Tag Archives: Γνώμη

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Το χρέος των ΜΜΕ μετά τον βομβαρδισμό στη Βοστώνη»


16

Διαβάστε ένα άρθρο για την ευθύνη που έχουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και ο κάθε δημοσιογράφος ξεχωριστά απέναντι στους πολίτες από την πρώτη στιγμή μίας τραγωδίας. Το κακό προηγούμενο της χειραγώγησης του δημοσίου φόβου δεν αφήνει περιθώρια για λάθη

Advertisements

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Δελαστίκ: Αφού φτώχυναν την Κύπρο, ετοιμάζουν τον διαμελισμό της»


3

Ενα ρίγος διαπέρασε τη σπονδυλική στήλη σχεδόν κάθε Ελληνα που έτυχε να διαβάσει την Πέμπτη ένα από τα άρθρα των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» που αναφερόταν στα υποθαλάσσια κοιτάσματα φυσικού αερίου που βρίσκονται στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας, γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ στην εφημερίδα Το Εθνος.

Το δυσάρεστο συναίσθημα άρχιζε με την ανάγνωση του τίτλου του άρθρου αυτού της μεγάλης αμερικανικής εφημερίδας: «Αποθέματα αερίου και κυπριακή απομόνωση».

Εκείνο όμως που αποτελούσε πραγματική μαχαιριά από πολιτική σκοπιά ήταν ο υπότιτλος:
«Καθώς φθίνουν οι ελπίδες για ενεργειακό κέντρο, κλήση από την ΕΕ για τουρκική λύση». Το σοκ είναι τρομερό: «Κλήση από την ΕΕ για τουρκική λύση»!

Δεν έχει σημασία πόσο ακριβές είναι αυτό, το ουσιώδες είναι ότι προδίδει την αμερικανική επιθυμία και θέση για την επόμενη φάση στην Κύπρο. «Το φόρτωμα της Κύπρου με τόσο πολύ χρέος μπορεί να είναι ένας έμμεσος τρόπος για την ΕΕ να σπρώξει τους Ελληνοκύπριους σε κάποιο είδος επίλυσης του κυπριακού προβλήματος», δηλώνει στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» η διευθύντρια κάποιας εταιρείας συμβούλων στη Λευκωσία.

«Οι βουλευτές της ΕΕ θεωρούν και αυτοί την απεγνωσμένη ανάγκη της Κύπρου για μετρητά ως μοχλό διευθέτησης (του Κυπριακού) με την Τουρκία», τονίζει η αμερικανική εφημερίδα, η οποία από την αρχή κιόλας της ανάλυσής της συνδέει ευθέως την οικονομική καταβαράθρωση του νησιού με τον εκβιασμό της Λευκωσίας προκειμένου να αποδεχθεί λύση στο Κυπριακό που θα υπαγορεύσει η Τουρκία. «Με την οικονομία της κουρέλια, η Κύπρος χρειάζεται να αξιοποιήσει επειγόντως τα αποθέματα του φυσικού της αερίου.

Το άνοιγμα όμως αυτής της κάνουλας θα υποχρεώσει το πιο ανατολικό μέλος της ΕΕ να κάνει τις σκληρές επιλογές που επί πολύ καιρό απεχθάνεται να κάνει» ισχυρίζονται με αλαζονική βεβαιότητα οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και εξηγούν γιατί: «Τη Δευτέρα (σ.σ. 25 Μαρτίου) η Κύπρος υποχρεώθηκε να συρρικνώσει έναν τραπεζικό τομέα που θα μπορούσε να έχει βοηθήσει να διοχετευθούν κεφάλαια για την κατασκευή ζωτικής ενεργειακής υποδομής…

Το μειωμένο ανάστημα της Κύπρου »καθιστά απίθανο έναν νέο ενεργειακό μεσογειακό διάδρομο Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας ή την πολιτική συμπαράταξή τους» δήλωσε ο Μάικλ Λι, εκ των κορυφαίων συμβούλων του Γερμανικού Ιδρύματος Μάρσαλ των ΗΠΑ», γράφει η αμερικανική εφημερίδα.

Μετά από όλα αυτά, καταλήγει σε ένα άκρως απεχθές, αλλά ταυτόχρονα πολύ αποκαλυπτικό συμπέρασμα για τις πραγματικές προθέσεις του Λευκού Οίκου: «Με τη βομβαρδισμένη της οικονομία, ο στόχος της κατασκευής εργοστασίου υγροποίησης του φυσικού αερίου στην Κύπρο φαίνεται τώρα ως μια οικονομική πρόκληση που είναι αδύνατον να υπερνικηθεί, αφήνοντας στην Κύπρο ελάχιστες δυνατότητες επιλογής πέραν της κατασκευής αγωγού που να διοχετεύει αέριο στην Τουρκία»!

Με άλλα λόγια, οι Αμερικανοί ισχυρίζονται ότι τώρα που η Κύπρος φτώχυνε, μετά την ολέθρια επιβολή του γερμανικού μνημονιακού ζυγού, δεν έχει άλλη επιλογή παρά να εκχωρήσει στην Τουρκία τα κατεχόμενα εδάφη της και να διοχετεύσει επίσης το φυσικό της αέριο στους Τούρκους κατακτητές!!

Εύλογο είναι το συμπέρασμα μετά από όλα αυτά ότι οι ΗΠΑ βρίσκονταν πίσω από τις δηλώσεις που είχε κάνει μια μέρα νωρίτερα, την Τετάρτη 27 Μαρτίου, στις τουρκικές εφημερίδες «Σταρ» και «Χαμπέρτουρκ» ο υπουργός Εξωτερικών της Αγκυρας Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος έθεσε εκ νέου το θέμα της διχοτόμησης της Κύπρου με πρόσχημα την αξιοποίηση των φυσικών πόρων του νησιού και συγκεκριμένα του φυσικού αερίου: «Εάν η ελληνοκυπριακή διοίκηση της Νότιας Κύπρου πει ότι οι φυσικοί πόροι τής ανήκουν επειδή βρίσκονται στη δική της πλευρά, πράγμα που θα σημαίνει ότι έμμεσα λέει πως ο Βορράς ανήκει στους Βόρειους (Κύπριους), τότε εμείς είμαστε έτοιμοι να συνομιλήσουμε στη βάση της λύσης των δύο κρατών. Τα δύο αυτά κράτη στη συνέχεια μπορούν να συναντηθούν μέσα στην ΕΕ!», δήλωσε μεταξύ άλλων ο Αχμέτ Νταβούτογλου.

Το κακό είναι ότι δυστυχώς τόσο οι Τούρκοι όσο και οι Αμερικανοί γνωρίζουν άριστα ότι τολμούν να κάνουν αυτά τα πράγματα επειδή ο προ μηνός εκλεγείς Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, ανενδοίαστος ένθερμος υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν το 2004, δεν έχει ουσιαστικά καμιά αντίρρηση στην υλοποίηση παρόμοιων σχεδίων.

Αντιθέτως, ενδεχομένως να αδημονεί να πάρει εκδίκηση από τους Κύπριους ψηφοφόρους για το συντριπτικό «Οχι» του 2004 στο σχέδιο Ανάν, το οποίο τον είχε εκμηδενίσει πολιτικά για οκτώ χρόνια.

Ο Νταβούτογλου πάντως στηρίζει πολλά σε αυτόν: «Η εκλογή Αναστασιάδη αναπτέρωσε τις ελπίδες!», δήλωσε χωρίς περιστροφές στην ίδια συνέντευξη που πρότεινε τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Πηγή:iefimerida.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: » Leistungsschutzrecht ή Lex Google, ένα καινούργιο πνευματικό δικαίωμα των εκδοτών»


Διαβάστε ένα άρθρο  για την πρόσφατη ψήφιση από το γερμανικό Κοινοβούλιο του νέου πνευματικού δικαιώματος των εκδοτών. Ποιο είναι το περιεχόμενο του νόμου, ποιες οι επιπτώσεις του, τι ακολουθεί

Ίρις Αργυριάδου

Στις 01.03.2013 ψηφίστηκε από το Γερμανικό Κοινοβούλιο ο επίμαχος νόμος με την επωνυμία «Leistungsschutzrecht».

Ποιo το περιεχόμενο;

Ο νόμος αυτός δημιουργεί ένα καινούργιο πνευματικό δικαίωμα:

  • Οι εκδότες τύπου (είτε ως φυσικό πρόσωπο είτε ως εταιρεία) αποκτούν για ένα χρόνο το αποκλειστικό δικαίωμα να καθιστούν προσιτά στο κοινό για επαγγελματικούς σκοπούς τα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα τους, ολόκληρα ή αποσπάσματα αυτών.
  • Εξαιρούνται μεμονωμένες λέξεις ή πολύ μικρά αποσπάσματα.
  • Επιτρέπονται δε εξ ολοκλήρου ή επιμέρους αναδημοσιεύσεις, εφόσον δεν γίνονται από επαγγελματικές μηχανές αναζήτησης ή επαγγελματικές υπηρεσίες, που επεξεργάζονται περιεχόμενα (news aggregators). Οι μηχανές αναζήτησης και οι υπηρεσίες αυτές οφείλουν να πληρώσουν κάποιο επαρκές αντίτιμο στον εκδότη.

Ποιες επιπτώσεις έχει αυτός ο νόμος;

Σύμφωνα με τις επεξηγήσεις για το σχετικό νομοσχέδιο ο νόμος αυτός αποβλέπει μόνο στην ενίσχυση των εκδοτών τύπου απέναντι στης μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου και στις ανάλογες υπηρεσίες επεξεργασίας κειμένων. Από την άλλη πλευρά, όπως ανέφεραν οι πράσινοι στην συζήτηση του νομοσχεδίου στο Κοινοβούλιο, ο νόμος αυτός είναι ανούσιος, καθότι οι ίδιες επεξηγήσεις αναφέρουν ρητά, ότι η αναφορά τίτλων ή πολύ μικρών αποσπασμάτων εξαιρείται, ειδικά για να επιτρέψει στις εν λόγω υπηρεσίες του διαδικτύου να περιγράψουν τα αποτελέσματα τους, χωρίς να πρέπει να υποβάλλουν κάποιο αντάλλαγμα.

Κατά μίαν άλλη διαδεδομένη άποψη, με τον νόμο αυτόν ενισχύεται μόνο νομικός κλάδος και όχι οι εκδότες τύπου, μιας και είναι τόσο αόριστος, ώστε να δημιουργεί περισσότερο δικαστικές διαμάχες παρά να λύνει τα υπάρχοντα προβλήματα. Συγκεκριμένα, ο νόμος όχι μόνο δεν ορίζει, πότε ένα απόσπασμα είναι πολύ μικρό και άρα επιτρεπτό, αλλά ούτε και πότε ο φέρων το δικαίωμα είναι εκδότης τύπου, ποιες ακριβώς είναι οι επαγγελματικές υπηρεσίες επεξεργασίας κειμένων και πώς θα υπολογίζεται η αμοιβή του εκδότη. Γι’ αυτόν το λόγο άλλωστε ορισμένοι νομικοί θεωρούν το νομοθέτημα αντισυνταγματικό.

Επισημαίνεται δε, ότι το ανώτατο γερμανικό δικαστήριο (Bundesgerichtshof) θεωρεί για τις φωτογραφίες, ότι η παρουσίαση στο κοινό των thumbnails (απόδοση μίας γραφικής σύνοψης της φωτογραφίας), δεν προσβάλλει τα πνευματικά δικαιώματα του φωτογράφου. Αναλόγως μέχρι τώρα η αναδημοσίευση των περιλήψεων ενός κειμένου (των λεγόμενων snippets) θεωρείτο επιτρεπτή, όπως ακριβώς και η αναπαραγωγή των τίτλων. Τώρα αναμένονται μεγάλες διαμάχες για την διευκρίνιση του επιτρεπτού μάκρους των snippet. Δεδομένου δε ότι στη Γερμανία η εξώδικη καταγγελία και δικαστική επιβολή ασφαλιστικών μέτρων παρέχει σε ισχυρούς οικονομικά ένα αποτελεσματικότατο όπλο, μιας και τα ασφαλιστικά μέτρα μπορούν αφενός να αποφασιστούν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα (περίπου έξι μήνες και για τις δύο δικαστικές βαθμίδες) και αφετέρου έχουν πολύ υψηλό δικαστικό κόστος και έξοδα για τους διαδίκους, πέραν από τo απαγορευτικό αποτέλεσμα για την προσβαλλόμενη πράξη, όσοι παρουσιάζουν κείμενα στο διαδίκτυο, φοβούνται τώρα, ότι θα πέσουν θύματα διαφόρων αξιώσεων από τους εκδοτικούς οίκους, που θα έχουν κατασταλτική συνέπεια για τη λειτουργεία τους. Με τον νόμο αυτό θα ενισχυθούν έτσι οι ισχυροί, μεταξύ άλλων και η Google, που έχουν την ανάλογη οικονομική ευχέρεια ή να συμφωνήσουν ένα όποιο τέλος εκμετάλλευσης ή να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους, ενώ μικρές ανερχόμενες, νεοσύστατες επιχειρήσεις εμποδίζονται δυσμενώς.

Ο νομικός σύμβουλος των ομοσπονδιακού συνδέσμου εκπροσώπων τύπου δηλώνει δε πέραν αυτών, ότι η συγκεκριμένη διαμόρφωση του κειμένου δεν αφορά μόνο στους λεγόμενοuς news aggregators αλλά συμπεριλαμβάνει όλες τις υπηρεσίες, που κάπως επεξεργάζονται κείμενα στο διαδίκτυο επομένως και ειδήσεις μέσω Twitter ή περιλήψεις από RSS-Feeds για επαγγελματικούς σκοπούς.

Αμφίβολο είναι επίσης, αν ο εν λόγω νόμος πρέπει να υποβληθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επειδή ενδέχεται να προσβάλλει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και αν το Ευρωπαΐκό Δικαστήριο θα αποδεχτεί την σύσταση ενός τέτοιου καινούργιου πνευματικού δικαιώματος, πόσο μάλλον που αυτός κάνει διακρίσεις σε βάρος ενός, δηλ. των υπηρεσιών αναζήτησης και επεργασίας κειμένων, χωρίς να επιβαρύνει άλλους φορές, που επίσης αναδημοσιεύουν ειδήσεις για επαγγελματικούς λόγους, όπως ισχυρίζεται ο Σύνδεσμος των Επιχειρηματιών στο Διαδίκτυο.

Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ;

Για όλους αυτούς τους λόγους πολλές επιχειρήσεις στο internet και πρώτη απ’αυτούς η Google αλλά και εκπρόσωποι του τύπου, ο οργανισμός συντακτών και πολλοί νομικοί είναι αντίθετοι με το εν λόγω νομοθέτημα.

Οι Γερμανοί εκδότες τύπου  όμως όπως και πολλοί συνάδελφοι τους σε άλλες χώρες, εδώ και χρόνια έχουν προσπαθήσει να αναγκάσουν την Google και άλλες ανάλογες επιχειρήσεις να τους αποδώσουν κάποιο αντίτιμο από τις εισπράξεις των αναρτημένων διαφημίσεων στο διαδίκτυο. Έτσι το ανάλογο λόμπυ των εκδοτών με πρωτοστάτη τον πανίσχυρο Springer Verlag (τον εκδοτικό οίκο της BILD Zeitung) κατάφερε να αποσπάσει από την Merkel την υπόσχεση, για την δημιουργία αυτού του νέου δικαιώματος των εκδοτών. H υπόσχεση αυτή καταγράφτηκε μάλιστα στην συμμαχική συμφωνία για την δημιουργία της κυβέρνησης με τους Νεοφιλελεύθερους και η κυβέρνηση προσπάθησε να την υλοποιήσει πολύ πριν τις εκλογές.

Έτσι άρχισε από το 2009 μια συνεχής προβολή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της ανάγκης ενός σχετικού νομοσχεδίου, το οποίο στην αρχική του μορφή συμπεριλάμβανε κάθε είδους αναπαραγωγή δημοσιεύματος σε σχέση με επαγγελματικές υπηρεσίες χωρίς να επιτρέπει κάποια εξαίρεση για μικρότερα αποσπάσματα. Με αυτήν την μορφή όμως το νομοσχέδιο συνάντησε σθεναρότατη αντίσταση σχεδόν από όλους τους φορείς του internet, από τους επιστήμονες αλλά και από τους ίδιους τους συντάκτες και δεν έφτασε καν για να συζητηθεί στο κοινοβούλιο. Αλλά και οι διορθώσεις που έγιναν δεν κατάφεραν να αλλάξουν την ως επί των πλείστων ενάντια κοινή γνώμη. Μόνο η πρόσφατη παρέμβαση των νεοφιλελεύθερων με την προαναφερθείσα εξαίρεση κατάφερε να δημιουργήσει μία βάση στα κυβερνητικά κόμματα και να ψηφιστεί το σχετικό νομοσχέδιο.

Η κίνηση αυτή των Γερμανών εκδοτών τύπου έρχεται να συνεχίσει την υπάρχουσα συζήτηση στην Γερμανία για την επιβίωση του τύπου, που στην αναλογική μορφή του έχει υποστεί σοβαρές απώλειες στην αγορά αλλά και την έλλειψη βιώσιμων business plan στα online press media. Ανάλογες κινήσεις έχουν ήδη κάνει οι εκδότες στη Γαλλία, όπου επιτεύχθηκε συμφωνία με την Google για την οικονομική ενίσχυση ύψους 60 εκατ. ευρώ μίας ερευνητικής μονάδας για την μετάβαση από την αναλογικό στον ηλεκτρονικό κόσμο. Οι Βέλγοι συνάδερφοι τους προτίμησαν μία άμεση λύση και κατάφεραν να συμμετέχουν στα έσοδα του Google από τις διαφημίσεις, αφού αρχικά απείχαν παντελώς από το Google και αργότερα απείλησαν να επιφέρουν κι αυτοί ένα ανάλογο lex Google. Στη Βραζιλία 154 εκδότες απαγορεύουν στη Google news να αναφέρει τα δημοσιεύματά τους. Μία τελική λύση δεν έχει επιτευχθεί όμως.

Τι έπεται

Πολλοί όμως αμφιβάλλουν, ότι αυτός ο νόμος θα τεθεί  σε ισχύ και θα εγκριθεί από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στις 22.03.2013, όπου η κυβέρνηση έχει χάσει εν τω μεταξύ την πλειοψηφία. Ήδη όμως οι σοσιαλδημοκράτες δεν επέμειναν να ξαναεξεταστεί ο νόμος από την Συμβιβαστική Επιτροπή, όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Εξ’ αλλού, όπως φαίνεται από το εκλογικό τους πρόγραμμα, δεν είναι αντίθετοι στην δημιουργία ενός κάποιου σχετικού εκδοτικού δικαιώματος, απλά διαφωνούν με την συγκεκριμένη μορφή του.

Ρεαλιστικά επομένως ο  νόμος αυτός θα τεθεί σε ισχύ για  να τροποποιηθεί, είτε από το ίδιο το κοινοβούλιο με όποια μελλοντική μορφή θα έχει αυτό μετά τις εκλογές ή από τα δικαστήρια.

