επίκουρος Καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Μαργαρίτα Λουκά, Εκπαιδευτικός Π.Ε.»

Με την ευκαιρία της δημοσιοποίησης των απόψεων της συγγραφικής ομάδας και επειδή έγινε λόγος ότι ο Σύλλογος εκπαιδευτικών «Αλ. Δελμούζος», στην ιστοσελίδα του οποίου αναρτήθηκε το άρθρο της δασκάλας που «άνοιξε» το θέμα με τα φωνήεντα και τους φθόγγους, συμφωνούσε με τις απόψεις της δασκάλας, αυτό φαίνεται πως δεν υφίσταται, όπως προκύπτει από σχετική δημοσίευση στην ίδια ιστοσελίδα:

«Με αφορμή καθημερινά δημοσιεύματα στον ημερήσιο Τύπο που αφορούν τον Σύλλογό μας και για την αποκατάσταση της αλήθειας, σας επισημαίνουμε ότι: «Δεν υπάρχει καμιά απόφαση και καμιά καταγγελία του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου εκπαιδευτικών «Αλέξανδρος Δελμούζος» για το θέμα με το οποίο ασχολούνται τα δημοσιεύματα. Το άρθρο «Η ελληνική γλώσσα πρέπει να παραμείνει ανέπαφη!», συναδέλφισσάς μας, που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα μας, εκφράζει τις προσωπικές της απόψεις, οι οποίες δεν υιοθετήθηκαν ποτέ από τον Σύλλογο και ούτε τον εκφράζουν. Δεν έχει προκηρυχθεί καμιά ψηφοφορία ή συλλογή υπογραφών από το Σύλλογο. Δεν υπάρχει καμιά απόφαση του ΔΣ του Συλλόγου να γίνει αίτημα προς το υπουργείο Παιδείας για να αποσυρθεί το βιβλίο. Δεν έχει ξεσπάσει καμιά διαμάχη μεταξύ του Συλλόγου και του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι τα δημοσιεύματα αυτά, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, σε ό,τι αφορά το Σύλλογό μας, και σας παρακαλούμε να αποκαταστήσετε την αλήθεια γιατί δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις στην εκπαιδευτική κοινότητα και γενικότερα στην κοινωνία για τις θέσεις μας. Σε κάθε περίπτωση και εμείς θεωρούμε πως η επιστημονική ορθότητα αποτελεί τη μόνη βάση για την προάσπιση της Ελληνικής Γλώσσας».

.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

 

Από το Δημοτικό στα… βάσανα του Ιντερνετ


Η διαδικτυακή αυτοδιάθεση της νέας γενιάς Ελλήνων προχωρά με ρυθμούς τόσο ταχείς που οι γονείς αδυνατούν να τους παρακολουθήσουν. Αποτέλεσμα; Στις (μέχρι πρότινος) αθώες ηλικίες του Δημοτικού τα παιδιά χρησιμοποιούν πλέον μαζικά το διαδίκτυο, συχνά χωρίς την έγκριση των γονέων τους ή ακόμα και από ίντερνετ καφέ. Ένα σημαντικό ποσοστό εξ αυτών μάλιστα δημιουργούν προφίλ σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης δίνοντας ψεύτικα στοιχεία για την ηλικία τους αναφέρει το tovima.gr (1/3/2012).

Ταυτόχρονα πολλοί γονείς αδυνατούν να θέσουν επαρκή όρια στη διαδικτυακή δραστηριότητα των παιδιών τους, καθώς οι ίδιοι δεν έχουν επαρκή εξοικείωση με τις νέες τεχνολογίες και συνεπώς δεν μπορούν να αξιολογήσουν με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα τους κινδύνους αλλά και τα πλεονεκτήματα τους.

Σύμφωνα με στοιχεία του ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, τα οποία παρουσιάστηκαν στην ημερίδα «Γονέας στον 21ο αιώνα» που διοργάνωσαν τα εκπαιδευτήρια Δούκα, η χρήση του διαδικτύου – με τους κινδύνους αλλά και τα πλεονεκτήματα που αυτή συνεπάγεται – διαδίδεται σε ολοένα και μικρότερες ηλικίες.

Ειδικότερα, στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, το 88% των μαθητών χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο εκτός σχολείου, το 80% χρησιμοποιούν το κινητό, ενώ το 60% δημιουργούν προφίλ σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ας σημειωθεί ότι για τη χρήση των social media απαιτείται – τυπικώς τουλάχιστον – το άτομο να είναι ενήλικο.

Κατά συνέπεια, όσοι μαθητές δημιουργούν προφίλ στο Facebook, στο YouTube, στο Twitter και σε σειρά άλλων δημοφιλών ιστοσελίδων δίνουν ψευδή στοιχεία για την ηλικία τους, παραβιάζοντας τους όρους χρήσης των εν λόγω ιστοσελίδων.

Μαθητές Δημοτικού στο Facebook

Σε ηλικίες κάτω των δεκατριών ετών, όπου υποτίθεται ότι η πρόσβαση πρέπει να είναι τουλάχιστον ελεγχόμενη – ή και κλειστή σε ορισμένες δραστηριότητες – η διαδικτυακή αυτονομία έχει αυξηθεί σημαντικά την τελευταία πενταετία.

Ειδικότερα, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε η Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών σε συνεργασία με το Γραφείο Αγωγής Υγείας Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Α’ Αθηνών και το ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου σε 28 Δημοτικά σχολεία της Αττικής, το 46% των μαθητών Δημοτικού χρησιμοποιούν το διαδίκτυο εκτός σχολείου, το 36% χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο, ενώ το 15% έχουν προφίλ σε ιστοσελίδα social media.

