Tag Archives: Γνώμες

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Λίγο πριν ξεκινήσουν τα καραβάνια αλληλεγγύης με ανθρωπιστική βοήθεια προς τη χειμαζόμενη και ηττημένη Γερμανία»


21

Διαβάστε ένα άρθρο  για τις επεκτατικές τάσεις και τις μεθόδους της Μερκελικής Γερμανίας, που δεν διδάσκεται από τα μαθήματα της Ιστορίας και οδεύει προς νέα ισοπέδωση της χώρας από άκρη σε άκρη

Στάθης Διομήδης

Είναι η τρίτη φορά μέσα σε έναν αιώνα που ο Γερμανικός επεκτατισμός επιτίθεται στους Λαούς της Ευρώπης για να τους κατακτήσει. Αμετανόητοι και προσηλωμένοι στη μεγάλη ιδέα της άριας φυλής, προσπαθούν να κατακτήσουν και να στραγγαλίσουν τους Ευρωπαίους πολίτες (και όχι μόνο), να καταληστεύσουν τον όποιο πλούτο υπάρχει και να δημιουργήσουν, τη νέα μεγάλη αυτοκρατορία των βαρβάρων.

Ήδη μέσα σε τρία χρόνια, αρκετές χώρες (οι υπόλοιπες έπονται) έχουν μπει για τα καλά στο σπιράλ θανάτου, που έχει επιβάλλει η Μερκελική διαστροφή συνεπικουρούμενη από τον Αμερικανικό παράγοντα με αιχμή του δόρατος το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Εκβιάζοντας, απειλώντας, χρησιμοποιώντας πακτωλό χρήματος για μαύρη προπαγάνδα, και έχοντας πλέον επιβάλλει σε πολλές χώρες της Ευρωζώνης, κυβερνήσεις-μαριονέτες της, η Γερμανίδα καγκελάριος ρίχνει θυσία, στο βωμό του αίματος που έχειδημιουργήσει, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους καθημερινώς, με δήμιο τον μακελάρη Σόιμπλε.

Η τακτική  που ακολουθεί η Γερμανική  μηχανή έχει ημερομηνία λήξης. Όσο πιο σύντομα προχωρήσουν στην επεκτατική- καταστροφική πολιτική τους ενάντια στους Ευρωπαϊκούς Λαούς, τόσο πιο σύντομα θα ξανά ισοπεδωθεί το Βερολίνο και θα καταστραφεί από άκρη σε άκρη η Γερμανία, (οικονομικά). Βέβαια μέχρι τότε η ανθρωπότητα θα έχει πληρώσει βαρύ τίμημα. Και μόλις συμβεί η καταστροφή της Γερμανίας, για άλλη μια φορά η Δύση θα στείλει καραβάνια αλληλεγγύης με ανθρωπιστική βοήθεια, με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης προς το χειμαζόμενο Γερμανικό Λαό και θα πληρώσει και την ανοικοδόμηση της ηττημένης Γερμανίας…

Απλά μαθήματα ιστορίας.

Αλλά δυστυχώς, οι Γερμανοί δε διδάσκονται από την ιστορία…

Και μιας και  λέω για ιστορία, ας μην ξεχνάμε ότι τα Γερμανικά φύλλα των βαρβάρων από όπου προέρχονται οι Γερμανοί έχουν αναμειχθεί με Ούννους και Βανδάλους και έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα «ανθρώπων»…

Ξεπερνά όμως κάθε φαντασία να ακούς τους Γερμανούς να χαρακτηρίζουν την Κύπρο πλυντήριο μαύρου χρήματος όταν το μεγαλύτερο πλυντήριο στον κόσμο είναι συγκεκριμένη εταιρεία «πλυντηρίων» που δραστηριοποιείται και στην Ελλάδα… Παρόλα αυτά το βρώμικο χρήμα, το μαύρο χρήμα που υποτίθεται ότι ξεπλένεται στην Κύπρο είναι μια χαρά όταν το κατάσχουν οι Γερμανοί μέσω του κουρέματος των κυπριακών καταθέσεων. Μόλις το αρπάξουν οι Γερμανοί, αυτό το μαύρο, το βρώμικο χρήμα γίνεται λευκό, έντιμο, ολοκάθαρο, άσπιλο και αμόλυντο…

Είναι όμως και αλγεινό να βλέπεις τους εν Ελλάδι αντιπρόσωπους της γερμανικής μηχανής, κυβέρνηση, επιχειρηματίες και δημοσιογραφικά γιουσουφάκια, να επιχαίρουν γιατί η Κύπρος τιμωρήθηκε επειδή είπε αρχικά ΟΧΙ και υποχρεώθηκε μετά σε μια χειρότερη επιλογή, αφού βεβαίως έμεινε μόνη της χωρίς κανέναν σύμμαχο, καθώς ακόμη και για την Ελλάδα έπεφτε μακράν…

Και προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει  επιλογή, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να μην λέμε όχι, παρά μόνο ναι. Ναι σε όλα.

Είναι σα να πέσει μια κυρία θύμα απόπειρας βιασμού και να αντισταθεί. Το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι ότι και θα βιαστεί και θα υπάρξουν και προπηλακισμοί από τους επίδοξους βιαστές μέχρι να φθάσουν στο στόχο τους. Με τη λογική των εν Ελλάδι αντιπρόσωπων της γερμανικής μηχανής, κακώς αντιστάθηκε η κυρία αυτή, απεναντίας θα έπρεπε να μην αντιδράσει και να αποδεχτεί αυτό που της συμβαίνει… Μέχρι που θα την κατηγορήσουν που είχε το θράσος να αντισταθεί και δεν αποδέχθηκε με χαρά το συμβάν!

