Tag Archives: Γερμανία

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Λίγο πριν ξεκινήσουν τα καραβάνια αλληλεγγύης με ανθρωπιστική βοήθεια προς τη χειμαζόμενη και ηττημένη Γερμανία»


21

Διαβάστε ένα άρθρο  για τις επεκτατικές τάσεις και τις μεθόδους της Μερκελικής Γερμανίας, που δεν διδάσκεται από τα μαθήματα της Ιστορίας και οδεύει προς νέα ισοπέδωση της χώρας από άκρη σε άκρη

Στάθης Διομήδης

Είναι η τρίτη φορά μέσα σε έναν αιώνα που ο Γερμανικός επεκτατισμός επιτίθεται στους Λαούς της Ευρώπης για να τους κατακτήσει. Αμετανόητοι και προσηλωμένοι στη μεγάλη ιδέα της άριας φυλής, προσπαθούν να κατακτήσουν και να στραγγαλίσουν τους Ευρωπαίους πολίτες (και όχι μόνο), να καταληστεύσουν τον όποιο πλούτο υπάρχει και να δημιουργήσουν, τη νέα μεγάλη αυτοκρατορία των βαρβάρων.

Ήδη μέσα σε τρία χρόνια, αρκετές χώρες (οι υπόλοιπες έπονται) έχουν μπει για τα καλά στο σπιράλ θανάτου, που έχει επιβάλλει η Μερκελική διαστροφή συνεπικουρούμενη από τον Αμερικανικό παράγοντα με αιχμή του δόρατος το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Εκβιάζοντας, απειλώντας, χρησιμοποιώντας πακτωλό χρήματος για μαύρη προπαγάνδα, και έχοντας πλέον επιβάλλει σε πολλές χώρες της Ευρωζώνης, κυβερνήσεις-μαριονέτες της, η Γερμανίδα καγκελάριος ρίχνει θυσία, στο βωμό του αίματος που έχειδημιουργήσει, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους καθημερινώς, με δήμιο τον μακελάρη Σόιμπλε.

Η τακτική  που ακολουθεί η Γερμανική  μηχανή έχει ημερομηνία λήξης. Όσο πιο σύντομα προχωρήσουν στην επεκτατική- καταστροφική πολιτική τους ενάντια στους Ευρωπαϊκούς Λαούς, τόσο πιο σύντομα θα ξανά ισοπεδωθεί το Βερολίνο και θα καταστραφεί από άκρη σε άκρη η Γερμανία, (οικονομικά). Βέβαια μέχρι τότε η ανθρωπότητα θα έχει πληρώσει βαρύ τίμημα. Και μόλις συμβεί η καταστροφή της Γερμανίας, για άλλη μια φορά η Δύση θα στείλει καραβάνια αλληλεγγύης με ανθρωπιστική βοήθεια, με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης προς το χειμαζόμενο Γερμανικό Λαό και θα πληρώσει και την ανοικοδόμηση της ηττημένης Γερμανίας…

Απλά μαθήματα ιστορίας.

Αλλά δυστυχώς, οι Γερμανοί δε διδάσκονται από την ιστορία…

Και μιας και  λέω για ιστορία, ας μην ξεχνάμε ότι τα Γερμανικά φύλλα των βαρβάρων από όπου προέρχονται οι Γερμανοί έχουν αναμειχθεί με Ούννους και Βανδάλους και έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα «ανθρώπων»…

Ξεπερνά όμως κάθε φαντασία να ακούς τους Γερμανούς να χαρακτηρίζουν την Κύπρο πλυντήριο μαύρου χρήματος όταν το μεγαλύτερο πλυντήριο στον κόσμο είναι συγκεκριμένη εταιρεία «πλυντηρίων» που δραστηριοποιείται και στην Ελλάδα… Παρόλα αυτά το βρώμικο χρήμα, το μαύρο χρήμα που υποτίθεται ότι ξεπλένεται στην Κύπρο είναι μια χαρά όταν το κατάσχουν οι Γερμανοί μέσω του κουρέματος των κυπριακών καταθέσεων. Μόλις το αρπάξουν οι Γερμανοί, αυτό το μαύρο, το βρώμικο χρήμα γίνεται λευκό, έντιμο, ολοκάθαρο, άσπιλο και αμόλυντο…

Είναι όμως και αλγεινό να βλέπεις τους εν Ελλάδι αντιπρόσωπους της γερμανικής μηχανής, κυβέρνηση, επιχειρηματίες και δημοσιογραφικά γιουσουφάκια, να επιχαίρουν γιατί η Κύπρος τιμωρήθηκε επειδή είπε αρχικά ΟΧΙ και υποχρεώθηκε μετά σε μια χειρότερη επιλογή, αφού βεβαίως έμεινε μόνη της χωρίς κανέναν σύμμαχο, καθώς ακόμη και για την Ελλάδα έπεφτε μακράν…

Και προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει  επιλογή, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να μην λέμε όχι, παρά μόνο ναι. Ναι σε όλα.

Είναι σα να πέσει μια κυρία θύμα απόπειρας βιασμού και να αντισταθεί. Το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι ότι και θα βιαστεί και θα υπάρξουν και προπηλακισμοί από τους επίδοξους βιαστές μέχρι να φθάσουν στο στόχο τους. Με τη λογική των εν Ελλάδι αντιπρόσωπων της γερμανικής μηχανής, κακώς αντιστάθηκε η κυρία αυτή, απεναντίας θα έπρεπε να μην αντιδράσει και να αποδεχτεί αυτό που της συμβαίνει… Μέχρι που θα την κατηγορήσουν που είχε το θράσος να αντισταθεί και δεν αποδέχθηκε με χαρά το συμβάν!

Έχοντας έναν φοβισμένο και εξαφανισμένο Πρωθυπουργό που τρέμει και μόνο στην ιδέα του να πει ΟΧΙ στα παράλογα αιτήματα της γερμανικής εισβολής και του μισέλληνα Σόιμπλε, καταλαβαίνουμε όλοι ποιο είναι το μέλλον της χώρας.

Υ.Γ. Σίγουρα εδώ που έχουμε βρεθεί δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Αίμα, δάκρυα και πόνο έχουν τα επόμενα χρόνια που έρχονται ότι και εάν επιλέξουμε. Το θέμα είναι εάν θα επιλέξουμε αξιοπρέπεια, όραμα και ελπίδα ή ραγιαδισμό. Όποιος θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, να έχει το Λαό στο πλάι του και να έχει πιθανότητα να επιτύχει θα πρέπει να πει αλήθειες. Γιατί για να υπάρξει αξιοπρέπεια, όραμα και ελπίδα πρέπει να ειπωθούν αλήθειες. Σκληρές αλήθειες, αλήθειες που πονάνε…

* Ο Στάθης Διομήδης είναι αρθρογράφος, με σπουδές στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, εθελοντής διασώστης, αλλά και συντονιστής της εθελοντικής ομάδας ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

Advertisements

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: » Leistungsschutzrecht ή Lex Google, ένα καινούργιο πνευματικό δικαίωμα των εκδοτών»


Διαβάστε ένα άρθρο  για την πρόσφατη ψήφιση από το γερμανικό Κοινοβούλιο του νέου πνευματικού δικαιώματος των εκδοτών. Ποιο είναι το περιεχόμενο του νόμου, ποιες οι επιπτώσεις του, τι ακολουθεί

Ίρις Αργυριάδου

Στις 01.03.2013 ψηφίστηκε από το Γερμανικό Κοινοβούλιο ο επίμαχος νόμος με την επωνυμία «Leistungsschutzrecht».

Ποιo το περιεχόμενο;

Ο νόμος αυτός δημιουργεί ένα καινούργιο πνευματικό δικαίωμα:

  • Οι εκδότες τύπου (είτε ως φυσικό πρόσωπο είτε ως εταιρεία) αποκτούν για ένα χρόνο το αποκλειστικό δικαίωμα να καθιστούν προσιτά στο κοινό για επαγγελματικούς σκοπούς τα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα τους, ολόκληρα ή αποσπάσματα αυτών.
  • Εξαιρούνται μεμονωμένες λέξεις ή πολύ μικρά αποσπάσματα.
  • Επιτρέπονται δε εξ ολοκλήρου ή επιμέρους αναδημοσιεύσεις, εφόσον δεν γίνονται από επαγγελματικές μηχανές αναζήτησης ή επαγγελματικές υπηρεσίες, που επεξεργάζονται περιεχόμενα (news aggregators). Οι μηχανές αναζήτησης και οι υπηρεσίες αυτές οφείλουν να πληρώσουν κάποιο επαρκές αντίτιμο στον εκδότη.

Ποιες επιπτώσεις έχει αυτός ο νόμος;

Σύμφωνα με τις επεξηγήσεις για το σχετικό νομοσχέδιο ο νόμος αυτός αποβλέπει μόνο στην ενίσχυση των εκδοτών τύπου απέναντι στης μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου και στις ανάλογες υπηρεσίες επεξεργασίας κειμένων. Από την άλλη πλευρά, όπως ανέφεραν οι πράσινοι στην συζήτηση του νομοσχεδίου στο Κοινοβούλιο, ο νόμος αυτός είναι ανούσιος, καθότι οι ίδιες επεξηγήσεις αναφέρουν ρητά, ότι η αναφορά τίτλων ή πολύ μικρών αποσπασμάτων εξαιρείται, ειδικά για να επιτρέψει στις εν λόγω υπηρεσίες του διαδικτύου να περιγράψουν τα αποτελέσματα τους, χωρίς να πρέπει να υποβάλλουν κάποιο αντάλλαγμα.

Κατά μίαν άλλη διαδεδομένη άποψη, με τον νόμο αυτόν ενισχύεται μόνο νομικός κλάδος και όχι οι εκδότες τύπου, μιας και είναι τόσο αόριστος, ώστε να δημιουργεί περισσότερο δικαστικές διαμάχες παρά να λύνει τα υπάρχοντα προβλήματα. Συγκεκριμένα, ο νόμος όχι μόνο δεν ορίζει, πότε ένα απόσπασμα είναι πολύ μικρό και άρα επιτρεπτό, αλλά ούτε και πότε ο φέρων το δικαίωμα είναι εκδότης τύπου, ποιες ακριβώς είναι οι επαγγελματικές υπηρεσίες επεξεργασίας κειμένων και πώς θα υπολογίζεται η αμοιβή του εκδότη. Γι’ αυτόν το λόγο άλλωστε ορισμένοι νομικοί θεωρούν το νομοθέτημα αντισυνταγματικό.

Επισημαίνεται δε, ότι το ανώτατο γερμανικό δικαστήριο (Bundesgerichtshof) θεωρεί για τις φωτογραφίες, ότι η παρουσίαση στο κοινό των thumbnails (απόδοση μίας γραφικής σύνοψης της φωτογραφίας), δεν προσβάλλει τα πνευματικά δικαιώματα του φωτογράφου. Αναλόγως μέχρι τώρα η αναδημοσίευση των περιλήψεων ενός κειμένου (των λεγόμενων snippets) θεωρείτο επιτρεπτή, όπως ακριβώς και η αναπαραγωγή των τίτλων. Τώρα αναμένονται μεγάλες διαμάχες για την διευκρίνιση του επιτρεπτού μάκρους των snippet. Δεδομένου δε ότι στη Γερμανία η εξώδικη καταγγελία και δικαστική επιβολή ασφαλιστικών μέτρων παρέχει σε ισχυρούς οικονομικά ένα αποτελεσματικότατο όπλο, μιας και τα ασφαλιστικά μέτρα μπορούν αφενός να αποφασιστούν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα (περίπου έξι μήνες και για τις δύο δικαστικές βαθμίδες) και αφετέρου έχουν πολύ υψηλό δικαστικό κόστος και έξοδα για τους διαδίκους, πέραν από τo απαγορευτικό αποτέλεσμα για την προσβαλλόμενη πράξη, όσοι παρουσιάζουν κείμενα στο διαδίκτυο, φοβούνται τώρα, ότι θα πέσουν θύματα διαφόρων αξιώσεων από τους εκδοτικούς οίκους, που θα έχουν κατασταλτική συνέπεια για τη λειτουργεία τους. Με τον νόμο αυτό θα ενισχυθούν έτσι οι ισχυροί, μεταξύ άλλων και η Google, που έχουν την ανάλογη οικονομική ευχέρεια ή να συμφωνήσουν ένα όποιο τέλος εκμετάλλευσης ή να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους, ενώ μικρές ανερχόμενες, νεοσύστατες επιχειρήσεις εμποδίζονται δυσμενώς.

Ο νομικός σύμβουλος των ομοσπονδιακού συνδέσμου εκπροσώπων τύπου δηλώνει δε πέραν αυτών, ότι η συγκεκριμένη διαμόρφωση του κειμένου δεν αφορά μόνο στους λεγόμενοuς news aggregators αλλά συμπεριλαμβάνει όλες τις υπηρεσίες, που κάπως επεξεργάζονται κείμενα στο διαδίκτυο επομένως και ειδήσεις μέσω Twitter ή περιλήψεις από RSS-Feeds για επαγγελματικούς σκοπούς.

