Tag Archives: Αρχαιολογία

Τουλάχιστον δύο φορές εφευρέθηκε η γεωργία!


Η εφεύρεση της γεωργίας πριν από περίπου 10.000 χρόνια άνοιξε το δρόμο για το σύγχρονο πολιτισμό. Ορισμένοι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι πρωτοεμφανίστηκε σε κάποια προϊστορική κοινότητα και σταδιακά επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο, ενώ άλλοι υποψιάζονται ότι εμφανίστηκε ανεξάρτητα σε πολλές περιοχές. Η δεύτερη αυτή θεωρία δείχνει τώρα να ενισχύεται από μελέτη που δημοσιεύεται στο Science.

Ερευνητές από τη Γερμανία και το Ιράν αναφέρουν ότι ανακάλυψαν ενδείξεις καλλιέργειας σιταριού, κριθαριού και φακής σε έναν οικισμό του ανατολικού Ιράν, ο οποίος κατοικούνταν από το 14.000 π.Χ μέχρι τουλάχιστον το 11.700 π.Χ.

Στα ερείπια του χωριού, το οποίο ονομάζεται Γκόγκα Γολάν και βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς Ζάγκρος, είναι το ανατολικότερο σημείο στο οποίο έχουν βρεθεί τόσο αρχαίες ενδείξεις γεωργίας.

11

Η ανασκαφή αποκάλυψε εργαλεία όπως γουδιά και μυλόπετρες, καθώς και 21.000 τμήματα φυτικών υπολειμμάτων.

Οι ερευνητές συμπεραίνουν ότι οι κάτοικοι του Γκόγκα Γκολάν επινόησαν ανεξάρτητα τη γεωργία πριν από τουλάχιστον 11.500 χρόνια. Περίπου δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, έδειξαν οι αναλύσεις, οι καλλιεργούμενες ποικιλίες είχαν προσαρμοστεί και συνθήκες καλλιέργειας και παρουσίαζαν σημαντικές γενετικές διαφοροποιήσεις σε σχέση με τις άγριες ποικιλίες.

Το σημαντικότερο εύρημα είναι ότι η γεωργία αναπτύχθηκε στο ανατολικό Ιράν την ίδια περίοδο κατά την οποία εμφανίστηκε σε απομακρυσμένες περιοχές στα δυτικά, όπως η Παλαιστίνη, η Συρία και η ανατολική Τουρκία, όπου τα αντίστοιχα ευρήματα χρονολογούνται στα 10.500 χρόνια περίπου. Ολόκληρη η περιοχή από τη δυτική Μεσόγειο μέχρι το Ιράν έχει ονομαστεί εξάλλου «εύφορη ημισέληνος» λόγω της σχέσης της με την εξέλιξη της γεωργίας.

Η ερευνητική ομάδα συμπεραίνει επομένως ότι η εμφάνιση της γεωργίας στο Ιράν ήταν ένα ανεξάρτητο φαινόμενο. Υποστηρίζουν μάλιστα ότι η γεωργία ουσιαστικά δεν ήταν «εφεύρεση», αλλά μια αναπόφευκτη εξέλιξη για το ανθρώπινο είδος μετά το τέλος της εποχής των παγετώνων, πριν από περίπου 15.000 χρόνια.

Αποδείξεις για αυτό πάντως δεν υπάρχουν -είναι πιθανό, για παράδειγμα, ότι οι κάτοικοι του Γκόγκα Γκολάν έμαθαν μόνοι τους να καλλιεργούν άγρια φυτά, εισήγαγαν όμως «εξημερωμένες» ποικιλίες από τους γεωργούς που ζούσαν ήδη τα δυτικά.

Η οριστική απάντηση θα μπορούσε να έρθει από μελλοντικές ανασκαφές στο Ιράν όταν αρθούν τα πολιτικά εμπόδια για την άφιξη ξένων επιστημόνων.