*Η Ίρις Αργυριάδου είναι δικηγόρος στο Αμβούργο και στην Αθήνα και σχολιάζει την επικαιρότητα στο twitter στο @IrisArgyriadou

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: » Οι εμμονές της Ευρώπης, το «όχι» της Κύπρου κι’ εμείς… «


 

Εικόνα: toikonomopoulos
Θάνος Οικονομόπουλος

Το’ χουμε συνήθειο σε τούτο τον τόπο ν’ αντιδρούμε συναισθηματικά, με το θυμικό, υπό την επήρεια των εντυπώσεων. Πριν καταλαγιάσουν οι τελευταίες κι’ αφήσουν χώρο να λειτουργήσει η λογική ψύχραιμα, νηφάλια, αποστασιοποιημένα. Ίδιον του λαού, άρα και γνώρισμα της πολιτικής του τάξης. Το ξανάδαμε το έργο μ’ αφορμή τις δραματικές εξελίξεις στην Κύπρο, ως αποτέλεσμα μιας άφρονης , κοντόφθαλμης , αυτοκτονικής για ολόκληρο το εύθραυστο ευρωπαϊκό οικοδόμημα απόφασης των ανόητων , τιποτένιων λογιστάδων της ΕΕ, που καθυποταγμένοι στην κυρίαρχη γερμανική προτεσταντική «ορθοδοξία» και στενοκεφαλιά… πυροβόλησαν τα ήδη τρεμάμενα πόδια του οράματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Και άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου…

Το παμψηφικό «όχι» της κυπριακής Βουλής στην ανόητη ρετσέτα του ευρωιερατείου, ήταν αναμενόμενος μονόδρομος. Η κυπριακή οικονομία, στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο τραπεζικό, χρηματοπιστωτικό της σύστημα . «Περίεργα» αναπτυγμένο, με γκρίζες (έως και μαύρες…) δομικές πτυχές , με «διευκολύνσεις» που επιτρέπουν κάθε υποψία ξεπλύματος μαύρου χρήματος , έφθασε να είναι 8 φορές μεγαλύτερο του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. Μια φούσκα, υπό μόνιμη απειλή (ιδίως μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και το ευρώ αργότερα) έκρηξης , παρά την παραδοσιακή ανατολίτικη «πονηριά» των πολιτικών ηγετών της να κερδίζουν χρόνο και να βολεύονται προσωρινά, πιστεύοντας πώς για πάντα θα μπορούν να κοροϊδεύουν τους πάντες… Οι ενστάσεις των Ευρωπαίων για το αδιαφανές, ύποπτο κυπριακό χρηματοπιστωτικό σύστημα, διαρκείς και πιεστικές. Και ταυτόχρονα, κάθε άλλο παρά άδολες. Ο κυπριακός τραπεζικός «παράδεισος», οσοδήποτε μικρός συγκριτικά με τα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά δεδομένα , αποτελούσε ενόχληση για τα δικά τους συμφέροντα-οικονομικά, αλλά και εργαλείων πολιτικής επιρροής . Και ήθελαν να τον πετσοκόψουν. Ιδίως μετά την ανακάλυψη των πλούσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων και φυσικού αερίου στα κυπριακά «οικόπεδα», ανακάλυψη που οδήγησε και στην πρώτη στην ιστορία επίσκεψη Γερμανού καγκελαρίου , της κ. Μέρκελ , στο νησί της Αφροδίτης σε μια απροκάλυπτη απόπειρα εγγραφής «υποθηκών» και δημιουργίας συνθηκών επιρροής. Και οφέλους…

Οι… οιμωγές για «διαφάνεια» στο χρηματοπιστωτικό κυπριακό σύστημα, λοιπόν, δικαιολογημένες αλλά και…αρκούντως υποκριτικές. Η πρωτοστατούσα (μήνες τώρα…) στην «κάθαρση» Γερμανία, γνωρίζει πολύ καλά πώς το δικό της χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται πολύ ψηλότερα από το κυπριακό στην διεθνή κατάταξη…αδιαφάνειας, στην 60η θέση παγκοσμίως, όταν αυτό της Κύπρου βρίσκεται στην 150η! Κι’ άλλωστε, αν ειλικρινά η (γερμανική, φευ…) Ευρώπη ήθελε να αποκαθάρει τις κυπριακές τράπεζες, μπορούσε να το κάνει σταδιακά και μεθοδικά, με πιέσεις που θα ανάγκαζαν την Λευκωσία ν’ αποδεχθεί τους διεθνείς όρους διαφάνειας και προστασίας από το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Χωρίς να τινάξει εν μια νυκτί την κυπριακή εθνική οικονομία στο αέρα. Και το κυριότερο: χωρίς να βάλει μπουρλότο η ίδια στα θεμέλια του δικού της «συστήματος», πάνω στο οποίο στηρίζει όλες τις πολιτικές της! Δηλαδή, στην αξιοπιστία και σταθερότητα του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, που εδράζεται στην εμπιστοσύνη αλλά και την εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων. Με το μέτρο που υπαγόρευσε εκβιαστικά να πάρει η Κύπρος, τίναξε στον αέρα αυτή την εμπιστοσύνη. Γιατί ποιος καταθέτης , μεγάλος η μικρός (και οι μικροί στο σύνολό τους είναι αυτοί που στηρίζουν τις τράπεζες…) θα έχει του λοιπού την βεβαιότητα -ακόμη κι’ αν όλα… «ξεγίνουν», οι εντυπώσεις έχουν πια δημιουργηθεί-πώς αυτό που επιχειρήθηκε στην Κύπρο, δεν θα επιχειρηθεί και στην δική του χώρα, αν τα πράγματα με την παγκόσμια κρίση «σφίξουν» (κι’ όλα δείχνουν ότι θα σφίγγουν…)-άρα : τράβα βρες ασφαλέστερο τραπεζικό σύστημα να αράξεις τις καταθέσεις σου…

Εκτιμώντας με τις μέχρι στιγμές αντιδράσεις και εξελίξεις , το κυριότερο σφάλμα που διέπραξε , με γνώμονα τα ίδια της τα συμφέροντα,με την πρόχειρη και δογματική απόφασή της για την Κύπρο η ΕΕ, ήταν πώς… άνοιξε την κερκόπορτα στη Ρωσία ν’ αναμιχθεί στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Και μάλιστα στην πολλαπλά ευαίσθητη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, όπου διατηρεί επί μακρό διάστημα εν εκκρεμότητι γεωπολιτικά συμφέροντα. Οι διαδικασίες, προσκηνιακές και παρασκηνιακές, τρέχουν, το διακύβευμα είναι πολύ σημαντικό (για όλες τις πλευρές…), που πάει να πει πώς κάθε κρίση και συμπέρασμα τούτες τις ώρες , πάνω στην βράση, θα ήταν βιαστικό και εν πολλοίς επιπόλαιο. Στην ίδια την Κύπρο, μετά τις πρώτες εντυπώσεις και λαϊκούς πανηγυρισμούς για το «γενναίο εθνικό όχι!», κάποιοι νηφάλιοι επανεκτιμούν καταστάσεις, σχεδιάζουν προσεκτικότερα τα επόμενα βήματα. Αλλά και στην Ευρώπη,σοβαροί και ψύχραιμοι παρατηρητές και άτομα με επιρροή (ο Γιουνκέρ, ο Τρισέ, πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές…) , προβληματίζονται και ψάχνουν τρόπους να ελαχιστοποιήσουν την ζημιά πού έγινε, να βρουν τρόπους να βρεθεί κάποια άλλη λύση, κοινά αποδεκτή -π.χ. να διατηρηθεί η θεσμική ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων μέχρι 100.000 ευρώ, να εξασφαλισθούν σε ευρωπαϊκό αλλά και ενδοκυπριακό επίπεδο, εναλλακτικοί τρόποι χρηματοδότησης. ‘Έγινε ένα έγκλημα, τώρα τρέχουν μπας και προλάβουν το οριστικό μέγα λάθος…

Το «κούρεμα» των καταθέσεων, υπό διαφορετικές προϋποθέσεις ,μεθόδευση (μήπως τα αλλεπάλληλα χαράτσια στα ακίνητα «κούρεμα περιουσίας» δεν είναι; Απλώς το κεφάλαιο , οι καταθέσεις… δεν έχουν θεμέλια, μπορούν να πάνε αλλού…) , κλιμάκωση και κυρίως τρόπο πλασαρίσματος θα μπορούσε να είναι προσφορότερη λύση από το ελληνικό «μνημονιακό χάος», που επιτείνεται από την πρόδηλη αδυναμία (και ιδεοληπτική άρνηση…) του ελληνικού κράτους να προχωρήσει επιτέλους στις εκσυγχρονιστικές διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται , να τηρήσει τα όσα έχει δεσμευθεί.

Στην Κύπρο, το πρόβλημα του… προβληματικού χρηματοπιστωτικού συστήματος με τις «μαύρες τρύπες» του και ο λάθος, μικρόνους τρόπος της ευρωπαϊκής «παρέμβασης» παρέσυρε και το κράτος. Στην δική μας περίπτωση, το πρόβλημα είναι άλλης τάξεως, οι χρόνιες εθνικές παθογένειες επιβαρύνουν την κρίση, οι λύσεις κατ’ ανάγκην θα είναι διαφορετικές-ενδεχομένως περισσότερο επώδυνες και μακροχρόνιες. Το να πανηγυρίζουμε (αταβιστικά, άκριτα, χωρίς επίγνωση των συναφειών αλλά και διαφορών των γενεσιουργών αιτίων…) το «όχι»των Κυπρίων και να πιέζουμε να… ισχύσει και στην δική μας ιδιαίτερη περίπτωση (και μάλιστα με… καθυστέρηση 3 πολύτιμων χαμένων χρόνων…), αν μη τι άλλο δεν συνιστά σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Απλώς επιβεβαιώνει, γι’ άλλη μια φορά, πώς το’ χουμε συνήθειο σε τούτο τον τόπο ν’ αντιδρούμε συναισθηματικά, με το θυμικό, υπό την επήρεια των εντυπώσεων. Πριν καταλαγιάσουν οι τελευταίες κι’ αφήσουν χώρο να λειτουργήσει η λογική ψύχραιμα, νηφάλια, αποστασιοποιημένα…

Πηγή:iefimerida.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ : «Το κουτί της Πανδώρας άνοιξε…»


Διαβάστε ένα άρθρο για τον μέχρι σήμερα χειρισμό της κρίσης από την Ευρώπη και την πρωτοφανή απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο, που μπορεί να μετατραπεί σε «ιστορικών διαστάσεων ολίσθημα»

Σταμάτης Κυρζόπουλος

H γερμανικής έμπνευσης και επιβολής απόφαση του Eurogroup για την αντιμετώπιση της τραπεζικής κρίσης στην Κύπρο αποτελεί ένα ιστορικών διαστάσεων ολίσθημα, και ίσως αποδειχθεί ένα μοιραίο για το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης λάθος. Η πρωτοφανής στα χρονικά πολιτισμένων κρατών απόφαση για κατάσχεση τραπεζικών καταθέσεων (γιατί περί αυτού πρόκειται, ας μη γελιόμαστε) ναρκοθετεί τον σκληρό πυρήνα της στοιχειώδους εμπιστοσύνης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και την ασφάλεια των συναλλαγών σε ευρωπαϊκό (τουλάχιστον) επίπεδο. Ο μέχρι τούδε χειρισμός της κρίσης από τις ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες και την Ε.Κ.Τ. μπορεί να ήταν άτολμος, προβληματικός, δογματικός, αναποτελεσματικός και κατώτερος των περιστάσεων, αλλά τουλάχιστον βασιζόταν στην απαραβίαστη για δεκαετίες κοινή παραδοχή ότι «ουδείς μπορεί να βάλει χέρι» στις τραπεζικές καταθέσεις των πολιτών. Η άφρων απόφαση που ελήφθη -και που αξίζει να σημειωθεί ότι δεν ήταν προϊόν πίεσης χρόνου ή ανάγκης αντιμετώπισης μιας έκτακτης κατάστασης, αλλά προετοιμάσθηκε μετά από συζητήσεις και διαπραγματεύσεις μηνών- τερμάτισε εν τοις πράγμασι την κοινή πίστη στην ανωτέρω παραδοχή. Κανείς  πολίτης, οποιασδήποτε χώρας της Ευρωζώνης δεν μπορεί, πλέον,  να αισθάνεται ότι οι καταθέσεις του είναι ασφαλείς. Ακόμη κι αν η εγκληματική απόφαση αυτή αλλάξει (προστατεύοντας τις έως 100.000 ευρώ καταθέσεις), η ζημιά σε επίπεδο εμπιστοσύνης έχει ήδη γίνει και είναι ανήκεστη.

Το κουτί της Πανδώρας άνοιξε…

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι το καλοκαίρι του 2012 η Ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής είχε, υπό την κοινή πίεση και απαίτηση Ισπανίας, Ιταλίας και Γαλλίας, συν-αποφασίσει την ουσιαστική ενοποίηση του τραπεζικού συστήματος, την κοινή εποπτεία των ευρωπαϊκών τραπεζών από την Ε.Κ.Τ., και την κεφαλαιακή ενίσχυση όσων τραπεζών το χρειάζονταν, χωρίς εγγραφή του κόστους ανακεφαλαίωσης στα δημόσια χρέη των χωρών (με την εξαίρεση βεβαίως της ….Ελλάδος). Σύντομα οι Γερμανοί υπαναχώρησαν και αρνήθηκαν την τήρηση των συμφωνηθέντων, επιβάλλοντας εκ νέου την μετακύλιση του κόστους της διάσωσης των τραπεζών στους δημόσιους προϋπολογισμούς, με άλλα λόγια στους φορολογουμένους. Τώρα προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα επιβάλλοντας την μετακύλιση του κόστους στους καταθέτες, μια ενέργεια που αντιβαίνει σε οποιαδήποτε οικονομική λογική και καταστρατηγεί κάθε έννοια κοινοτικής αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού. Επιχειρείται ένας ωμός, χυδαίος εκβιασμός μιας μικρής και διχοτομημένης από στρατεύματα κατοχής χώρας, και της οποίας το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος ήταν, πριν ξεκινήσει η κρίση, σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από των βορειοευρωπαίων εταίρων της.

Η Ευρώπη παραμένει τα τελευταία χρόνια όμηρος ενός ιδιότυπου γερμανικού οικονομικού εθνικισμού και πολιτικού ηγεμονισμού. Ανεξάρτητα αν η γερμανική στάση είναι αποτέλεσμα στενά εθνικών οικονομικών και γεωπολιτικών επιδιώξεων, εσωτερικών της πολιτικών ισορροπιών, ή ιδεοληπτικής μονεταριστικής ορθοδοξίας και εμμονικού προτεσταντικού ηθικισμού (ή όλων μαζί, που είναι και το πιθανότερο), είναι πλέον σαφές ότι οδηγεί την Ευρώπη στο διχασμό και τον κατακερματισμό. Η Ενωμένη Ευρώπη έχει χωρισθεί στους «ενάρετους» Βορείους δανειστές και τους «αμαρτωλούς» Νοτίους οφειλέτες, με τους όρους που επιβάλλονται στους τελευταίους να οδηγούν τις οικονομίες τους στην ύφεση και τις κοινωνίες τους στην απόγνωση και τον πολιτικό εξτρεμισμό. Ταυτόχρονα, αντί πόροι να μεταβιβάζονται αντισταθμιστικά από Βορρά προς Νότο, στην πραγματικότητα οι ιδιωτικές αποταμιεύσεις μεταναστεύουν στη «θαλπωρή και την ασφάλεια» των βορειοευρωπαϊκών τραπεζικών ιδρυμάτων (όπως ενδεχομένως προσδοκάται ότι θα συμβεί και στην περίπτωση της Κύπρου). Οι χώρες της Μεσογείου μοιάζει να έχουν καταδικασθεί σε μόνιμη υπανάπτυξη. Πως είναι δυνατόν να ανακάμψουν και να αναπτυχθούν οικονομίες σε συνθήκες απολύτου πιστωτικού στραγγαλισμού; Ποια προοπτική μπορεί να έχουν μέσα στο υφεσιακό τέλμα, όταν δεν μπορούν να δανεισθούν, δεν μπορούν να κόψουν χρήμα, δεν μπορούν να υποτιμήσουν το νόμισμα, και  δεν μπορούν -λόγω κοινωνικοπολιτικής αστάθειας- να προσελκύσουν επενδύσεις; Καμία κοινωνία δεν μπορεί να δεχθεί την καταδίκη της σε αργό θάνατο.

Η πορεία που ακολουθείται είναι καταστροφική. Το μέλλον του κοινού νομίσματος φαντάζει όλο και πιο αβέβαιο, ο ευρωσκεπτικισμός ενισχύεται σε όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες,  ενώ ακόμη και η διάλυση της ίδιας, της βραβευμένης με Νόμπελ  (για να κάνουμε και λίγο …χιούμορ), Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορεί να θεωρείται πλέον… σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Διόλου τυχαία, ο πολύπειρος και εχέφρων Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ δήλωνε προ εβδομάδος στον γερμανικό  Spiegel: «Όποιος πιστεύει ότι δεν τίθεται πλέον το αιώνιο ερώτημα περί ειρήνης και πολέμου στην Ευρώπη, μπορεί να πλανάται οικτρά. Οι δαίμονες δεν έχουν φύγει. Απλά κοιμούνται…»

Οι Ευρωπαίοι πολίτες, οι ευρωπαϊκοί λαοί και οι πολιτικές τους ηγεσίες οφείλουν να ορθώσουν το ανάστημα τους και να αντισταθούν στον γερμανικό παραλογισμό που καταστρέφει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η Ευρώπη έχει ανάγκη μια σημαντική πολιτική στροφή, άλλως κινδυνεύει με αποδόμηση. Είναι εξαιρετικά πιθανό ο πολιτικός κόσμος και το κοινοβούλιο της Κύπρου να μην υποκύψουν, παρά την ανύπαρκτη στήριξη τους από το περιδεές Ελλαδικό εθνικό κέντρο (στην Ελλάδα άλλωστε έχουμε σοβαρότερα θέματα να ασχοληθούμε: τον …Κατίδη, τον …Ριζάι κτλ). Ας ελπίσουμε ότι η αξιοπρεπής, μετρημένη και αποφασιστική στάση των Κυπρίων θα αποτελέσει -πράγμα που φαντάζει πια απίθανο- έναυσμα για ευρωπαϊκή αλλαγή ισορροπιών και πολιτικής κατεύθυνσης.

Εκτός πάλι αν μας αρκεί ότι ο υπουργός οικονομικών εγγυάται τις καταθέσεις στα εν Ελλάδι υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών….

*Ο Σταμάτης Κυρζόπουλος είναι ιατρός καρδιολόγος, στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο και συγγραφέας του βιβλίου «Μονόδρομοι και αδιέξοδα: Πολιτών υπέρβαση». Εκτός από το News247 αναλύει και εκφράζει τις σκέψεις του μέσα από το προσωπικό του blog sxoliopoliti.blogspot.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Τα ψευτοδιλήμματα των υποκριτών»


Διαβάστε ένα άρθρο  για την υποκρισία του πολιτικού προσωπικού απέναντι στην καταστροφή που έχει συντελεστεί στην Ελλάδα

Θωμάς Σωζιόπουλος

Με όγκο στον εγκέφαλο (καλοήθη βέβαια) παρομοίασε την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή ένωση ο κ. Αλαβάνος, σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή.

Στην συνέχεια του συλλογισμού του διαπίστωσε την ανάγκη χειρουργικής τομής για την απομάκρυνση του όγκου και την μετέπειτα ανάρρωση του ασθενούς.

Εύστοχα η καλλίπυγος παρουσιάστρια επεσήμανε ότι τέτοιου είδους χειρουργεία καταλήγουν συχνά και με τον θάνατο του ασθενούς, προκαλώντας αναστάτωση στον απόλυτα σίγουρο για τις χειρουργικές δεξιότητες της αριστεράς (δικής του κοπής) που εκπροσωπεί καλεσμένο.

Αμέσως μετά άρχισε ο γνωστός λαϊκισμός του τι φταίνε τα αθώα θύματα του μνημονίου και το πώς φίλος του συνδικαλιστής παρομοίαζε την κατάσταση με βομβαρδισμό αμάχων.

Στην αναφορά για λόμπι της δραχμής απαντά ότι το λόμπι του ευρώ έφερε τη χώρα σε αυτήν την κατάσταση και εκεί  πλέον μουντζώνεις ανεξέλεγκτα την οθόνη άναυδος μπροστά στο μέγεθος της διπλής υποκρισίας.

Πρώτον, όσον αφορά τα αίτια της χρεωκοπίας μας, τη μερίδα του λέοντος κατέχει το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος  από δεξιά μέχρι τέρμα αριστερά, είτε κυβερνούσε είτε δήθεν αντιπολιτευόταν.

Όσον αφορά εσάς δε, κύριοι της Αριστεράς, η ευθύνη είναι πολλαπλάσια, γιατί ως αντιπολίτευση αποδειχθήκατε ανύπαρκτοι και ανίκανοι να προειδοποιήσετε εγκαίρως για τα αδιέξοδα που μας οδηγούσαν οι δεξιοί και σοσιαλιστές κασκαντέρ της πολιτικής ζωής.

Αποκοιμηθήκατε γλυκά, χορτασμένοι από κρατικές χρηματοδοτήσεις και την εξαιρετικά καλή αναδιανομή των δανεικών ευρώ στις πολυάριθμες συντεχνίες σας.

Την πενταετία 2004-2009 όταν η ΝΔ, με τον γνωστό Πάκη, διόριζε με συνοπτικές διαδικασίες και με μηδενική αξιολόγηση περί τις 200,000 υπαλλήλους, παρακολουθούσατε ευχαριστημένοι, ενώ κατέστρεφαν ανθρώπινες ζωές μακροπρόθεσμα, δημιουργώντας εικονικές θέσεις εργασίας σε εικονικούς οργανισμούς, με μηδενικό αντίκρισμα στην παραγωγή υπηρεσιών.

Ίσως  βέβαια θεωρούσατε ότι είναι η σωστή μέθοδος μείωσης της ανεργίας.

Όταν αντίστοιχα η αγροτική παραγωγή από 9% του ΑΕΠ κατρακύλησε μέσα σε 8 χρόνια στο 3,5% του ΑΕΠ, σφυρίζατε αδιάφορα αρκεί που οι νέοι πελάτες σας (όλων των κομμάτων) «βαρούσαν μύγες» σε κάποιο δημόσιο κτίριο, για να φύγουν για καφέ νωρίς το μεσημέρι αντί να παράγουν πραγματικά προϊόντα για πραγματικές αγορές.