Έχοντας έναν φοβισμένο και εξαφανισμένο Πρωθυπουργό που τρέμει και μόνο στην ιδέα του να πει ΟΧΙ στα παράλογα αιτήματα της γερμανικής εισβολής και του μισέλληνα Σόιμπλε, καταλαβαίνουμε όλοι ποιο είναι το μέλλον της χώρας.

Υ.Γ. Σίγουρα εδώ που έχουμε βρεθεί δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Αίμα, δάκρυα και πόνο έχουν τα επόμενα χρόνια που έρχονται ότι και εάν επιλέξουμε. Το θέμα είναι εάν θα επιλέξουμε αξιοπρέπεια, όραμα και ελπίδα ή ραγιαδισμό. Όποιος θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, να έχει το Λαό στο πλάι του και να έχει πιθανότητα να επιτύχει θα πρέπει να πει αλήθειες. Γιατί για να υπάρξει αξιοπρέπεια, όραμα και ελπίδα πρέπει να ειπωθούν αλήθειες. Σκληρές αλήθειες, αλήθειες που πονάνε…

* Ο Στάθης Διομήδης είναι αρθρογράφος, με σπουδές στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, εθελοντής διασώστης, αλλά και συντονιστής της εθελοντικής ομάδας ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

Advertisements

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Μα, για ποια ανάπτυξη μιλάμε;»


Διαβάστε ένα άρθρο  για την πολυσυζητημένη και απροσδιόριστη έννοια της πολυπόθητης ανάπτυξης στην Ελλάδα

Φώτης Κοκοτός

Σε μια τηλεοπτική εκπομπή, τέθηκε στους τηλεθεατές το ερώτημα «Τι είναι για εσάς η Ανάπτυξη» και δόθηκαν μόνο τρεις επιλογές: (α) Μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις, (β) Μικρομεσαίες ιδιωτικές επενδύσεις, και (γ) Μεγάλες κρατικές επενδύσεις. Δυστυχώς, η απάντηση (δ) Και τα τρία (που είναι και η πιο σωστή) δε δόθηκε. Κι ούτε βγήκε κάποια απάντηση από την εκπομπή, τελικά.

Η ανάπτυξη είναι ένας κρίκος μιας αλυσίδας με συγκεκριμένη αλληλουχία, η οποία πρέπει να τηρηθεί ως έχει: Ξεκινά με εμπιστοσύνη, ασφάλεια, κι ανταγωνιστικότητα, συνεχίζεται με τις επενδύσεις, προσλήψεις, και την ανάπτυξη, και περνώντας από την κερδοφορία φτάνει στην αύξηση μισθών και την ευημερία. Όταν μια οικονομία καταρρέει, όπως η ελληνική, επιστρέφουμε στην εκκίνηση, κι εκεί είμαστε ακόμη. Στην αρχή!

Ακόμη δεν έχει αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, καθώς ολόκληρο το δημοσιονομικό εξακολουθεί να κρέμεται από την εφαρμογή ενός φοροεισπρακτικού προγράμματος που θ’ αποτύχει. Το δε τραπεζικό σύστημα, δηλαδή το σύστημα αναδιανομής των ιδιωτικών πόρων σε παραγωγικές κι επενδυτικές δραστηριότητες, περιμένει αποφάσεις από την Ευρώπη, η οποία περιμένει με τη σειρά της τις Γερμανικές εκλογές, και μετά τη συνένωση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος (Μάρτιο του ‘14). Ποια εμπιστοσύνη, λοιπόν;

Αλλά και το ζήτημα της ασφάλειας παραμένει άλυτο: η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ούτε σωστά ούτε γρήγορα, η προστασία του πολίτη και του επενδυτή έναντι της ανομίας είναι τελείως ανεπαρκής, κι ακόμα και να φτάσει κανείς να πάρει μια δικαστική απόφαση μετά από μία 10ετία, πάλι δεν έχει καμία διασφάλιση πως οι αποφάσεις των δικαστηρίων εφαρμόζονται. Ποια ασφάλεια, λοιπόν;

Το μόνο που μπορεί να ελκύει επενδυτές είναι πως έχουμε ανακτήσει ένα μέρος της ανταγωνιστικότητας, αλλά σε επίπεδο κόστους μόνο: χαμηλούς μισθούς, χαμηλά ενοίκια, χαμηλές αξίες. Αλλά η ανταγωνιστικότητα είναι η σχέση κόστους και ποιότητας, ένα πράγμα που προϋποθέτει πολλά άλλα: υψηλή κατάρτιση, διάσπαρτη τεχνογνωσία, και ευέλικτες γραφειοκρατικές δομές. Προφανώς, και στην ανταγωνιστικότητα χωλαίνουμε.

Ελπίζουμε για επενδυτές που θα αδιαφορήσουν για την απουσία των προϋποθέσεων και θα βάλουν τα λεφτά τους. Υπάρχουν τέτοιοι; Βεβαίως και υπάρχουν. Είναι εκείνοι που παίρνουν μεγαλύτερα ρίσκα, αποσκοπώντας και σε μεγαλύτερες απολαβές. Είναι οι ελάχιστοι εκείνοι που, όταν εμείς κάναμε πέρσι εκλογές, γύριζαν ανά την Ελλάδα ψάχνοντας εταιρείες με υγιή παραγωγική κι εξαγωγική δραστηριότητα και αγόραζαν τις μετοχές σε χαμηλές αποτιμήσεις. Ήδη, σε λιγότερο από ένα χρόνο, έχουν βγάλει αποδόσεις πάνω από 50%.