πηγή: in.gr

Advertisements

Νέες ανακαλύψεις στο ναυάγιο των Αντικυθήρων


Δύτες επανεξετάζουν το ναυάγιο των Αντικυθήρων, όπου είχε βρεθεί και ο αρχαίος υπολογιστής, και ανακάλυψαν μια σειρά από νέα αντικείμενα

Σύμφωνα με την Guardian, μια ομάδα δυτών έχουν επιστρέψει στην περιοχή του αρχαίου ναυαγίου στο νησί των Αντικυθήρων και έχουν βρει διάφορα αντικείμενα διάσπαρτα στον βυθό της θάλασσας. Προς το παρόν αναφέρουν την ανακάλυψη μερικών διατηρημένων αγγείων, της άγκυρας του πλοίου και κάποιων χάλκινων αντικειμένων που δεν έχουν προσδιοριστεί. Η ομάδα πιστεύει ότι υπάρχουν ακόμα εκατοντάδες αντικείμενα θαμμένα στον βυθό.

Το ναυάγιο των Αντικυθήρων, το οποίο χρονολογείται από τον πρώτο αιώνα π.Χ., αποτέλεσε μια φοβερή ανακάλυψη όταν σφουγγαράδες αλίευσαν ευρήματα του στις αρχές του 20ου αιώνα. Ανάμεσα στα κοσμήματα, τα όπλα και τα αγάλματα βρέθηκαν και τα ερείπια μιας μυστηριώδους συσκευής ρολογιού, που ονομάστηκε ο μηχανισμός των Αντικυθήρων.

Χαρακτηριστικά η μεγάλη έκθεση, με τα ευρήματα του ναυαγίου, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, σημειώνει ρεκόρ επισκεψιμότητας

Έπειτα από την σύντομη έρευνα του υποθαλάσσιου εξερευνητή Ζακ Κουστώ το 1970 (που παρουσιάζεται στο ντοκιμαντέρ  Diving for Roman Plunder) κανείς δεν είχε ξανά επισκεφθεί το ναυάγιο με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί διάφορες εικασίες για το τι άλλοι θησαυροί μπορεί να υπάρχουν εκεί κάτω.

Τον Οκτώβριο του περασμένου έτους, μια ομάδα δυτών με επικεφαλής τον Μπρένταν Φόλεϊ από το Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Woods Hole και την Αγγελική Σίμωση της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων, επέστρεψαν για ενδελεχή έρευνα. Η αποστολή χρησιμοποίησε υποβρύχια οχήματα και ψηφιακές κάμερες που παραπέμπουν στο στυλ του Τζέιμς Μποντ.

Στο φως ήρθαν και δεκάδες ακανόνιστα σφαιρικά αντικείμενα που βρέθηκαν στο ναυάγιο. Μοιάζουν με μικρούς βράχους, όμως περιέχουν μπρούντζινα στοιχεία. Επειδή τα έργα τέχνης βρίσκονται σε μικρή απόσταση από το χώρο που ερευνήθηκε από τον Κουστώ, δεν αποκλείουν πως υπήρχε και δεύτερο ναυάγιο, περίπου την ίδια ημερομηνία με το αρχικό ναυάγιο και ίσως μέρος του ίδιου στόλου. Για το λόγο αυτό η αποστολή θα επιστρέψει στο σημείο μέχρι το τέλος του χρόνου.

Θέλουν μάλιστα να χρησιμοποιήσουν ανιχνευτές μετάλλων για να χαρτογραφηθεί η κατανομή των μεταλλικών και κεραμικών αντικειμένων που έχουν θαφτεί κάτω από την επιφάνεια, καθώς επίσης να σκάψουν και μερικές τάφρους.

Ο Κουστώ έκανε ανασκαφές μόνο σε μερικά τετραγωνικά μέτρα του χώρου, αλλά αυτό ήταν αρκετό για να αποκαλύψει περισσότερα από διακόσια είδη, συμπεριλαμβανομένων κοσμήματα, νομίσματα και μικρά χάλκινα αγάλματα. Κι ενώ οι προηγούμενες επισκέψεις στο ναυάγιο ήταν περισσότερο αποστολές διάσωσης, η σημερινή αποστολή λέει ότι θέλει να διενεργήσει μια συστηματική, επιστημονική ανασκαφή του χώρου του ναυαγίου, αν μπορέσουν να βρουν κάποιον για να τον υποστηρίξει οικονομικά.