Όσον αφορά δε τον βομβαρδισμό αμάχων αμελείτε και εσείς και οι «αγωνιστές» συνδικαλιστές σας του «Δημοσίου πατερούλη» να ενημερώσετε τον κόσμο ότι συντελείται κατά κύριο λόγο και με φονική ακρίβεια στο ιδιωτικό τομέα, ενώ στα Δημόσια μαντριά των πελατών σας απλά ακούνε τις εκρήξεις και τρέχουν να ξορκίσουν τους Ευρωπαίους δαίμονες, που τολμούν να απαιτούν πραγματική εργασία, αξιολόγηση και παραγωγικό αποτέλεσμα.

Έχετε πετύχει επίσης συνολικά ως πολιτικό σύστημα την απουσία απ’ το Δημόσιο Διάλογο της τεράστιας αντιπαλότητας μεταξύ Δημοσίου και  Ιδιωτικού τομέα.

Το επίσημο άλλοθι των ΜΜΕ είναι ο κίνδυνος απώλειας της κοινωνικής συνοχής αλλά το κοινό μυστικό είναι η συμπαιγνία όλου του πολιτικού κόσμου για τη διαφύλαξη της πελατειακής βάσης του, της «ιερής τους αγελάδας».

Όσον αφορά δε την κοινωνική συνοχή, αυτή έχει χαθεί προ πολλού, διότι η αντίθεση λαμβάνει πλέον γιγάντιες διαστάσεις.

Είναι αυταπόδεικτο και αυτονόητο ότι πραγματική ανάπτυξη και πραγματικές θέσεις εργασίας δημιουργούνται στον ιδιωτικό τομέα.

Είναι επίσης κοινώς αποδεκτό ότι το υδροκέφαλο δημόσιο είναι γεμάτο από εικονικές θέσεις εργασίας και αργομισθίες, που επιπρόσθετα παρεμποδίζουν και τις προσπάθειες ανάπτυξης και τη βιωσιμότητα κοινωνικών αγαθών όπως παιδεία και υγεία.

Τα επιπλέον 6 δις ευρώ που δαπανούνται ετησίως για τη σίτιση κομματικών στρατών (κατ’ ελάχιστον 200.000), λείπουν απ’ τις συντάξεις των γονιών μας, απ’ το σύστημα Παιδείας, απ’ τα Νοσοκομεία μας, και πνίγουν και τις προσπάθειες επιβίωσης επιχειρήσεων  και ατόμων, μέσω καταιγιστικών φόρων.

Σε συνδυασμό δε με την έκλυτη διαφθορά και την ατιμωρησία που επικρατεί, δημιουργούνται οι συνθήκες της «τέλειας καταιγίδας».

Έτσι εξακολουθούμε το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο», ενώ το πραγματικό δίλημμα είναι «μεγάλο κράτος επιχειρηματίας ή μικρό κράτος ρυθμιστής».

Αυτό βέβαια μάχονται λυσσαλέα όλες οι οργανωμένες συντεχνίες και όλοι οι αριστερίζοντες πολιτικολογούντες ανεπάγγελτοι αεριτζήδες, γιατί γνωρίζουν καλά ότι σε έναν αξιοκρατικό κόσμο όπου επιβραβεύονται τα προσόντα, η εργατικότητα και η δια βίου εκπαίδευση δεν θα έχουν καμία τύχη (αυτοί που θεωρούν ότι ο κόσμος τους χρωστάει τα πάντα και αυτοί τίποτα σε κανέναν).

Όσον αφορά δε την πεποίθηση σας, κύριε Αλαβάνε, ότι η έξοδος απ’ την Ευρώπη και η επιστροφή στη δραχμή αποτελούν την μακροπρόθεσμη λύση (εσείς με συνταγή χωρίς Ευρώπη, το προϊόν σας «αριστερό αγόρι» με ολίγη από Ευρώπη) νομίζω ότι ούτε ο ίδιος τα πιστεύετε.

Άλλως θα έπρεπε να πιστέψω ότι ακόμη διαβάζετε τα αγαπημένα σε όλους μας περί διαλεκτικού υλισμού και άλλα συναφή, αναγνώσματα των δεκαετιών του 70 και 80.

Βρήκατε βεβαίως και αντίστοιχους νοσταλγούς από εκείνα τα χρόνια που ανατράφηκαν με παρόμοια αναγνώσματα στις κομματικές στρούγκες, με καμία επαφή στο μεταξύ με το παγκόσμιο γίγνεσθαι και καμία έκθεση σε πραγματικά επαγγέλματα.

Δημιουργήσατε στην πορεία και νέα αντίστοιχα προϊόντα σε χειρότερες εκδοχές αμορφωσιάς, φανατισμού και λαϊκισμού.

Αρνείσθε πεισματικά να δείτε ότι την εποχή της παγκοσμιοποίησης όποια χώρα απομονώθηκε απ’ τις συλλογικότητες της φυσικής γειτονιάς της, καταστράφηκε τελείως.

Σε μια χώρα αδύναμη, χρεωκοπημένη, με σχεδόν μηδενική πρωτογενή παραγωγή συστήνεται συνταγή απομόνωσης και «ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ».

Για να ισοπεδωθεί τελείως η χώρα και να φτωχοποιηθεί το 90% του πληθυσμού. Υπόσχεστε δε τον παράδεισο των κρατικών αξιωμάτων και της κομματικής ελίτ σε πολλαπλάσιους του 10%, που πειθήνια ως προϊόντα των κομματικών σωλήνων σας μπορεί να ζωσθούν και τα εκρηκτικά της καταστροφής.

Το μόνο που μπορείτε πλέον να κάνετε και αναφέρομαι στο σύνολο του ένοχου πολιτικού κόσμου, είναι να κατανοήσετε ότι χρωστάτε τουλάχιστον μια έντιμη προσπάθεια στη νέα γενιά που καταστρέψατε και χρεοκοπήσατε ερήμην της.

Να αντιληφθείτε επιτέλους ότι το καλό το δικό σας και του κόμματός σας είναι αυτόματα το κακό του Δημόσιου συμφέροντος. Να καλλιεργήσετε επιτέλους τις ελάχιστες συλλογικότητες γύρω από κοινούς προφανείς στόχους.

Για να μπορούν τα παιδιά μας να ανταγωνίζονται ισότιμα και επάξια μέσα σε μία μεγάλη Ευρωπαϊκή ενότητα της παγκόσμιας αγοράς εργασίας που-θέλουμε δε θέλουμε- είναι μαζί  με την «κοινωνία της γνώσης» μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.

Ο «όγκος στον εγκέφαλο» δεν είναι η Ευρωζωνη αλλα το πολιτικό σύστημα μαζί με την ιερή του αγελάδα.

Σίγουρα δεν είναι μια εγχείρηση που μπορεί να την κάνει από μόνο του, χειρουργώντας τον εαυτό του.

Σαφώς χρειάζεται μια διεθνούς εμπειρίας, εξειδικευμένη και άρτια τεχνικά ομάδα, με στόχο την επιβίωση του ασθενούς και όχι το εμπόριο οργάνων.

Την επιλογή των μελών της ομάδας να τη συζητήσουμε, αλλά παρακαλούμε μη μας οδηγείτε στη λύση «νερό του Καματερού».

*Ο Θ.Σιωζοπουλος είναι Σύμβουλος Επιχειρήσεων

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Παρθενογενέσεις και Νεκραναστάσεις»


Διαβάστε ένα άρθρο  για το πώς παλαιοί πολιτικοί προσπαθούν να σωθούν, προσκολλώμενοι στις νέες πολιτικές κινήσεις, δράσεις και πρωτοβουλίες που συγκροτούνται

Ανδρέας Κούτρας

Συναντήσεις επί συναντήσεων, εκδηλώσεις σε ξενοδοχεία, επαφές, συνευρέσεις, αλλά και δείπνα πολλά λαμβάνουν χώρα τους τελευταίους μήνες.

Ο λόγος είναι ένας, ο ασθενής  που λέγεται ΠΑ.ΣΟ.Κ. ετοιμάζεται για την ύστατη μετάληψη. Το αστείο είναι πως όλοι οι συγγενείς θέλουν να γίνουν κληρονόμοι του μακαρίτη, αλλά κανένας δεν θέλει να είναι στη διαθήκη.

Το κενό στην διαφθορά και την φαυλότητα που αφήνει το ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι μεγάλο και δυσαναπλήρωτο, αλλά δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί που προσπαθούν να το καλύψουν. Ας μην ξεχνάμε πως αν και η πραμάτεια έχει μειωθεί, πελάτες υπάρχουν ακόμα.

Η προοδευτική ρητορική του ΠΑ.ΣΟ.Κ είχε ελάχιστα σημεία τομής με τις πράξεις του. Οι ιδεολόγοι ποιούσαν την νήσσαν λόγω χρυσής κουτάλας. Τώρα, που η κουτάλα έγινε ξύλινη (αν υπάρχει ακόμα) τους  κατηγορούν πως πρόδωσαν τα ιδεώδη, πως παραστράτησαν στον δρόμο για την σοσιαλδημοκρατία.

Τα θύματά τους, νιώθουν διπλή απογοήτευση, κάτι σαν «και κερατάς και δαρμένος». Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. όχι μόνο κρεβατώθηκε την Τρόικα αλλά της επέτρεψε και να δείρει εκ μέρους του.

Πολλοί ψηφοφόροι ενδεχομένως να ανεχόντουσαν το δάρσιμο, αλλά το κέρατο είναι αχώνευτο. Οι απατημένοι λοιπόν αποφάσισαν να μαυρίσουν τον παλαιό τους έρωτα. Η κατάρρευση ήρθε γρήγορα και με συνοπτικές διαδικασίες.

Τα στελέχη και οι πολιτικοί που είχαν επενδύσει όλο τους το σάλιο σε πράξεις κομματολειχίας αλλά και οι μέχρι τώρα αγκυρο-βολεμένοι σε αυτό, προσπαθούν να πηδήξουν σε άλλο καράβι για να γλυτώσουν το τομάρι τους.

Το πρόβλημα που ταλανίζει πολλά από αυτά τα κομματικά στελέχη, είναι ποιο σωσίβιο να διαλέξουν. Υπάρχουν τρεις επιλογές/κατηγορίες.

Η πρώτη κατηγορία, απαρτίζεται από αυτούς που στο άκουσμα του σεισμού κατάλαβαν πως έρχεται τσουνάμι και βρήκαν το κόκκινο φως της εξόδου στο Συ.Ριζ.Α.

Ο εμπλουτισμός και η ανανέωσή του από τους αποτυχημένους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αποκαλύπτει το ποιόν και το μέγεθος της έλλειψης και στο Συ.Ριζ.Α. Ας τους χαρούν όπως του χάρηκε και ο υπόλοιπος Ελληνικός λαός όταν νομοθετούσαν από το μετερίζι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αφερίμ…. Τους αξίζει μια περίοπτη θέση στο κομματικό σκρίνιο για την ευελιξία ηθικής που επέδειξαν.

Η 2η κατηγορία απαρτίζεται  από αυτούς που προτίμησαν να αγοράσουν λίγο χρόνο γυρολογώντας σε πανεπιστήμια της αλλοδαπής, διότι τα ημεδαπή ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα τους προκαλούν ναυτία και από άλλους, που πήγαν σπίτι τους με ελαφρά πηδηματάκια περιμένοντας ενδεχομένως την κλήση από το Σ.Δ.Ο.Ε.

Η καταστροφή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έφερε όμως και ελπίδα. Γεννήθηκαν πλήθος από οργανώσεις, κινήσεις και πρωτοβουλίες. Ο πολιτικός διάλογος αναγεννήθηκε. Κόσμος που ήταν πολιτικά ανενεργός δραστηριοποιήθηκε.

Για πρώτη φορά ο διάλογος, οι προτάσεις και αντιπροτάσεις δεν καπελώνονται από παρηκμασμένους πολιτικούς και ιδεοληψίες. Τα αντανακλαστικά της κοινωνίας άρχισαν να δουλεύουν. Νέοι αλλά και μεγαλύτεροι εντός και εκτός Ελλάδος κινητοποιούνται. Ο στόχος είναι ένας. Να θέσουν τις βάσεις για ένα νέο καθαρό ξεκίνημα απαλλαγμένο από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Να σπάσει επιτέλους ο κύκλος της φαυλότητας.

Εδώ λοιπόν έρχεται η 3η κατηγορία των αποτυχημένων να επενδύσει. Προτάσσοντας την θεωρία της μή παρθενογένεσης, αξιώνουν να έχουν λόγο στην Ελλάδα του αύριο.

Το επιχείρημα είναι απλό: Παρθενογένεση έγινε μόνο μία φορά και πριν από δύο χιλιετίες. Η αλλαγή και ανανέωση πρέπει να έρθει μέσα από μια μίξη παλαιού και νέου.

Συγκροτούν δήθεν νέα κόμματα και πολιτικούς φορείς, για να κάνουν δυναμικές ρήξεις, πάντα με αυτούς ως ηγέτες. Θυμούνται πως πρέπει να κάνουν «άνοιγμα» στην κοινωνία.

Έχουν ακόμα το ταλέντο της κομματολειχίας. Επικαλούνται επίσης την εμπειρία τους (κυρίως στην φαυλότητα), ενώ κάποιοι ισχυρίζονται ότι παραπλανήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια.

Θυμίζει μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων που αφού χρεοκόπησαν την εταιρεία ζητούν εργασία με το σκεπτικό πως γνωρίζουν πλέον, πως να αποφύγουν την καταστροφή. Η θεωρία της συνέχειας επικράτησε και πριν από 39 χρόνια όταν αμνηστεύτηκαν όλα τα λουλούδια της χούντας πλην των πρωταιτίων.

Ο αντίλογος δεν είναι δύσκολος. Όπως η παρθενογένεση έτσι και η νεκρανάσταση υφίστανται μόνο στην Βίβλο και σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Τα ζόμπι της πολιτικής δεν πρέπει να αναστηθούν και δεν πρέπει να βρουν θαλπωρή σε καμία νέα πολιτική κίνηση, δράση, πρωτοβουλία ή κόμμα.

Πρέπει να απομονωθούν και να αφεθούν στην ησυχία τους για να γράψουν τα απομνημονεύματά τους. Οι πολιτικοί που οδήγησαν την χώρα στην πολιτιστική και ηθική απομείωση και αργότερα στην οικονομική χρεοκοπία δεν έχουν απολύτως τίποτα να προσφέρουν στο χτίσιμο της νέας Ελλάδος πλην ίσως του παραδείγματος προς αποφυγήν.

Πολλοί είναι της γνώμης πως σε αυτό το καινούργιο, που τώρα πάει να δημιουργηθεί, δεν πρέπει να υπάρχουν εκ προοιμίου αποκλεισμοί και έχουν δίκιο. Όμως πολλοί έχουν θέσει εαυτόν, φύσει και θέση εκτός.

Άλλοτε με τις πράξεις τους, ή την αδράνεια τους και άλλοτε με την ανοχή και σιωπή τους σε εγκληματικές πολιτικές. Δεν πρόκειται για απλά πιόνια αλλά για τους πρωταίτιους της καταστροφής.

Οι αποτυχημένοι πρέπει να απολύονται και όχι να επαναπροσλαμβάνονται στην ίδια εργασία. Ελάχιστοι έως κανένας δεν παραπλανήθηκε, όπως και κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε, όταν κραυγαλέες υποθέσεις διαφθοράς ήρθαν στο φως για «συναγωνιστές» τους και για το κόμμα τους.

Πλην ελαχίστων, οδηγός ήταν το προσωπικό τους συμφέρον και η μαφιόζικη σιωπή, πίσω από το κόμμα, ενώ έχουμε πληθώρα περιπτώσεων παράνομου πλουτισμού. Αν δεν τους καταλογισθεί δόλος τότε είναι επικίνδυνοι λόγω μειωμένης αντίληψης.

Όποια νέα πολιτική κίνηση, δράση ή πρωτοβουλία ή κόμμα δεχτεί τους αποτυχημένους, θα νοθεύσει το χαρακτηρισμό «νέο».

Οι συνομιλίες για δήθεν προσέγγιση ή δέσιμο παλαιού και νέου είναι δούρειος ίππος της φαυλότητας και η όποια συνένωση δυνάμεων δηλώνει εμπράκτως την αδυναμία του νέου να προσελκύσει ικανούς ανθρώπους.

Πώς θα αντικρούσουν την κατηγορία του παλαιοκομματικού μικροπολιτικού υπολογισμού και της ψηφοθηρίας αυτοί που θέλουν να γίνουν πρεσβευτές του νέου;

Η επιβίωση των αποτυχημένων μέσα σε νέες πολιτικές κινήσεις, δράσεις ή κόμματα θα νομιμοποιήσει την πρακτική και την ηθική αυτών που μεταπήδησαν στο Συ.Ριζ.Α και θα τους ταυτίσει στη συνείδηση των πολιτών. Το «όλοι ίδιοι είναι» και «η καρέκλα αγιάζει τα μέσα» θα κερδίσει για άλλη μια φορά.

Υπάρχουν πλήθος άξιων στελεχών στις νέες πολιτικές κινήσεις, δράσεις και πρωτοβουλίες που μπορούν και πρέπει να δώσουν όραμα και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Δεν χρειάζονται τα δεκανίκια της φαυλότητας και των αποτυχημένων. Ας τους αφήσουν πίσω, γιατί εκτός από βαρίδια αναδύουν και τοξικές οσμές. Ως εδώ με τους αποτυχημένους και τους φαύλους. Μπάστα.

*Ο Ανδρέας Κούτρας εργάζεται στο Λονδίνο ως αναλυτής του Ευρωπαϊκού χρέους και τραπεζικών προϊόντων στην ITC Markets. Ως φυσικός ειδικεύεται στην Γενική θεωρία της Σχετικότητας και την Κοσμολογία.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Κατώτατος Μισθός κι Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα»


Διαβάστε ένα άρθρο για την έννοια του κατώτατου μισθού, που λειτουργεί σαν προπέτασμα, το οποίο αποκρύπτει την συζήτηση που πρέπει να κάνουμε ως κοινωνία, για την αλλαγή του συστήματος

Φώτης Κοκοτός

Κάθε φορά που συζητιέται ο κατώτατος μισθός, γίνεται και το ίδιο λάθος: αντί να συζητάμε για το πώς θα έχουν όλοι οι πολίτες σωστή κρατική πρόνοια, συζητάμε για υποχρεώσεις των επιχειρήσεων. Αντί να συζητάμε για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ), συζητάμε το μισθό για τους ανειδίκευτους νέους. Αν θέλουμε ένα σωστό Κράτος Πρόνοιας για όλους, είτε είναι εργαζόμενοι, είτε άνεργοι, είτε συνταξιούχοι, είτε οτιδήποτε, τότε πρέπει να αλλάξουμε την έννοια του κατώτατου μισθού.

Στο μυαλό όλων, ο κατώτατος μισθός είναι μία ασφαλιστική δικλείδα: η υποχρέωση των επιχειρήσεων να πληρώνουν ένα ελάχιστο ποσόν που θα διασφαλίζει τα προς το ζην. Όμως, υπεύθυνο για τη διασφάλιση του ελάχιστου επιπέδου ευπρεπούς διαβίωσης είναι το Κράτος. Οι επιχειρήσεις πληρώνουν ανάλογα με το πόσα εισπράττουν, είτε είναι μαγαζιά των τριών ατόμων είτε αλυσίδες των εκατοντάδων. Αν δεν έχουν κέρδη, τότε δεν γίνονται επενδύσεις και καταστρέφονται θέσεις εργασίας. Κι αν δεν παράγεται εισόδημα για τους πολίτες και φόροι για το Κράτος, τότε δεν μπορεί να υπάρξει Κράτος Πρόνοιας.

Το σύστημα του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος εφαρμόζεται ήδη σε 23 Ευρωπαϊκές χώρες, και –βασικά– συνδέει το επίδομα ανεργίας με το επίδομα εργασίας και τη βασική σύνταξη. Στην Ελλάδα έχει μελετηθεί ενδελεχώς από τον οικονομολόγο Μ. Ματσαγγάνη και την ομάδα του στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα νούμερα βγαίνουν άνετα: το κόστος του ΕΕΕ υπολογίζεται να μην ξεπερνά ούτε το 2% του ΑΕΠ [1] , ενώ το κράτος έχει έσοδα 33% του ΑΕΠ [2] από φόρους και εισφορές. Κι όμως, η Ελλάδα παραμένει η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου το ΕΕΕ δεν εφαρμόζεται ούτε καν σε τοπικό επίπεδο.