Τα εν λόγω στοιχεία φανερώνουν το κενό ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, που υπάρχει στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και αφορά όχι μόνο τους ίδιους τους μαθητές, αλλά και τους δασκάλους τους. Μάλιστα, παρά το γεγονός ότι εκ πρώτης όψεως τα παιδιά φαίνεται να αντιδρούν στη γονική επίβλεψη, στην πραγματικότητα αποζητούν την καθοδήγηση μπροστά στο αχανές τοπίο του Διαδικτύου.

Ειδικότερα, το 17% των μαθητών δήλωσαν ότι θα ήθελαν οι γονείς τους να ασχολούνται περισσότερο με τις διαδικτυακές τους δραστηριότητες. Ταυτόχρονα, επτά στους δέκα εκπαιδευτικούς δήλωσαν ότι η εκπαίδευση γύρω από την ασφαλή χρήση του Διαδικτύου θα έπρεπε να ξεκινά από το Δημοτικό, ενώ μόλις το 5% εξ αυτών θεωρούν ότι η εν λόγω εκπαίδευση πρέπει να ξεκινά στο γυμνάσιο. Μάλιστα, το 25% υποστήριξαν ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, η εκπαίδευση στη διαδικτυακή ασφάλεια θα έπρεπε να ξεκινά… στο νηπιαγωγείο.

Δάσκαλοι, μόνοι, ψάχνουν

Ο ρόλος των εκπαιδευτικών σε αυτό το περιβάλλον είναι κάθε άλλο παρά απλός. Επωμίζονται το έργο να καθοδηγήσουν και να ενημερώσουν τα παιδιά, τη στιγμή που οι ίδιοι συχνά δεν αντιλαμβάνονται τις λεπτές ισορροπίες της διαδικτυακής δραστηριότητας. Η φοβική προσέγγιση απέναντι στο ίντερνετ δεν βοηθά τους μαθητές να αναπτύξουν το σύνολο των δυνατοτήτων τους, ενώ μία υπερβολικά φιλελεύθερη αντιμετώπιση μπορεί να εκθέσει τους μαθητές σε κινδύνους όπως ο εκφοβισμός και η αποπλάνηση ανηλίκου.

Το 70% των μαθητών παραδέχτηκαν ότι οι δάσκαλοι τους έχουν χρησιμοποιήσει κάποιον τρόπο «διαμεσολάβησης», με στόχο να τους καθοδηγήσουν στη χρήση των νέων τεχνολογιών. Ωστόσο, οι ίδιοι οι δάσκαλοι φαίνονται προβληματισμένοι αναφορικά με το (ολοένα πιο διαδεδομένο) φαινόμενο να δημιουργούν οι μαθητές Δημοτικού προφίλ σε social media. Στο ερώτημα «γιατί όλο και περισσότερα παιδιά κάτω των δεκατριών ετών δημιουργούν προφίλ στο Facebook δίνοντας ψευδή στοιχεία για την ηλικία τους, παραβιάζοντας έτσι τους όρους του Facebook;» οι δάσκαλοι εμφανίστηκαν διχασμένοι.

«Επειδή έχουν και οι φίλοι τους προφίλ», ήταν η απάντηση που επέλεξαν το 82% των εκπαιδευτικών. Το 72% έριξαν το φταίξιμο στους γονείς, απαντώντας ότι αιτία του φαινομένου είναι ότι «οι γονείς δεν ελέγχουν τι κάνει το παιδί τους στο διαδίκτυο». Για το 52% των ερωτηθέντων ευθύνεται το Facebook «γιατί δεν ελέγχει επαρκώς» την τήρηση των όρων χρήσης, ενώ το 42% απάντησαν ότι «οι γονείς δεν διαβάζουν τους όρους χρήσης πριν επιτρέψουν στα παιδιά τους να επισκεφτούν κάποιον ιστοχώρο».

Ο ρόλος των γονέων οφείλει, σύμφωνα με τους ειδικούς, να εξελίσσεται σε «συμπαραστάτη» στο διαδικτυακό ταξίδι, αντί για αστυνόμο ή τιμωρό σε περίπτωση παραπτώματος. Υπό αυτή την οπτική, το ποσοστό των μαθητών Δημοτικού που σερφάρουν στο διαδίκτυο μαζί με τους γονείς τους (35%) θα όφειλε να αυξηθεί, ενώ θα ήταν σκόπιμο να μειωθεί το ποσοστό των μαθητών που δήλωσαν ότι χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο πάντα μόνοι τους, χωρίς την παρουσία των γονέων (38%). Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το 13% των μαθητών Δημοτικού δήλωσαν ότι σερφάρουν από… ίντερνετ καφέ.

Απόρροια της έλλειψης γονικής καθοδήγησης είναι και η συμπεριφορά των παιδιών σε περίπτωση που συναντήσουν κινδύνους ή προβλήματα. Αντί να στραφούν στους γονείς τους, το 71% των μαθητών δήλωσαν ότι συμβουλεύονται τους συνομήλικους τους. Σε ό,τι αφορά, τέλος, την «κοινωνική» ζωή των μαθητών στο ίντερνετ, το 39% εξ αυτών δήλωσαν ότι χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο για να συνομιλήσουν με άλλα παιδιά, ενώ μόλις το 9% παραδέχθηκαν ότι αποκαλύπτουν προσωπικές τους πληροφορίες στο Διαδίκτυο.

Πηγή: e-paideia.net