Πηγή: Guardian

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

Βρέθηκε η θρυλική «πύλη του Άδη». Γιατί φρουρείται από το υπουργείο Άμυνας;


Aμύθητος αρχαιολογικός θησαυρός βρέθηκε στη Μεσσηνία

Άνω του ενός δισ. ευρώ εκτιμάται μόνο η αξία των χρυσών κτερισμάτων!!! Η πύλη του Άδη στην Ιθώμη και το μεγάλο μυστικό!!! Ναι όσο απίστευτο και να φαίνεται, βρέθηκε ο θολωτός τάφος του θρυλικού Βασιλιά της Αρχαίας Μεσσήνης, Αριστόδημου, ο οποίος για αιώνες τώρα ήταν βασική επιδίωξη της αρχαιολογικής υπηρεσίας και εκατοντάδων επίδοξων θησαυροκυνηγών, οι υποίοι είχαν κυριολεκτικά ανασκάψει την ανατολική πλευρά του ιερού όρους της Μεσσηνίας, Ιθώμη, όπου κατά τον Παυσανία είχε… ταφεί ο εν λόγω βασιλιάς. Πολλοί πίστευαν από τα παλαιότερα χρόνια, ότι ο τάφος του Αριστόδημου ο οποίος είχε θυσιάσει την κόρη του,σύμφωνα με χρισμό του μαντείου των Δελφών, προκειμένου να απελευθερωθεί η Μεσσηνία από τους Σπαρτιάτες, ότι βρίσκεται κοντά στο χωριό Αριστοδήμειο της Ιθώμης και για το λόγο αυτό έδωσαν στο χωριό αυτό το όνομα του θρυλικού βασιλιά.

Νεότερες μελέτες ιστορικών είχαν αποφανθεί ότι ο περιβόητος τάφος με τους αμύθητους θησαυρούς, βρίσκεται κοντά στο αρχαίο φράγμα του ποταμού “Βαλύρα”, όπου κατά την ιστορία διάβηκε ο λυράρης της αρχαιότητας Θάμυρις και συνέβη το γνωστό περιστατικό της ρίψης της λύρας στο νερό μετά της τύφλωσή του από τις εννέα Μούσες. Έκτοτε η περιοχή αυτή οργώνονταν κατά καιρούς από λαθροανασκαφείς, οι οποίοι εφοδιασμένοι με ανιχνευτές μετάλλων προσπαθούσαν τις νύχτες να εντοπίσουν τον θησαυρό που θα τους έκανε βαθύπλουτους. Εις μάτην όμως, γιατί παρά τις δεκάδες τρύπες που δημιούργησαν σκάβοντας, ο θησαυρός ήταν αδύνατον να εντοπιστεί.Όμως όσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος, όπως λέει και ο σοφός λαός.

Και η στιγμή που ήρθε ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μια ομάδα ανθρώπων της περιοχής που αγαπούν την πολιτιστική παράδοση της περιοχής τους και προσπαθούν με κάθε τρόπο να την προστατεύσουν και να την προβάλουν.

Η πύλη του Άδη στην Ιθώμη και το μεγάλο μυστικό!!!

Η ομάδα αυτή των ανθρώπων του πολιτισμού της Ιθώμης, αξιοποιώντας αρχαίες γραφές σύμφωνα με τις οποίες, κοντά στο αρχαίο φράγμα του ποταμού ΄΄Βαλύρα” ή κατά την σύγχρονη ονομασία “Μαυροζούμενα”, υπάρχει η πύλη του Άδη, εκεί που δηλαδή περνούσαν οι ψυχές των αποθανόντων για τον άλλο κόσμο στην αρχαιότητα, την εντόπισαν έχοντας ο βοηθό τους την σύγχρονη τεχνολογία GPS και έφθασαν μετά από πολύ κόπο στο επίμαχο σημείο, καθώς ήταν καλυμμένο από οργιώδη βλάστηση και μια πέτρινη πλάκα η οποία είχε ελαφρώς μετακινηθεί στο διάβα των αιώνων.