Για να εφαρμοστεί σωστά το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, μια πρώτη κίνηση θα ήταν να θεσπιστεί κατώτατο ωρομίσθιο αντί του μηνιαίου. Έτσι, οι ανειδίκευτοι νέοι θα πάρουν μικρές δουλειές των λίγων ωρών, μαθητικές ή επικουρικές. Θα αρχίσουν να προσφέρουν και να καταρτίζονται. Έτσι, αν το ΕΕΕ για έναν άνεργο είναι, ας πούμε, 400 Ευρώ («επίδομα ανεργίας»), το ΕΕΕ του πλήρως εργαζόμενου θα είναι, ας πούμε, 800 Ευρώ: όσα βγάλει απ’ τη δουλειά, συν το «επίδομα εργασίας». Άμα έχει παιδιά, προφανώς θα είναι περισσότερα. Με αυτό το σύστημα, οι φόροι αναδιανέμονται εκεί που χρειάζονται: στους πιο αδύναμους. Όχι για μισθούς κομματικών διορισμών και συμβούλων, όπως τώρα.

Όταν το Κράτος επιβάλλει στις επιχειρήσεις τους μηνιαίους μισθούς, τότε αναγκάζει εκείνες να δώσουν την ασφάλεια, είτε «βγαίνουν» είτε όχι. Έτσι, όμως, επειδή πληρώνουν ήδη και τις ασφαλιστικές εισφορές (29,7δις€ το 2010) [3], περισσότερες από όλους τους άμεσους φόρους (17,5δις€)[4], οι επιχειρήσεις κλείνουν συνεχώς και η ανεργία αυξάνεται. Τα δε έσοδα από τις εισφορές και τους φόρους πάνε στη μαύρη τρύπα των ελλειμμάτων και της σπατάλης. Οι δημόσιες υπηρεσίες για τους ασφαλισμένους είναι κακές. Ακόμη χειρότερα, οι άνεργοι είναι ανασφάλιστοι. Κι όμως, με τα λεφτά που πληρώνονται, θα έπρεπε να έχουν όλοι τη βασική περίθαλψη δωρεάν, χωρίς ασφάλιση. Και να καλύπτονται πλήρως απλώς με μια μικρή επικουρική ασφάλιση.

Βασικό εμπόδιο για την εφαρμογή του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος είναι οι συντεχνίες και οι συνδικαλιστές: όταν το 2003 προσπάθησε η Βουλή με πρωτοβουλία του Συνασπισμού της Αριστεράς να νομοθετήσει το ΕΕΕ, η ΓΣΕΕ κατάφερε να το μπλοκάρει (βλ. ρεπορτάζ στην «ΑΥΓΗ», 26-10-2003). Ο λόγος; Καθαρά συντεχνιακός. Θεσπίζοντας το ΕΕΕ, η αγορά εργασίας θα δεχόταν εκατοντάδες χιλιάδες νέους που θα έβρισκαν διάφορες μικρές δουλειές και θα έπαιρναν και συμπλήρωμα από το Κράτος. Αυτό θα ήταν ανταγωνιστικό για την πελατεία των συνδικαλιστών. Κι έτσι φρόντισαν να μην περάσει.

Αν, λοιπόν, θέλουμε να δώσουμε προοπτική στους ανέργους και τους νέους, πραγματική ασφάλεια στους ασθενείς και τους συνταξιούχους, τότε πρέπει να αλλάξουμε ριζοσπαστικά το σύστημα. Αυτή είναι η συζήτηση που πρέπει να κάνουμε ως κοινωνία. Ο κατώτατος μισθός είναι ένα προπέτασμα που την αποκρύπτει.

_________________________

[1] Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα: δημοσιονομικές και διανεμητικές επιδράσεις, Ομάδα Ανάλυσης Δημόσιας Πολιτικής, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ενημερωτικό Δελτίο 3, Νοε.2012 {www.kritiki.gr/attachments/article/218/PARU_NewsLetter_03_12.pdf}

[2],[3],[4] Eurostat: Economy and Finance, Laura Wahrig, Φεβ.2012  {epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_OFFPUB/KS-SF-12-002/EN/KS-SF-12-002-EN.PDF}

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

Τι γλώσσα έχεις παλιοκλώσσα


Αλεξία Μπακοπούλου

Η γλώσσα λέει, κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει.

Κοινώς, μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να σφάξεις κάποιον κατακεραυνώνοντάς τον με μια καλομελετημένη πρόταση, παρά με το κουζινομάχαιρο.

Θα μου πείτε, για ποιο λόγο οι ειδεχθείς δολοφόνοι επιλέγουν πιρούνια, πριονοκορδέλες και σέγες, αντί απλά να ανοίξουν το στοματάκι τους;

Γιατί απλά, για να πονέσεις κάποιον προφορικώς, αφενός απαιτεί μια απλή οξυδέρκεια, αφετέρου προϋποθέτει καλή χρήση του λόγου, πράγμα που δεν διαθέτουν όλοι.

Έτσι, αντί να ταλαιπωρείς το οριακό σου μυαλουδάκι να σκαρφιστεί επιχειρήματα, αντίλογους και ιδέες, βουτάς τον μπαλτά και φιλετάρεις.

Βέβαια, το να βάζεις στο στόχαστρο κάποιον που επιθυμείς να στολίσεις σαν χριστουγεννιάτικο δένδρο προφορικώς, δεν σημαίνει ότι το κάνεις πάντα με επιτυχία.

Είναι φορές που πάνω στην οργή και στην επιθυμία μας, η γλώσσα κόβει δρόμο αγνοώντας το λόγο και μπαίνει στα χωράφια του απάτητου.

Τότε ανοίγουν οι ουρανοί και εκστομίζονται χαριτωμένες ύβρεις,  λόγια βαριά κι ασήκωτα και κουβέντες του λιμανιού (μούτσος, κάβος, κυματοθραύστης…).

Το φαινόμενο αυτό δεν παρατηρείται μόνο στον προφορικό, αλλά και στο γραπτό λόγο, αποτελώντας τα τελευταία χρόνια πολύ…προχώ συγγραφική προσέγγιση.

Έτσι, ξεκινάς να γράφεις για το ατέρμονο άπειρο του κόσμου και το διανθίζεις με καντήλια, λειτουργίες και χαριτωμένες αναφορές και οπίσθια, γενετήσιους αδένες και επί χρήμασι εκδιδόμενες.

Μπορεί ο συντηρητισμός μου να έχει την ικανότητα να διατηρήσει κονσέρβα επ’ αόριστο, αλλά εκλαμβάνω ως αδυναμία συγγραφική και προφορική, την κατά κόρο παρεμβολή λέξεων που προσβάλουν τη μη μου άπτου αισθητική μου.

Όταν έχεις κάτι να πεις και κάτι να γράψεις, μπορείς να γίνεις κόλαφος και καταπέλτης μαζί, χωρίς να υποπέσεις στην εύκολη λύση ύβρεων.

Οι πιο βαριές κουβέντες, τα πιο βαρυσήμαντα μηνύματα, αποστέλλονται με το βαμβάκι. Με αυτό τον τρόπο αφενός είναι σίγουρο ότι έχεις να πες κάτι και αφετέρου είναι σαφές ότι ξέρεις γιατί το λες.

Το φαινόμενο φαίνεται να γιγαντώνεται στους ανθρώπους που καταπιάνονται με τη σάτιρα και την κωμωδία.

Τονίζουν κείμενα και καταστάσεις παραθέτοντας ένα συνονθύλευμα από βρισίδια, που σου προκαλούν ένα ηλίθιο γέλιο.

Το θέμα είναι ότι στην ουσία γελάς με το «θάρρος» του δημιουργού να καταφεύγει σε ένα πιο ανάλαφρο λεξιλόγιο, όχι με το περιεχόμενο καθεαυτό.

Το εν λόγω «προχώ» λεξιλόγιο, φαίνεται ότι στις μέρες μας αποτελεί ένδειξη μαγκιάς και άπειρης υπεραξίας σε νεαρές υπάρξεις θηλυκού γένους.

Τη βλέπεις την τεκνή, βαμμένη θεά, με το υπερτζήν και τη μπλούζα «δεν υπάρχει», να ανοίγει το στόμα και να διερωτάσαι σε ποιο λιμάνι εργάζεται.

Δέχομαι την κατηγορία οπισθοδρομική.

Δηλώνω ένοχη στην ετυμηγορία παλιομοδίτισσα.

Θεωρώ όμως ότι αν ασκήσω έφεση θα δικαιωθώ κατά κράτος, αφού ο πύρινος λόγος, οι δυναμικές αναφορές και οι σκληρές λέξεις, είναι αυτές που δεν προσβάλλουν την αισθητική, αλλά εκείνες που σε καθηλώνουν με αυτό που έχουν να πουν.

Και για να μην σας πρήζω άλλο, παίρνω το κρινολίνο μου και φεύγω.

 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

eyedoll.gr

Sex trafficking: ένας ανίερος πόλεμος εναντίον των γυναικών


Άρια Σωκράτους

Φάκελος Trafficking γυναικών.

Μια από τις πιο κερδοφόρες παράνομες επιχειρήσεις ανά τον κόσμο.

Συγκλονιστικές αποκαλύψεις, ιστορίες δυναμίτης πίσω από σφραγισμένες πόρτες σκοτεινών, μουχλιασμένων διαμερισμάτων.

Σώματα που περιφέρονται σαν άψυχα σαρκία σε κρεβάτια μουσκεμένα από τον ιδρώτα μιας ηδονής πρωτόγονης έναντι καθορισμένου αντιτίμου, το οποίο καπηλεύονται μαστρωποί πάσης φύσεως και φυλής, οι οποίοι με την ίδια ευκολία θα πουλούσαν και την ίδια τους τη μάνα.

 

Τα ονόματα αλλάζουν αλλά τα σώματα παραμένουν τα ίδια.

Η ψυχή αυτών των γυναικών την παρούσα στιγμή είναι απούσα.

Δεν μιλούν δεν ακούν, δεν αισθάνονται. Απλώς εκτελούν μηχανικές κινήσεις.

Δεν υπάρχει η πολυτέλεια για τίποτα άλλο.

Ο μαστρωπός καραδοκεί στη γωνία. Το ίδιο και οι μπράβοι του.

Ουαί και αλίμονο σε αυτή που θα τολμήσει να το σκάσει.

Οι κάδοι σκουπιδιών είναι γεμάτοι από ακέφαλα πτώματα γυναικών, μη αναγνωρίσιμα.

«Μισούσα το πορνείο. Έρχονταν τόσοι πολλοί άντρες εδώ. Ήμουν τρομοκρατημένη. Προσπαθούσα να τους κρυφτώ, ώστε να μη με διαλέξουν. Τα αφεντικά, μου είπαν να σταματήσω να φέρομαι έτσι. Οι ίδιοι βίασαν κάποια από τα άλλα κορίτσια. Αυτό με τρόμαξε. Έτρεμα μήπως μου κάνουν το ίδιο ή μήπως με βλάψουν με κάποιον άλλο τρόπο. Δεν ήξερα κανέναν. Ήμουν μόνη. Ήμουν πολύ φοβισμένη», δήλωσε ένα από τα εκατομμύρια θύματα στο συγγραφέα του βιβλίου «Sex trafficking», Σιντάρθ Καρά, κατά τη διάρκεια του οδοιπορικού του σε τέσσερις ηπείρους.

Ένας ανίερος πόλεμος εναντίον των γυναικών.

Απάγονται από τις οικογένειες τους στο δρόμο, στα αεροδρόμια, ακόμα και στα σπίτια τους και πωλούνται λαθραία σαν φορτία.

Γίνονται αντικείμενα εμπορίου σαν ζώα και κανένας δικός τους δεν μαθαίνει τίποτα για αυτές.

Κάθε χρόνο εκατομμύρια γυναίκες και παιδιά απάγονται, παραπλανούνται, αποπλανούνται ή πωλούνται με στόχο την εξαναγκασμένη σεξουαλική εκμετάλλευση από χιλιάδες άντρες.

 

Το κύκλωμα έχει δικές του νόρμες και δικούς του κανόνες.

Προσωπικά έγγραφα, διαβατήρια και ταυτότητες καταλήγουν δια παντός στα χέρια των εμπόρων.

Τα ονόματα των γυναικών αλλάζουν. Το ίδιο και ο τόπος διαμονής τους.

Στοιβαγμένες σαν ζώα σε διαμερίσματα δύο επί δύο.

Το βράδυ πεζοδρόμιο ή βίζιτες στα ξενοδοχεία. Πάντα με τη συνοδεία μπράβων.

Οι δε πελάτες, περάν πάσης αμφισβήτησης και υποψίας. Συνεργοί σε ένα θανάσιμο έγκλημα.

Η τιμή της καθεμιάς υπολογίζεται ανάλογα με το μέγεθος του κέρδους που μπορεί να αντληθεί απ’ αυτήν μετά.

Αντίθετα με τα ναρκωτικά που πρέπει να καλλιεργηθούν, να μαζευτούν και να συσκευαστούν, το γυναικείο σώμα δεν έχει ανάγκη από καμία τέτοιου είδους «επεξεργασία» και διατίθεται έτοιμο προς άμεση και επαναλαμβανόμενη κατανάλωση.

Σιωπηλές κραυγές πίσω από κλειστές πόρτες, εγκλωβισμένες σε μια νοσηρή πραγματικότητα που ο Δυτικός κόσμος αρνείται να αναγνωρίσει και να αντιμετωπίσει.

Μια πραγματικότητα χιλιάδων ανθρώπων που υποφέρουν σιωπηρά δίπλα μας και εμείς την αγνοούμε.

Κάποτε ίσως και να απαξιούμε.

Μια πραγματικότητα που άλλοτε ψιθυρίζει και άλλοτε ουρλιάζει με την ελπίδα ότι κάποιος θα την προσέξει και θα την αλλάξει.

Το δουλεμπόριο του σεξ δεν θέτει κανενός είδους διλήμματα.

Η πορνεία σε αυτή την περίπτωση δεν είναι κάτι μεταξύ ανάγκης και επιλογής.

Ούτε παρέκκλιση ή παράβαση.

Πρόκειται για την άλλη όψη της κόλασης, που ούτε στον χειρότερο σου εφιάλτη δεν θα ήθελες να ζήσεις.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

eyedoll.gr

Σφύρα μου κλέφτικα!


Άρια Σωκράτους

«Αγαπημένη, μοναδική μου φίλη τι κάνεις, μου έλειψες», τσίριζε ασύστολα στην άλλη άκρη του τηλεφώνου η φίλη μου η Μάτα.

«Δεν τη γλιτώνω τη βλάβη στο λαβύρινθο η γυναίκα με αυτή τη τσιρίδα. Λέγε γρήγορα τι θέλεις, επειδή για να αρχίσεις εσύ τις γαλιφιές από το πρωί ξημέρωμα, σίγουρα κάτι θέλεις και μάλιστα πολύ».

Τη Μάτα την ήξερα καλύτερα και από την παλάμη του δεξιού μου χεριού.

Όταν ήθελε κάτι, έσκιζε τον Κοέλιο στα δυο για να το αποκτήσει.

Στην ίδια τάξη από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας, την είχα πλέον γεννήσει.

Την τελευταία φορά που άρχισε τα καλοπιάσματα, καταλήξαμε και οι δυο με διήμερη αποβολή και με τη μάνα μου σε κατάσταση καταστολής για δύο μήνες.

Από τότε μου έμεινε το κουσούρι. Άκουγα κτητικές αντωνυμίες και γινόμουνα λαγός.

-Θέλω μια μικρή, τόση δα χαρούλα για τη φιλενάδα σου, που έκανε τόσα για σένα στο πέρασμα των αιώνων από τότε που ήμασταν μικρές και άβγαλτες. Θυμάσαι που είχα πει στον πατέρα σου ότι ήταν τα γενέθλια μου για εβδομηκοστή φορά σε ένα χρόνο για να έρθεις στο πάρτι του σχολείου που δεν σ’ άφηνε;

-Θυμάσαι που ήσουν τόσο βούρλο και του είπες ότι έκλεινες δεκαπέντε και μισό και δεν με άφησε να ξεμυτίσω για το υπόλοιπο του έτους;

-Δεν φταίω εγώ. Μπερδεύτηκα από τις τόσες φορές που μου έκανες γενέθλια.

-Λέγε τι θες και γρήγορα.

-Να παρακολουθήσουμε τον Χάρη. Υποψιάζομαι ότι με απατά.

Στις εννιά, ακούει και ο κουφός, σκέφτηκα.

Στα επτά χρόνια σχέσης τους, τα κέρατα της είχαν φτάσει στον Ισημερινό.

Ρωσίδες, Ρουμάνες, Βουλγάρες, Ασιάτισες, Αφρικανές, απ’ όλα είχε ο μπαξές.

Αν μη τι άλλο, δεν μπορούσε κανένας να κατηγορήσει το αγόρι για ρατσισμό.

Όλες οι φυλές του Ισραήλ παρέλασαν από το κρεβάτι του.

Η Μάτα όμως, χαμπάρι δεν έπαιρνε. Στην καρακοσμάρα της και ακόμα παραπέρα.

Η απάντησή μου ήταν σαφής, πλην μάταιη…

-Κατίνα εγώ για τον Χάρη, δεν γίνομαι!

-Σου λέω ότι με κερατώνει κι εσύ αγρόν αγόρασες; Ανακάλυψα χθες βράδυ στο κινητό του ένα μήνυμα που το έστειλε μια με το ψευδώνυμο «λέοντας».

-Αφού το έστειλε λέοντας και όχι σκορπιός, είχες τύχη βουνό. Εμένα πάλι, κάτι σε αρσενικό αποστολέα μου κάνει.

-Κι ο αρσενικός αποστολέας θα του έγραφε «Παρήγγειλα από το e bay το καινούριο δαντελωτό κόκκινο σετάκι της Victoria Secret. Ανοίξαμε και σας περιμένουμε στο γνωστό μέρος με τη συνοδεία σαμπάνιας»; Μη μου βάζεις τέτοιες ιδέες!

-Ε, τότε σε κερατώνει Μάτα μου. Ηλίου φαεινότερο.

-Γι’ αυτό σου λέω να πάμε να τον παρακολουθήσουμε.

-Τσάμπα κόπος. Γίνεσαι κατίνα και παρακολουθείς όταν έχεις υποψία. Σε αυτή την περίπτωση υπάρχει βεβαιότητα. Απλά, πες του ότι ξέρεις.

-Κι αν απαντήσει πως τα φαινόμενα απατούν;

-Να του απαντήσεις κι εσύ πως το κόκκινο δαντελωτό στριγκάκι της Victoria κυκλοφόρησε και είναι γεγονός.

-Εγώ με τον Χάρη είμαστε μαζί μια ζωή. Δεν θα μας χωρίσει μια τσούλα επειδή ψωνίζει δαντελωτά βρακιά από τη Victoria Secret.

-Ενώ εσύ, από πού ψωνίζεις τα δικά σου;

-Δεν είναι αυτό το θέμα μας.

-Θα απαντήσω εγώ. Από το καλάθι της λαϊκής. Πώς περιμένεις μετά να εγερθεί το τείχος του Βερολίνου; Με το βρακί της γιαγιάς;  Αυτό είναι το θέμα μας.

-Εγώ δεν είμαι καμία της σειράς. Είμαι η Μάτα κι έχω αξιοπρέπεια κι επίπεδο.

-Τότε γίνε Μάτα Χάρι και σφύρα μου τον Χάρη…Φιλενάδα, αντί να καταστρώνεις σχέδια συνωμοσίας σαν τον πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών, βγες στα μαγαζιά και χρέωσε τις πιστωτικές σου ως τα τούμπανα. Ντύσου σαν θηλυκό και όχι σαν χαμάλης.  Γίνε τίγρης κι εξολόθρευσε τον λέοντα από το κρεβάτι του Χάρη.

Στο σημείο αυτό έκανε παύση δέκα δευτερολέπτων.

Άκουγα την αναπνοή της να κλιμακώνεται σαν καρδιογράφημα.

-Κλείνω. Πάω να σώσω τη σχέση μου. Ευχαριστώ για την κουβέντα. Όταν σε πιάνουν οι αναλαμπές σου, κεντάς.

Απέμεινα να κοιτάω το ακουστικό σαν χάνος.

Μερικές φορές εμείς οι γυναίκες έχουμε το μυαλό ως διακοσμητικό όργανο.

Διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο, τη στιγμή που όλα τα γεγονότα είναι εξόφθαλμα και απελπιστικά ξεκάθαρα.

Τα πράγματα είναι απλά. Τα πράγματα έστω, μπορεί να είναι και πολύ απλά.

Συμπεριφέρσου σαν γυναίκα και όχι σαν δεκανέας.