Αμφίβολο είναι επίσης, αν ο εν λόγω νόμος πρέπει να υποβληθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επειδή ενδέχεται να προσβάλλει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και αν το Ευρωπαΐκό Δικαστήριο θα αποδεχτεί την σύσταση ενός τέτοιου καινούργιου πνευματικού δικαιώματος, πόσο μάλλον που αυτός κάνει διακρίσεις σε βάρος ενός, δηλ. των υπηρεσιών αναζήτησης και επεργασίας κειμένων, χωρίς να επιβαρύνει άλλους φορές, που επίσης αναδημοσιεύουν ειδήσεις για επαγγελματικούς λόγους, όπως ισχυρίζεται ο Σύνδεσμος των Επιχειρηματιών στο Διαδίκτυο.

Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ;

Για όλους αυτούς τους λόγους πολλές επιχειρήσεις στο internet και πρώτη απ’αυτούς η Google αλλά και εκπρόσωποι του τύπου, ο οργανισμός συντακτών και πολλοί νομικοί είναι αντίθετοι με το εν λόγω νομοθέτημα.

Οι Γερμανοί εκδότες τύπου  όμως όπως και πολλοί συνάδελφοι τους σε άλλες χώρες, εδώ και χρόνια έχουν προσπαθήσει να αναγκάσουν την Google και άλλες ανάλογες επιχειρήσεις να τους αποδώσουν κάποιο αντίτιμο από τις εισπράξεις των αναρτημένων διαφημίσεων στο διαδίκτυο. Έτσι το ανάλογο λόμπυ των εκδοτών με πρωτοστάτη τον πανίσχυρο Springer Verlag (τον εκδοτικό οίκο της BILD Zeitung) κατάφερε να αποσπάσει από την Merkel την υπόσχεση, για την δημιουργία αυτού του νέου δικαιώματος των εκδοτών. H υπόσχεση αυτή καταγράφτηκε μάλιστα στην συμμαχική συμφωνία για την δημιουργία της κυβέρνησης με τους Νεοφιλελεύθερους και η κυβέρνηση προσπάθησε να την υλοποιήσει πολύ πριν τις εκλογές.

Έτσι άρχισε από το 2009 μια συνεχής προβολή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της ανάγκης ενός σχετικού νομοσχεδίου, το οποίο στην αρχική του μορφή συμπεριλάμβανε κάθε είδους αναπαραγωγή δημοσιεύματος σε σχέση με επαγγελματικές υπηρεσίες χωρίς να επιτρέπει κάποια εξαίρεση για μικρότερα αποσπάσματα. Με αυτήν την μορφή όμως το νομοσχέδιο συνάντησε σθεναρότατη αντίσταση σχεδόν από όλους τους φορείς του internet, από τους επιστήμονες αλλά και από τους ίδιους τους συντάκτες και δεν έφτασε καν για να συζητηθεί στο κοινοβούλιο. Αλλά και οι διορθώσεις που έγιναν δεν κατάφεραν να αλλάξουν την ως επί των πλείστων ενάντια κοινή γνώμη. Μόνο η πρόσφατη παρέμβαση των νεοφιλελεύθερων με την προαναφερθείσα εξαίρεση κατάφερε να δημιουργήσει μία βάση στα κυβερνητικά κόμματα και να ψηφιστεί το σχετικό νομοσχέδιο.

Η κίνηση αυτή των Γερμανών εκδοτών τύπου έρχεται να συνεχίσει την υπάρχουσα συζήτηση στην Γερμανία για την επιβίωση του τύπου, που στην αναλογική μορφή του έχει υποστεί σοβαρές απώλειες στην αγορά αλλά και την έλλειψη βιώσιμων business plan στα online press media. Ανάλογες κινήσεις έχουν ήδη κάνει οι εκδότες στη Γαλλία, όπου επιτεύχθηκε συμφωνία με την Google για την οικονομική ενίσχυση ύψους 60 εκατ. ευρώ μίας ερευνητικής μονάδας για την μετάβαση από την αναλογικό στον ηλεκτρονικό κόσμο. Οι Βέλγοι συνάδερφοι τους προτίμησαν μία άμεση λύση και κατάφεραν να συμμετέχουν στα έσοδα του Google από τις διαφημίσεις, αφού αρχικά απείχαν παντελώς από το Google και αργότερα απείλησαν να επιφέρουν κι αυτοί ένα ανάλογο lex Google. Στη Βραζιλία 154 εκδότες απαγορεύουν στη Google news να αναφέρει τα δημοσιεύματά τους. Μία τελική λύση δεν έχει επιτευχθεί όμως.

Τι έπεται

Πολλοί όμως αμφιβάλλουν, ότι αυτός ο νόμος θα τεθεί  σε ισχύ και θα εγκριθεί από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στις 22.03.2013, όπου η κυβέρνηση έχει χάσει εν τω μεταξύ την πλειοψηφία. Ήδη όμως οι σοσιαλδημοκράτες δεν επέμειναν να ξαναεξεταστεί ο νόμος από την Συμβιβαστική Επιτροπή, όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Εξ’ αλλού, όπως φαίνεται από το εκλογικό τους πρόγραμμα, δεν είναι αντίθετοι στην δημιουργία ενός κάποιου σχετικού εκδοτικού δικαιώματος, απλά διαφωνούν με την συγκεκριμένη μορφή του.

Ρεαλιστικά επομένως ο  νόμος αυτός θα τεθεί σε ισχύ για  να τροποποιηθεί, είτε από το ίδιο το κοινοβούλιο με όποια μελλοντική μορφή θα έχει αυτό μετά τις εκλογές ή από τα δικαστήρια.

*Η Ίρις Αργυριάδου είναι δικηγόρος στο Αμβούργο και στην Αθήνα και σχολιάζει την επικαιρότητα στο twitter στο @IrisArgyriadou

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «ΑΥΤΟ,.. ΤΟ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ ΑΝΑΠΗΡΟ ΚΑΘΑΡΜΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΜΑΖΕΨΕΙ»


Διδαχές Σόιμπλε: Μας ζηλεύουν, όπως τους καλούς μαθητές. Οι κύπριοι θα βιώσουν μια δύσκολη περίοδο

Υπεραμύνεται της γερμανικής πολιτικής ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Τι δηλώνει για την Κύπρο

«Είναι πάντα έτσι, είναι σαν μια τάξη (στο σχολείο), όταν αυτός που έχει μερικές φορές καλύτερα αποτελέσματα, όσοι έχουν λίγο μεγαλύτερη δυσκολία, είναι λίγο ζηλιάρηδες», δήλωσε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στη δημόσια ραδιοτηλεόραση ZDF, απαντώντας σε σχετική ερώτηση για την κριτική που πολλαπλασιάζεται κατά της Γερμανίας, κυρίως στη νότια Ευρώπη.

Παράλληλα, αντέκρουσε τις κατηγορίες περί του κακού γερμανού λέγοντας ότι «δεν είναι έτσι» και όλοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι Γερμανοί ανέλαβαν τις ευθύνες τους και ότι οι γερμανοί φορολογούμενοι συμμετείχαν στα διάφορα πακέτα οικονομικής ενίσχυσης για τις ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες.

«Αυτή η αλληλεγγύη είναι προς το συμφέρον μας. Αλλά ο καθένας πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις του. Όλοι πρέπει να θέσουν τους προϋπολογισμούς τους σε τάξη. Όλοι πρέπει να είναι οικονομικά ανταγωνιστικοί. Και όποιος αναλαμβάνει πάρα πολλούς κινδύνους πρέπει επίσης να επωμίζεται τελικά το κόστος», είπε ο κ. Σόιμπλε.

Αναφερόμενος στην Κύπρο, τόνισε πως είναι σε μία δύσκολη κατάσταση. «Οι κύπριοι θα βιώσουν μια δύσκολη περίοδο. Είναι αναπόφευκτο», είπε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών.

«Όταν θέλεις μεγαλύτερα επιτόκια πρέπει να πάρεις και τα επιπλέον ρίσκα», σημείωσε ενώ προσέθεσε πως «όλοι πρέπει να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και να διατηρούν σε τάξη τον προϋπολογισμό τους προκειμένου να παραμένει ανταγωνιστική η οικονομία της χώρας τους».

«Οποίος παίρνει τα μεγάλα ρίσκα πρέπει να επωμισθεί και τις απώλειες», τόνισε.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:

Ρε γελοίο υποκείμενο, ρε κάθαρμα , ρε τενεκέ ξεγάνωτε, ρε σάπιε άνθρωπε, ρε διανοητικά καθυστερημένε, έχεις αντιληφθεί πως αναφέρεσαι σε ανθρώπινες ψυχές; Έχεις διανοηθεί εγκληματία ακήρυχτου πολέμου πως η ζωή δεν είναι σχολείο με καλούς και κακούς μαθητές αλλά με ανθρώπους που προσπαθούν να ζήσουν; Ήξερε ρε συ ,ο ΘΕΟΣ γιατί σου έδωσε τέτοια κληρονομιά. Σε σημάδεψε γιατί έτσι σου άξιζε. Παλιοκαραγκιόζη!!!!

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: » Οι εμμονές της Ευρώπης, το «όχι» της Κύπρου κι’ εμείς… «


 

Εικόνα: toikonomopoulos
Θάνος Οικονομόπουλος

Το’ χουμε συνήθειο σε τούτο τον τόπο ν’ αντιδρούμε συναισθηματικά, με το θυμικό, υπό την επήρεια των εντυπώσεων. Πριν καταλαγιάσουν οι τελευταίες κι’ αφήσουν χώρο να λειτουργήσει η λογική ψύχραιμα, νηφάλια, αποστασιοποιημένα. Ίδιον του λαού, άρα και γνώρισμα της πολιτικής του τάξης. Το ξανάδαμε το έργο μ’ αφορμή τις δραματικές εξελίξεις στην Κύπρο, ως αποτέλεσμα μιας άφρονης , κοντόφθαλμης , αυτοκτονικής για ολόκληρο το εύθραυστο ευρωπαϊκό οικοδόμημα απόφασης των ανόητων , τιποτένιων λογιστάδων της ΕΕ, που καθυποταγμένοι στην κυρίαρχη γερμανική προτεσταντική «ορθοδοξία» και στενοκεφαλιά… πυροβόλησαν τα ήδη τρεμάμενα πόδια του οράματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Και άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου…

Το παμψηφικό «όχι» της κυπριακής Βουλής στην ανόητη ρετσέτα του ευρωιερατείου, ήταν αναμενόμενος μονόδρομος. Η κυπριακή οικονομία, στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο τραπεζικό, χρηματοπιστωτικό της σύστημα . «Περίεργα» αναπτυγμένο, με γκρίζες (έως και μαύρες…) δομικές πτυχές , με «διευκολύνσεις» που επιτρέπουν κάθε υποψία ξεπλύματος μαύρου χρήματος , έφθασε να είναι 8 φορές μεγαλύτερο του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. Μια φούσκα, υπό μόνιμη απειλή (ιδίως μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και το ευρώ αργότερα) έκρηξης , παρά την παραδοσιακή ανατολίτικη «πονηριά» των πολιτικών ηγετών της να κερδίζουν χρόνο και να βολεύονται προσωρινά, πιστεύοντας πώς για πάντα θα μπορούν να κοροϊδεύουν τους πάντες… Οι ενστάσεις των Ευρωπαίων για το αδιαφανές, ύποπτο κυπριακό χρηματοπιστωτικό σύστημα, διαρκείς και πιεστικές. Και ταυτόχρονα, κάθε άλλο παρά άδολες. Ο κυπριακός τραπεζικός «παράδεισος», οσοδήποτε μικρός συγκριτικά με τα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά δεδομένα , αποτελούσε ενόχληση για τα δικά τους συμφέροντα-οικονομικά, αλλά και εργαλείων πολιτικής επιρροής . Και ήθελαν να τον πετσοκόψουν. Ιδίως μετά την ανακάλυψη των πλούσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων και φυσικού αερίου στα κυπριακά «οικόπεδα», ανακάλυψη που οδήγησε και στην πρώτη στην ιστορία επίσκεψη Γερμανού καγκελαρίου , της κ. Μέρκελ , στο νησί της Αφροδίτης σε μια απροκάλυπτη απόπειρα εγγραφής «υποθηκών» και δημιουργίας συνθηκών επιρροής. Και οφέλους…