Αν θέλουμε τους επενδυτές με τα πολλά λεφτά, τότε θέλουμε αυτούς που δεν ρισκάρουν πολύ. Και χρειαζόμαστε και τις μεγάλες επενδύσεις και τις πολλές μικρές, τοπικές επενδύσεις που θα δώσουν δουλειά στον κόσμο ανά την περιφέρεια. Οι μεγάλες εταιρείες θα αναθέσουν, άλλωστε, δουλειές σε μικρές: σύμβουλοι, υπεργολάβοι, προμηθευτές, μεταφορείς, όλοι θα πάρουν κάτι.

Οι μεγάλες εταιρείες είναι απαραίτητες γιατί έχουν πρόσβαση στα μεγάλα διεθνή κεφάλαια, τα οποία μετά θα φέρουν εδώ. Είναι ωραίο και ρομαντικό να θες μόνο μικρές οικογενειακές φάρμες, αλλά αυτές δεν μπορούν να πάνε στις μεγάλες τράπεζες και τα αμοιβαία κεφάλαια για να «σηκώσουν» μερικά δις Ευρώ.

Στην αλληλουχία των δράσεων, λοιπόν, η ανάπτυξη έπεται των επενδύσεων, οι οποίες με τη σειρά τους έχουν κι αυτές προϋποθέσεις. Και μετά την ανάπτυξη, που θα δώσει δουλειά στους ανέργους με τους μισθούς που έχουν τώρα διαμορφωθεί, τότε και μόνον τότε θα υπάρξει κερδοφορία. Καμία επιχείρηση, από ένα περίπτερο ως μια τσιμεντοβιομηχανία, δεν πρόκειται να δώσει αύξηση μισθών αν δεν έχει πρώτα υγιή κερδοφορία και δεν μπορεί να πληρώσει όλους τους φόρους και τα χρέη της.

Η αλληλουχία των πραγμάτων είναι νομοτελειακή: εμπιστοσύνη, ασφάλεια, ανταγωνιστικότητα, μετά οι επενδύσεις, προσλήψεις, ανάπτυξη, και μετά κερδοφορία, αύξηση μισθών, ευημερία. Αυτή η καημένη η ευημερία είναι που θ’ αργήσει ακόμη περισσότερο, λοιπόν, όσο αγνοούμε τη σωστή σειρά.

* Ο Φώτης Κοκοτός ασχολείται με μελέτες και κατασκευές έργων τουριστικής φύσης (ξενοδοχεία, σπα, συνεδριακά, κ.ο.κ.) ενώ ταυτόχρονα επενδύει στην ανάπτυξη παραθεριστικών τουριστικών κατοικιών και αρθρογραφεί σχετικά με τον Τουρισμό και το Περιβάλλον.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

TO AΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Μήπως φταίνε οι Ελοχίμ;;;


Ο Φώτης Γεωργελές γράφει για το λάθος του ΔΝΤ, της Μέρκελ, της Τρόικα του πλανήτη ολόκληρου που πίστεψε ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι έτοιμο να αλλάξει…

Γιατί είσαι άνεργος; Ναι, ξέρω, φταίει η τρόικα, το μνημόνιο, το ΔΝΤ, η Μέρκελ, οι επικυρίαρχοι, οι «οικονομικοί δολοφόνοι», οι Ελοχίμ. Αλλά σοβαρά τώρα, αφού όλοι για την ανεργία θρηνούν, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση δίνει μεγάλα κονδύλια για να την αντιμετωπίσουμε, τι φταίει, τι κάνουμε λάθος;

Τις προηγούμενες μέρες στις εφημερίδες δημοσιεύτηκε διαφήμιση ενός συνδικαλιστικού οργάνου. Μας πληροφορούσε ότι με τα χρήματα του ΕΣΠΑ που διαχειρίζεται, διοργανώνει σεμινάρια για ανέργους. Με ωραίους ζεν τίτλους, όπως πράσινη ανάπτυξη, ικανότητα επικοινωνίας, εταιρική κοινωνική ευθύνη. Μη γελάς, υπάρχει και καλύτερο: «Διαχείριση εντάσεων στο χώρο εργασίας». Αφού δεν έχουμε δουλειές, ας κάνουμε σεμινάρια για να διαχειριζόμαστε τις εντάσεις στις δουλειές που δεν έχουμε. Να βάλουμε πράσινο στους τοίχους ή ροζ; Να βάλουμε μουσική; Να μιλάμε στον πληθυντικό; Να κάνουμε δωμάτιο γιόγκα;

Δεν κάνουμε, όμως, μόνο σεμινάρια. Άλλα ΕΣΠΑ θα χρησιμεύσουν για να προσληφθούν για 5 μήνες 50.000 άνεργοι σε δημόσιες υπηρεσίες κυρίως στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτές τις θέσεις θα τις προμηθεύσουν στο κράτος επαγγελματικοί σύλλογοι, συνδικαλιστικά σωματεία και μη κυβερνητικές οργανώσεις. Με το αζημίωτο. Θα πάρουν 5% προμήθεια από το ποσόν.