Δεν φταίει πάντα ο φονιάς, ακόμα κι αν είναι serial killer.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

eyedoll.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Ο Μαύρος Καβαλάρης»


Μαλούχος Γεώργιος Π

Πέθανε πάμφτωχος σε ένα δυάρι πάνω σε ένα ράντζο. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, αρνήθηκε να του φέρουν κρεβάτι λέγοντας ότι «τόσοι άνθρωποι μένουν σε παράγκες, εγώ θα έχω κρεβάτι;». Ο αδελφός του, σε μεγάλη ηλικία, χρειάστηκε να δουλέψει και πήγε στου Φιξ παγοπώλης. Τον ρώτησαν αν είχε συγγένεια με τον τρεις φορές πρωθυπουργό της Ελλάδας. Απάντησε «ναι, αλλά μην το πείτε ότι σας το είπα, γιατί θα με αναγκάσει να φύγω»…

Αξίζει να θυμηθεί κανείς τον Νικόλαο Πλαστήρα φέτος που συμπληρώνονται εξήντα χρόνια από το θάνατό του και, ειδικά σήμερα, ογδόντα χρόνια από το πραξικόπημά του το 1933, ένα από τα πολλά του ελληνικού Μεσοπολέμου. Ηταν μια μορφή που μπορεί να διδάξει πολλά με κυριότερα την ανιδιοτέλεια της προσφοράς στα κοινά, αλλά και, με αφορμή εκείνο το κίνημα, το πώς οι ακραίες πολιτικές συνθήκες μπορούν να οδηγήσουν ακόμα κι έναν τόσο μεγάλο πατριώτη, που είχε προσφέρει τεράστιες υπηρεσίες στην πατρίδα, να κάνει και μεγάλα λάθη.

Ο Πλαστήρας ήταν από τους μεγαλύτερους ήρωες αξιωματικούς των Βαλκανικών Πολέμων, της εμπλοκής της Ελλάδας στον Πρώτο Παγκόσμιο, της Μικρασιατικής Εκστρατείας – έγινε θρύλος ως «Μαύρος Καβαλάρης» όλων αυτών των αγώνων.

Πρωτοστάτησε στην Εθνική Αμυνα του Βενιζέλου στον Διχασμό, ήταν κεντρικός παράγοντας της Επανάστασης του Στρατού και του Στόλου μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κράτησε, με πρωταγωνιστή τον Θεόδωρο Πάγκαλο, όρθια την Ελλάδα μέσα από τη Στρατιά του Εβρου που έδωσε στον Ελευθέριο Βενιζέλο ένα πολύ μεγάλο και αποτελεσματικό όπλο στη Συνθήκη της Λωζάννης.

Στο κοινωνικό πεδίο, ήταν ο άνθρωπος που μοίρασε τη γη των μεγάλων τσιφλικιών στους αγρότες, εφαρμόζοντας μια πραγματικά πρωτοπόρα, επαναστατική κοινωνική πολιτική. Σαν σήμερα, το 1933, ο Πλαστήρας κάνει κίνημα εναντίον του Τσαλδάρη ο οποίος είχε μόλις κερδίσει τις εκλογές: η ιστορία, δεν του συγχώρεσε, και δικαίως, εκείνο το κίνημα. Αποτυγχάνει και διαφεύγει στο εξωτερικό. Από τη Γαλλία, το 1937, ξεκινά τον αγώνα κατά της δικτατορίας Μεταξά.

Επέστρεψε στη μεταπολεμική Ελλάδα και προσπάθησε να αποτρέψει τον Εμφύλιο Πόλεμο. Δεν τα κατάφερε. Επί πρωθυπουργίας του η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ. Εδωσε ψήφο στις γυναίκες, ενώ έκανε πολλά, που λίγοι τα πρόσεξαν, για να επουλώσει τις μετεμφυλιακές πληγές. Το παλάτι δεν συμφωνούσε με την πολιτική της συμφιλίωσης: δεν επέτρεψε κανένα από τα μέτρα που ο Πλαστήρας ήθελε να λάβει, όπως την κατάργηση των στρατοδικείων, την απελευθέρωση των εκτοπισμένων, την κατάργηση της θανατικής ποινής. Παρά τη θέλησή του και τη διακηρυγμένη αντίθεσή του, επί πρωθυπουργίας του εκτελέστηκε ο Νίκος Μπελογιάννης. Ηδη πολύ άρρωστος, κατέρρευσε όταν έμαθε την είδηση – είχαν λειτουργήσει άλλοι, εξωθεσμικοί πόλοι εξουσίας…

Σήμερα ουδείς τον θυμάται. Αυτό, δεν είναι φυσικά πρόβλημα για τον ίδιο. Μήπως είναι όμως για τη χώρα;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tovima.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ : «Η Φιλοσοφία της Διαφθοράς»


Διαβάστε ένα άρθρο  με αφορμή την καταδίκη του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης, Β. Παπαγεωργόπουλου, αλλά και τις παλαιότερες περιπτώσεις Κουτσόγιωργα, Μαντέλη, Τσουκάτου και Τσοχατζόπουλου και τη στάση που κράτησαν τα κόμματά τους

Παύλος Ελευθεριάδης

Η καταδίκη του πρώην δημάρχου και  βουλευτή Θεσσαλονίκης Βασίλη Παπαγεωργόπουλου για καταχρήσεις πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι η πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία μας που προβεβλημένο κομματικό στέλεχος περνά το κατώφλι της φυλακής έχοντας καταδικαστεί για διαφθορά.

Δεν είναι  φυσικά η μόνη εκκρεμής τέτοια υπόθεση. Εξίσου ιστορική είναι η για πρώτη φορά προσεκτική διερεύνηση Υπουργού Αμύνης, του Άκη Τσοχατζόπουλου, ο οποίος παραμένει σήμερα προφυλακισμένος για την διαχείριση των δισεκατομμυρίων που του εμπιστεύτηκε ο ελληνικός λαός για τις αμυντικές μας δαπάνες (φυσικά, μέχρι την ετυμηγορία, ισχύει γι αυτόν, και για κάθε άλλον, το τεκμήριο της αθωότητος). Και στις δύο περιπτώσεις, όπως και στις παλιότερες περιπτώσεις Κουτσόγιωργα, Μαντέλη, Τσουκάτου, Κεφαλογιάννη και άλλων, τα κόμματά τους κράτησαν μια εντυπωσιακά συγκρατημένη στάση. Θεώρησαν ότι οι ύποπτοι ή αποδεδειγμένα εγκληματίες ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις αιτία της οποίας ήταν αποκλειστικά ο κακός χαρακτήρας τους. Η απάντηση ΠαΣοΚ και ΝΔ ήταν να θέσουν τους εμπλεκομένους «εκτός κόμματος», ακόμα και όταν, όπως στις περιπτώσεις Παπαγεωργόπουλου και Τσοχατζόπουλου, τα στοιχεία δείχνουν ότι η εγκληματική δράση ήταν προϊόν καλά οργανωμένης κομματικής συμμορίας που έδρασε συστηματικά για ολόκληρο το διάστημα που παρέμειναν στην εξουσία. Σε καμμία περίπτωση δεν ξεκίνησαν ΠαΣοΚ και ΝΔ εσωτερική έρευνα για να διαπιστωθεί πώς αυτές οι συμμορίες επιβίωσαν μέσα σε δημοκρατικά κόμματα και πώς κανείς δεν πήρε είδηση τι μαγειρευόταν στο διπλανό κομματικό επιτελείο.

Μάλιστα, παρά την ομοβροντία περιστατικών που  έχουν πλήξει το κόμμα του, στην ομιλία του στο Συνέδριο του ΠαΣοΚ, ο κ. Βενιζέλος αναφέρθηκε μόνο μια  φορά στην διαφθορά, λέγοντας αόριστα  ότι το ΠαΣοΚ συνδέθηκε με ‘αδιανόητα φαινόμενα διαφθοράς’. Προφανώς αυτά ήταν αδιανόητα διότι η ατμόσφαιρα μέσα στο ΠαΣοΚ, κατά τον αρχηγό του φυσικά, ήταν πάντα ατμόσφαιρα αγνού πολιτικού προβληματισμού, ανιδιοτελούς προσφοράς και γνήσιας αυτοθυσίας. Ίσως αυτή να είναι η εντύπωση του κ. Βενιζέλου. Και όμως η επόμενη φράση του στην ίδια ομιλία ήταν ότι το ΠαΣοΚ συνδέθηκε ‘με συντεχνιασμούς κρατικιστικού χαρακτήρα’. Μα τί άλλο κάνει ο συντεχνιασμός από το να λεηλατεί το κράτος με διεφθαρμένο τρόπό; Στο ακροατήριο του κ. Βενιζέλου στο συνέδριο βρισκόταν και ο κ. Παύλος Γερουλάνος ο οποίος τον Δεκέμβριο του 2011 δήλωσε με μεγαλύτερη ακρίβεια: ‘κατά τη διάρκεια της μακράς πορείας του, το Κίνημά μας έχει ανεχθεί ή ακόμα και αναθρέψει και πρακτικές που δεν συνάδουν με τα πιστεύω του: το βαθύ και ανοικονόμητο κράτος, τη σκληρή συντεχνιακή γραφειοκρατία, τη διαφθορά στη δημόσια διοίκηση και κάποιες εκφάνσεις του συνδικαλισμού που ντροπιάζουν ακόμα και αυτούς που εκπροσωπούν’. Τα ίδια δηλώνουν τακτικά ο πρώην Αντιπρόεδρος Θεόδωρος Πάγκαλος, ο πρώην υπουργός και Γραμματέας του ΠαΣοΚ Γιάννης Ραγκούσης  και πλείστα άλλα διακεκριμένα στελέχη του ΠαΣοΚ. Και όμως, το επίσημο ΠαΣοΚ θεωρεί την διαφθορά ‘αδιανόητη’ και δεν λαμβάνει κανένα εσωτερικό μέτρο για την καταπολέμησή της.

Η στάση της  Νέας Δημοκρατίας είναι εντελώς  παράλληλη. Υπενθυμίζω ότι η συμμορία του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου έκλεβε τον δήμο Θεσσαλονίκης διότι διεξήγαγε τις συναλλαγές της σε μετρητά, κάτι που θα έπρεπε να χτυπήσει καμπάνες σε ολόκληρο τον κομματικό και διοικητικό μηχανισμό της ΝΔ και του Δήμου Θεσσαλονίκης. Για την αδιαφορία τους πολλοί άλλοι είναι συνεπώς συνυπεύθυνοι. Αντί όμως η ΝΔ να ζητήσει δημόσια συγνώμη διότι δεν είχε θεσμούς ελέγχου και λογοδοσίας στο κόμμα ή στον δήμο και αντί να ανακοινώσει βαθειά μεταρρύθμιση στις εσωτερικές της διαδικασίες, απλά κατηγορεί τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο για την υποτίθεται ιδιωτική φαυλότητά του. Ένα κοινοβουλευτικό κόμμα όμως θα αναγνώριζε την ευθύνη του να έχει διαρκείς εσωτερικούς κανόνες που να εμποδίζουν όχι μόνο την διαφθορά αλλά και κάθε υποψία διαφθοράς. Αυτή είναι η ευθύνη των πολιτικών κομμάτων στην δημοκρατία.

Η αδιαφορία των κομμάτων για εσωτερικούς θεσμούς δείχνει  ασυγχώρητη ανοχή προς την διαφθορά αλλά και βαθειά άγνοια των κανόνων του κοινοβουλευτισμού – κάτι στο οποίο ούτε η ΔημΑρ ούτε ο ΣυΡιΖα διαφέρουν. Σε ώριμες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες τα κόμματα και οι κυβερνήσεις έχουν συλλογική ευθύνη. Αν κάποιος υπουργός κάνει κάτι ανήθικο, ή αν ένα κομματικό στέλεχος εκτεθεί σε θέμα διαφθοράς, τότε όλο το κόμμα ή όλη η κυβέρνηση ελέγχεται. Ο αρχηγός του κόμματος ή ο πρωθυπουργός καλείται να εξηγήσει πώς και στήριξε το πρόσωπο αυτό, ποιες διαδικασίες είχε το κόμμα ώστε να προλαμβάνει τέτοια φαινόμενα και να εξηγήσει πώς ο διεφθαρμένος μπόρεσε να δράσει μέσα στο κόμμα. Στα  κοινοβουλευτικά κόμματα κυριαρχεί η φιλοσοφία ότι έχουν υποχρέωση προς τους ψηφοφόρους τους να έχουν διαρκείς θεσμούς ελέγχου και λογοδοσίας, που να αποτρέπει όχι μόνο διαφθορά αλλά και καθε υποψία ή εντύπωση πιθανής διαφθοράς.

Η ανοχή της  Νέας Δημοκρατίας και του ΠαΣοΚ στην διαφθορά είναι όμως παράγωγο όχι μόνο της αδιαφορίας και ανικανότητας των στελεχών τους αλλά και της ιδιόμορφης πολιτικής φιλοσοφίας τους. ΠαΣοΚ και ΝΔ έχουν αποτελεσματικά εισάγει στην πολιτική μας ζωή την θεωρία ότι οι εκλεγμένοι εκπρόσωπου του λαού μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς κανένα έλεγχο. Η πολιτική αυτή φιλοσοφία, ένας ιδιότυπος «πλειοψηφισμός», ξεκίνησε στην Ελλάδα έμμεσα από τα γραπτά του Καθηγητή Δημήτρη Τσάτσου, που υποστήριζε (στο Συνταγματικο Δικάιο Ι) ότι δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο σε μια δημοκρατία παρά μόνο ό,τι αποφασίζει η πλειοψηφία. Ο Τσάτσος ανέδειξε την αρχή της πλειοψηφίας ως την διαδικασία που ακριβώς όπως και σε μια άμεση δημοκρατία έτσι και στην αντιπροσωπευτική, σώζει δια της συλλογικής και συνεχούς ψήφου την πολιτική κοινωνία από τις διαφωνίες και συγκρούσεις της. Η πλειοψηφική εκλογή κατά τον Τσάτσο παράγει ένα αποτέλεσμα που δεσμεύει όλους και επιτυγχάνει την συναίνεση.

Δυστυχώς  οι απόψεις του Τσάτσου – σωστές ή λάθος δεν εξετάζω εδώ – μεταμορφώθηκαν από τα ελληνικά κόμματα και από συνταγματολόγους που έγιναν βουλευτές και υπουργοί σε κάτι τελείως διαφορετικό. Στα χέρια τους ο πλειοψηφισμός έγινε μια πολιτική θεωρία ανεύθυνης διακυβέρνησης που θα ονομάσω «ψευδο-πλειοψηφισμό». Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, δημοκρατία είναι ό,τι επιθυμούν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί της πλειοψηφίας. Η θεωρία αυτή είναι «ψευδο-πλειοψηφική» διότι διαπράττει το σφάλμα να ταυτίζει την συγκεκριμένη ψήφο με την αδιευκρίνιστη πρόθεση του εκπροσώπου δηλαδή ταυτίζει την όποια βούληση των εκλεγμένων βουλευτών και υπουργών με την υποτιθέμενη βούληση της πλειοψηφίας, παραποιώντας την άποψη του Τσάτσου ο οποίος μιλούσε για συγκεκριμένες απόψεις, όχι για την διακριτική ευχέρεια των εκλεγμένων αξιωματούχων.

Η ταύτιση  εικαζόμενης πλειοψηφίας των απόψεων με τα εκλεγμένα σε δημόσιες θέσεις πρόσωπα ήταν μια ιδεολογική παγίδα, που συνειδητά ή ασυνείδητα στήθηκε από τους θεωρητικούς του ΠαΣοΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Αυτή επέτρεψε στα εκλεγμένα στελέχη ΠαΣοΚ και ΝΔ να καλύψουν την αυθαιρεσία τους με την επίκληση μιας απλούστατης δήθεν δημοκρατικής νομιμοποίησης. Η θεωρία τους επικαλείται την βούληση ή την έγκριση της πλειοψηφίας για την οποιαδήποτε αυθαιρεσία των κρατούντων. Με τον τρόπο αυτό απέκρουαν κάθε διαδικασία λογοδοσίας ως μη νομιμοποιημένη και εν τέλει ως αντιδημοκρατική. Η αντίκρουση της εντελώς κρατούσης θεωρίας αυτής στους διαδρόμους του ΠαΣοΚ και της ΝΔ, ήθελε και υπονομή και θάρρος. Ποιός ήθελε να επιχειρηματολογήσει εναντίον της «δημοκρατίας»; Και όμως, δημοκρατία δεν είναι ούτε ήταν ποτέ η αυθαιρεσία.

Στην πορεία, επικαλούμενοι την πονηρή αυτή θεωρία, ΠαΣοΚ και ΝΔ προστάτευσαν τα στελέχη τους από οποιονδήποτε στην πράξη έλεγχο τις πράξεις των υπουργών, βουλευτών, δημάρχων και των συμβούλων τους ως των μόνων νομιμοποιημένων και έτσι διέλυσαν τον μηχανισμό του κράτους, την δημόσια διοίκηση τους δήμους και την αστυνομία, μετατρέποντάς τα σε κομματικά φέουδα αυταρχικώς και ασυναρτήτως διοικούμενα. Επιστέγασμα της θεωρίας αυτής ήταν η ενίσχυση του ειδικού καθεστώτος της ποινικής ευθύνης των υπουργών στην συνταγματική αναθεώρηση του 2001 (με  εισηγητή της πλειοψηφίας τον Ευάγγελο Βενιζέλο) και η διατήρηση της πλήρους ασυλίας των βουλευτών. Μια παράλληλη διαδικασία αναπτύχθηκε στα συνδικάτα του δημόσιου τομέα αλλά και τα πανεπιστήμια, όπου οργανωμένα συμφέροντα επικαλούνται το «δημοκρατικό» δικαίωμα που πηγάζει από την συλλογική εκπροσώπηση για να διαλύουν τους θεσμούς της έρευνας και της γνώσης.

Τα ελληνικά κυβερνητικά κόμματα δεν είναι βέβαια μόνα τους στην ταύτιση ηγεσίας και δημοκρατίας. Αυτή ακριβώς είναι η πρακτική των κομμουνιστικών κομμάτων αλλά και παράλληλων εξωκοινοβουλευτικών (ή και τρομοκρατικών) οργανώσεων με επιρροή στις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις, των οποίων η ηγεσία πάντοτε αφουγκράζεται τη βούληση του απλού κόσμου και  δρά ακριβώς στο όνομα των – υποτίθεται – γνησίων συμφερόντων του λαού. Αυτή ακριβώς ήταν και η πολιτική φιλοσοφία της «λαϊκής κυριαρχίας» του γερμανού φιλοσόφου Carl Schmitt (ο οποίος εκτός από εξέχων γερμανός συνταγματολόγος υπήρξε και ο μεγαλύτερος θεωρητικός υποστηρικτής του Χίτλερ), τον οποίον διαβάζει και η ελληνικη ακροδεξιά. Κατά την Συνταγματική Θεωρία (Verfassungslehre) του Schmitt  σε μια συνταγματική πολιτεία η μόνη κυρίαρχη δύναμη είναι η γνώμη της πλειοψηφίας – ούτε καν η έκφρασή της δια των εκλογών – και άρα αφού ο Χίτλερ ήταν εξαιρετικά δημοφιλής, είχε τον κυρίαρχο λαό με τον μέρος του. Αν η πλειοψηφία ή το «έθνος» απλώς επιθυμεί κάτι, αυτή οφείλει να είναι η κυρίαρχη και βούληση του κράτους. Αν η πλειοψηφία τεκμαίρεται ότι εκχωρεί την κρίση της στους ηγέτες του τάδε ή δείνα κόμματος, τότε οι ηγέτες αυτοί γίνονται «δημοκρατικά νομιμοποιημένοι» και άρα οι μόνοι γνήσιοι εκφραστές μιας χώρας, η ενός κόμματος ή ενός σωματείου.

Ευτυχώς οι μεταπολεμικές εξελίξεις στην Ευρώπη, με την άνοδο του κράτους δικαίου, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την σταδιακή ενίσχυση θεσμικών αντιβάρων στα πλαίσια της ΕΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης μείωσαν στο ελάχιστο την θεωρητική και πρακτική επιρροή του ψευδο-πλειοψηφισμού στην Δυτική τουλάχιστον Ευρώπη. Η Γερμανία για παράδειγμα έχει πάει στο άλλο άκρο και κυβερνάται υπό τον διαρκή έλεγχο του υπερδραστήριου Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου (του οποίου τα μέλη, παραδόξως ίσως, διορίζονται από τα κόμματα). Η θεωρία του πλειοψηφισμού επικρατεί σήμερα μόνο σε εθνικιστικές δικτατορίες ή ημιδικτατορίες και σε κομμουνιστικά καθεστώτα. Παντού αλλού, και ευτυχώς τα τελευταία δύο χρόνια και στην γειτονιά μας στον αραβικό κόσμο, επικρατεί η φιλοσοφία των δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου και της λογοδοσίας μέσα στο κοινοβούλιο.

Η φιλοσοφία  του ψευδο-πλειοψηφισμού έχει όμως ριζώσει σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης και στα ΜΜΕ και έχει σήμερα σημαντικές παρενέργειες.