Οι… οιμωγές για «διαφάνεια» στο χρηματοπιστωτικό κυπριακό σύστημα, λοιπόν, δικαιολογημένες αλλά και…αρκούντως υποκριτικές. Η πρωτοστατούσα (μήνες τώρα…) στην «κάθαρση» Γερμανία, γνωρίζει πολύ καλά πώς το δικό της χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται πολύ ψηλότερα από το κυπριακό στην διεθνή κατάταξη…αδιαφάνειας, στην 60η θέση παγκοσμίως, όταν αυτό της Κύπρου βρίσκεται στην 150η! Κι’ άλλωστε, αν ειλικρινά η (γερμανική, φευ…) Ευρώπη ήθελε να αποκαθάρει τις κυπριακές τράπεζες, μπορούσε να το κάνει σταδιακά και μεθοδικά, με πιέσεις που θα ανάγκαζαν την Λευκωσία ν’ αποδεχθεί τους διεθνείς όρους διαφάνειας και προστασίας από το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Χωρίς να τινάξει εν μια νυκτί την κυπριακή εθνική οικονομία στο αέρα. Και το κυριότερο: χωρίς να βάλει μπουρλότο η ίδια στα θεμέλια του δικού της «συστήματος», πάνω στο οποίο στηρίζει όλες τις πολιτικές της! Δηλαδή, στην αξιοπιστία και σταθερότητα του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, που εδράζεται στην εμπιστοσύνη αλλά και την εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων. Με το μέτρο που υπαγόρευσε εκβιαστικά να πάρει η Κύπρος, τίναξε στον αέρα αυτή την εμπιστοσύνη. Γιατί ποιος καταθέτης , μεγάλος η μικρός (και οι μικροί στο σύνολό τους είναι αυτοί που στηρίζουν τις τράπεζες…) θα έχει του λοιπού την βεβαιότητα -ακόμη κι’ αν όλα… «ξεγίνουν», οι εντυπώσεις έχουν πια δημιουργηθεί-πώς αυτό που επιχειρήθηκε στην Κύπρο, δεν θα επιχειρηθεί και στην δική του χώρα, αν τα πράγματα με την παγκόσμια κρίση «σφίξουν» (κι’ όλα δείχνουν ότι θα σφίγγουν…)-άρα : τράβα βρες ασφαλέστερο τραπεζικό σύστημα να αράξεις τις καταθέσεις σου…

Εκτιμώντας με τις μέχρι στιγμές αντιδράσεις και εξελίξεις , το κυριότερο σφάλμα που διέπραξε , με γνώμονα τα ίδια της τα συμφέροντα,με την πρόχειρη και δογματική απόφασή της για την Κύπρο η ΕΕ, ήταν πώς… άνοιξε την κερκόπορτα στη Ρωσία ν’ αναμιχθεί στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Και μάλιστα στην πολλαπλά ευαίσθητη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, όπου διατηρεί επί μακρό διάστημα εν εκκρεμότητι γεωπολιτικά συμφέροντα. Οι διαδικασίες, προσκηνιακές και παρασκηνιακές, τρέχουν, το διακύβευμα είναι πολύ σημαντικό (για όλες τις πλευρές…), που πάει να πει πώς κάθε κρίση και συμπέρασμα τούτες τις ώρες , πάνω στην βράση, θα ήταν βιαστικό και εν πολλοίς επιπόλαιο. Στην ίδια την Κύπρο, μετά τις πρώτες εντυπώσεις και λαϊκούς πανηγυρισμούς για το «γενναίο εθνικό όχι!», κάποιοι νηφάλιοι επανεκτιμούν καταστάσεις, σχεδιάζουν προσεκτικότερα τα επόμενα βήματα. Αλλά και στην Ευρώπη,σοβαροί και ψύχραιμοι παρατηρητές και άτομα με επιρροή (ο Γιουνκέρ, ο Τρισέ, πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές…) , προβληματίζονται και ψάχνουν τρόπους να ελαχιστοποιήσουν την ζημιά πού έγινε, να βρουν τρόπους να βρεθεί κάποια άλλη λύση, κοινά αποδεκτή -π.χ. να διατηρηθεί η θεσμική ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων μέχρι 100.000 ευρώ, να εξασφαλισθούν σε ευρωπαϊκό αλλά και ενδοκυπριακό επίπεδο, εναλλακτικοί τρόποι χρηματοδότησης. ‘Έγινε ένα έγκλημα, τώρα τρέχουν μπας και προλάβουν το οριστικό μέγα λάθος…

Το «κούρεμα» των καταθέσεων, υπό διαφορετικές προϋποθέσεις ,μεθόδευση (μήπως τα αλλεπάλληλα χαράτσια στα ακίνητα «κούρεμα περιουσίας» δεν είναι; Απλώς το κεφάλαιο , οι καταθέσεις… δεν έχουν θεμέλια, μπορούν να πάνε αλλού…) , κλιμάκωση και κυρίως τρόπο πλασαρίσματος θα μπορούσε να είναι προσφορότερη λύση από το ελληνικό «μνημονιακό χάος», που επιτείνεται από την πρόδηλη αδυναμία (και ιδεοληπτική άρνηση…) του ελληνικού κράτους να προχωρήσει επιτέλους στις εκσυγχρονιστικές διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται , να τηρήσει τα όσα έχει δεσμευθεί.

Στην Κύπρο, το πρόβλημα του… προβληματικού χρηματοπιστωτικού συστήματος με τις «μαύρες τρύπες» του και ο λάθος, μικρόνους τρόπος της ευρωπαϊκής «παρέμβασης» παρέσυρε και το κράτος. Στην δική μας περίπτωση, το πρόβλημα είναι άλλης τάξεως, οι χρόνιες εθνικές παθογένειες επιβαρύνουν την κρίση, οι λύσεις κατ’ ανάγκην θα είναι διαφορετικές-ενδεχομένως περισσότερο επώδυνες και μακροχρόνιες. Το να πανηγυρίζουμε (αταβιστικά, άκριτα, χωρίς επίγνωση των συναφειών αλλά και διαφορών των γενεσιουργών αιτίων…) το «όχι»των Κυπρίων και να πιέζουμε να… ισχύσει και στην δική μας ιδιαίτερη περίπτωση (και μάλιστα με… καθυστέρηση 3 πολύτιμων χαμένων χρόνων…), αν μη τι άλλο δεν συνιστά σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Απλώς επιβεβαιώνει, γι’ άλλη μια φορά, πώς το’ χουμε συνήθειο σε τούτο τον τόπο ν’ αντιδρούμε συναισθηματικά, με το θυμικό, υπό την επήρεια των εντυπώσεων. Πριν καταλαγιάσουν οι τελευταίες κι’ αφήσουν χώρο να λειτουργήσει η λογική ψύχραιμα, νηφάλια, αποστασιοποιημένα…

Πηγή:iefimerida.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ : «Το κουτί της Πανδώρας άνοιξε…»


Διαβάστε ένα άρθρο για τον μέχρι σήμερα χειρισμό της κρίσης από την Ευρώπη και την πρωτοφανή απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο, που μπορεί να μετατραπεί σε «ιστορικών διαστάσεων ολίσθημα»

Σταμάτης Κυρζόπουλος

H γερμανικής έμπνευσης και επιβολής απόφαση του Eurogroup για την αντιμετώπιση της τραπεζικής κρίσης στην Κύπρο αποτελεί ένα ιστορικών διαστάσεων ολίσθημα, και ίσως αποδειχθεί ένα μοιραίο για το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης λάθος. Η πρωτοφανής στα χρονικά πολιτισμένων κρατών απόφαση για κατάσχεση τραπεζικών καταθέσεων (γιατί περί αυτού πρόκειται, ας μη γελιόμαστε) ναρκοθετεί τον σκληρό πυρήνα της στοιχειώδους εμπιστοσύνης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και την ασφάλεια των συναλλαγών σε ευρωπαϊκό (τουλάχιστον) επίπεδο. Ο μέχρι τούδε χειρισμός της κρίσης από τις ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες και την Ε.Κ.Τ. μπορεί να ήταν άτολμος, προβληματικός, δογματικός, αναποτελεσματικός και κατώτερος των περιστάσεων, αλλά τουλάχιστον βασιζόταν στην απαραβίαστη για δεκαετίες κοινή παραδοχή ότι «ουδείς μπορεί να βάλει χέρι» στις τραπεζικές καταθέσεις των πολιτών. Η άφρων απόφαση που ελήφθη -και που αξίζει να σημειωθεί ότι δεν ήταν προϊόν πίεσης χρόνου ή ανάγκης αντιμετώπισης μιας έκτακτης κατάστασης, αλλά προετοιμάσθηκε μετά από συζητήσεις και διαπραγματεύσεις μηνών- τερμάτισε εν τοις πράγμασι την κοινή πίστη στην ανωτέρω παραδοχή. Κανείς  πολίτης, οποιασδήποτε χώρας της Ευρωζώνης δεν μπορεί, πλέον,  να αισθάνεται ότι οι καταθέσεις του είναι ασφαλείς. Ακόμη κι αν η εγκληματική απόφαση αυτή αλλάξει (προστατεύοντας τις έως 100.000 ευρώ καταθέσεις), η ζημιά σε επίπεδο εμπιστοσύνης έχει ήδη γίνει και είναι ανήκεστη.

Το κουτί της Πανδώρας άνοιξε…

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι το καλοκαίρι του 2012 η Ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής είχε, υπό την κοινή πίεση και απαίτηση Ισπανίας, Ιταλίας και Γαλλίας, συν-αποφασίσει την ουσιαστική ενοποίηση του τραπεζικού συστήματος, την κοινή εποπτεία των ευρωπαϊκών τραπεζών από την Ε.Κ.Τ., και την κεφαλαιακή ενίσχυση όσων τραπεζών το χρειάζονταν, χωρίς εγγραφή του κόστους ανακεφαλαίωσης στα δημόσια χρέη των χωρών (με την εξαίρεση βεβαίως της ….Ελλάδος). Σύντομα οι Γερμανοί υπαναχώρησαν και αρνήθηκαν την τήρηση των συμφωνηθέντων, επιβάλλοντας εκ νέου την μετακύλιση του κόστους της διάσωσης των τραπεζών στους δημόσιους προϋπολογισμούς, με άλλα λόγια στους φορολογουμένους. Τώρα προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα επιβάλλοντας την μετακύλιση του κόστους στους καταθέτες, μια ενέργεια που αντιβαίνει σε οποιαδήποτε οικονομική λογική και καταστρατηγεί κάθε έννοια κοινοτικής αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού. Επιχειρείται ένας ωμός, χυδαίος εκβιασμός μιας μικρής και διχοτομημένης από στρατεύματα κατοχής χώρας, και της οποίας το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος ήταν, πριν ξεκινήσει η κρίση, σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από των βορειοευρωπαίων εταίρων της.

Η Ευρώπη παραμένει τα τελευταία χρόνια όμηρος ενός ιδιότυπου γερμανικού οικονομικού εθνικισμού και πολιτικού ηγεμονισμού. Ανεξάρτητα αν η γερμανική στάση είναι αποτέλεσμα στενά εθνικών οικονομικών και γεωπολιτικών επιδιώξεων, εσωτερικών της πολιτικών ισορροπιών, ή ιδεοληπτικής μονεταριστικής ορθοδοξίας και εμμονικού προτεσταντικού ηθικισμού (ή όλων μαζί, που είναι και το πιθανότερο), είναι πλέον σαφές ότι οδηγεί την Ευρώπη στο διχασμό και τον κατακερματισμό. Η Ενωμένη Ευρώπη έχει χωρισθεί στους «ενάρετους» Βορείους δανειστές και τους «αμαρτωλούς» Νοτίους οφειλέτες, με τους όρους που επιβάλλονται στους τελευταίους να οδηγούν τις οικονομίες τους στην ύφεση και τις κοινωνίες τους στην απόγνωση και τον πολιτικό εξτρεμισμό. Ταυτόχρονα, αντί πόροι να μεταβιβάζονται αντισταθμιστικά από Βορρά προς Νότο, στην πραγματικότητα οι ιδιωτικές αποταμιεύσεις μεταναστεύουν στη «θαλπωρή και την ασφάλεια» των βορειοευρωπαϊκών τραπεζικών ιδρυμάτων (όπως ενδεχομένως προσδοκάται ότι θα συμβεί και στην περίπτωση της Κύπρου). Οι χώρες της Μεσογείου μοιάζει να έχουν καταδικασθεί σε μόνιμη υπανάπτυξη. Πως είναι δυνατόν να ανακάμψουν και να αναπτυχθούν οικονομίες σε συνθήκες απολύτου πιστωτικού στραγγαλισμού; Ποια προοπτική μπορεί να έχουν μέσα στο υφεσιακό τέλμα, όταν δεν μπορούν να δανεισθούν, δεν μπορούν να κόψουν χρήμα, δεν μπορούν να υποτιμήσουν το νόμισμα, και  δεν μπορούν -λόγω κοινωνικοπολιτικής αστάθειας- να προσελκύσουν επενδύσεις; Καμία κοινωνία δεν μπορεί να δεχθεί την καταδίκη της σε αργό θάνατο.