Τι έκαναν, δηλαδή, 3 χρόνια τώρα; Εξώθησαν τους δημόσιους υπαλλήλους σε πρόωρες συντάξεις. Μετέφεραν, δηλαδή, το κόστος από τον κωδικό μισθοδοσία στον κωδικό σύνταξη. Και επιβαρύνθηκαν κι από πάνω με δισεκατομμύρια για εφάπαξ. Αυτά που λέει η κυβέρνηση ότι θα δοθούν με προτεραιότητα τώρα που πήραμε τη δόση, ενώ οι οφειλές του κράτους βάζουν λουκέτο κάθε μέρα σε χιλιάδες επιχειρήσεις. Και μετά επαναφέρουν τους σταζιέρ με άλλο όνομα, ως επιδοτούμενους ανέργους, για να κάνουν τη δουλειά αυτών που έστειλαν στη σύνταξη. Και δίνουν και για bonus μια προμήθεια στην ευρύτερη κρατική γραφειοκρατία. Δηλαδή, στους εαυτούς τους. Σε 5 μήνες οι 50.000 θα κάνουν προσφυγές για να μονιμοποιηθούν, κάποιος πρωτοδίκης σ’ όλη τη χώρα θα βρεθεί εξοργισμένος από τη μείωση του μισθού του που θα τους δικαιώσει, οι συνδικαλιστές θα λένε κάτω τα χέρια από το Δημόσιο, ο Σύριζα θα φωνάζει όχι στις απολύσεις, εδώ ήρθαμε. Φταίει το μνημόνιο, η κρίση, οι πολλαπλασιαστές.

Κάνουν, δηλαδή, ό,τι έκαναν πάντα. Δεν επιδοτούν πραγματικές θέσεις εργασίας, ανακυκλώνουν τα λεφτά της ΕΕ και τα κατευθύνουν πάλι στο κράτος. Παρακρατώντας και την προμήθεια. Ανακοινώνουν συνέχεια προγράμματα επιδότησης εργασίας στον ιδιωτικό τομέα τα οποία πάντα μυστηριωδώς κάπου χάνονται, τελειώνουν, δεν υπάρχουν κονδύλια, απορροφήθηκαν σε άλλες κατευθύνσεις, δηλαδή στο ευρύτερο δημόσιο. Έχουν πει εδώ και 2 χρόνια ότι θα έκαναν έκπτωση 10% στις επιχειρήσεις που θα πλήρωναν με συνέπεια τις ασφαλιστικές εισφορές τους και δεν θα έκαναν απολύσεις, ποτέ δεν το εφάρμοσαν.

Εντωμεταξύ, δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις ασφυκτιούν, κλείνουν κάθε μέρα. Όχι μόνο τα προγράμματα για την ανεργία, όλα τα ΕΣΠΑ τα απορροφάει το Δημόσιο. Ανακοινώνουν περήφανα ότι με την αξιοποίηση των ΕΣΠΑ θα μπορούν τα νοσοκομεία να περιθάλπουν απόρους, ότι θα δουλέψουν και φέτος οι παιδικοί σταθμοί. Δεν λέω, πάλι καλά, αλλά στην πραγματικότητα τι γίνεται; Χρησιμοποιούν τα ευρωπαϊκά κονδύλια που προορίζονται για τον παραγωγικό εκσυγχρονισμό της οικονομίας, για να καλύψουν τις δαπάνες του κράτους.Στην πραγματικότητα κρύβουν το κόστος του κράτους, κρύβουν ότι δεν το μειώνουν, κρύβουν ότι πάντα μεταφέρουν πόρους από την ιδιωτική οικονομία στο κράτος. Κρατάνε τα χρήματα των επιχορηγήσεων μέχρι να μπορέσουν να τα κατευθύνουν εκεί που θέλουν, λιμνάζουν τα προγράμματα, η απορροφητικότητα δεν προχωράει, μέχρι να μπορέσουν να τα στρέψουν σε δήμους και κοινότητες και κρατικές επιχειρήσεις, ιδρύματα, συνδικάτα, νοσοκομεία.

Στο τέλος του 2013 θα ’χουν κλείσει ακόμα μερικές δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις. Θα έχουν προστεθεί ακόμα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι. Θα φταίει η τρόικα, το μνημόνιο. Οι απατεώνες θα δίνουν μάχες για το ύψος του κατώτατου μισθού. Αυτόν που δεν θα υπάρχει κανείς να τον δώσει. Το κράτος δεν θα μειώνεται, κοινωνική πολιτική θα ονομάζεται το παρκάρισμα των ανέργων για λίγους μήνες στους δήμους, θα απορούν κιόλας γιατί η ανεργία μεγαλώνει. Θα ανακαλύψουν κάποιον άλλο «πολλαπλασιαστή» τότε να φταίει.