  • Πρώτον γεννά μια εχθρική στάση προς οποιαδήποτε θεσμικά αντίβαρα: την Βουλή, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τις Ανεξάρτητες Αρχές, αφού το υποτιθέμενο μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας στο οποίο στηρίζεται ο ψευδο-πλειοψηφισμός δεν χρειάζεται εξ’ ορισμού θεσμούς λογοδοσίας.
  • Δεύτερον, η  φιλοσοφία αυτή είναι εχθρικά διακείμενη προς την δικαστική εξουσία ακόμα και όταν αυτή  ερευνά τα ποινικά αδικήματα των πολιτικών ηγετών. Έτσι συχνά ακούμε μια δικαστική έρευνα να καταδικάζεται ως «ποινικοποίηση» της πολιτικής και άρα ως δήθεν αντιδημοκρατική. Φυσικά τίποτε δεν είναι ψευδέστερο: η δημοκρατία δεν υπάρχει χωρίς  την σχολαστική τήρηση των κανόνων από όλους και την αυστηρή εφαρμογή τους από τα δικαστήρια. Στην Βρετανία για παράδειγμα ουδείς διαμαρτυρήθηκε όταν ο τότε πρωθυπουργός Tony Blair εκλήθη από την αστυνομία για να καταθέσει ως ύποπτος για παραβίαση του νόμου για την χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων (η υπόθεση ερευνήθηκε και μετά από ενδελεχή έρευνα ετέθη στο αρχείο). Σε μια ακόμα πιο εντυπωσιακή υπόθεση το 2010 ο εκλεγείς βουλευτής Phil Wollas εξέπεσε από την έδρα του και στερήθηκε τα πολιτικά του δικαιώματα για τρία χρόνια διότι το δικαστήριο (ως ειδικό εκλογοδικείο) διαπίστωσε ότι εν γνώσει του διέδωσε ψεύδη κατά την προεκλογική εκστρατεία για τον κυριότερο αντίπαλό του. Συνεχή παραδείγματα δικαστικών ελέγχων των ισχυρών υπάρχουν στη Γαλλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ και αλλού.
  • Τρίτον, η θεωρία του ψευδοπλειοψηφισμού έχει μειώσει την αυτοπεποίθηση του ανεξάρτητου τύπου, αφού η λογοδοσία των πολιτικών δεν γίνεται με βάση κάποιο αντικειμενικό κώδικα τιμιότητας, ευθύτητας ή αξιοκρατίας, παρά μόνο με όρους δημοφιλίας και δημόσιας έγκρισης– ώστε οι επικριτές των πολιτικών συχνά κατηγορούνται ως «ηθικολόγοι». Οι όροι ευσυνείδητης άσκησης της δημοσιογραφίας και οι κανόνες δεοντολογίας έχουν και αυτοί υποχωρήσει.
  • Τέταρτον, η θεωρία αυτή μειώνει τα πολιτικά κόμματα αποκλειστικά σε μηχανισμούς εξουσίας χωρίς κανένα πολιτικό περιεχόμενο, κυριολεκτικά σε κοινοπραξίες εξυπηρετήσεων. Ο ρόλος του ελληνικού πελατειακού κόμματος, ιδίως ΠαΣοΚ, ΝΔ αλλά και σήμερα του ΣυΡιζΑ, είναι να ανταλλάσσει την ικανοποίηση της φιλοδοξίας των ηγετών (για θέσεις, αξιώματα, τιμές)  με την ικανοποίηση της αρπακτικότητας των μελών (για επιρροή, διορισμούς, προαγωγές ή και καταχρήσεις). Η φιλοσοφία αυτή έχει δημιουργήσει κόμματα χωρίς ιδεολογική πυξίδα, με μοναδικό κριτήριο την εκλογική απήχηση ή και απλά την πρόσκαιρη δημοφιλία (δηλαδή την αποφυγή του «πολιτικού κόστους») και συγκολλητικό υλικό μόνο την απληστία. Έτσι μπορούν να υπόσχονται τα πάντα σε όλους, χωρίς να σκανδαλίζονται τα μέλη, χωρίς εσωτερική δημοκρατία, χωρίς εκπροσώπηση μόνιμων συμμαχιών στην κοινωνία και χωρίς κατανόηση της λογοδοσίας και ευθύνης που απαιτεί ο κοινοβουλευτισμός. Γι αυτό ούτε το ΠαΣοΚ ζητά συγνώμη για τον Άκη, ούτε η ΝΔ για τον Παπαγεωργόπουλο αλλά ούτε και ο ΣυΡιζΑ για το συχνό κήρυγμα μίσους του Στάθη Παναγούλη ή άλλων βουλευτών του. Κανείς από αυτούς δεν δέχεται ότι η ευθύνη του κοινοβουλευτικού κόμματος είναι συλλογική. Το κόμμα είναι για ΠαΣοΚ, ΝΔ και Σύριζα μια κοινοπραξία φιλοδοξίας, όχι οργανωμένη συλλογικότητα που προωθεί συγκεκριμένες απόψεις για το κοινό καλό.

Πιστεύω ότι  τα θέματα αυτά είναι σήμερα μερικά από τα πιο σημαντικά για την  μεταρρύθμιση της χώρας μας. Η Ελλάδα δεν θα ξεκολλήσει από το τέλμα αν δεν αναμετρηθεί ευθέως και δημοσίως με τις νοοτροπίες αυτές. Το ελληνικό συνταγματικό δίκαιο ξεκάθαρα απορρίπτει τον ψευδο-πλειοψηφισμό διότι αυτός παρερμηνεύει την φιλοσοφία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η παράδοσή μας, αντίθετα, όπως ακριβώς και οι άλλες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες της Ευρώπης, δίνει έμφαση στο κράτος δικαίου, στα ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες και την διαρκή λογοδοσία και δημοσιότητα μέσα σε κοινοβουλευτικές διαδικασίες και την πάταξη της διαφθοράς από όπου και αν προέρχεται. Αλλά αυτό δεν αρκεί σήμερα. Το επιχείρημα πρέπει να βγεί πιο μπροστά στον δημόσιο λόγο. Πρέπει να εξηγήσουμε ότι το κόμμα δεν είναι μηχανισμός κατάληψης της εξουσίας αλλά αναγκαίος και κρίσιμος πολιτικός θεσμός διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και σχεδιασμού πολιτικής στη βάση κοινών πολιτικών αρχών.

Στις σημερινές συνθήκες η ιδεολογική διαμάχη μεταξύ κοινοβουλευτισμού και ψευδο-πλειοψηφισμού έχει πάρει υπαρξιακό χαρακτήρα για την Ελλάδα. Η διατήρηση του σημερινού σκοτεινού καθεστώτος για τα οικονομικά των κομμάτων διατηρείται στο όνομα της «βούλησης της πλειοψηφίας». Η αυθαιρεσία της κομματοκρατίας στην δημόσια διοίκηση σήμερα κρύβεται πίσω από το φύλο συκής της αρχής της πλειοψηφίας. Η πλήρης έρευνα και τιμωρία των πολιτικών που διασπάθισε το δημόσιο χρήμα ενώ είναι απολύτως αναγκαία για την κάθαρση και ανανέωση της δημοκρατίας μας, συγκρούεται στο εμπόδιο της δήθεν «δημοκρατικής νομιμοποίησης». Η διατήρηση σκοτεινών συνδικαλιστικών ηγεσιών στηρίζεται σε έωλες εκλογικές διαδικασίες που δεν αντιπροσωπεύουν κανένα. Η φιλοσοφία του πλειοψηφισμού εξασφαλίζει την στασιμότητα της χώρας και την αδυναμία της να βγει από την κρίση.

Ελπίζω σύντομα  να βρεθούν στο προσκήνιο οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις που όχι μόνο θα μιλήσουν καθαρά για την διαφθορά και τα εγκλήματα της αρπακτικής κομματοκρατίας που κατέστρεψε τη χώρα, αλλά θα συγκρουστούν με την ίδια την στρεβλή λογική του ψευδο-πλειοψηφισμού. Μια τεράστια δουλειά που πρέπει να κάνουν οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας είναι να θυμήσουν στο εκλογικό σώμα ότι οι θεσμοί της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας εγγυώνται πάνω από όλα την τήρηση των συνταγματικών κανόνων της δημόσιας ζωής, κανόνων που προστατεύουν κάθε πολίτη εξίσου. Οι προοδευτικές δυνάμεις θα πρέπει να αναδείξουν τόσο με τα λόγια τους όσο και με το παράδειγμά τους την ανάγκη διαρκούς λογοδοσίας στην δημόσια ζωή, την αξία του κράτους δικαίου, την αρετή της αυστηρής δικαιοσύνης αλλά και τους διακριτούς ρόλους δικαστών, βουλής και εκτελεστικής εξουσίας. Οι δυνάμεις αυτές μπορεί να ανοίξουν στην πολιτική μας ζωή νέους ορίζοντες, ξαναβρίσκοντας το απλό και ξεκάθαρο νήμα της κοινοβουλευτικής μας παράδοσης.

* Ο Παύλος Ελευθεριάδης διδάσκει στην Νομική Σχολή του Παενπιστημίου της Οξφόρδης και σχολιάζει την επικαιρότητα στο twitter στο @PEleftheriadis

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

http://news247.gr/eidiseis/gnomes/pavlos-eleftheriadis/h_filosofia_ths_diafthoras.2152603.html

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Η επίθεση στις Σκουριές, η ΜΗ βία του Γκάντι, και η δύναμη της ψήφου»


Διαβάστε ένα άρθρο  για τα γεγονότα στις Σκουριές Χαλκιδικής και την αξία του να αντιδράς χωρίς βία

Κείμενο: Στάθης Διομήδης

«Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει το οφθαλμός αντί οφθαλμού είναι ότι θα καταλήξει να κάνει όλον τον κόσμο τυφλό» είχε πει ο Μαχάτμα Γκάντι.

Πριν λίγες ημέρες, όπως είναι γνωστό, έγινε επίθεση στις εγκαταστάσεις των μεταλλείων χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής. Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων κραδαίνοντας καραμπίνες και φορώντας αλεξίσφαιρα, επιτέθηκε στους άνδρες της ασφάλειας του μεταλλείου έβαλε φωτιά σε εγκαταστάσεις, μηχανήματα και δάσος και έφυγε περιλούζοντας με βενζίνη κάποιους από τους φύλακες απειλώντας να κάψει και τους ίδιους.

Είναι γεγονός ότι εξαρχής, στη συναλλαγή που έχει γίνει μεταξύ Ελληνικού κράτους και εταιρειών για το συγκεκριμένο μεταλλείο, έχουν υπάρξει εκτρωματικές συμφωνίες ενάντια στα συμφέροντα της χώρας και έχει καταστροφικές συνέπειες για το περιβάλλον. Κανείς σώφρων δεν το αμφισβητεί αυτό. Το κράτος πήρε 11 εκ ευρώ, για κοιτάσματα που ξεπερνούν τα δέκα δις ευρώ, επιδότησε με 15 εκ ευρώ την εταιρεία, έφτιαξε πρόγραμμα του ΟΑΕΔ για ανέργους κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της εταιρείας, για να έχει δωρεάν εργαζόμενους, χάρισε βουνά και δάση κτλ κτλ.

Σεβαστή η όποια οργή υπάρχει από όλους όσους αντιτίθενται σε αυτή την ανοίκεια συναλλαγή. Όμως θα πρέπει να υπάρξει σύνεση και προπάντων ψυχραιμία. Δε γνωρίζουμε ποιοι ήταν αυτοί που επιτέθηκαν στο μεταλλείο. Δε γνωρίζουμε εάν ήταν αγανακτισμένοι, «αγανακτισμένοι» με το αζημίωτο, ή άνθρωποι που εκπροσωπούσαν άλλου είδους συμφέροντα. Εκείνο που σίγουρα γνωρίζουμε είναι ότι μεγαλύτερο καλό στην συγκεκριμένη εταιρεία δεν μπορούσαν να κάνουν. Δωρεάν διαφήμιση και συμπάθεια είναι το αποτέλεσμα.  Όσα εκατομμύρια ευρώ και να έδινε η εταιρεία δε θα είχε τέτοιο αποτέλεσμα.

Με αφορμή αυτό το γεγονός δόθηκε η δυνατότητα στο κράτος να αυξήσει τον αυταρχισμό του. Σπεύδοντας ο Δένδιας στην περιοχή έστειλε το μήνυμα της κυβέρνησης σε όλους. Η κυβέρνηση θα στηρίξει με νύχια και με δόντια τους άρπαγες της δημόσιας περιουσίας, να μη φοβούνται. Ο εν λόγω υπουργός δεν έχει σπεύσει βέβαια ποτέ σε κάποια αυτοκτονία πολίτη ή σε κάποιο νοσοκομείο να δει διαδηλωτές αιμόφυρτους από τις δυνάμεις καταστολής που εξαπολύει κάθε φορά που διαμαρτύρονται. Είναι γνωστό ότι το δόγμα της πολιτικής ηγεσίας για την Ελληνική Αστυνομία είναι 90% καταστολή και μάλιστα βίαιη σε όποιον διεκδικεί δικαιώματα και μόνο 10% προστασία του πολίτη. Δράσεις όπως η πρόσφατη στις Σκουριές, αυξάνει το ποσοστό καταστολής στο εν λόγω δόγμα.

Η απάντηση στο κράτος καταστολής είναι αυτό που έγραφε ένα πανό στην τελευταία διαμαρτυρία των κατοίκων. «Στις δημοκρατίες αποφασίζουν οι κοινωνίες κι όχι τα ΜΑΤ κι οι εταιρείες». Τόσο απλά, τα έχει λύσει η ιστορία αυτά τα προβλήματα, χιλιάδες χρόνια πριν. Αυτό ισχύει βέβαια για όσους πιστεύουν στη Δημοκρατία και σέβονται τους θεσμούς…

Σαφώς και είναι βία το πλιάτσικο της χώρας. Σαφώς και είναι βία και μάλιστα με το σκληρότερο πρόσωπο η πείνα, η φτώχεια και η ανέχεια, όμως υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντίδρασης. Όπως η δικαιοσύνη με τα όποια προβλήματα, η ψήφος σε όλα τα επίπεδα εκλογών, η ειρηνικές κινητοποιήσεις, τα μποϋκοτάζ προϊόντων, το πάγωμα της οικονομικής δραστηριότητας κ.α.

Παρόλα όμως τα όσα συμβαίνουν το ερώτημα παραμένει: Η αντίδραση της κοινωνίας πρέπει να είναι βίαιη; Η απάντηση είναι όχι. Βροντερό ΟΧΙ. Ο Μαχάτμα Γκάντι, ο άνθρωπος που ενσάρκωσε τη θεωρία της ΜΗ βίας, και ενέπνευσε ολόκληρο τον Ινδικό Λαό και όχι μόνο, είχε πει και κάτι άλλο «Απορρίπτω τη βία, επειδή, ακόμα κι όταν φαίνεται να ωφελεί, το όφελός της είναι προσωρινό, ενώ η βλάβη που προκαλεί είναι μόνιμη». Σε τούτη τη φράση συνοψίζεται όλη η φιλοσοφία της μη βίας.

Ο Λαός πρέπει να καταλάβει τη δύναμή του. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των αυταρχικών κυβερνήσεων είναι ο ειρηνικός λαϊκός ξεσηκωμός. Ακόμη χειρότερα το μεγαλύτερο πρόβλημα τους, είναι η ψήφος. Τρανή απόδειξη η χθεσινές εκλογές στην Ιταλία που οι Ιταλοί ψηφοφόροι τρομοκράτησαν το Γερμανικό επεκτατισμό και τους δορυφόρους του μόνο με την ψήφο τους.

Υ.Γ. Δύο φορές έχει δείξει φόβο ο Γερμανικός επεκτατισμός τα τελευταία χρόνια, εάν δούμε τις δηλώσεις των εκφραστών του. Μία στις εκλογές του καλοκαιριού στην Ελλάδα μην τυχόν και δεν κυβερνήσουν οι εκλεκτοί του και μία εχθές στις Ιταλικές εκλογές για τον ίδιο λόγο. Τι μεγαλύτερη απόδειξη από τη δύναμη του Λαού και της ψήφου απέναντι στην όποια βία;

*Ο Στάθης Διομήδης είναι αρθρογράφος, με σπουδές στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, εθελοντής διασώστης, αλλά και συντονιστής της εθελοντικής ομάδας ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «H άλογη Ευρώπη»


Διαβάστε ένα άρθρο  γιατί το «Γερμανικό Όνειρο» έχει γεύση αλόγου και η ζωή μας στη λιτότητα εξελίσσεται σε δυστοπικό θρίλερ

Νίκος Άγουρος

Η οσμή μιας τριτοκοσμικής Ευρώπης αναδύεται καθημερινά  και τα λαζάνια αλόγου είναι απλώς η αφορμή. Πριν λίγες ημέρες δυο γερμανοί πολιτικοί πρότειναν να μοιραστούν στους φτωχούς τα χιλιάδες πακέτα λάζανια με κρέας αλόγου που αποσύρθηκαν από τα σούπερ μάρκετ.

Η ιδέα ανήκει στον Hartwig Fischer, νομικό συνεργάτη του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών της Ανγκελα Μέρκελ, ο οποίος δήλωσε ότι είναι κρίμα να πεταχτούν τόσα τρόφιμα. Για να το αποδείξει φωτογραφήθηκε στην εφημερίδα Bild τρώγωντας τα επίμαχα λαζάνια και σχολιάζοντας τη νοστιμιά τους. Ο υπουργός ανάπτυξης της Γερμανίας Dirk Niebel έβαλε πλάτη στην αλλόκοτη καμπάνια δηλώνοντας «ότι στη Γερμανία δεν μπορούμε να πετάμε φαγητό που είναι καλό, όταν υπάρχουν πεινασμένοι σε όλο τον κόσμο που δεν έχουν να φάνε». Οι γερμανικές εταιρείς Dreistem-Konserven και Vossko κατηγορούνται ότι εκούσια διέθεταν προϊόντα που περιείχαν κρέας αλόγου, αν και μετατοπίζουν τις ευθύνες σε συνεργαζόμενους προμηθευτές και εταιρίες φαντάσματα. Το σκάνδαλο έφτασε και στα καλύτερα σπίτια. Ισχυρές φίρμες, όπως τα IKEA και η Nestle, αποσύρουν ήδη προϊόντα στα οποία εντοπίστηκε dna αλόγου. Ο Φρανσουά Ολάντ, αν και αυτοκρατορικά γαλαντόμος στις συζητήσεις με τον Αντώνη Σαμαρά για τις γαλλικές επενδύσεις στην Ελλάδα, εμφανίστηκε μουδιασμένος στην ετήσια αγροτική έκθεση του Παρισιού, επιχειρώντας να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των καταναλωτών στην γαλλική αγορά τροφίμων και τις εξαγωγές της.

Δικαιωματικά αναρωτιέται κάποιος: τι στο καλό κάνουν επιτέλους όλοι αυτοί οι επίτροποι, οι ευρωβουλευτές, οι ειδικοί σύμβουλοι των Βρυξελλών; Ποια είναι η θέση τους για μια σκανδαλώδη απάτη σε βάρος των ευρωπαίων καταναλωτών; Γιατί δεν γίνονται επαρκείς έλεχγοι; Πως απαντούν στο απύθμενο θράσος της Γερμανίας να «θεωρητικοποιήσει» θεσμικά την απάτη και να την αναγάγει σε φιλανθρωπικό εγχείρημα με εμφανές ρατσιστικό υπόβαθρο; Είναι άραγε το «Δώστε άλογα στους φτωχούς» το πρώτο σημάδι μιας εκκεντρικής ευρωπαϊκής πολιτικής για μείωση του κόστους ζωής των φτωχών και των ανέργων;

Tα ερωτήματα είναι κρίσιμα και αφορούν άμεσα την ελληνική πολιτική σκηνή που με την έπαρση του αυτισμού δεν έχει θορυβηθεί αρκετά, ώστε να παραμερίσει τους μικροπολιτικούς σουσουδισμούς της και να απαιτήσει κυρώσεις για τις εγκληματικές ενέργειες που αφορούν την υγεία μας. Το έλλειμα δημοκρατίας αλλά και ορθού λόγου που απλώνεται πάνω από την Ευρώπη του Γερμανικού Ονείρου έχει άμεσες συνέπειες στην «πραγματική υγεία» των πολιτών. Είναι απαράδεκτο να περάσει τόσο αψήφιστα, σαν να επρόκειτο για κάποιο παρδαλό διατροφικό καπρίτσιο, το γεγονός ότι στην Ευρώπη διακινούνται -ελεύθερα και άνετα- προϊόντα, των οποίων η σύσταση είναι άγνωστη και πιθανόν τοξική, οι ετικέττες παραπλανητικές και τα κέρδη για ορισμένους προφανώς πολλά. Ενδεχομένως οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, των οποίων η ζωή διαδραματίζεται σε αποστειρωμένα κτίρια, πληκτικά Eurogroup και φιλολογικά hang-outs δεν διαταράσσεται από ένα κεφτεδάκι αλόγου. Εμείς, όμως, που πασχίζουμε να ορθοποδήσουμε, να εφαρμόσουμε ένα καινοτόμο μοντέλο για τα ελληνικά γεωργικά προϊόντα και να εξάγουμε «ελληνική κουζίνα», πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση για απάτες με ευρωπαϊκό αμπαλάζ.