Η πορεία που ακολουθείται είναι καταστροφική. Το μέλλον του κοινού νομίσματος φαντάζει όλο και πιο αβέβαιο, ο ευρωσκεπτικισμός ενισχύεται σε όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες,  ενώ ακόμη και η διάλυση της ίδιας, της βραβευμένης με Νόμπελ  (για να κάνουμε και λίγο …χιούμορ), Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορεί να θεωρείται πλέον… σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Διόλου τυχαία, ο πολύπειρος και εχέφρων Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ δήλωνε προ εβδομάδος στον γερμανικό  Spiegel: «Όποιος πιστεύει ότι δεν τίθεται πλέον το αιώνιο ερώτημα περί ειρήνης και πολέμου στην Ευρώπη, μπορεί να πλανάται οικτρά. Οι δαίμονες δεν έχουν φύγει. Απλά κοιμούνται…»

Οι Ευρωπαίοι πολίτες, οι ευρωπαϊκοί λαοί και οι πολιτικές τους ηγεσίες οφείλουν να ορθώσουν το ανάστημα τους και να αντισταθούν στον γερμανικό παραλογισμό που καταστρέφει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η Ευρώπη έχει ανάγκη μια σημαντική πολιτική στροφή, άλλως κινδυνεύει με αποδόμηση. Είναι εξαιρετικά πιθανό ο πολιτικός κόσμος και το κοινοβούλιο της Κύπρου να μην υποκύψουν, παρά την ανύπαρκτη στήριξη τους από το περιδεές Ελλαδικό εθνικό κέντρο (στην Ελλάδα άλλωστε έχουμε σοβαρότερα θέματα να ασχοληθούμε: τον …Κατίδη, τον …Ριζάι κτλ). Ας ελπίσουμε ότι η αξιοπρεπής, μετρημένη και αποφασιστική στάση των Κυπρίων θα αποτελέσει -πράγμα που φαντάζει πια απίθανο- έναυσμα για ευρωπαϊκή αλλαγή ισορροπιών και πολιτικής κατεύθυνσης.

Εκτός πάλι αν μας αρκεί ότι ο υπουργός οικονομικών εγγυάται τις καταθέσεις στα εν Ελλάδι υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών….

*Ο Σταμάτης Κυρζόπουλος είναι ιατρός καρδιολόγος, στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο και συγγραφέας του βιβλίου «Μονόδρομοι και αδιέξοδα: Πολιτών υπέρβαση». Εκτός από το News247 αναλύει και εκφράζει τις σκέψεις του μέσα από το προσωπικό του blog sxoliopoliti.blogspot.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

H ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Ζούμε το τέλος της ευρωζώνης;

Μέρκελ, Σόιμπλε και οι υπάλληλοί τους στις Βρυξέλλες πυρπολούν την Ευρώπη και καταστρέφουν το ευγενέστερο μεταπολεμικό πολιτικό επίτευγμα του πλανήτη – Η τιμωρία της Κύπρου πληγώνει την Γηραιά Ήπειρο και κλονίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών

Η κυπριακή περιπλοκή – αναπάντεχη πιθανώς για τους υπερόπτες γερμανούς – είναι φανερή πια διά γυμνού οφθαλμού.

Οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο πίστευαν ότι θα ξεμπέρδευαν στα γρήγορα, σε ένα τριήμερο, με την Κύπρο, δεν υπολόγιζαν τις αντιδράσεις, πολιτικές και οικονομικές, παρ’ ότι είχαν εμπειρίες από την προηγούμενη εμμονή τους για τη συμμετοχή των ιδιωτών στο κούρεμα του ελληνικού χρέους.
Όπως όλοι θυμούνται από την εμμονή του Σόιμπλε και συνολικά των γερμανών διαχύθηκε η κρίση χρέους σε όλη την ευρωζώνη.
Τότε η Γερμανία ήθελε να τιμωρήσει εκείνους που είχαν πάρει ρίσκο και χρηματοδοτούσαν αφειδώς υπερχρεωμένες οικονομίες, τώρα θέλουν να τιμωρήσουν εκείνους που μεταφέρουν κεφάλαια και πλούτο σε φορολογικούς παραδείσους.
Τότε με την εμμονή τους κατέστρεψαν την αγορά των ομολόγων και τώρα με την ίδια εμμονική στάση τους υπονομεύουν το αγαθό της τραπεζικής πίστης, πληγώνοντας καίρια τη βάση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Δεν αντιλαμβάνονται μέσα στον δογματισμό και την υπεροψία τους ότι μαζί με τους ρώσους ολιγάρχες καταστρέφουν και μια πολύπαθη μικρή χώρα και μαζί της κάθε έννοια αλληλεγγύης, η οποία αποτελεί συστατικό στοιχείο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Όμως τα γεγονότα είναι αμείλικτα. Το κυπριακό πολιτικό σύστημα αντέδρασε και συνεχίζει να αντιδρά. Δεν εκτέλεσε τις αποφάσεις των Βρυξελλών εντός των προθεσμιών που είχαν τεθεί. Και πιθανώς να μην το κάνει ούτε αύριο.
Όπως προκύπτει από τους ανταποκριτές στη Λευκωσία πλειοψηφία δεν υπάρχει στο κυπριακό κοινοβούλιο γι’ αυτά τα μέτρα. Ούτε είναι εύκολο να συμφωνήσει ακόμη και σε ένα λιγότερο πιεστικό πακέτο, που πιθανώς θα απαλλάσσει τους μικροκαταθέτες.
Η ζημιά ωστόσο έχει γίνει. Το κυπριακό τραπεζικό σύστημα έχει καταστεί ήδη αναξιόπιστο και μόνο ένα θαύμα μπορεί να το διασώσει.
Επιπλέον η περιπλοκή έχει ήδη μεταφερθεί στην Αθήνα. Οι εγκατεστημένες στην Ελλάδα κυπριακές Τράπεζες θα μείνουν κλειστές την Τρίτη, ίσως και την Τετάρτη και την Πέμπτη. Οι ελληνικές πιστωτικές αρχές και η κυβέρνηση δηλώνουν ότι είναι έτοιμες να εξαγοράσουν τις εδώ λειτουργούσες κυπριακές Τράπεζες, αλλά στον βαθμό που δεν υπάρχει συμφωνία και αποδοχή του πακέτου διάσωσης στην Κύπρο κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει.
Πρόθυμοι αγοραστές μπορεί να υπάρχουν προκειμένου να ασφαλισθεί κατά το δυνατόν το έτσι κι αλλιώς προβληματικό ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα,αλλά όσο δεν υπάρχουν πωλητές η περιπλοκή πρέπει να θεωρείται δεδομένη για την Αθήνα.
Τι θα γίνει αν το πρωί της Τρίτης οι Έλληνες καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου, της Λαϊκής και της Ελληνικής Τράπεζας απαιτήσουν τα περίπου 15 δισ. που έχουν κατατεθειμένα σ’ αυτές; Και οι συναλλαγές τόσων και τόσων επιχειρήσεων πως θα διευθετηθούν; Και οι περίπου 5.000 εργαζόμενοι τι θα απογίνουν;
Η Ελλάδα δυστυχώς έχει μπει σε διαδικασία περιπλοκής. Αλλά δεν είναι η μόνη. Οι Ισπανοί ανησυχούν, οι Ιταλοί το ίδιο,οι Πορτογάλοι επίσης, οι Εσθονοί που συλλέγουν και αυτοί καταθέσεις Ρώσων νοιώθουν ανασφαλείς. Κι αν είναι πρόβλημα η Κύπρος με τον υπερμεγέθη τραπεζικό τομέα, γιατί άραγε δεν ισχύει το ίδιο για το Λουξεμβούργο;
Τίποτε λοιπόν δεν σταματά το κύμα αμφισβήτησης που άνοιξαν οι γερμανοί πολιτικοί με την αμετροεπή ηγεμονική στάση και συμπεριφορά τους.
Ίσως είναι πρώιμο να υποστηρίξει κανείς ότι ζούμε το τέλος της Ενωμένης Ευρώπης. Ωστόσο είναι φανερό ότι με τέτοιες,οικονομικά αστήρικτες και πολιτικά εκδικητικές επιλογές,δεν μπορεί να περπατήσει το ευρωπαϊκό όραμα.
Η Γερμανία δυστυχώς καταδιώκεται από την Ιστορία της,σπέρνοντας και πάλι σπόρο διχασμού στην Γηραιά Ήπειρο.
Θα το πληρώσει η ίδια,θα το πληρώσουμε όλοι. Και το κυριότερο θα χαθεί το ευγενέστερο πολιτικό επίτευγμα των μεταπολεμικών χρόνων προς χάριν μικρών συμφερόντων και μεγάλων εγωισμών, που χαρακτηρίζουν μυωπικές μικρές και ασήμαντες ηγεσίες.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

 

Γερμανία: Ιδρύθηκε νέο κόμμα υπέρ της κατάργησης του ευρώ


Απαιτεί διάλυση της Ευρωζώνης αλλά όχι της Ε.Ε.

Ένα νέο κόμμα ίδρυσαν οι αντίπαλοι του ευρώ στη Γερμανία, το οποίο τάσσεται υπέρ της κατάργησης του κοινού νομίσματος της Ευρώπης. Το όνομα του κόμματος είναι «Το εναλλακτικό για τη Γερμανία».Σύμφωνα με δημοσίευμα της Deutsche Welle, ο Κόνραντ Άνταμ που ίδρυσε το κόμμα μαζί με άλλους δημοσιογράφους και ερευνητές, αναφέρει ότι «η αντίθετη άποψη όσον αφορά το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα δεν αντανακλάται καθόλου στο γερμανικό κοινοβούλιο».

Όπως σημειώνεται, σε έρευνα του εβδομαδιαίου περιοδικού Der Spiegel τον Ιούλιο, 54% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν θεωρούν πως η επένδυση χρηματικών μεγάλων ποσών στη διατήρηση του ευρώ δεν αξίζει πραγματικά.

Η ομάδα απαιτεί την διάλυση της ευρωζώνης αλλά όχι της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς επίσης και μια ανοικτή συζήτηση των στρατηγικών διάσωσης.

«Όλα τα μέρη της Βουλής έχουν ουσιαστικά την ίδια άποψη όσον αφορά τη διάσωση του ευρώ» δήλωσε στη DW o Άνταμ σημειώνοντας ότι «η μόνη διαφορά μεταξύ τους είναι το ποσό που θα έπρεπε να επενδυθεί και πότε».

Όπως αναφέρει «το ευρώ αντιμετωπίζεται ως ιερό και οποιοσδήποτε με διαφορετική άποψη είτε απορρίπτεται ως λαϊκιστής ή ντροπιάζεται. Αυτό δεν είναι σωστό».

Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με δημοσκόπηση, ένας στους τέσσερις Γερμανούς θα εξέταζε το ενδεχόμενο να ψηφίσει στις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου κάποιο αντιευρωπαϊκό κόμμα, σύμφωνα με δημοσκόπηση η οποία δημοσιεύεται τη Δευτέρα και υπογραμμίζει την αγωνία των γερμανών ψηφοφόρων σχετικά με το κόστος της κρίσης στην ευρωζώνη.

Τα περισσότερα κόμματα στη Γερμανία παραμένουν σταθερά υπέρ του ευρώ παρότι εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους απέναντι στα πακέτα διάσωσης που έχουν λάβει χώρες όπως η Ελλάδα.

Ωστόσο, όπως προκύπτει από δημοσκόπηση της εταιρείας δημοσκοπήσεων TNS-Emnid, η οποία διεξήχθη για το εβδομαδιαίο περιοδικό Focus, το 26% θα σκεφτόταν το ενδεχόμενο να στηρίξει ένα κόμμα που θα επιδίωκε την έξοδο της Γερμανίας από την ευρωζώνη και περίπου τέσσερις στους δέκα Γερμανούς, στην ηλικιακή ομάδα 40-49, θα το πράξουν.

«Αυτό (το αποτέλεσμα) αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχει δυναμικό για ένα νέο κόμμα διαμαρτυρίας», δήλωσε στο περιοδικό ο επικεφαλής της Emnid, Πέτερ Σέπνερ.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

Η μέρα που η Ελλάδα διέγραψε το χρέος της Γερμανίας


Χωρίς διαγραφή χρέους κανένα «οικονομικό θαύμα» δήλωναν κάποτε οι Γερμανοί – 60 χρόνια μετά, τα πράγματα έχουν αντιστραφεί

Το χρέος της χώρας είναι μεγάλο. Η εμπιστοσύνη των δανειστών έχει κλονιστεί. Ο λόγος όχι για την Ελλάδα, αλλά για τη… Γερμανία. Πριν από 60 χρόνια υπογράφηκε στο Λονδίνο η συμφωνία για τη διαγραφή του γερμανικού χρέους.