Η είσοδος στην φερόμενη ως πύλη του Άδη άφησε την ερευνητική ομάδα εμβρόντητη καθώς βρέθηκαν σε μια φυσική σπηλιά,διαστάσεων εδάφους 7,63 Χ 8,45 m , η οποία περίτεχνα είχε μετατραπεί σε υπόγειο θολωτό τάφο.

Στο βορινό μέρος υπάρχει μαρμάρινος τάφος με την επιγραφή “Αριστοδήμω Μεσσηνίων Βασιλεί” , ο οποίος είναι ανέγγιχτος και τριγύρω διάφορα ειδώλια απόατόφιο χρυσάφι, λήκυθοι οι οποίες περιέχουν χρυσαφένια ομοιώματα κλώνων ελιάς, χρυσαφένια κτερίσματα και χρυσοελεφάντινο αγαλματίδιο του Ιθωμάτα Διός.

Αμέσως η ομάδα ενημέρωσε τις αρχές ασφαλείας του νομού,τον καθηγητή αρχαιολογίας κ.Πέτρο Θέμελη οποίος κατέφθασε αμέσως από την Αρχαία Μεσσήνη, τον υπουργό Πολιτισμού και τις δικαστικές αρχές, προκειμένου να προστατευθεί πάση θυσία ο μεγάλος και ανεκτίμητος αυτός θησαυρός.

Σύμφωνα με μεταλλειολόγο που συμμετείχε στην ομάδα, η αξία σε χρυσό των ευρημάτων εκτιμάται σε περίπου ένα δισ. ευρω, ενώ συμπεριλαμβανομένης της αρχαιολογικής και καλλιτεχνικής τους αξίας, κατά τον κ.Θέμελη, τούτη ανέρχεται στο 100/πλάσιο!!! Το περιστατικό αυτό, σύμφωνα με ασφαλείς και καλά διασταυρωμένες πληροφορίες μας, έχει προκαλέσει σεισμό στο κυβερνητικό επιτελείο.

Ήδη η περιοχή έχει περικυκλωθεί από ένοπλους άνδρες της ασφάλειας, οι οποίοι καμουφλάρονται σε κάθε σημείο πρόσβασης στην περιοχή για την πιθανότητα ληστείας. Ακόμα έχουν επιστρατευθεί και σύγχρονα συστήματα δορυφορικής παρακολούθησης που διέθεσε το υπουργείο άμυνας.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tampouloukia.gr

ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:

Βεβαίως μέχρι να αποφανθούν οι ανάλογες Κρατικές Ειδικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, το Blog θα κρατήσει κάποια απόσταση από την είδηση , ως προς τα ευρήματά της και τα πρώτα συμπεράσματα που παρουσιάστηκαν.

Ένας αρχαίος Έλληνας πολεμιστής στο Ισραήλ


Αυτή είναι η ιστορία ενός μακρινού μας προγόνου, ενός πολεμιστή που τα ίχνη του χάνονται στους αιώνες και μόλις πρόσφατα είδαν και πάλι το φως του σημερινού πολιτισμού μας.

Είναι το μπρούτζινο κράνος ενός Έλληνα πολεμιστή που χρονολογείται πίσω στον 6 αιώνα π.Χ. και ανακαλύφθηκε στο λιμάνι της Χάιφα στο Ισραήλ. Ο ιδιοκτήτης του παραμένει ένα μυστήριο που σύμφωνα με τους επιστήμονες δεν θα λύσουμε ποτέ.

Η τεχνοτροπία και η διακόσμηση του κράνους το κάνουν τόσο μοναδικό και εντυπωσιακό που σύμφωνα με τους ερευνητές ίσως να αποτελεί το πιο κομψό κομμάτι πανοπλίας που έχει ποτέ ανακαλυφθεί και περιγράφει την ιστορία της αρχαίας Ελλάδας. Μια από τις θεωρίες των ερευνητών είναι πως ανήκει σε έναν πολεμιστή που επέβαινε σε ένα από τα πλοίο του Ελληνικού στόλου που είχε εμπλακεί σε ναυμαχία με τον περσικό στόλο.