Γιατί σε λίγο οι απολύσεις θα αγγίξουν και τους δημόσιους υπαλλήλους; Ναι, ξέρω, είναι απαίτηση της τρόικας. Αλλά σοβαρά τώρα, γιατί θα φτάσουμε εκεί; Γιατί 3 χρόνια τώρα δεν έκαναν αξιολόγηση στο Δημόσιο, δεν κατήργησαν τους άχρηστους οργανισμούς, δεν συγχώνευσαν τους φορείς. Η Μεγάλη Βρετανία έχει 300 φορείς γενικής κυβέρνησης και εμείς 1.504. Γιατί τα πειθαρχικά, όπως καταγγέλλει ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, έχουν γίνει βιομηχανία αθωωτικών αποφάσεων, γιατί ο νόμος δεν εφαρμόζεται, η σύστασή τους με νέα σύνθεση είναι ακόμα στα χαρτιά. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είναι στον Κορυδαλλό και μισθοδοτούνται κανονικά από το Δημόσιο. Δεν κάνουν εκκαθάριση του δημόσιου τομέα, ούτε καν απογραφή. Από τους αρμόδιους υπουργούς διαρρέουν απίθανα νούμερα, 5.000 με πειθαρχικά παραπτώματα, επίορκοι, 8 χιλιάδες που δεν εμφανίζονται επικαλούμενοι ψυχολογικά προβλήματα, αργόμισθοι, χιλιάδες που δεν έχουν ούτε τα τυπικά προσόντα, πλαστά πτυχία και πιστοποιητικά.

9 μήνες μελετούν την ανασυγκρότηση του κράτους. Φταίνε οι υπουργοί που προστατεύουν τα υπουργεία τους, φταίνε οι συνδικαλιστές, φταίνε οι δικαστικοί που κάνουν λευκή απεργία και δεν στελεχώνουν τα πειθαρχικά, φταίει η δικαιοσύνη που κάνει χρόνια να βγάλει αποφάσεις, φταίνε όλοι και τίποτα δεν αλλάζει. Δεν υπάρχει μέρα που να μη δημοσιεύσουν οι εφημερίδες 5-6 υποθέσεις σκανδάλων, 4 χρόνια χιλιάδες τέτοιες υποθέσεις. Μόνο αυτούς να απομάκρυναν, θα έλυναν το πρόβλημα. Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Αν αύριο έλεγαν, τη Δευτέρα όλοι θα παρουσιαστούν στην υπηρεσία τους, στη θέση που προσελήφθησαν, θα τους έλειπαν χιλιάδες.

Δεν κάνουν τίποτα απ’ όλα αυτά, προσπαθώντας μέχρι την τελευταία στιγμή να διασώσουν το πελατειακό κράτος. Γιατί όλοι αυτοί που μπορούν να λείπουν, να είναι αργόμισθοι, να βαρύνονται με πειθαρχικά παραπτώματα, να κατηγορούνται για διαφθορά, να έχουν υψηλές θέσεις και μισθούς χωρίς αντίστοιχα προσόντα, αυτοί που στελεχώνουν τις χιλιάδες θέσεις των προέδρων και των μελών των διοικητικών συμβουλίων και των αμειβόμενων επιτρόπων και των διευθυντών χωρίς υπαλλήλους και των θέσεων ευθύνης και των διπλών και τρίδιπλων μισθών και επιδομάτων και πλασματικών υπερωριών και οδοιπορικών και extra μισθών, είναι ο στενός πυρήνας του πελατειακού κράτους, είναι τα δικά τους παιδιά. Και επειδή αυτό δεν πρέπει να θιγεί, αργά ή γρήγορα θα φτάσουν και στις απολύσεις των υπολοίπων. Κι όλο αυτό συμβαίνει με την αμέριστη υποστήριξη όλου του πολιτικού συστήματος. Είδες ποτέ κανέναν να κάνει αντιπολίτευση για όλα αυτά; Όχι βέβαια, φταίνε η τρόικα, το ΔΝΤ, το μνημόνιο, η Μέρκελ.

Έχουν δίκιο. Έκαναν λάθος οι τρόικες και τα ΔΝΤ. Μόνο που ξεχνάνε να πουν ότι ο «πολλαπλασιαστής» αυτός που πράγματι μεγαλώνει την ύφεση, που κάνει την Ελλάδα να μην μπορεί να βγει από το τέλμα την ώρα που Πορτογαλία και Ιρλανδία ήδη βγαίνουν από την κρίση, είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Αυτός είναι ο πραγματικός πολλαπλασιαστής της ύφεσης.

Πηγή: athensvoice.gr

Τεχνολογία, νέα οικονομία και ανάπτυξη. Η παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα


Διαβάστε ένα άρθρο -Γνώμη, για την περίοδο που διανύουμε και αποτελεί κομβικό σημείο εξελίξεων, για τις καλλιεργημένες προσδοκίες που δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ

Νίκος Μαρκάτος

Με την κρίση και την αβεβαιότητα ορατή στις διεθνείς οικονομίες, η περίοδος που διανύουμε αποτελεί κομβικό σημείο πολλών εξελίξεων. Καλλιεργημένες προσδοκίες που δεν επιβεβαιώθηκαν και ερωτήματα που αναζητούν απάντηση επιπλέουν στη θάλασσα της κατευθυνόμενης πληροφόρησης και τελικά της ετεροκαθοριζόμενης γνώμης. Ο «Εν αρχή» ων Λόγος, μέσα στο θόρυβο των παγκοσμιοποιημένων «ειδήσεων» που επιχειρούν να τον επαναπροσδιορίσουν, αναδεικνύεται σε οχυρό που οι εναπομείναντες σκεπτόμενοι οφείλουν να προασπίσουν από την επέλαση ενός ολοκληρωτισμού που στο πέρασμά του, αλλοιώνει έννοιες και αξίες.