Καλά διαβάσατε. Σαν σήμερα, η Ελλάδα (και μαζί της, άλλα 69 κράτη) «ξελάσπωνε» τη Γερμανία.

Με την υπογραφή της συμφωνίας για την διαγραφή του γερμανικού χρέους στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1953 η γερμανική μεταπολεμική οικονομία έθετε τα θεμέλια του μετέπειτα «οικονομικού θαύματος», πιστεύει η Γερμανίδα ιστορικός Ούρσουλα Ρόμπεκ – Γιασίνσκι από το Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης:

«Η συμφωνία του Λονδίνου έπαιξε σημαντικό ρόλο στο λεγόμενο οικονομικό θαύμα της Γερμανίας. Μπορεί μάλιστα να υποστηριχθεί ότι χωρίς τη διαγραφή του χρέους δεν θα υπήρχε οικονομικό θαύμα».

Ο Γερμανός ειδικός σε ζητήματα χρέους Γιούργκεν Κάιζερ, μέλος του συνδέσμου erlassjahr.de για τη μείωση του χρέους των υπό ανάπτυξη χωρών, δηλώνει στην DW ότι για χρόνια οι Γερμανοί απωθούσαν το γεγονός ότι η χώρα τους μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν υπερχρεωμένη, όπως σήμερα η Ελλάδα ή κάποιες υπό ανάπτυξη χώρες:

«Μαθαίναμε τότε ότι το οικονομικό θαύμα οφειλόταν στην εργατικότητα του λαού μας και στους Αμερικανούς, οι οποίοι μας βοήθησαν με χρήματα και για αυτό εμείς τους στηρίζουμε όπου μπορούμε. Αυτά γνώριζα για τη περίοδο αυτή. Δυστυχώς ένα κομμάτι της ιστορίας μας αγνοήθηκε επιμελώς».

H Γερμανία δεν ήθελε λιτότητα και αποπληρωμή

Περίπου 70 χώρες είχαν απαιτήσεις έναντι της Γερμανίας τόσο από την προπολεμική, όσο και από την μεταπολεμική περίοδο. Το συνολικό χρέος της Γερμανίας ανέρχονταν γύρω στα 30 δισ. μάρκα. Ας σημειωθεί ότι το γερμανικό χρέος το 1953 αντιστοιχούσε μόλις στο 23% του ΑΕΠ.

Ακόμα και για τις υπό ανάπτυξη χώρες ισχύει σήμερα ότι βρίσκονται σε κίνδυνο μόνο όταν το χρέος τους ξεπερνά το 40% του ΑΕΠ. Σήμερα το ελληνικό χρέος βρίσκεται στο 160% και μόνο οι πολύ αισιόδοξοι ευελπιστούν ότι θα μειωθεί στο 120%.

Για την Γερμανία του 1953 όμως η λιτότητα και η επιστροφή των δανείων δεν αποτελούσε επιλογή. Το αντίθετο! Η γερμανική οικονομία χρειαζόταν «φρέσκο» χρήμα για την ανοικοδόμηση της χώρας και την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης. Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις οι πιστώτριες χώρες συμφώνησαν στη διαγραφή σχεδόν του 50% του χρέους, ενώ για το υπόλοιπο προέβλεψαν τη μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωσή του.

Η Ελλάδα συμφώνησε στη διαγραφή του γερμανικού χρέους

Παράλληλα η συμφωνία δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να γίνει η Γερμανία εξαγωγική δύναμη. Διότι η Γερμανία ήταν υποχρεωμένη να εξυπηρετεί το χρέος της, μόνο αν κέρδιζε χρήματα από τις εξαγωγές. «Οι δανειστές της είχαν λοιπόν συμφέρον να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα», λέει ο Γιούργκεν Κάιζερ.

Κατά την άποψή του, μια παρόμοια ρύθμιση θα μπορούσε να βοηθήσει και την Ελλάδα, η οποία όπως υπενθυμίζει ο Γερμανός ειδικός, λίγο πριν το ξέσπασμα της κρίσης δαπανούσε δισεκατομμύρια για γερμανικά τανκς.

«Αν εφαρμόσουμε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα τότε οι Γερμανοί θα πάρουν πίσω τα χρήματά τους μόνο αν επιτρέψουν ένα πλεόνασμα στο ελληνικό εμπορικό ισοζύγιο. Και οι Έλληνες θα εξάγουν προϊόντα και θα φιλοξενούν στα ξενοδοχεία τους Γερμανούς τουρίστες μέχρι που να ξεπληρώσουν αυτά τα καταραμένα τεθωρακισμένα».

Η ιστορικός Ούρσουλα Ρόμπεκ-Γιασίνσκι τονίζει ότι δεν είναι εύκολη η σύγκριση της μεταπολεμικής Γερμανίας με τη σημερινή Ελλάδα.

Παρόλα αυτά, οι Γερμανοί, λέει, δεν θα έπρεπε να ξεχνούν στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα ότι κάποτε και η Γερμανία ήταν υπερχρεωμένη και χρειάζονταν βοήθεια. Πόσο μάλλον που τότε στο Λονδίνο η Ελλάδα ανήκε στους δανειστές και αποδέχθηκε και εκείνη τη διαγραφή του χρέους της τότε Δυτικής Γερμανίας.

Πηγή: Deutsche Welle

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «Η σκοτεινή όψη της Ευρώπης»


Μαλούχος Γεώργιος Π

Λύσσαξαν κυριολεκτικά χθες τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης με την Ιταλία: χλευασμοί, οίκτος, τρομοκράτηση. Ότι μπορούσε να φανταστεί κανείς μπορούσε και να το βρει. Είτε πιο ευγενώς, είτε απροκάλυπτα, στην ουσία το κεντρικό μήνυμα ήταν ένα: ότι ο ιταλικός λαός δεν είναι άξιος της δημοκρατίας. Ότι οι Γερμανοί θα του λένε τι είναι καλό να ψηφίζει και τι όχι. Ποιοι; Οι Γερμανοί!

Η γενικευμένη αυτή γερμανική αντίδραση έδειξε κατά βάθος ένα πολύ σκοτεινό πρόσωπο της νέας Ευρώπης που επιχειρεί να χτίσει το Βερολίνο. Και, μετά από όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που απορούν γιατί  επιστρέφουν οι εθνικισμοί. Δεν βλέπουν γιατί; Επειδή στα πλαίσιά τους οι ευρωπαίοι πολίτες μπορούν να είναι ελεύθεροι, ενώ στα «ευρωπαικά» πλέον πλαίσια, η ελευθερία και η δημοκρατία τους προσδιορίζεται πλέον από αυτό που θέλουν, που κάνουν και που λένε οι Γερμανοί.

Ο Χέλμουτ Σμιτ, ο Χέλμουτ Κολ και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, οι τρεις καγκελάριοι της Γερμανίας πριν αυτή πάρει τη νέα ηγεμονική της πορεία το είχαν πει πολλές φορές στη διάδοχό τους Αγκελα Μέρκελ, το είχαν πει με πολλούς τρόπους και, κυρίως, το είχαν πει δημόσια: να μην προχωρά με την πολιτική της στην επανεθνικοποίηση της Ευρώπης. Φυσικά, εκείνη, βυθισμένη στη μαγεία της δύναμης και της ηγεμονίας, ουδέποτε τους έλαβε σοβαρά υπόψη της. Το αποτέλεσμα είναι πλέον αυτό που βλέπουμε.

Τι ακριβώς συνέβη στην Ιταλία; Πώς η  χώρα στην οποία υπεγράφη το 1957 η ίδια η ίδρυση των τότε Ευρωπαικών Κοινοτήτων, έφτασε σήμερα να δίνει τεράστια ποσοστά σε πολιτικές δυνάμεις και θέσεις που κινούνται ανοιχτά στη συζήτηση για επιστροφή στο εθνικό ιταλικό νόμισμα. Γιατί; Είναι άραγε οι Ιταλοί…όψιμοι αντιευρωπαίοι; Ή μήπως αντιευρωπαική είναι πλέον η ίδια η Ευρώπη, την οποία τα τρία τελευταία χρόνια δια σιδηράς χείρας διευθύνουν αποκλειστικά οι Γερμανοί σύμφωνα με τα στενά εθνικά τους συμφέροντα;

Ασφαλώς και ισχύει το δεύτερο. Η ουσία της προχθεσινής ιταλικής ψήφου είναι πολύ απλή: τεράστιο ποσοστό των Ιταλών δεν εμπιστεύονται πλέον και αισθάνονται άνετα με την τροπή που έχει λάβει πια η «κοινή» Ευρώπη, ακριβώς επειδή αυτή κάθε άλλο παρά «κοινή» είναι πλέον.

Ο ιταλικός λαός στράφηκε λοιπόν σε εκείνο που πραγματικά έχει εμπιστοσύνη και τον εκφράζει αληθινά: στο εθνικό του κράτος. Αυτό πέτυχε η πολιτική του Βερολίνου. Και αυτό είναι ένα πολύ βαθύ πράγμα, που, από τη στιγμή που συνέβη, δεν αλλάζει πάλι εύκολα. Η Ευρώπη όπως διαμορφώνεται σήμερα έχει πλέον ένα πολύ απωθητικό πρόσωπο: δεν σέβεται τη δημοκρατία, δεν αναγνωρίζει την ισότητα των μελών της, δεν την απασχολεί η κοινωνία, εν τέλει, το μόνο για το οποίο πια δεν ενδιαφέρεται, είναι οι ίδιες οι αξίες που τη γέννησαν. Είναι η Ευρώπη της ισχύος και της μίας θέλησης.

Σε αυτή την Ευρώπη είπαν λοιπόν «όχι» – ευτυχώς που το είπαν – προχθές οι Ιταλοί. Και αν οι αρχιτέκτονές της στο Βερολίνο δεν το αντιληφθούν έγκαιρα, πράγμα πολύ δύσκολο γιατί έχουν επενδύσει το εθνικό τους όραμα σε αυτή την πορεία, πολύ σύντομα το ίδιο θα πουν και πολλοί άλλοι λαοί…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tovima.gr

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!!


Έρευνα PwC: Κερδισμένες οι γερμανικές πόλεις από την κρίση

Τι δείχνουν τα στοιχεία έρευνας της PwC για τα κέρδη που έχουν αποκομίσει οι γερμανικές πόλεις από την οικονομική κρίση

Τις μεγαλύτερες προοπτικές στον κλάδο των ακινήτων στην Ευρώπη παρουσιάζουν οι γερμανικές πόλεις, καθώς οι επενδυτές εξακολουθούν να προτιμούν τις πιο ασφαλείς αγορές, όπως αποκαλύπτει η ετήσια έρευνα που διεξήγαγε η Pricewaterhousecoopers (PwC) και το Urban Land Institute (ULI) με θέμα τις τάσεις στον κλάδο των ακινήτων στην Ευρώπη το 2013 (Emerging Trends in Real Estate Europe 2013).

Σύμφωνα με τις προσδοκίες των συμμετεχόντων στην έρευνα, όσον αφορά στις επιδόσεις της αγοράς ακινήτων το 2013, το Μόναχο καταλαμβάνει την πρώτη θέση σε κατάταξη 27 ευρωπαϊκών πόλεων, ενώ ακολουθούν το Βερολίνο, το Λονδίνο, η Κωνσταντινούπολη και το Αμβούργο.

Οι επενδυτές φαίνεται να αντλούν ασφάλεια από το ισχυρό τοπικό μικροοικονομικό περιβάλλον και την τάση γρήγορης ανάκαμψης που χαρακτηρίζουν την αγορά ακινήτων αυτών των πόλεων. Το Λονδίνο, που θεωρείται από πολλούς ως η ασφαλέστερη ευρωπαϊκή αγορά ακινήτων, σημείωσε τη μεγαλύτερη άνοδο στη φετινή κατάταξη, σκαρφαλώνοντας στην τρίτη θέση. Οι επενδυτές συνεχίζουν να έλκονται από το μέγεθος και τη ρευστότητα της λονδρέζικης αγοράς ακινήτων, τη σταθερότητα της στερλίνας και την ικανότητας της αγοράς να παραμένει ανεπηρέαστη από τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ευρώπη.

Τις υψηλότερες θέσεις στην κατάταξη καταλαμβάνουν πόλεις που αποτελούν τα μεγαλύτερα κέντρα της δυτικής Ευρώπης, οι οποίες επικεντρώνουν το διεθνές ενδιαφέρον και παρουσιάζουν καλύτερες οικονομικές προοπτικές. Αντίθετα, τις χειρότερες επιδόσεις στην κατάταξη σημειώνουν οι πόλεις των χωρών που βρίσκονται στο επίκεντρο της οικονομικής κρίσης ή που αγωνίζονται για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της χρηματοοικονομικής κατάρρευσης του 2008, όπως είναι η Αθήνα, η Λισαβόνα, το Δουβλίνο, η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη.