Το κράνος είναι κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ένα μόνο κομμάτι μετάλλου. Αυτή η εξελιγμένη για την εποχή τεχνική προσέφερε μείωση του βάρους του και πλήρη προστασία του κατόχου του. Το κομμάτι πάνω από την μπρούτζινη μύτη, είναι χαραγμένο με σχέδια από την ουρά ενός παγωνιού ενώ πάνω από τα κενά για τα μάτια του πολεμιστή, ήταν σχεδιασμένα στην θέση των φρυδιών τέλεια σχεδιασμένα φίδια. Η γνάθος του κράνους, διακοσμημένη με φιγούρες λιονταριών.

Μια άλλη θεωρία αναφέρει πως πιθανόν να ανήκε σε κάποιον Έλληνα μισθοφόρο που πρόσφερε τις υπηρεσίες του σε κάποιον πολέμαρχο από τις βόρειες ακτές της Αφρικής. Στην περιοχή του Tell Abu Hawam ανασκαφές το 1932 είχαν φέρει στο φως ευρήματα από κορινθιακά αγγεία ενώ πριν από λίγα χρόνια ανακαλύφθηκαν στο ίδιο σημείο και τα απομεινάρια αρχαίων Ελληνικών πλοίων.

Το πιο εντυπωσιακό εύρημα όμως, παραμένει αυτή η μπρούτζινη περικεφαλαία, που σήμερα κοσμεί το Εθνικό ναυτικό μουσείο στην Χάιφα του Ισραήλ. Η περικεφαλαία που ανήκε σε κάποιον Έλληνα που έζησε αιώνες πριν, αλλά ποτέ δεν θα μάθουμε την ταυτότητά του.

ΠΗΓΗ:

apocalypsejohn

Το αρχαίο θέατρο της Σικυώνας ξανά στο φως


Αρχίζουν εργασίες για την πλήρη αποκάλυψη και την αναστήλωσή του

Θαμμένο κατά το μεγαλύτερο μέρος του μέσα στο χώμα, που επικάθισε στο μνημείο στην διάρκεια αιώνων είναι το αρχαίο θέατρο της Σικυώνος, στο οποίο πρόκειται να αρχίσουν σύντομα εργασίες για την πλήρη αποκάλυψη και την αναστήλωσή του.

Η Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας και ο δήμος Σικυωνίων αναλαμβάνουν την πρώτη φάση του έργου καταβάλλοντας 200.000 ευρώ συνολικά ενώ το σωματείο «Διάζωμα» θα προσφέρει 10.000 ευρώ προωθώντας όμως παράλληλα την ανεύρεση χορηγιών και δωρεών.

Στη συνέχεια ωστόσο και για την ολοκλήρωσή του το έργο θα πρέπει να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα χρηματοδότησης. Τα ανωτέρω συζητήθηκαν στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, το οποίο ενέκρινε και τη σχετική μελέτη, την οποία παρουσίασε ομάδα εργασίας της ΛΖ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Κορινθίας υπό τον προϊστάμενό της κ. Κωνσταντίνο Κίσσα.

Με χωρητικότητα 10.000 θεατών, το θέατρο στης Σικυώνας είχε κατασκευασθεί περί τα τέλη του 4ου με αρχές του 3ου π. Χ. αιώνα στις υπώρειες της ακρόπολης της αρχαίας πόλης στο φυσικό κοίλο του λόφου και στα δυτικά της αρχαίας Αγοράς. Ενδιαφέρον μάλιστα έχει το γεγονός, ότι κατά την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν δύο τεχνικές δόμησης, η μία με εγχώριο πωρόλιθο και η άλλη με λάξευση στον φυσικό βράχο. Μετά το 146 π. Χ. εξάλλου, κατά τη Ρωμαϊκή εποχή δηλαδή υπέστη ανακατασκευή.
Σήμερα ο επισκέπτης μπορεί να δει όλο το κοίλο του θεάτρου, που έχει διάμετρο 125 μέτρα αλλά ένα μικρό μόνον τμήμα του κατώτερου διαζώματος. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους ωστόσο στο θέατρο υπάρχουν 16 κλιμακωτοί διάδρομοι, που ορίζουν 15 κερκίδες (εδώλια).Συνολικά πρέπει να υπήρχαν εξήντα σειρές εδωλίων. Ορατή όμως και μάλιστα αναστηλωμένη είναι η ανατολική θολωτή δίοδος του θεάτρου _έργο που έχει εκτελεστεί με χρηματοδότηση από το Γ΄ Κ. Π. Σ κατά τα έτη 2006 – 2007_ ενώ υποστυλωμένη προσωρινά είναι και η δυτική θολωτή δίοδος.