Οι νέες τεχνολογίες  συγκέντρωσαν τα βλέμματα, τις προσδοκίες αλλά και τις οικονομίες του «Άγνωστου Παγκοσμιοποιημένου Πολίτη», φερόμενες ως ο μοχλός μιας ανάπτυξης με λαμπρό μέλλον. Τι είναι, όμως, «ανάπτυξη»; Η ευημερία κάποιων αριθμητικών δεικτών; Το μέγεθος των αγορών και των κερδών εταιριών «νέας οικονομίας»; Η ποιότητα ορισμένων χαρακτηριστικών μιας ή περισσοτέρων περιοχών επιχειρηματικής δραστηριότητας; Η εξέλιξη της παραγωγής σε κάποιους κλάδους; Κάποια από τα έμμεσα ή άμεσα αποτελέσματα αυτών στην ποιότητα ζωής; Πώς και πότε η ανάπτυξη αφορά ολόκληρη την κοινωνία; Μπορεί η ανάπτυξη να είναι κατευθυνόμενη και ποιες κοινωνικές διαδικασίες καθορίζουν τις κατευθύνσεις της; Πώς, τέλος, σχετίζεται η ανάπτυξη και η «πρόοδος των αριθμών» με τον δραματικά μεταβαλλόμενο διεθνή καταμερισμό εργασίας;

Μολονότι η αγορά  είναι πλέον de facto παγκοσμιοποιημένη, είναι αφέλεια ή και σφάλμα να πιστεύει κανείς ότι η ευημερία είναι επίσης παγκοσμιοποιημένη, άποψη που έμμεσα προβάλλεται από την ελεγχόμενη πληροφόρηση. Η ευημερία εξακολουθεί να έχει πολλές αποχρώσεις, ανάλογα με τη δύναμη κάθε οντότητας (κράτους, εταιρίας, πολίτη) που συμμετέχει στην αγορά ,γεγονός που η χώρα μας με οδύνη σήμερα αντιλαμβάνεται.

Η συμβολή των νέων τεχνολογιών στην ανάπτυξη, δεν εξαρτάται μόνο από το μέγεθος των αγορών κατά κλάδο και είδος δραστηριότητας, αλλά και από την κατά περίπτωση προστιθέμενη αξία. Η μεταφορά της ευημερίας των αγορών στην καθημερινή ζωή του (παγκόσμιου) πολίτη, απαιτεί η προστιθέμενη αξία να επενδύεται όσο το δυνατόν περισσότερο στην υπηρεσία της κοινωνίας. Τότε η ανάπτυξη παύει να είναι μια απαρίθμηση δεικτών και γίνεται μια συγκεκριμένη πραγματικότητα, ορατή από όλους.

Ερχόμενοι στο θέμα των ιδιωτών και του ρόλου τους στην ανάπτυξη, είναι σκόπιμο να σταθούμε στην μετά «dot-com» εποχή, ιδωμένη με τη γλώσσα των αριθμών. Η ιδιωτικοποίηση προβλήθηκε ως ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος για κλάδους της νέας οικονομίας οι οποίοι σε κρατικά χέρια δεν εμφανίζονταν «αποτελεσματικοί». Το «σύνθημα» πέρασε παντού, σε οτιδήποτε δημόσιο μπορούσε να παράξει κέρδος σε ιδιωτικά χέρια, λειτουργώντας με όρους «νέας οικονομίας»: στις τηλεπικοινωνίες, στην ενέργεια, στις μεταφορές στην υγεία, αλλά και στην εκπαίδευση. Τόσο στην ελληνική πραγματικότητα, όσο και εκτός αυτής υπάρχουν πλείστα παραδείγματα προς αποφυγή στη διαχείριση δημοσίων πόρων. Η ιδιωτικοποίηση, όμως, δεν είναι λύση, για λόγους που ξεπερνούν την «αποτελεσματικότητα της διαχείρισης» και καταλήγουν να ανάγονται στα θεμέλια των κοινωνικών οικοδομημάτων οργανωμένων ως κράτη όπως τα γνωρίζουμε σήμερα.

Φαίνεται με αριθμούς τι πραγματικά πέτυχαν οι ιδιώτες εκεί που δραστηριοποιήθηκαν κατά κράτος. Σήμερα, που μετοχές των 100 δολαρίων στοιχίζουν λίγα σεντς, η αποτελεσματικότητα της ιδιωτικής δραστηριοποίησης είναι ένα παγόβουνο, κορυφή μόνο του οποίου είναι τα σκάνδαλα της Enron και της WorldCom τα οποία η κατευθυνόμενη πληροφόρηση εμφανίζει μόνο ως «άλλη μία» είδηση. Από πλήθος τέτοιων περιπτώσεων φαίνεται ότι οι ιδιώτες, οι οποίοι είχαν πάρει την άδεια από τους κυβερνώντες για να παρέχουν στους καταναλωτές ενέργεια και επικοινωνίες «υψηλής ποιότητας και ανταγωνιστικών τιμών», έγραψαν όλα αυτά στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και κοίταξαν το συμφέρον που δηλώνει η λέξη ιδιώτης: το ιδιωτικό τους, στο οποίο υπήρξαν και ιδιαίτερα αποτελεσματικοί, άσχετα με την εξέλιξη της τιμής των μετοχών των εταιριών τους.