Περίπου το 80% των ερωτηθέντων υποστηρίζουν ότι η κρίση της ευρωζώνης έχει δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για τις επιχειρήσεις τους. Παρόλα αυτά, η σχετική αυτή αισιοδοξία μετριάζεται από τη γενική αίσθηση ότι δεν προβλέπεται να σημειωθεί ιδιαίτερη βελτίωση συνολικά στην ευρωπαϊκή οικονομία ή στην ευρωπαϊκή αγορά ακινήτων μέσα στο 2013. Οι συμμετέχοντες στην έρευνα εμφανίζονται πιο απαισιόδοξοι όσον αφορά την αγορά ακινήτων σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές από το 2004 και μετά, και το 45% προβλέπει στασιμότητα στην κεφαλαιουχική αξία των ακινήτων μέχρι το 2017.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η συγκρατημένη αισιοδοξία που επικρατεί οφείλεται στην αναδιάρθρωση που συντελείται στον κλάδο ακινήτων την τελευταία πενταετία, με τις εταιρείες του κλάδου να υιοθετούν νέες στρατηγικές με στόχο την πραγματοποίηση κερδών στις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν τόσο στην οικονομία, γενικά, όσο και στην αγορά ακινήτων, ειδικότερα. Μέσα στο πλαίσιο αυτής της προσαρμογής στη νέα κατάσταση, οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν τους κινδύνους όπου αυτό είναι εφικτό και τοποθετούν τα κεφάλαιά τους σε συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία και ευκαιρίες, ενώ δεν πραγματοποιούν πια επενδύσεις σε όλη την επικράτεια ή σε συγκεκριμένους τομείς του κλάδου.

Ένας από τους παράγοντες που προκαλούν ανησυχία στον κλάδο είναι η χρηματοδότηση και το εκτιμώμενο χρηματοδοτικό κενό που αναμένεται να κυμανθεί μεταξύ 410-700 δισ. ευρώ και το οποίο οφείλεται στη αναδιάρθρωση που επιδιώκουν οι τράπεζες στη δομή των δανειακών τους απαιτήσεων με τη μείωση της χρηματοδότησης προς τον κλάδο των ακινήτων. Σύμφωνα με την έρευνα, περίπου το 43% των επιχειρήσεων αντιμετώπισαν μεγαλύτερη δυσκολία να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση το 2012, με το 56% των επιχειρήσεων του κλάδου να προβλέπει ότι το 2013 θα καταστεί ακόμη πιο δύσκολη η αναχρηματοδότηση καθώς και η χρηματοδότηση νέων επενδύσεων.

Η απαισιοδοξία είναι ιδιαίτερα αισθητή στην Πορτογαλία, την Ελλάδα, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και την Ολλανδία, ενώ μείωση της χρηματοδότησης αναμένεται και στην Ισπανία, την Ιταλία και την Τουρκία. Αντίθετα, πάνω από το 60% των επιχειρήσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο αναμένουν σταθερό ή και βελτιωμένο χρηματοδοτικό περιβάλλον, παρά το γεγονός ότι οι τράπεζες σε μεμονωμένη βάση παραμένουν επιφυλακτικές στην παροχή δανείων που υπερβαίνουν τα 50 εκατομμύρια στερλίνες.

ΠΗΓΗ:

news247.gr

 

Πέθανε η νυμφομανής του Μονάχου


Με τον τρόπο που… λάτρευε να ζει έφυγε η νυμφομανής από το Μόναχο εν ονόματι Antje Crapnik. Η 47χρονη Γερμανίδα έγινε διάσημη όταν φυλάκισε δύο άνδρες απαιτώντας τους επανειλημμένα σεξ, καθώς ήταν έντονη η ανάγκη της για σεξουαλική επαφή… 24 ώρες το 24ωρο.

Συνήθιζε να βγαίνει στα μπαρ του Μονάχου, να εντοπίζει νεαρούς άνδρες ώστε να ανταποκριθούν στις ορέξεις της. Σύμφωνα με ιατρική γνωμάτευση, η Antje εστάλη σε ψυχιατρική μονάδα ώστε να θεραπευθεί για εθισμό στο σεξ. Είχε πει μάλιστα στους γιατρούς πως χρειαζόταν τουλάχιστον δέκα φορές σεξ κάθε μέρα, όμως η θεραπεία που δέχθηκε δεν τη βοήθησε.

Αποτέλεσμα, λίγες μέρες μετά το εξιτήριό της, γνώρισε στο λεωφορείο έναν 31χρονο άνδρα και τον έφερε μαζί της στο διαμέρισμά της. Τον… κλείδωσε μέσα και τον υποχρέωσε σε πολύωρη ερωτική συνεύρεση. Όταν εκείνος το έσκασε, οι γείτονες τον ανακάλυψαν στο πεζοδρόμιο να κλαίει. Ξανά κλήθηκε η αστυνομία και η γυναίκα αυτή τη φορά τους άνοιξε την πόρτα γυμνή προσκαλώντας τους για… τρίο.

Ξαναμπήκε σε ψυχιατρείο, και αφέθηκε ελεύθερη υπό επιτήρηση από κοινωνικούς λειτουργούς. Δεν το έβαλε όμως κάτω. Σ’ ένα μπαράκι εντόπισε έναν γείτονά της και συνέχισε στο ίδιο μοτίβο μαζί του. Όπως είπε ο άνδρας, πριν κάνουν σεξ, ήπιαν ένα μπουκάλι βότκα και πολλά μπουκάλια κρασί, ενώ η Antje σνίφαρε μία λευκή σκόνη.
Κοιμήθηκαν μαζί μετά την εξαντλητική νύχτα κι όταν ο άνδρας ξύπνησε, η Antje είχε πεθάνει από καρδιακή ανακοπή. Της έκανε μαλάξεις, κάλεσε ασθενοφόρο και αστυνομία αλλά ήταν αργά.

Ο συνδυασμός ναρκωτικών, αλκοόλ και σεξ προκάλεσε τον πρόωρο θάνατό της.

Πηγή: Mirror

 

Το κτήνος μέσα τους


https://i1.wp.com/i921.photobucket.com/albums/ad51/zastava1966/provata170_118988_0350OK.jpg

Μου έλεγε προ μηνών ένας φίλος πως τον είχαν αντιμετωπίσει σαν τον Χασάπη της Λυόν, τον θρυλικό για τη σκληρότητά του ναζιστή, Κλάους Μπάρμπι, όταν είχε δειλά υποστηρίξει σε μια παρέα ότι, σε αντίθεση με όλες τις πράξεις παιδεραστίας, η κατοχή παιδοφιλικού υλικού από μόνη της δεν πρέπει να τιμωρείται.

H υιοθέτηση εκ μέρους τους φαινομενικά ακραίας αλλά ιδεολογικά σωστής αυτής θέσης λίγο έλειψε μάλιστα να προκαλέσει τριγμούς στη σχέση του, αφού η καλή του θεώρησε αδιανόητη την ψυχρή λογική του.

Το συμβάν μού θύμισε λίγο την περίπτωση Βουλγαράκη με το «νόμιμο και το ηθικό». Ναι μεν η εύνομος πολιτεία απαγορεύει δια νόμου ό,τι είναι ανήθικο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ηθικά κολάσιμες οι περιπτώσεις που η ίδια η ηθική συμπεριφορά επαφίεται μόνο στο γράμμα του νόμου. Οι ίδιες οι κοινωνίες υφαίνουν άρρητα το δίκτυ της «ελάχιστης ηθικής στάθμης» και όποιος κατεβαίνει πιο κάτω επιβαρύνεται με το στίγμα.

Διάβαζα σήμερα μια είδηση που δείχνει ότι το θέμα νομικά δεν είναι τόσο λυμένο όσο λέει η κοινή (μας) λογική. Στην κοιτίδα των σύγχρονων νομικών ζητημάτων λοιπόν, τη Γερμανία, έχει ξεσπάσει διαμάχη, λέει η είδηση, για το ποιας αντιμετώπισης θα τύχουν οι… κτηνοβάτες.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της χώρας προωθεί νόμο για την απαγόρευση της κτηνοβασίας, η οποία- σημειωτέον- σήμερα απαγορεύεται μόνο αν το ζώο που μετέχει στην πράξη τραυματιστεί. Οι υπερασπιστές του… κτηνώδους ερωτισμού ισχυρίζονται ότι αφενός οι ίδιοι είναι «ζωόφιλοι», και αφετέρου ότι οι πράξεις γίνονται με τη συναίνεση των ζώων, όπερ μεθερμηνευόμενον, άντε να αποδείξουν οι φιλοζωικές οργανώσεις ότι οι επιθυμίες των ζώων δεν είναι αυτές που λένε οι sui generis εραστές.

Ο ιδρυτής μάλιστα της «φιλοζωικής» οργάνωσης ZETA, ο Μίχαελ Κίοκ, ανεβάζει τον αριθμό των εχόντων την συγκεκριμένη σεξουαλική ιδιαιτερότητα στη Γερμανία, στους 100.000- αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος.

Απέναντι στην αμφιλεγόμενη «ελάχιστη ηθική» βρίσκεται εδώ η επίσης αμφιλεγόμενη κοινωνική ανοχή και προοδευτικότητα των δυτικών ευρωπαϊκών κοινωνιών- έστω και ως «αποφασισμένο» παράσημο που σκέφτηκαν να καρφιτσώσουν στο πέτο τους για να καυχώνται για τα πρωτεία του πολιτισμού.

Και όμως η ακόμη και η συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι επινοημένη από μια πνευματική βορειοευρωπαϊκή ελίτ, το γεγονός δεν αλλάζει: Η ανοχή της ιδιαιτερότητας του άλλου είναι πολιτισμός.

Ελάτε λοιπόν να αγκαλιάσουμε με την κατανόησή μας τον καημένο τον έλληνα βοσκό που ξεχειμωνιάζει μόνος του στη στάνη με τα πρόβατα και νομίζει ότι απλώς «ξαλαφρώνει», αγνοώντας τα διλήμματα που η ανάγκη του γεννά σε όποιον δεν έχει κάτι σοβαρότερο να κάνει.

ΠΗΓΗ: in2life.gr

Γερμανικά ΜΜΕ: Η Γερμανία έχει δεθεί με ένα πτώμα, την Ελλάδα


Φωτιά είναι τα σημερινά γερμανικά ΜΜΕ εναντίον της Ανγκελα Μέρκελ και του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και κατηγορούν την κυβέρνηση ότι εξαπάτησε τους γερμανούς φορολογούμενους σχετικά με το αληθινό κόστος διάσωσης της Ελλάδας.

«Η Ελλάδα σώθηκε και πάλι», γράφει η οικονομική εφημερίδα «Χάντελσμπλατ» στην οποία ο γερμανός ακαδημαϊκός Γκούναρ Μπεκ αναφέρει ότι η Γερμανία «δέθηκε με ένα πτώμα» εννοώντας την Ελλάδα και προσθέτει πως θα ήταν καλύτερο να απελευθερωθεί παρά τα οφέλη που το κοινό νόμισμα προσφέρει στους γερμανούς εξαγωγείς.

Άλλες εφημερίδες γράφουν πως η ειδική μεταχείριση που επιφυλάχθηκε για την Ελλάδα αδικεί χώρες όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, οι οποίες έχουν κάνει μεγάλες θυσίες για να βάλουν σε τάξη τα δημόσια οικονομικά τους.

Η Bild γράφει πως 25 ευρωσκεπτικιστές βουλευτές από το συνασπισμό της Μέρκελ θα ψηφίσουν κατά του πακέτου για την Ελλάδα. Mε τίτλο «Ιστορία χωρίς τέλος» η πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα της Γερμανίας είναι καταπέλτης εναντίον της κυβέρνησης.

Σε σχόλιό του, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Ούγκο Μίλερ-Φογκ χρησιμοποιεί μια μεταφορά από τον κόσμο της ιατρικής για να επαναλάβει τη μακροχρόνια αντίθεση της εφημερίδας στις διασώσεις στην ευρωζώνη, για τις οποίες υποστηρίζει πως οι γερμανοί φορολογούμενοι δεν μπορούν να αντέξουν.

«Η ομάδα των ευρωπαίων γιατρών γύρω από το κρεβάτι του ασθενούς δικαιολογεί τα διαρκώς αυξανόμενα κόστη της θεραπείας με την ελπίδα ότι σε κάποιο σημείο τα ακριβά φάρμακα θα αποδειχθούν αποτελεσματικά», έγραψε.

Κανένας από τους γιατρούς δεν πρόκειται να παραδεχθεί πως το κόστος της διάσωσης της Ελλάδας θα είναι μεγάλο, προσθέτει.

Η επιχειρηματική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung αναφέρει πως τα μέτρα που συμφωνήθηκαν για την Ελλάδα, τα οποία περιλαμβάνουν μείωση επιτοκίων και παράταση της ωρίμανσης των δανείων, ήδη ισοδυναμούν με ένα «κούρεμα» για τα κράτη πιστωτές που κατέχουν ελληνικό χρέος.