Για τους κατοίκους της περιοχής αλλά και γενικότερα σημασία έχει τέλος, ότι μετά την ολοκλήρωση του έργου, όποτε συντελεστεί αυτή, το θέατρο πιθανότατα θα μπορεί να λειτουργήσει εκ νέου.
ΠΗΓΗ:

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μυστική πύλη στο Μάτσου Πίτσου


Σημαντική ανακάλυψη Γάλλων αρχαιολόγων, που επεκτείνουν τις έρευνες τους στην αρχαία πόλη Μάτσου Πίτσου των Ίνκας. Τι προσδοκούν να βρουν

Θάλαμοι γεμάτοι χρυσό και αρχαίοι θησαυροί των Ίνκας έρχονται στην επιφάνεια. Αλήθεια ή σενάριο ταινίας του Ιντιάνα Τζόουνς;

Όπως όλα δείχνουν, οι αρχαιολόγοι που ερευνούν νυχθημερόν στην πόλη Μάτσου Πίτσου στο Περού, είναι έτοιμοι να βρεθούν μπροστά σε μια ιστορική ανακάλυψη. Οι ηλεκτρομαγνητικές έρευνες έχουν τον πρώτο λόγο, καθώς εντόπισαν ένα ανεξερεύνητο «καταφύγιο» στην καρδιά της αρχαίας πόλης.

Η ανακάλυψη για την ώρα χρεώνεται στο Γάλλο μηχανικό Νταβίντ Κρεσπί, ο οποίος πρώτος το 2010 εντόπισε την παρουσία της κρύπτης και την «πόρτα» που οδηγεί σε αυτή. Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για μια σφραγισμένη από τους Ίνκας, πύλη.

Τον Απρίλιο του 2012, μία σειρά από ηλεκτρομαγνητικές έρευνες όχι μόνο επιβεβαίωσαν την ύπαρξη υπόγειου χώρου, αλλά την ύπαρξη πολλαπλών θαλάμων, καθώς και μιας σκάλας που οδηγεί σε μεγάλες ποσότητες χρυσού και ασημιού. Τουλάχιστον μέχρι να επιβεβαιωθούν.

Ο επίσης Γάλλος αρχαιολόγος Τιερί Ζαμέν ετοιμάζεται για το επόμενο βήμα: Την αποσφράγιση της πύλης που παραμένει κλειστή πάνω από πέντε αιώνες. Για να γίνει όμως αυτό, θα πρέπει να πάρει το πράσινο φως από την κυβέρνηση της χώρας.

Ο ίδιος, έχει ήδη υποβάλλει επίσημη αίτηση έρευνας στις αρμόδιες αρχές του Περού και περιμένει την πολυπόθητη έγκριση που θα ρίξει φως στο μυστήριο υπόγειο κόσμο των Ίνκας.

Η «ομιχλώδης» ιστορία του Μάτσου Πίτσου

Το Μάτσου Πίτσου (στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει «αρχαίο βουνό»),  βρίσκεται σε υψόμετρο 2430 μέτρων στις περουβιανές Άνδεις.

Χτίστηκε το 1460 και λειτουργούσε ως αστρονομικό παρατηρητήριο με αρχείο χρονολόγησης, ως λατρευτικό κέντρο και ως θερινό ανάκτορο των βασιλέων.