Εκτός, όμως, από τις θεωρητικές αναλύσεις, οι αριθμοί λένε ότι ο «Άγνωστος Παγκοσμιοποιημένος Πολίτης» τελικά δεν ευεργετήθηκε από τον ανταγωνισμό και τις ιδιωτικοποιήσεις εθνικού πλούτου στην Ευρώπη για πλήθος λόγων, δύο σημαντικοί από τους οποίους είναι ότι πρώτον, οι ΗΠΑ και όποια κέντρα πραγματικής παγκόσμιας εξουσίας υπάρχουν πίσω τους, όποτε το αποφασίσουν ευτελίζουν οποιοδήποτε ευρωπαϊκό χρηματιστήριο θέλουν, και δεύτερο ότι στην Ευρώπη, οι κολοσσοί που ιδιωτικοποιήθηκαν ήσαν δημόσιοι, δηλαδή εθνικός πλούτος, συσσωρευμένος από την εργασία πολλών γενεών. Κατά την ιδιωτικοποίηση, οι απόγονοι των πολιτών που έχτισαν τον κοινωνικό πλούτο των εταιριών που ιδιωτικοποιήθηκαν, κλήθηκαν (και πήγαν!) να αγοράσουν μετοχές οι οποίες ήδη επί της ουσίας τους ανήκαν διότι προέρχονταν από τη δουλειά των γονιών τους και των παππούδων τους. Ακόμη και αν η ιδιωτικοποίηση αποτελούσε πάνδημο αίτημα, οι πολίτες μιας χώρας που επί σειρά γενεών έχτισαν, ας πούμε, τον ΟΤΕ, εδικαιούντο δωρεάν μετοχές του. Όμως όχι, η «επικοινωνιακή πολιτική» και το εν γένει κλίμα της «Νέας Οικονομίας» απαιτούσε οι μετοχές αυτές να ξανα-αγοραστούν από τους πραγματικούς ιδιοκτήτες τους και μάλιστα να χάσουν τελικά την αξία τους.

Τα φαινόμενα αυτά εκδηλώθηκαν ως έργα με διαφορετικά σκηνικά και μουσικές υποκρούσεις στις διάφορες χώρες και βέβαια, η τελική αίσθηση σχετίζονταν πάντα με τη θέση της κάθε χώρας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας και από την προστιθέμενη αξία που ήταν σε θέση να παράξουν. Είναι φανερό ότι εμείς έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας, και ότι είναι αρκετή η περισυλλογή που απαιτείται σχετικά με το θέμα «ανάπτυξη». Η όποια αντιμετώπιση των ευκαιριών και των προκλήσεων, δεν μπορεί να είναι πρόσκαιρη όπως παρά τις δηλώσεις επιβεβαιώθηκε ότι ήταν στο παρελθόν. Αντίθετα, οφείλει να εκμεταλλεύεται τις δημιουργικές δυνάμεις που σε περίσσεια διαθέτει η χώρα μας με σκοπό τη δημιουργία βάσεων για ανάπτυξη.

*Ο Νίκος Μαρκάτος είναι Καθηγητής Ε.Μ.Π., Πρόεδρος Σχολής Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ, Πρύτανης Ε.Μ.Π. 1991-97, Senior Visitor στο Department of Applied Mathematics & Theoretical Physics του Πανεπιστημίου Cambridge και Fellow του Selwyn College του Πανεπιστημίου Cambridge. Visiting Professor University of Surrey(2000-2011).

ΠΗΓΗ:

news247.gr

ΓΝΩΜΗ: Όσιος Τρακτέρ ο πετρελαιοκίνητος


Αλεξία Μπακοπούλου

Aυτό που τηρούμε με ευλάβεια σε αυτή τη χώρα είναι οι παραδόσεις και ιδιαίτερα οι παραδόσεις που σχετίζονται με εορταστικές περιόδους.

Το καλοκαίρι έχουμε τη ναυτική εβδομάδα, το χειμώνα τις Αλκυονίδες ημέρες, το Σεπτέμβρη τη Διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης και τον Ιανουάριο τη γιορτή του τρακτέρ.

Είναι η περίοδος που οι αγρότες αποφασίζουν να σηκωθούν από καφενεία, καφετέριες, μπαρ, σκυλάδικα, ντιβανοκασέλες και πουφ και να βγάλουν τις αγροτικές αρμάτες στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν.

Αποτελεί μεγάλη παράλειψη της Ιεράς Συνόδου το γεγονός ότι δεν έχει φροντίσει να  ορίσει την περίοδο τέλη Γενάρη – αρχές Φλεβάρη ως νηστεία στη χάρη του Όσιου Τρακτέρ, του Πετρελαιοκίνητου.

 

Όλοι σε αυτή τη χώρα έχουν δικαιώματα, αλλά κανείς υποχρεώσεις.

Όλοι είναι αδικημένοι.

Οι αγρότες είναι ίσως ο μοναδικός κλάδος που δικαιούται να αποζημειώνεται όταν το χαλάζι σε συνωμοσία με την ύπουλη μουχρίτσα και τον παλιοβέλιουρα, χτυπάνε τις καλλιέργειες.

Αποτελούν το χαϊδεμένο παιδί της εθνικής οικονομίας που χρηματοδοτείται όταν την ελιά τη θωπεύει ο δάκος και το πορτοκάλι τα μαμούνια. 

Τους άλλους επαγγελματίες δεν τους έκανε μανούλα.

Μόνο η Γκόλφω το Θανάση.