*Ο Νίκος Άγουρος είναι δημοσιογράφος. Σπούδασε Global Media and Communications στη London School of Economics, και Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εχει εργαστεί στο «Βήμα της Κυριακής», ως διευθυντής σύνταξης του ενθέτου «ΒΗΜΑmen» και εργάζεται στον περιοδικό Τύπο από το 2000.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Η σκοτεινή όψη της Ευρώπης»


Μαλούχος Γεώργιος Π

Λύσσαξαν κυριολεκτικά χθες τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης με την Ιταλία: χλευασμοί, οίκτος, τρομοκράτηση. Ότι μπορούσε να φανταστεί κανείς μπορούσε και να το βρει. Είτε πιο ευγενώς, είτε απροκάλυπτα, στην ουσία το κεντρικό μήνυμα ήταν ένα: ότι ο ιταλικός λαός δεν είναι άξιος της δημοκρατίας. Ότι οι Γερμανοί θα του λένε τι είναι καλό να ψηφίζει και τι όχι. Ποιοι; Οι Γερμανοί!

Η γενικευμένη αυτή γερμανική αντίδραση έδειξε κατά βάθος ένα πολύ σκοτεινό πρόσωπο της νέας Ευρώπης που επιχειρεί να χτίσει το Βερολίνο. Και, μετά από όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που απορούν γιατί  επιστρέφουν οι εθνικισμοί. Δεν βλέπουν γιατί; Επειδή στα πλαίσιά τους οι ευρωπαίοι πολίτες μπορούν να είναι ελεύθεροι, ενώ στα «ευρωπαικά» πλέον πλαίσια, η ελευθερία και η δημοκρατία τους προσδιορίζεται πλέον από αυτό που θέλουν, που κάνουν και που λένε οι Γερμανοί.

Ο Χέλμουτ Σμιτ, ο Χέλμουτ Κολ και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, οι τρεις καγκελάριοι της Γερμανίας πριν αυτή πάρει τη νέα ηγεμονική της πορεία το είχαν πει πολλές φορές στη διάδοχό τους Αγκελα Μέρκελ, το είχαν πει με πολλούς τρόπους και, κυρίως, το είχαν πει δημόσια: να μην προχωρά με την πολιτική της στην επανεθνικοποίηση της Ευρώπης. Φυσικά, εκείνη, βυθισμένη στη μαγεία της δύναμης και της ηγεμονίας, ουδέποτε τους έλαβε σοβαρά υπόψη της. Το αποτέλεσμα είναι πλέον αυτό που βλέπουμε.

Τι ακριβώς συνέβη στην Ιταλία; Πώς η  χώρα στην οποία υπεγράφη το 1957 η ίδια η ίδρυση των τότε Ευρωπαικών Κοινοτήτων, έφτασε σήμερα να δίνει τεράστια ποσοστά σε πολιτικές δυνάμεις και θέσεις που κινούνται ανοιχτά στη συζήτηση για επιστροφή στο εθνικό ιταλικό νόμισμα. Γιατί; Είναι άραγε οι Ιταλοί…όψιμοι αντιευρωπαίοι; Ή μήπως αντιευρωπαική είναι πλέον η ίδια η Ευρώπη, την οποία τα τρία τελευταία χρόνια δια σιδηράς χείρας διευθύνουν αποκλειστικά οι Γερμανοί σύμφωνα με τα στενά εθνικά τους συμφέροντα;

Ασφαλώς και ισχύει το δεύτερο. Η ουσία της προχθεσινής ιταλικής ψήφου είναι πολύ απλή: τεράστιο ποσοστό των Ιταλών δεν εμπιστεύονται πλέον και αισθάνονται άνετα με την τροπή που έχει λάβει πια η «κοινή» Ευρώπη, ακριβώς επειδή αυτή κάθε άλλο παρά «κοινή» είναι πλέον.

Ο ιταλικός λαός στράφηκε λοιπόν σε εκείνο που πραγματικά έχει εμπιστοσύνη και τον εκφράζει αληθινά: στο εθνικό του κράτος. Αυτό πέτυχε η πολιτική του Βερολίνου. Και αυτό είναι ένα πολύ βαθύ πράγμα, που, από τη στιγμή που συνέβη, δεν αλλάζει πάλι εύκολα. Η Ευρώπη όπως διαμορφώνεται σήμερα έχει πλέον ένα πολύ απωθητικό πρόσωπο: δεν σέβεται τη δημοκρατία, δεν αναγνωρίζει την ισότητα των μελών της, δεν την απασχολεί η κοινωνία, εν τέλει, το μόνο για το οποίο πια δεν ενδιαφέρεται, είναι οι ίδιες οι αξίες που τη γέννησαν. Είναι η Ευρώπη της ισχύος και της μίας θέλησης.

Σε αυτή την Ευρώπη είπαν λοιπόν «όχι» – ευτυχώς που το είπαν – προχθές οι Ιταλοί. Και αν οι αρχιτέκτονές της στο Βερολίνο δεν το αντιληφθούν έγκαιρα, πράγμα πολύ δύσκολο γιατί έχουν επενδύσει το εθνικό τους όραμα σε αυτή την πορεία, πολύ σύντομα το ίδιο θα πουν και πολλοί άλλοι λαοί…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tovima.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ : «Η ήττα της πολιτικής»


Διαβάστε ένα άρθρο για την διατάραξη των ισορροπιών μεταξύ αγορών και πολιτικής. Πώς οι αγορές νίκησαν τις βραδυκίνητες αντιδράσεις των εθνικών και υπερεθνικών δρώντων

Μανόλης Μαυροζαχαράκης

Η τρέχουσα οικονομική κρίση διατάραξε την ισορροπία μεταξύ των αγορών και της πολιτικής.

Ειδικότερα η ατελείωτη σπέκουλα που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια γύρω από πτωχεύσεις χωρών, εκφράζει την αποτυχία της παγκόσμιας πολιτικής και την ήττα της μπροστά στην δύναμη των αγορών.

Οι αγορές νίκησαν διότι εκμεταλλεύτηκαν με την ταχύτητα, τον συντονισμό και την αποφασιστικότητα που τις διακρίνει τις βραδυκίνητες, κατακερματισμένες, αντιφατικές και διστακτικές αντιδράσεις των εθνικών και υπερεθνικών δρώντων απέναντι στην οικονομική κρίση.

Χωρίς καμία αμφιβολία αγνοήθηκε από τους πολιτικούς ιθύνοντες σε παγκόσμιο και σε εθνικό επίπεδο τόσο την έκταση της οικονομικής κρίσης όσο και την ένταση της. Αυτό συνέβη διότι δεν είχαν συγκροτηθεί οι ενδεδειγμένοι μηχανισμοί  προειδοποίησης ώστε να προβλεφτούν οικονομικές κρίσεις, ούτε υπήρχαν έτοιμα πολιτικά εργαλεία αντιμετώπισης.

Αντίθετα, υπό την έντονη επίδραση της  νεοφιλελεύθερης ευφορίας που επικράτησε από την δεκαετία του 80 και μετά, χαλάρωσε η εποπτεία του χρηματοπιστωτικού τομέα , επεκτάθηκε με ένταση η απορρύθμιση της αγοράς υποτίθεται για να μπορεί να αυτορυθμίζεται εξασφαλίζοντας τις απαραίτητες ισορροπίες και επετράπη η συσσώρευση υπέρμετρου δημόσιου και ιδιωτικού χρέους.

Αντί όμως να επέλθουν οι εικαζόμενες ισορροπίες στο τρίγωνο «οικονομία-κοινωνία-πολιτική», οι χρηματαγορές αυτονομήθηκαν ανακαλύπτοντας και ακολουθώντας ακόμη πιο προσοδοφόρους τρόπους κερδοσκοπίας.

Επί της ουσίας αποσυνδέθηκαν εντελώς από την πραγματική οικονομία και από τα ρυθμιστικά πεδία της πολιτικής.

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των εξελίξεων ανέκυψε η αδυναμία των   διακρατικών και υπερεθνικών θεσμών , αλλά και των εθνικών κρατών να καθορίσουν τις εξελίξεις. Απεναντίας, οι εξελίξει καθορίστηκαν από τους λεγόμενους  κερδοσκόπους που οδήγησαν την παγκόσμια οικονομία σχεδόν ανενόχλητα στο χείλος της καταστροφής.

Η πολιτική ως διαδικασία και οι κυβερνήσεις ως αντιπροσωπευτικοί θεσμοί, αντί να ρυθμίσουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα και να τον θέσουν αποτελεσματικά στην υπηρεσία της πραγματικής οικονομίας, υποτάχτηκαν στις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Αντί να φροντίσουν για ένα δίκαιο εισόδημα του κόσμου και μια συνετή αναδιανομή υποβάλλοντας παράλληλα τις χρηματοπιστωτικές αγορές σε έναν αποτελεσματικό μηχανισμό ελέγχου, ο οποίος θα απαγόρευε κάθε είδους κερδοσκοπίας με ύποπτα παράγωγα και χρηματιστηριακά προϊόντα και θα φορολογούσε αποτελεσματικά τις οικονομικές συναλλαγές στα χρηματιστήρια, τόσο οι  κυβερνήσεις όσο και οι υπερεθνικοί θεσμοί  αρκέστηκαν  στην τιμωρία «δημοσιονομικά απείθαρχων» κρατών.

Σε αντίθεση με την ευφορία εκείνων των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων που  χειροκρότησαν τις χρηματοπιστωτικές καινοτομίες των τελευταίων δεκαετιών φαίνεται ωστόσο να επιβεβαιώθηκε ο σκεπτικισμός του Paul Volcker, πρώην προέδρου της αμερικανικής Federal Reserve, που επισήμανε ότι η μόνη πραγματικά χρήσιμη καινοτομία της περασμένης εικοσαετίας στον χρηματοπιστωτικό τομέα , ήταν η μηχανή ανάληψης μετρητών.

Εν προκειμένω ο Paul Volcker βαθμολογεί τα στελέχη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων κάτω από τη βάση, με μια άνευ προηγουμένου κριτική.

«Για όλους τους ταλαντούχους  συμμετέχοντες, για όλες τις  πλουσιοπάροχες απολαβές τους»,  υποστήριξε  το «νέο αστραφτερό  χρηματοπιστωτικό σύστημα απέτυχε  στο τεστ της αγοράς».          Η εξαφάνιση άλλωστε των πέντε μεγάλων αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών, είτε λόγω πτώχευσης είτε λόγω μετατροπής σε εμπορικές τράπεζες, είναι μια ισχυρή απόδειξη ότι η Wall Street απέτυχε στο «τεστ της αγοράς».

Η κριτική συσχετίζεται με κατηγορίες για τους κερδοσκόπους, τα άπληστα στελέχη της Wall Street και την ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς.

Το πιο πρόσφατο αποτέλεσμα της λογικής των αγορών που επικράτησε είναι η επιβολή μιας κατηγορηματικής προτακτικής λιτότητας σε όλη την Γηραιά Ήπειρο, όπως εκφράζεται με τα προγράμματα διάσωσης στην νότια Ευρώπη και στην Ιρλανδία καθώς και με το νεότευκτο δημοσιονομικό σύμφωνο.

Η λογική της «σωτηρίας» έπνιξε στην ύφεση όλη την Ευρώπη ενώ παράλληλα αύξησε την  εισοδηματική και κοινωνική ανισότητα μέσα από την συμπίεση μισθών συντάξεων και κοινωνικών παροχών.

Το όφελος αποκομίζεται από τους εύπορους διεθνής παίκτες των αγορών που κατά κάποιο τρόπο έχουν εγκαθιδρύσει την δική τους παγκόσμια κερδοσκοπική διακυβέρνηση του πλανήτη, η οποία δεν χρειάζεται απολύτως καμία νομιμοποίηση μέσω εκλογών αλλά λειτουργεί με την μοναδική ορθολογική αρχή μεγέθυνσης  του κέρδους και μείωσης του κόστους.

O έγκριτος οικονομολόγος Barry Eichengreen προ πολλού είχε προειδοποιήσει για τρεις σημαντικές πολιτικές προκλήσεις που θα έπρεπε άμεσα να αντιμετωπίσει η Ευρώπη.

Πρώτον πρέπει να αντιμετωπιστεί επειγόντως η κρίση ρευστότητας των τραπεζών για να μην βρεθούν ξαφνικά στο επίκεντρο μιας καταιγίδας. Η αναχρηματοδότηση των τραπεζών κατά την άποψη του μπορεί να γίνει, εάν το ταμείο διάσωσης  EFSF δανείσει τις χώρες που έχουν κεφαλαιακή ανεπάρκεια προς ενίσχυση των τραπεζών τους. Εάν όμως χρειαστούν περαιτέρω κεφάλαια, θα μπορούσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να δημιουργήσει ειδικά εργαλεία αναχρηματοδότησης των τραπεζών μέσα από πόρους του ΔΝΤ αλλά και αντλώντας  κεφάλαια προερχόμενα από  τις ασιατικές κυβερνήσεις ή άλλα εύρωστα ταμεία.

Η δεύτερη σημαντική πρόκληση είναι να υπάρξει επιτέλους ένα πεδίο αναπνοής στην Ελλάδα. Οι Έλληνες πολίτες καταβάλουν κατά την άποψη του μια υπεράνθρωπη προσπάθεια για να σταθεροποιηθούν τα δημοσιονομικά τους και να αναδιαρθρωθεί η οικονομία τους.

Επειδή όμως οι διάφορες κυβερνήσεις αδυνατούσαν  να πιάσουν  τους δημοσιονομικούς τους στόχους, λόγω της τεράστιας εσωτερικής ύφεσης και λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης παρά αποκλειστικά από δικά της λάθη, πρέπει να υπάρξει ένας ορισμένος χρόνος ανοχής.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αποτραπεί μια διάθεση ανάσχεσης της παρεχόμενης βοήθειας προς την χώρα λόγω δημοσιονομικής αστοχίας. Ειδάλλως η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε μια άτακτη χρεοκοπία και σε κοινωνικοπολιτικό χάος.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον ότι ο Eichengreen ανήγαγε πρώτος το ελληνικό πρόβλημα σε κεντρικό ζήτημα προς επίλυση μέσα στην διεθνή πολιτική ατζέντα, προτείνοντας μάλιστα και συγκεκριμένα μέτρα όπως η χαλάρωση των δημοσιονομικών στόχων από τους δανειστές της χώρας και η άμεση έναρξη του λεγόμενου σχεδίου Μάρσαλ για την Ελλάδα.

Η τρίτη πρόκληση είναι η επανεκκίνηση της οικονομικής ανάπτυξης από την οποία τελικά εξαρτάται και η οικονομική και κοινωνική σταθερότητα σε όλη την Ευρώπη. Χωρίς ανάπτυξη τα φορολογικά έσοδα θα παραμείνουν μειωμένα και η ικανότητα ικανοποίησης των χρεών θα συρρικνώνεται. Χωρίς ανάπτυξη τονίζει ο οικονομολόγος η λιτότητα θα καταστεί απολύτως μη ανεκτή.

Με λίγα λόγια ο Εichengreen πρότεινε  ένα διαφορετικό  στίγμα πολιτικής που στον όρο βιωσιμότητα εντάσσει  και τους  ανθρώπους  και όχι μόνο τους αριθμούς. Όπως φαίνεται από τις εξελίξεις ο Εichengreen δικαιώθηκε.

Σε μία όμοια κατεύθυνση ανέπτυξε  τα επιχειρήματα του και ο Γερμανός οικονομολόγος Heiner Flassbeeck, επικεφαλής οικονομολόγος του οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών για το παγκόσμιο εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD). Κατά την άποψη του η Ελλάδα έχει κάνει τα πάντα  για να απελευθερωθεί από την κρίση. Είναι όμως αδύνατον μια χώρα να κάνει περιστολές και να εφαρμόζει λιτότητα σε μια περίοδο ύφεσης χωρίς να βλάψει τραγικά την οικονομία της.

Σχολιάζοντας τις αναφορές εκείνων των Γερμανών πολιτικών με ανθελληνικό πνεύμα ο οικονομολόγος αντέτεινε να δοθεί χρόνος στην Ελλάδα για να ανακάμψει και σύστησε στους γερμανούς πολιτικούς απλά να κλείσουν στόμα τους διότι οι δηλώσεις τους προκαλούν  τεράστια ζημιά στην χώρα μας οδηγώντας την σχεδόν στο απόλυτο αδιέξοδο.Όπως δείχνουν οι εξελίξεις και ο Flassbeck δικαιώθηκε.

Ακόμη περισσότερο δικαιώθηκε ο νομπελίστας Stiglitz πιυ από την αρχή της κρίσης ζητούσε την “εξημέρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών την εποχή  της λιτότητας”, θεωρώντας ότι τα γεράκια των ελλειμμάτων που εδρεύουν στις χρηματοπιστωτικές αγορές επιθυμούν τα κράτη να επικεντρωθούν στην αποδιάρθρωση των ελλειμμάτων , μέσα από την μείωση των δαπανών για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των αγορών και ως εκ τούτου να τονωθεί η επενδυτική δραστηριότητα.

Ο Stiglitz δεν κουράστηκε να τονίζει ότι την τελευταία φορά που ασκήθηκαν με συνέπεια τέτοιες πολιτικές από τον Hoover, το κράχ του 1929, μετατράπηκε σε παγκόσμια οικονομική κρίση, που αρχικά εκφράστηκε με τον αποπληθωρισμό και στην συνέχεια με την ραγδαία ύφεση.

Μπροστά στα παραπάνω διλήμματα τα οποία εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε σήμερα, η πολιτική δεν έχει καν προσδιορίσει πιο είναι το αντικείμενο της στις νέες συνθήκες και τελικά εάν προτίθεται να υπηρετήσει εκείνους από τους  οποίους εκπορεύεται η εντολή της, δηλαδή τους πολίτες.

Δεν είναι επομένως περίεργο ότι οι πολιτικοί σε όλη την Ευρώπη παίζουν με την φράση « να σώσουμε την Ελλάδα για να ζωθεί η Ευρώπη » χωρίς  όμως να ξεκαθαρίζουν τι ακριβώς θέλουν να σώσουν τελικά.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει  δυσανασχετήσει πολλάκις ειδικά με τους Γερμανούς οι οποίοι για κάποιον λόγο κάνουν τα πάντα για να βαθύνει μη κρίση και κατόπιν εορτής εμφανίζονται θλιμμένοι στηλιτεύοντας την ανικανότητα κάποιων κυβερνήσεων ή την νοοτροπία των λαών.

Μία συγκροτημένη ωστόσο πολιτική πρόταση που ανταποκρίνεται στις ανάγκες των κρατών και των λαών απουσιάζει.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχει μια σοβαρή τέτοια πρόταση στο τραπέζι αποδεικνύει ότι η ίδια η πολιτική έχει εγκαταλείψει τον συστατικό της χώρο που είναι δημόσιος και ονομάζεται κράτος.

Οι  κυβερνήσεις, εάν θέλουν να προστατεύσουν τον δημόσιο χαρακτήρα της πολιτικής εν δυνάμει, θα πρέπει να φροντίσουν την υπόσταση των λαών τους.

Αυτό γίνεται μόνο μέσω του κράτους.

Ως εκ τούτου οι λαοί της Ευρώπης ενωμένοι θα πρέπει να φροντίσουν με δημοκρατικό τρόπο να παύσουν οι επιθέσεις κατά του κράτους ως οντότητα.

Αυτό μπορεί να γίνει  μέσα από την θέσπιση ενιαίων ευρωομολόγων και την δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Τράπεζας Δημόσιων Ομολόγων, η οποία θα ανταγωνιστεί στην χρηματοδότηση κρατών τις ιδιωτικές τράπεζες, διασφαλίζοντας έτσι την χρηματοδότηση των κρατικών δαπανών.

Μια στρατηγική του είδους αυτού, θα διασφάλιζε σε μακροπρόθεσμη  βάση την βιωσιμότητα των κρατών αφαιρώντας παράλληλα ουσιαστικά κίνητρα από τους κερδοσκόπους.