«Έπειτα απ’ αυτές τις διαπραγματεύσεις, ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν μπορεί πλέον να ισχυρίζεται πως η διάσωση του ευρώ δεν κοστίζει τίποτε», έγραψε η εφημερίδα

«Η συμφωνία δεν μπορεί να περιγραφεί ως κούρεμα για να μην ρεζιλευτούν οι υπουργοί Οικονομικών της Γερμανίας, της Φινλανδίας και της Ολλανδίας», προσθέτει αναφερόμενος στις χώρες-πιστωτές των οποίων τα κοινοβούλια πρέπει να εγκρίνουν το πακέτο.

Πηγή:iefimerida.gr

ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:
Εμείς δεν θα καταδεχτούμε να παρουσιάσουμε την Ελλάδα ως τον ασθενή στην Εντατική και το κόστος θεραπείας του. Είναι αήθη, είναι ανήθικο,είναι ποταπό και απαράδεκτο, να τολμάς να μιλάς για κόστος νοσηλείας ασθενούς. Στα θέματα υγείας δεν τίθεται θέμα κόστους αλλά θέμα διάσωσης με κάθε μέσο. Αλλά είναι αρκετή αυτή η παρομοίωση για να δείξει το μέγεθος αναλγησίας κάποιων ή αν θέλετε τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα θέματα…Κύριοι, εμείς θα την παρουσιάζαμε αλλιώς την κατάσταση. Η Ελλάδα είναι σαν την γελάδα….Την αρμέγεις. Και συμφέρον των Γερμαναράδων, και όχι των Γερμανών, είναι να μην σκοτώσουν την αγελάδα που τους τρέφει. Και τέτοια αγελάδα δεν είναι μόνο η Ελλάδα αλλά όλος ο φτωχότερος ευρωπαϊκός νότος. Αυτό ας το βάλουν καλά μέσα στο μυαλό τους. Η ευμάρειά τους στηρίζεται στην φτώχεια και την δυστυχία των άλλων…

«Πώς δημιουργείται ένας Ναζί» – Το αντιναζιστικό καρτούν του Ντίσνεϊ [βίντεο]


Ένα 10λεπτο φιλμάκι κινουμένων σχεδίων με τίτλο «Η εκπαίδευση θανάτου: Πώς δημιουργείται ένας Ναζί», το οποίο είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Γκρέγκορ Ζίμερ, κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου του 1943 ο Ουώλτ Ντίσνεϋ. Τόσα χρόνια μετά, το βίντεο παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο.

Το φιλμάκι παρουσιάζει την ιστορία του μικρού Χανς, ενός αγοριού που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατρέφεται για να γίνει άξιος στρατιώτης της Άριας φυλής.

Από τη γέννησή του, ο Χανς είναι ταγμένος στην υπηρεσία του Αδόλφου Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα. Καθώς ο Χανς μεγαλώνει, μαθαίνει μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της Ωραίας Κοιμωμένης, όπου απεικονίζεται ο Χίτλερ ως ιππότης με την αστραφτερή του πανοπλία και σώζει την Ωραία Κοιμωμένη, που εκπροσωπεί τη Γερμανία, από την κακιά μάγισσα, που εκπροσωπεί τη δημοκρατία.

Αφού ο Χανς περνά από την απαραίτητη εκπαίδευση, σε μια τάξη από τους τοίχους της οποίας κρέμονται τα πορτραίτα του Χίτλερ, του Γκαίριγκ και του Γκαίμπελς, λαμβάνει μέρος σε μια σταυροφορία για το κάψιμο όλων των βιβλίων που αντιτίθενται στον Χίτλερ, ενώ αντικαθίσταται η Αγία Γραφή με το «Ο Αγών μου», και ο σταυρός με ένα ναζιστικό ξίφος.

Αφού περνά τα επόμενα χρόνια παρελαύνοντας και χαιρετώντας, γίνεται ένας ενήλικας καλός Ναζί και πάει στον πόλεμο για να καταλήξει τελικά σε μια σειρά πανομοιότυπων τάφων, που δεν έχουν τίποτα πάνω τους, εκτός από μια σβάστικα και ένα κράνος στερεωμένο στην κορυφή.


Πηγή: iefimerida.gr

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Η προϊούσα αποβιομηχάνιση της Ευρώπης

Πτώση της παραγωγής και της ανάπτυξης καταγράφεται και στη Γερμανία

Η ανακοίνωση που εξέδωσαν την Παρασκευή οι υπό τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπηρεσίες περιείχε μια εξόχως ανησυχητική πρόβλεψη: «Σε γενικές γραμμές, τον χειμώνα θα έχουμε μια αισθητή επιβράδυνση της αναπτυξιακής δυναμικής, καθώς οι επιχειρήσεις περιορίζουν τις επενδύσεις τους εξαιτίας της δημοσιονομικής και τραπεζικής κρίσης της ευρωζώνης». Αφορμή της πρόβλεψης αυτής ήταν η μείωση της βιομηχανικής παραγωγής της Γερμανίας κατά 1,8% τον Οκτώβριο συγκριτικά με το Σεπτέμβριο.
Την ίδια ώρα στη Γαλλία η κυβέρνηση Ολάντ ανακοίνωνε την πτώση της βιομηχανικής παραγωγής της χώρας κατά 2,7% τον Οκτώβριο. Στην Ιταλία η πτώση κατεγράφη μόλις στο 1,5%, ενώ στην Ιρλανδία την Πέμπτη το φρενάρισμα ήταν δραματικό: 13,9% έπεσε η παραγωγή του βιομηχανικού τομέα της χώρας μέσα σε ένα μήνα.
Είναι προφανές ότι, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την ευρωζώνη, η κρίση από δημοσιονομική και πιστωτική έχει μετεξελιχθεί σε κρίση παραγωγής. Κι αυτό συνέβη επειδή έχει καταρρακωθεί η ζήτηση, κυρίως για διαρκή καταναλωτικά αγαθά. Οσο για την καταρράκωση της ζήτησης, αυτή αποδίδεται στην οικονομική αβεβαιότητα, στην εργασιακή ανασφάλεια και βεβαίως στην κάθετη κάμψη των πιστώσεων. Με τέτοια συντηρητικά και εσωστρεφή συναισθήματα να διακατέχουν επιχειρηματίες και καταναλωτές, μοιραία ο οικονομικός κύκλος του ευρωπαϊκού μέλλοντος δεν μπορεί να είναι «ενάρετος», όπως λέγουν οι οικονομολόγοι.
Η Κεντρική Τράπεζα της Γαλλίας, άλλωστε, σε έκθεσή της για την οικονομία της δεύτερης, μετά από τη γερμανική, οικονομία της ευρωζώνης που έδωσε στη δημοσιότητα επίσης την Παρασκευή, προβλέπει συρρίκνωση του ΑΕΠ και το τελευταίο τρίμηνο του 2012. Θα πρόκειται βέβαια, αν επαληθευθεί η Τράπεζα, για το δεύτερο συνεχόμενο τρίμηνο συρρίκνωσης της γαλλικής οικονομίας. Κι αυτός είναι, ως γνωστόν, ο ορισμός της ύφεσης: δύο συνεχόμενα τρίμηνα αρνητικής ανάπτυξης.
Θα παρατηρούσε κανείς ότι ακόμη τα οριστικά στοιχεία για το τρίτο τρίμηνο (Ιούλιος-Σεπτέμβριος) δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί (ανακοινώνονται την ερχόμενη Πέμπτη, μαζί με τα συνολικά στοιχεία για την ανάπτυξη στην ευρωζώνη). Αλλά, όπως σημειώνει η Wall Street Journal, «είναι βέβαιο ότι θα επιβεβαιωθεί η ανεπίσημη διαπίστωση ότι η γαλλική οικονομία έχει ήδη ένα τρίμηνο συρρίκνωσης πίσω της… Και εξάλλου η αναπτυξιακή διαδικασία έχει ουσιαστικά αρθεί από το τρίτο τρίμηνο του 2011». Ομως, και στο σύνολό της η ευρωοικονομία αναμένεται να ανακοινωθεί συρρικνωθείσα το τρίτο τρίμηνο.
Είναι αλήθεια ότι στη Γαλλία, όπως και στη Γερμανία και στο σύνολο της ευρωζώνης, ο τομέας της οικονομίας που συνεισφέρει τα μέγιστα στην αναπτυξιακή διαδικασία είναι ο τριτογενής. Ο τομέας των υπηρεσιών. Αλλά στις μεγάλες εξαγωγικές χώρες, όπως είναι η Γερμανία, η Γαλλία αλλά και η Ιταλία και η Ισπανία και το Βέλγιο, ο δευτερογενής τομέας, δηλαδή ο βιομηχανικός, επηρεάζει πολύ περισσότερο την πορεία του τριτογενή από όσο την επηρεάζει στις μικρότερες χώρες, που δεν διαθέτουν βαριά βιομηχανία, όπως είναι η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία κι ακόμη περισσότερο η Κύπρος, η Μάλτα ή η Σλοβενία.
Εν προκειμένω, το μείζον πρόβλημα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας είναι ότι δεν κατάφερε να αντικαταστήσει την καταρράκωση της ζήτησης για βιομηχανικά προϊόντα στην ευρωζώνη (ιδιαιτέρως στον υπερχρεωμένο Νότο) με τις πωλήσεις της σε τρίτες, αναπτυσσόμενες χώρες, όπως είναι η Κίνα και η Ινδία.
Ο κατήφορος του κλάδου της αυτοκινητοβιομηχανίας είναι χαρακτηριστικός. Σύμφωνα με την Ενωση Ευρωπαίων Κατασκευαστών Αυτοκινήτου (ACEA), οι εφετινές πωλήσεις αυτοκινήτων αναμένεται να μειωθούν κατά 8% έως 10% συγκριτικά με τις πωλήσεις του 2011, που είχαν ήδη πέσει στο χαμηλότερο επίπεδο από τις αρχές της δεκαετίας του 1990!
Σημειωτέον ότι ο ευρωπαϊκός κλάδος αυτοκινήτου είναι ένας από τους μεγαλύτερους εργοδότες στη Γηραιά Ηπειρο. Απασχολεί περί τα 2 εκατομμύρια εργαζομένους άμεσα, ενώ επιπλέον 10 εκατομμύρια Ευρωπαίοι απασχολούνται σε τομείς που προμηθεύουν τις αυτοκινητοβιομηχανίας με πρώτες ύλες ή με εξαρτήματα και ανταλλακτικά (χαλυβουργία, χημική βιομηχανία, ακόμα και κλωστοϋφαντουργία). Το μερίδιο, άλλωστε, της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας στον παγκόσμιο κλάδο φθάνει το 24% (ετησίως κατασκευάζονται πάνω από 17 εκατ. επιβατικά αυτοκίνητα, ελαφρά και βαριά φορτηγά και λεωφορεία στην Ευρώπη).
Πέραν του κλάδου του αυτοκινήτου και άλλοι κλάδοι της ευρωπαϊκής βιομηχανίας έχουν εμπλακεί σε έναν καθοδικό οικονομικό κύκλο. Κι εδώ χαρακτηριστικότερο είναι, ίσως, το παράδειγμα της Siemens. Ο πολυσχιδής γερμανικός όμιλος, που θεωρείται «βαρόμετρο» των εξελίξεων στον δευτερογενή τομέα της ευρωπαϊκής οικονομίας, ανακοίνωσε την Πέμπτη για το τρίτο τρίμηνο του έτους κάμψη της αξίας των παραγγελιών του κατά 4%.
Ο όμιλος που κατασκευάζει και εξάγει σε ολόκληρο τον κόσμο από τρένα υψηλής ταχύτητας και ιατρικά μηχανήματα μέχρι πλυντήρια πιάτων και καφετιέρες, διευκρίνισε ότι η πτώση των παραγγελιών του στην Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας), στην Αφρική και στη Μέση Ανατολή μειώθηκαν κατά 5%.
Το χειρότερο όμως από τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Siemens αφορά την κάμψη των νέων παραγγελιών στη Γερμανία. Μειώθηκαν κατά… 44% το τρίμηνο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 2012 συγκριτικά με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα πέρυσι! Αλλά ο κ. Σόιμπλε και φυσικά η πολιτική προϊσταμένη του, καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, δεν μοιάζουν να ανησυχούν.
Καυχώνται για το επίτευγμα να συγκρατήσουν την τελευταία δεκαετία τις αυξήσεις μισθών στο 20% στη Γερμανία (ένα επίτευγμα όχι τόσο δικό τους όσο των προκατόχων τους, των κυβερνήσεων του Γκέρχαρντ Σρέντερ για την ακρίβεια). Και τιμωρούν τους Νοτιοευρωπαίους εταίρους τους, για την αύξηση των εισοδημάτων τους κατά 80% που πέτυχαν σε κάποιες περιπτώσεις, όπως η ελληνική. Χωρίς διαθέσιμο εισόδημα, όμως, καφετιέρα δεν αγοράζουν ούτε οι Γερμανοί. Κινδυνεύουν να αρχίσουν να δοκιμάζουν τίποτε πιο πρωτόγονες κι εξωτικές λύσεις καφέ, όπως ας πούμε ο ελληνικός.
ΠΗΓΗ: tovima.gr