Συμφωνώ ότι είναι ένα επάγγελμα που υπόκειται στη διακριτική ευχέρεια των καιρικών συνθηκών και των ορέξεων των μετεωρολογικών φαινομένων, αλλά και άλλες επαγγελματικές ομάδες πλήττονται από αστάθμητους παράγοντες, όμως δεν βλέπω να τους κανακεύουν με το ίδιο τρόπο!

Έτοιμοι να τα δώσουν όλα είναι οι ποπολάροι κ. Μπούτας και Λιλιόπουλος, που εγγυώνται ότι με τα τρακτέρ τους θα κλείσουν κάθε γωνιά του εθνικού δικτύου και δεν «θα περάσει κουνούπι» παίρνοντας το ρόλο του εθνικού μας κουνουποκτόνου.

Οι διεκδικήσεις είναι σαφείς, δεν επιθυμούν -και λογικό- το φόρο που έχει καβαλήσει το πετρέλαιο κίνησης.

Λες και όλες οι εταιρείες που διαθέτουν πωλητές που αλωνίζουν την Ελλάδα με τα αυτοκίνητά τους, ενθουσιάστηκαν με τη θεϊκη αύξηση της βενζίνης -αφού η τιμή έχει φθάσει στο Θεό!

Ζορίζονται με το ΦΠΑ, την ώρα που έχει βουήξει ο τόπος με τη σωρία εικονικών τιμολογίων που διακινούνται στο συγκεκριμένο κλάδο, ο οποίος στο μόνο που κάνει δήλωση, είναι στη…δηλωτή.

Και όποιος πει ότι αυτά είναι κακοήθειες και αφορούν μια μικρή μειοψηφία, να του θυμήσω ότι σε αυτό τον τόπο η μειοψηφία είχε ανέκαθεν το θράσος της πλειοψηφίας, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Ωρύονται και απειλούν να καταπιούν τόνους Gramuxon, αν ισχύσει το φορολογικό νομοσχέδιο.

Το γεγονός ότι ένα εκατομμύριο αγρότες δήλωνε ετήσιο εισόδημα 5.000€, αποτελεί φαντάζομαι άλλη μια αισχρή συκοφαντία λαϊκιστικού χαρακτήρος.

Είναι σαφές αποτέλεσμα φθόνου στην καπατσοσύνη του χαμηλοεισοδηματία αγρότη, που με τον ιδρώτα του πήρε μια παλιοMercedes για να μεταφέρει τσάπες και ποτιστήρια.

Όταν την εποχή των παχιών αγελάδων οι επιδοτήσεις ερχόντουσαν με φορτωτική από την αδαή ΕΕ, ξηλώθηκαν παραδοσιακές καλλιέργειες και αντικαταστάθηκαν από επιδοτούμενες, τύπου ακτινίδιο, λες και η χώρα είχε υποπέσει σε βαθιά δυσκοιλιότητα, ήταν καλά.

Ζαρντινιέρες δηλωνόντουσαν σαν στρέμματα καλλιέργειας για να δεχθούν τις επιδοτήσεις που μοιράζανε τοπικοί άρχοντες σε μορφή φοντάν και δεν μίλαγε ουδείς.

Και άντε και πείτε ότι έχετε δίκιο -σε ένα κόσμο επιστημονικής φαντασίας.

Γιατί ρε λεβέντες δεν απεργείτε όταν είστε στο απώγειο της παραγωγής σας;

Γιατί δεν μας δείχνετε το μέγεθος της αγανάκτησης και της απόγνωσής σας, όταν το φρούτο σας έχει φορτώσει το δέντρο;

Αλλά θα μου πεις, τότε έχουμε δουλειά.

Ενώ τώρα, πόσο πλακωτό να παίξει ένας άνθρωπος; Πόσα cappuccino freddo να πιει;

Δεν είναι έτσι όμως χρυσέ μου.

Αν είσαι μάγκας και σωστός, ξαμολήσου όταν θα πρέπει να μαζέψεις καρπούς να τους ρίξεις στην αγορά.

Και αν το δίκιο σε πνίγει τόσο, άστα να σαπίσουν.

Γιατί το στιλάκι μού θυμίζει τους αγωνιστες απεργούς του ΜΕΤΡΟ που απεργούν και πληρώνονται.

Για να μη μιλήσω για τον ΟΓΑ που δίνει σύνταξη σε κάθε πονεμένο, χωρίς να έχει πληρώσει ούτε το 1/1000 από αυτά που θα έπρεπε, για να μπορεί να συνταξιοδοτηθεί.

Και είναι και εκείνο το χαριτωμένο που για ό,τι έκανες στο δημόσιο, είχε εισφορά και για τον ΟΓΑ.

Γιατί ρε παλικάρια να δίνω εισφορά στον ΟΓΑ;

Τι είμαι η Action Aid ή το Χαμόγελο του Αγρότη;

 

Τα ψέματα τελείωσαν, οι βαμβακοφυτείες ποικιλίας «Porche Cayenne» δεν επιδοτούνται πλέον.

Τα υβριδικά ακτινίδια «Villares» είναι πια άχρηστα, αφού με τα μνημόνια μάς έχει πάει ούτως ή άλλως…νερό.

Αποφασίστε να είστε εσείς εντάξει και μετά να ξαμολιέστε στις ρούγες και στα στενά.

Και αν η εικόνα που έχω για το συμπαθή σας κλάδο είναι διαστρεβλωμένη, μάλλον χρειάζεστε ένα καλό σύμβουλο marketing  και όχι κι άλλες φορολογικές ελαφρύνσεις.

ΠΗΓΗ:

eyedoll.gr