Τι γίνεται όμως με την προοδευτική αριστερά συμπεριλαμβανομένης της σοσιαλδημοκρατίας; Θα ταυτιστεί με το άρμα του νεοφιλελευθερισμού ή θα επιστρέψει στις αγκυλώσεις του παρελθόντος;

* Ο Μανόλης Μαυροζαχαράκης είναι ελεύθερος συγγραφέας, με σπουδές σε οικονομικά, κοινωνιολογία και πολιτικές επιστήμες, εθνολογία και οικονομική ιστορία.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

Η αδράνεια του νου (ή γιατί δε το βάζουμε να δουλέψει το αναθεματισμένο;)


Να μια καλή εξήγηση για το γεγονός πως ο κόσμος μας είναι τόσο σκατά

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από έναν άνθρωπο που – μέσα στη χαώδη αμορφωσιά του – πιστεύει πως μπορεί να σώσει ένα παιδί με ένα κλικ στο facebook; Τι να περιμένει κανείς από έναν άνθρωπο που αναμασάει διαδικτυακά μηνύματα-εκκλήσεις για αίμα χωρίς καν να ελέγξει την εγκυρότητα ή έστω την ημερομηνία του μηνύματος που αναδημοσιεύσει; Τι να περιμένει κανείς από έναν άνθρωπο που αποδέχεται ως κοσμοθεωρία τη φράση πως «όταν επιδιώξεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει όπως επιθυμείς», παραφράζοντάς τη μάλιστα ως «όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις» και χωρίς φυσικά να έχει διαβάσει το αναθεματισμένο το βιβλίο του Coelho;

Δυστυχώς οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους δε θα διαβάσουν καν αυτές τις γραμμές. Ωστόσο θα κάνω μία τελευταία προσπάθεια με την ελπίδα πως έστω και ένας θα αντιληφθεί την κατάντια του ως νοήμων άνθρωπος και αλλάξει στάση. Το θέμα δεν είναι αν εγώ είμαι καλύτερος, εξυπνότερος ή πιο μορφωμένος από αυτούς ή από τον Coelho τους. Εξάλλου τίποτα από αυτά δεν έχει να κάνει με το αν πιστεύεις σε μπούρδες όπως αυτές που ανέφερα προηγουμένως.

Θέλω να πω πως μπορεί κάποιος να έχει ξύλα, προσάναμμα και σπίρτα, αλλά αν δε βάλει το μυαλό του να δουλέψει, φωτιά δε θ’ ανάψει ποτέ. Αν λοιπόν ένα εργαλείο που δε χρησιμοποιείται είναι ένα άχρηστο εργαλείο, τότε αυτός που το έχει ανάγκη, το κατέχει, αλλά δε το χρησιμοποιεί… τι είναι; Όσον αφορά το πρώτο παράδειγμα, αυτό που με ένα κλικ κάποιο παιδί κάπου στη μακρινή φτωχή Αφρική σώζεται από βέβαιο θάνατο, είναι ίσως που με εξοργίζει περισσότερο. Ο λόγος που δικαιολογεί την οργή μου είναι πως πίσω από τον βλακώδη συλλογισμό πως δεν έχουμε και τίποτα να χάσουμε μπορεί κανείς να κάνει οτιδήποτε, όσο βλακώδες κι αν είναι αυτό. Έτσι, όπως και στο πείραμα του Milgram, οι άνθρωποι μπορούν να προβούν σε οτιδήποτε τους ζητηθεί, αρκεί να υπάρχει μία κοινά αποδεκτή δικαιολογία.

Με το ίδιο σκεπτικό θα μπορούσε κάποιος να παροτρύνει τους συνανθρώπους του να πηδήξουν όλοι μαζί ταυτόχρονα μία συγκεκριμένη ώρα, ώστε μέσω αυτής της μαζικής πρόσκρουσης με την επιφάνεια της Γης να μετατοπισθεί η τροχιά του πλανήτη μας. Αν η εξωφρενική πρόταση που μόλις διαβάσατε σας θυμίζει κάτι, είναι επειδή πριν λίγα χρόνια κάποιος «επιστήμονας» είχε όντως ισχυριστεί κάτι τέτοιο.

Η δεύτερη αναφορά μου, στους ανθρώπους που αναδημοσιεύουν εκκλήσεις για αίμα χωρίς να ελέγξουν την εγκυρότητα του μηνύματος, υποθέτω πως πρόκειται για καλούς ανθρώπους που έχουν ως σκοπό τους να βοηθήσουν ένα συνάνθρωπό τους που το έχει ανάγκη και τέτοια. Είναι βεβαίως οι ίδιοι βλάκες που πιστεύουν πως με ένα κλικ θα σώσουν τον κόσμο.

Αν λοιπόν κάποιος από αυτούς έχει καταφέρει να διαβάσει ως εδώ, έχω να του πω πως ο κόσμος δε θα σωθεί ακόμη κι αν κάνουμε κλικ όλοι μαζί και πηδώντας ταυτόχρονα! Αν λοιπόν θέλεις να βοηθήσεις πραγματικά κάποιον που το έχει ανάγκη, μπορείς κάλλιστα να τον βοηθήσεις ο ίδιος. Έτσι, θα μπορούσες πολύ απλά να πας αύριο το πρωί στο πλησιέστερο νοσοκομείο και να προσφέρεις μία φιάλη αίμα από τις 40 που μπορεί να χρειάζεται ο άγνωστος φίλος σου. Κι αν στο νοσοκομείο σου πει κάποιος πως το όνομα στο οποίο αναφέρεσαι δεν υπάρχει ή πρόκειται για μία απάτη που εξιχνιάστηκε το 2009, τότε ίσως μπορέσεις ακόμη κι εσύ να νοιώσεις πόσο βλάκας είσαι.

Η κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύουν πως το σύμπαν κάθεται και ασχολείται με το αν εμείς επιθυμούμε ipad για τα Χριστούγεννα ή αν θα μας κάτσει επιτέλους το γκομενάκι πρέπει να είναι και η μεγαλύτερη μαζική παράνοια της τελευταίας 20ετίας. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο θα είχαν λυθεί προβλήματα όπως το λιώσιμο των πάγων, το AIDS, ο καρκίνος, η φτώχεια, η πείνα, τα εργατικά ατυχήματα, η στυτική δυσλειτουργία κ.α.

Βεβαίως, εδώ μπορεί να πει κάποιος πως απλώς δεν θελήσαμε αρκετά τη λύση ή δεν πιστέψαμε πως μπορούμε να τα καταφέρουμε. Σε αυτούς έχω μόνο να πω πως αυτό που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να πάψουν να λένε άλλες βλακείες. Το πόσο πολύ το θέλω αποδεικνύεται και μόνο από το γεγονός πως σπατάλησα μια ώρα από τη ζωή μου γι’ αυτόν τον σκοπό. Τι άλλο να κάνω;

Δυστυχώς, τα παραδείγματα στα οποία αναφέρθηκα δεν είναι τα μοναδικά. Θα μπορούσα επίσης να αναφέρω «θρησκείες», «ζώδια», «οικονομικο-κοινωνικά δόγματα», «κυβερνητικές προπαγάνδες» και δεκάδες ακόμη περιπτώσεις όπου η αδράνεια υπερτερεί της δράσης κι αυτό φυσικά συμβαίνει πρώτα με το ίδιο μας το μυαλό. Να μια καλή εξήγηση για το γεγονός πως ο κόσμος μας είναι τόσο σκατά.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tampouloukia.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:Επενδύσεις, φτώχεια και χρυσός


Φωτογραφία: Βίκυ Μαρκολέφα, Σιέρα Λεόνε 2012

Διαβάστε ένα άρθρο  για τα ορυχεία της Σιέρα Λεόνε, τις ξένες επενδύσεις και την πραγματικότητα των κατοίκων της με αφορμή πρόσφατη καταγγελία για μεταλλευτικές δραστηριότητες στην βόρεια Ελλάδα

Βασιλική Μαρκολέφα

Η Σιέρα Λεόνε είναι μια χώρα γεμάτη θησαυρούς, αλλά με προσδόκιμο ζωής τα 48 χρόνια. Φημισμένη για τον ορυκτό πλούτο της, ταυτόχρονα κατατάσσεται στα πιο φτωχά κράτη του πλανήτη. Τι φταίει και ενώ τα μάτια των επενδυτών είναι στραμμένα πάνω της, οι άνθρωποι της ζουν με 2 δολάρια την ημέρα;

Το 2007 βρέθηκα στο Κόνο, ένα μέρος που συγκεντρώνει μεγάλο ξένο επενδυτικό ενδιαφέρον εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Είναι η περιοχή με τα αδαμαντωρυχεία. Εκείνη την περίοδο, πολλοί ντόπιοι διώκονταν από τα σπίτια τους ακόμα και με χρήση εκρηκτικών, επειδή η γη που κατοικούσαν παραχωρήθηκε σε μια εταιρεία εξόρυξης. Η εταιρεία ειδοποίησε τους κατοίκους να εκκενώσουν την περιοχή γιατί θα άρχιζε τις εργασίες της και λίγο αργότερα ξεκίνησαν τα φουρνέλα. Μια γυναίκα που δεν εγκατέλειψε το σπίτι της γέννησε όταν μια έκρηξη έγινε σχεδόν δίπλα της. Ονόμασαν το κορίτσι Μπλαστίνα για να μην ξεχαστεί το περιστατικό.

Η κοινωνία διχάστηκε. Οι λίγοι που βρήκαν δουλειά στα ορυχεία ενάντια σε όσους τελικά εγκατέλειψαν τα σπίτια τους. Οι τελευταίοι διαμαρτυρήθηκαν με διάφορους τρόπους χωρίς αποτέλεσμα. Η έκταση παραχωρήθηκε.  Στην περίπτωση της Μπλαστίνα, παραλίγο και το δικαίωμα της στη ζωή.

Οι κάτοικοι αυτής της χώρας εργάζονται στα  ορυχεία από γενιά σε γενιά. Ο  γιος ακολουθεί τον πατέρα κι εκείνος  σκάβει και κοσκινίζει δίπλα στον δικό του πατέρα. Το εισόδημα τους δεν ξεπερνά τα 3 δολάρια την ημέρα. Είναι σπάνιες οι φορές που βρίσκουν κάτι αξίας. Για πολλά χρόνια, οι εκτάσεις που παραχωρούνται στους μικρούς αδαμαντορύχους είναι περιοχές από όπου ήδη έχει σχεδόν εξαντληθεί το κοίτασμα. Λειτουργούν επίσης πολλά παράνομα ορυχεία. Οι ποινές (επίσημες και ανεπίσημες) για την παράνομη εξόρυξη και εμπορία είναι πολύ σοβαρές και αρκετοί έχουν χάσει τα χέρια τους ή κατέληξαν στη φυλακή.

Αυτό το κομμάτι της αφρικανικής ηπείρου είναι από παλιά στο επίκεντρο των επενδύσεων. Η πρωτεύουσα Φριτάουν πήρε το όνομά της από μια ξένη εταιρία και ήταν ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια δουλεμπορίου. Από τα αλιευτικά της πεδία στον Ατλαντικό μέχρι τα αμέτρητα ορυχεία της (χρυσό και βωξίτη), η χώρα δίνει πρώτα την αίσθηση επιχειρηματικού πεδίου και μετά κράτους. Η πολύτιμη γη της σκάβεται καθημερινά, αλλά η κακοδιαχείριση αφήνει στους ανθρώπους της το μικρότερο μερίδιο της πίτας. Έτσι, η Σιέρα Λεόνε κατέχει θλιβερές θέσεις στους παγκόσμιους δείκτες ανάπτυξης. Επουλώνει τις πληγές ενός εμφυλίου που γέννησε 5.500 παιδιά στρατιώτες και την βύθισε στη βία και στον HIV. Μόλις το 35% του πληθυσμού της γνωρίζει γραφή και ανάγνωση και βασανίζεται συχνά από κοινωνικές αναταράξεις. Οι μεγάλες ελλείψεις υποδομών και πρόνοιας συνεχίζονται δώδεκα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου.

Παρά τις  πλούσιες πηγές της δεν έχει δική της βιομηχανία και η οικονομία της στηρίζεται αρκετά στην ξένη χρηματοδότηση. Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα έχουν χρόνια παρουσία. Σήμερα, ενώ η πλειοψηφία είναι μικροκαλλιεργητές, το 50% των εξαγωγών προέρχεται από τον ορυκτό πλούτο ο οποίος είναι ακόμα κατά μεγάλο μέρος ανεκμετάλλευτος. Ένα μικρό ποσοστό των κατοίκων ασχολείται με την αλιεία, αλλά πλήττεται όπως όλη η Δυτική Αφρική από την υπεραλίευση. Τεράστιες εκτάσεις έχουν αποψιλωθεί και σκαφτεί, ποτάμια έχουν ανακατευθυνθεί ώστε να εξυπηρετούν τις ανάγκες των ορυχείων με μεγάλες επιπτώσεις στο περιβάλλον και τους ανθρώπους. Η μια κυβέρνηση μετά την άλλη υπόσχεται ανάκαμψη και ευκαιρίες. Τίποτα από αυτά δεν άλλαξε τη ζωή των κατοίκων προς το καλύτερο.

Πριν από λίγες μέρες έλαβα κι εγώ την καταγγελία της Διανομαρχιακής Επιτροπής Ροδόπης-Έβρου Κατά της Εξώρηξης και Μεταλλουργίας Χρυσού:

Καταγγελία  παράνομων εργασιών της εταιρείας “Χρυσωρυχεία Θράκης ΑΕ” στο λόφο του Περάματος Έβρου.

Το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013 μέλη της Διανομαρχιακής Επιτροπής επισκέφθηκαν το λόφο του  Περάματος στον Έβρο. Διαπιστώθηκαν  για μια ακόμα φορά σωρεία παράνομων  επεμβάσεων σε όλη την έκταση της  περιοχής από την εταιρεία «Χρυσωρυχεία Θράκης ΑΕ”.

Επιπλέον όμως, επί τόπου και κατά το χρόνο  της επίσκεψής, διαπιστώθηκαν  εργασίες από δύο μηχανήματα βαρέως τύπου, τα οποία διάνοιγαν παράνομα καινούριο  δρόμο μέσα σε δασική έκταση καταπατώντας δέντρα μαύρης Πεύκης, πουρνάρια και θάμνους.

Και παρακάτω συνεχίζει:

Δεν πρόκειται  να τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν την ίδια πορεία. Ενώ έχουν λάβει  άδεια μόνο για ερευνητικές γεωτρήσεις, αυτοί έχουν αποψιλώσει σε μεγάλο βαθμό το λόφο του Περάματος και  συνεχίζεται καθημερινά η καταστροφή από παρεμβάσεις τους, αδιαφορώντας για τους νόμους.

Οι μεταλλευτικές δραστηριότητες στην βόρεια Ελλάδα γενικά, έχουν διχάσει την τοπική κοινωνία και συχνά ακολουθούνται από βία. Το διαδίκτυο είναι γεμάτο με άρθρα και μαρτυρίες ανθρώπων που ζητούν την παύση των εργασιών, τον σεβασμό της ποιότητας ζωής και των δικαιωμάτων τους. Όπως επίσης και με τον αντίλογο των ξένων επενδύσεων που θα μας βοηθήσουν να σταθούμε όρθιοι. Η απάντηση βρίσκεται στα χιλιάδες παραδείγματα όπως και εκείνο του Κόνο, όπου οι θυσίες για την ανάπτυξη κακοδιαχειρίστηκαν και οδήγησαν σε υποβάθμιση και δυστυχία.

 

* Η Βασιλική Μαρκολέφα σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και Marketing και τα τελευταία χρόνια εργάζεται στον τομέα  επικοινωνίας του ελληνικού γραφείου της ActionAid.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

Ο πολλαπλασιαστής της ασυναρτησίας


Όντως, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) έκανε ένα σοβαρό λάθος στην ελληνική περίπτωση. Θεώρησε ότι, επειδή η ελληνική οικονομία συμμετείχε στην ευρωζώνη και η Ελλάδα ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) από το 1981, είχε να κάνει με μια συνηθισμένη δυτικού τύπου οικονομία. Οδυνηρό λάθος.

Η ελληνική οικονομία, από πολλές πλευρές είχε και έχει περισσότερα κοινά γνωρίσματα με τις πρώην κομμουνιστικού τύπου οικονομίες της Ανατολικής και της Κεντρικής Ευρώπης, παρά με δυτική οικονομική οντότητα. Η παραοικονομία, η κλεπτοκρατία, η εκτεταμένη κρατική παρέμβαση και η πολύ χαμηλή ανταγωνιστικότητα, σε συνδυασμό με μία αναποτελεσματική και διεφθαρμένη γραφειοκρατία, ήταν τα πιο αδρά χαρακτηριστικά των οικονομιών του «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι οποίες πέρασαν δύσκολες περιόδους προσαρμογής μετά την κατάρρευση των καθεστώτων. Κατά κύριο δε λόγο, το μεγάλο πρόβλημα των χωρών αυτών ήταν η βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς τους, η οποία αποτελεί και την βασικότερη προϋπόθεση για την πορεία μιας οικονομίας προς την ανάπτυξη.

Όπως αναγνωρίζεται από τις περισσότερες σχολές οικονομικής σκέψης, το ανταγωνιστικό ρυθμιστικό πλαίσιο κάθε χώρας, στον βαθμό που διευκολύνει την ανάπτυξη ανταγωνιστικών συνθηκών στην λειτουργία των βασικών της αγορών, συμβάλλει στην αύξηση της παραγωγικότητας και των επενδύσεων και ενισχύει την αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας και την κοινωνική ευημερία. Η εξασφάλιση της λειτουργίας υγιών ανταγωνιστικών συνθηκών σε όλους τους κλάδους αποτελεί την ισχυρότερη βάση για την βελτιστοποίηση της κατανομής των παραγωγικών πόρων στην οικονομία και για την ενίσχυση των κινήτρων που οδηγούν σε ταχύτερη ανάπτυξη προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Γενικά, ο ανταγωνισμός αποτελεί βασικό προσδιοριστικό παράγοντα του οικονομικού περιβάλλοντος της χώρας, που προσδιορίζεται επίσης από τα βασικά συγκριτικά της πλεονεκτήματα και από τον βαθμό αναπτύξεως της οικονομικής και κοινωνικής της υποδομής. Αυτό το περιβάλλον μπορεί να είναι φιλικό για την ανάπτυξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και για την αύξηση των επενδύσεων και της απασχόλησης στην χώρα, ή μπορεί να είναι αρνητικό και να καθιστά την χώρα μη ελκυστική ως τόπο εγκαταστάσεως επενδύσεων, εγχώριων και ξένων.

Αυτό το περιβάλλον, λοιπόν, στην Ελλάδα –όπου η οικονομική ύφεση ήταν παρούσα από το 2008– βρισκόταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο, με τον κρατισμό και τις ανελαστικότητές του να καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων. Ο ανταγωνισμός απουσίαζε από πολλούς κλάδους της οικονομίας, κυρίως δε από τις συγκοινωνίες, τις μεταφορές, την εκπαίδευση, την χρηματοδότηση του αγροτικού τομέα, τις ταχυδρομικές υπηρεσίες και το Σύστημα Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Ακόμα χειρότερα, η κυβέρνηση του Γιώργου Α. Παπανδρέου πρότεινε και υπέγραψε μνημόνια με μοναδικό κίνητρο να καλύψει δανειακές ανάγκες, παρά να πραγματοποιήσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Έτσι, αντί να περιορίσει τις δημόσιες δαπάνες προτίμησε να διαλύσει τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, γεγονός που οδήγησε και σε τεράστια φυγή κεφαλαίων από την Ελλάδα. Οι εκτεθειμένες σε τοξικά κρατικά ομόλογα τράπεζες έγιναν και αυτές με την σειρά τους προβληματικές, με αποτέλεσμα η οικονομία να αντιμετωπίζει σοβαρότατο και οξύτατο πρόβλημα ρευστότητας. Εξ αυτού δε του προβλήματος ενισχύεται η φοροδιαφυγή και υποφέρουν τα δημόσια έσοδα.

Αυτό σημαίνει ότι, αν ζητηθεί από το ΔΝΤ να αλλάξει ο πολλαπλασιαστής δημοσιονομικής προσαρμογής, τότε η Ελλάδα θα αποκλειστεί για μία μακρά περίοδο από τις αγορές, θα χρειαστεί νέο «κούρεμα» του χρέους της και, ως εκ τούτου, οι απαραίτητες για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς της μεταρρυθμίσεις θα μετατεθούν άγνωστο για πόσο χρόνο.

Όσοι ασχολούνται με την οικονομία και κυρίως με την μακροοικονομική της διάσταση, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο πολλαπλασιαστής εξαρτάται από την σύνθεση της δημοσιονομικής προσαρμογής, με τις σχετικές μελέτες να δείχνουν ότι τα προγράμματα που βασίζονται στις περικοπές δαπανών έχουν μικρότερη αρνητική επίπτωση στο ΑΕΠ και άρα μεγαλύτερη πιθανότητα επιτυχίας από τα αντίστοιχα που στηρίζονται στην αύξηση των φόρων. Ο ίδιος ο Κέϋνς, αν ζούσε, θα εξηγούσε σε αυτούς που συνεχώς τον επικαλούνται ότι το ελληνικό μείγμα δημοσιονομικής προσαρμογής με βασικό κριτήριο την διατήρηση συντεχνιακών συμφερόντων ξεφεύγει πλήρως της περίφημης κεϋνσιανής θεωρίας του πολλαπλασιαστή.

 του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου  

 Πηγήeuropeanbusiness.gr