Η Δηµοκρατία της Βαϊµάρης


Ξενοφών Μπρουντζάκης

Την ήττα της Γερμανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησε μια πρωτοφανής οικονομική κρίση υπό τον ασφυκτικό και ταπεινωτικό έλεγχο της διεθνούς κοινότητας. Υπό το πρίσμα των ασφυκτικών διεθνών πιέσεων που υφίσταται η χώρα μας σήμερα, η επίκληση της Βαϊμάρης έχει τη βάση ενός ιστορικού προηγούμενου που θα μπορούσε, τηρουμένων των αναλογιών, να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την παρούσα κατάστασή μας αλλά και να προλάβουμε ενδεχομένως τα χειροτέρα. Πρέπει να γίνει ακλόνητη πεποίθηση ακόμα και στον τελευταίο πολίτη ότι, μπορεί να γίνονται ανεκτές οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις, αλλά οι περικοπές στη Δημοκρατία δεν πρέπει να γίνουν ανεκτές για κανέναν λόγο και από κανέναν. Η Γερμανία του Μεσοπολέμου υπήρξε έργο των μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων και συγκεκριμένα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, όπως επίσης και του Κόμματος του Κέντρου και των Φιλελευθέρων. Αυτές οι πολιτικές δυνάμεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με τον άκρατο λαϊκισμό και την ακραία δράση πολιτικών σχηματισμών, όπως των ναζί, των συντηρητικών και των κομμουνιστών. Η πρώτη Γερμανική Δημοκρατία έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη (Weimar), επειδή εκεί συνήλθε η Γερμανική Εθνοσυνέλευση για να δημιουργήσει ένα νέο σύνταγμα μετά την κατάλυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.

Το Ράιχσταγκ

Το Ράιχσταγκ και μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου συνέχισε να λειτουργεί ως νομοθετική Εθνοσυνέλευση, όπου συμμετείχαν οι εκπρόσωποι που ο λαός ψήφιζε στις γενικές εκλογές. Τα καθήκοντά τους ήταν η ψήφιση νόμων και προϋπολογισμών καθώς και η κύρωση συν-θηκών. Στα καθήκοντά τους επίσης ήταν η κήρυξη πολέμου ή η σύναψη ειρήνης. Με δυο λόγια, το Ράιχσταγκ αποτελούσε την κορυφαία πολιτική δύναμη διακυβέρνησης της Γερμανίας. Ωστόσο, παρά τον δημοκρατικό προσανατολισμό με τα χαρακτηριστικά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, το γερμανικό σύνταγμα παραχωρούσε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (Bundesprasident) το δικαίωμα να αποφασίζει ακόμα και τη διάλυση του Ράιχσταγκ. Το δικαίωμα αυτό ασκήθηκε τέσσερις φορές: το 1924, το 1930, το 1932 καθώς και το 1933. Ακόμα και με την άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία, το Ράιχσταγκ συνέχισε να λειτουργεί με τα χαρακτηριστικά του Κοινοβουλίου, ωστόσο όχι για πολύ.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 1933 το περίφημο κτήριο του γερμανικού Κοινοβουλίου τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο εμπρησμός ήταν εμφανής και εμφανέστερος υπήρξε ο δράστης και ο λόγος αυτού του εμπρησμού. Ο Χίτλερ άδραξε αμέσως την ευκαιρία να πιέσει και να πείσει τον τότε πρόεδρο της Γερμανίας Πάουλ φον Χίντενμπουργκ να προβεί στην έκδοση διατάγματος «Περί προστασίας του λαού και του κράτους». Βασιζόμενος στο διάταγμα αυτό, ο Χίτλερ προχώρησε στη διάλυση όλων των κομμάτων προκηρύσσοντας άμεσα εκλογές με ένα μόνο κόμμα, το Εθνικοσοσιαλιστικό. Παρά ταύτα το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα δεν κατάφερε, παρ’ ότι ήταν μόνο του, να κερδίσει την πλειοψηφία, αλλά καθώς φάνηκε αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για τους εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ στο να πείσουν το Κοινοβούλιο να ψηφίσει έναν νόμο «Περί νομοθετικής εξουσιοδότησης», που πέρασε με 444 ψήφους υπέρ και 94 κατά. Όπως γίνεται φανερό, οι εθνικοσοσιαλιστές πήραν «με τον νόμο» όλες τις εξουσίες στα χέρια τους. Έτσι το Υπουργικό Συμβούλιο εγκαθίδρυσε και με τους τύπους τη δικτατορία του Χίτλερ. Ο δε θεσμός του Ράιχσταγκ διατηρήθηκε μέχρι και τον επόμενο χρόνο, όταν με ειδικό διάταγμα καταργήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1934.

Η ανακήρυξη της Δημοκρατίας

Το μεγαλύτερο κόμμα της Γερμανίας το 1918 ήταν το Κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών υπό την ηγεσία του Φρίντριχ Έµπερτ και του Φίλιπ Σάιντεµαν. Είναι γεγονός ότι εκείνη τη χρονιά, και συγκεκριμένα το φθινόπωρο του 1918, η Γερμανία δεν περνούσε τις καλύτερες μέρες της καθώς παρέπαιε μετά την οδυνηρή ήττα της σε έναν πόλεμο που η ίδια είχε προκαλέσει.

Το μελαγχολικό απόγευμα της 9ης Νοεμβρίου 1918 στο Ράιχσταγκ του Βερολίνου έχει αρχίσει η συνεδρίαση του Κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών ενώ ο καγκελάριος πρίγκιπας Μαξ της Βάδης έχει υπογράψει την παραίτησή του και έχει εκθρονιστεί ο Κάιζερ. Εκείνη την περίοδο η Γερμανία βυθίζεται στο απόλυτο χάος. Στην ίδια πόλη και την ίδια χρονική συγκυρία, όχι πολύ μακριά από το Ράιχσταγκ, κοντά στην Unter den Linden, οι σπαρτακιστές σχεδιάζουν τις δικές τους ενέργειες. Επικεφαλής τους είναι δυο εμβληματικές μορφές, η Ρόζα Λούξεµπουργκ καιο Καρλ Λίµπκνεχτ. Στις επείγουσες προτεραιότητές τους είναι να κηρύξουν τη Γερμανία Σοβιετική Δημοκρατία.

Με κινηματογραφική ταχύτητα, παρασυρμένος σαν από μια έμπνευση της στιγμής, ο Σάιντεµαν, εις εκ των δύο ηγετών του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, σηκώνεται από τη θέση του την ώρα της συνεδρίασης και δίχως προηγουμένως να έχει ενημερώσει κανέναν κατευθύνεται στο παράθυρο εκείνο της αίθουσας που έβλεπε προς την Koenigsplatz και, μπροστά στους χιλιάδες συγκεντρωμένους πολίτες που αγωνιούσαν για το μέλλον της χώρας και το δικό τους, αναγγέλλει την ίδρυση της δημοκρατίας, μιας δημοκρατίας της οποίας το σύνταγμα θα ψηφιστεί με μεγάλη πλειοψηφία στις 31 Ιουλίου 1919 στο θέρετρο της Βαϊμάρης και θα μείνει γνωστή στην Ιστορία ως η Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Αυτή η «ανάπηρη» δημοκρατία, όπως μάλλον εύστοχα χαρακτηρίστηκε από τους ιστορικούς της περιόδου, κατάφερε να σταθεί όρθια δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια εν μέσω μιας πρωτοφανούς γενικής κρίσης, μέσα στην οποία – οφείλουμε να σημειώσουμε – αναπτύχτηκαν εντυπωσιακά ο πολιτισμός και οι τέχνες

Χρήσιμα συμπεράσματα

Η αλήθεια είναι ότι οι όροι που επέβαλε η Συνθήκη των Βερσαλλιών ήταν δυσβάστακτοι για την ηττημένη και εξαθλιωμένη Γερμανία και κυρίως αφορούσαν τις πολεμικές επανορθώσεις που έπρεπε να καταβάλει στους νικητές. Κρίνοντας εκ των υστερών την Ιστορία, με τη νηφαλιότητα που απαιτείται, όλοι οι ιστορικοί συγκλίνουν στην ερμηνεία που θέλει τις υπερβολές των νικητών στις Βερσαλλίες να οδηγούν στην καταπόνηση της Δημοκρατίας και την πρωτοφανή έξαρση του εθνικισμού, ο οποίος υπήρξε η κινητήριος δύναμη που έφερε τον Χίτλερ στη εξουσία, δημιουργώντας ταυτόχρονα τον πιο καταστροφικό πόλεμο στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Το πρόβλημα που ενσκήπτει από αυτά τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν ολόκληρη την Ευρώπη, είναι αν η Ιστορία διδάσκει. Αν ναι, η προβολή στο σήμερα μας οδηγεί σε απογοητευτικά αλλά και ανησυχητικά συμπεράσματα. Στεκόμαστε στα ανησυχητικά φαινόμενα γιατί η σύγχρονη πολιτική που εφαρμόζει η Γερμανία απέναντι στη χώρα μας αλλά και ευρύτερα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, δημιουργώντας οικονομικά αδιέξοδα μέσα από μια αδιάλλακτη, στενόμυαλη και εκδικητική πολιτική, ξυπνά εφιαλτικά αυτό που ακολούθησε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, μια ιστορική περιπέτεια του γερμανικού λαού που τελικά την πλήρωσε ακριβά ολόκληρη η Ευρώπη με την άνθιση του φασισμού και τη φρίκη που ακολούθησε.

Είναι πολύ σημαντικό οι σημερινοί ηγέτες της Ευρώπης να σταθούν στοιχειωδώς στο ύψος των περιστάσεων και να μην αρκούνται μόνο σε αριθμούς και προσθαφαιρέσεις. Δεν είναι που θα τους καταδικάσει η Ιστορία, είναι που ο κίνδυνος μιας πανανθρώπινης τραγωδίας παραμένει περισσότερο από ορατός προ των πυλών, πράγμα σοβαρότερο από τις σκοπιμότητες της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης της κυρίας Μέρκελ.

Η περίπτωση της Βαϊμάρης

Η περίπτωση της Βαϊμάρης μοιάζει να στοιχειώνει πλέον πολλές «ανάπηρες» δημοκρατίες της Ευρώπης, βρίσκοντας περισσότερο ευάλωτη τη δική μας. Η «ανάπηρη» δημοκρατία είχε να αντιμετωπίσει την κρίση μιας χώρας που περνούσε από τη μοναρχία στη δημοκρατία αιφνίδια, δίχως καμιά προετοιμασία και εν μέσω της πρωτοφανούς δοκιμασίας, υλικής και ψυχολογικής, μιας μεγάλης ήττας. Η Γερμανία της Δημοκρατίας ήταν μια χώρα διαιρεμένη, που δοκιμαζόταν σκληρά και από τις πολιτικές σκοπιμότητες. Χαρακτηριστική υπήρξε η στάση των Χίντεµπουργκ και Λούντεντορφ, οι οποίοι ως αρχηγοί του στρατού δεν δίστασαν να ρίξουν τις ευθύνες για την ταπεινωτική Συνθήκη των Βερσαλλιών στους σοσιαλδημοκράτες, πράγμα που επιβάρυνε αβάσταχτα τη διακυβέρνησή τους.

Αυτήν την απαράδεκτη στάση των στρατιωτικών αρχηγών θα την πλήρωνε η χώρα ανυπολόγιστα στα χρόνια που ακολούθησαν. Καλπάζων πληθωρισμός του 1922, κατάληψη της περιοχής της Ρουρ έναν χρόνο αργότερα από τους Γάλλους, εμφάνιση αποσχιστικών τάσεων στη Βαυαρία, δυναμικές συγκρούσεις με το ιδιαίτερα ισχυρό Κομμουνιστικό Κόμμα. Αποκορύφωμα δε των δεινών της Δημοκρατίας υπήρξε το περίφημο οικονομικό κραχ του 1929, που βύθισε τη Γερμανία στην απελπισία. Το τι συνέβαινε στη Γερμανία φαίνεται ιδιαίτερα «εύγλωττα» από τα ποσοστά του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Στις εκλογές της 20ής Μαΐου 1928 μόλις το 2,3% των ψήφων, για να λάβει τρία χρόνια αργότερα το 43,9% των ψήφων.

ΠΗΓΗ: topontiki.gr