Για πολλούς, αποτέλεσε το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας, στον αγώνα τους εναντίον των Ισπανών κατακτητών, λόγω της δυσπρόσιτης θέσης του. Παρόλο που οι ακραίες καιρικές και κλιματολογικές συνθήκες δεν είναι χαρακτηριστικό της περιοχής, σε σύγκριση πάντα με το γενικό σύνολο των κορυφογραμμών των Άνδεων, η ανθρώπινη κατοίκηση για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη Μάτσου Πίτσου, δεν είναι εφικτή.

Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που οι αρχαιολόγοι δεν δέχτηκαν ότι αυτή η πόλη αποτέλεσε το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας στη διάρκεια της Ισπανικής κατάκτησης.

Η πόλη φαίνεται ότι εγκαταλείφθηκε όταν ο ηγεμόνας Μάνκο Ίνκα γνωστός και σαν Μάνκο Καπάκ ο Β’ ξεκίνησε τον αγώνα ανεξαρτησίας των Ίνκας από τους Ισπανούς κατακτητές (1529), γιατί όπως φάνηκε από τα ευρήματα, εκείνη την εποχή στη πόλη διαδόθηκε μια θανατηφόρα μεταδοτική ασθένεια.

Έκτοτε κανένας δεν αναφέρθηκε σε αυτή τη πόλη, που ταυτίζεται με τη γενέτειρα των Ίνκας στη μυθολογία τους (Τάμπου-Τόκο), και κανένας δεν ξαναπάτησε το πόδι του εκεί μέχρι το 1911 που ανακαλύφθηκε από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ.

Το Μάτσου Πίτσου κηρύχθηκε ως περουβιανό ιστορικό άδυτο το 1981 από τη κυβέρνηση του Περού και από την ΟΥΝΕΣΚΟ (UNESCO) ως Περιοχή Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1983. Είναι επίσης ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα του Κόσμου από τις 7 Ιουλίου του 2007.

Πηγή: heritagedaily.com

ANAΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

news247.gr

 

Μήπως υπήρχε κάποτε χριστιανός βασιλιάς στη Μέκκα;


Ερείπια μιας θαμμένης, πιθανότατα, χριστιανικής αυτοκρατορίας στα ορεινά της Υεμένης

Αρχαιολόγοι μελετούν τα ερείπια μιας θαμμένης χριστιανικής αυτοκρατορίας στα ορεινά της Υεμένης. Οι ανασκαφές έχουν προκαλέσει ερωτηματικά για την πρώιμη ιστορία του ισλάμ. Μήπως υπήρχε κάποτε ένας Χριστιανός βασιλιάς στην περιοχή όπου κυριαρχούσαν οι μουσουλμάνοι στη Μέκκα;
Εχουν σωθεί ελάχιστα αγάλματα των χαλίφηδων και των αρχαίων βασιλιάδων από εκεί. Οι θεοί των παγανιστών της ερήμου λατρεύονταν συνήθως με «μη εικονικό» τρόπο, δηλαδή σαν όντα χωρίς μορφή.
Ο Μωάμεθ είχε γενειάδα, αλλά δεν υπάρχουν πορτρέτα του. Τώρα ένα ναρκισσιστικό έργο ανθρώπινης αυτο-απεικόνισης βρέθηκε στην Υεμένη. Είναι ένα ανάγλυφο, που φαίνεται ότι χρονολογείται από την εποχή του Προφήτη, γύρω στο 530 μΧ. Δείχνει έναν άνδρα με στέμμα, κοσμήματα, μπούκλες, και σφαιρικά μάτια. Κατά τους αρχαιολόγους αυτή η απεικόνιση δείχνει ότι ήταν άραβας, αλλά και Χριστιανός.
Η περιοχή Ζαφάρ της Υεμένης, όπου βρέθηκε το ανάγλυφο, ήταν το κέντρο μιας συνομοσπονδίας αραβικών φυλών, η οποία είχε επιρροή μέχρι την Μέκκα.
Ο άνδρας στο ανάγλυφο είναι ξυπόλυτος, χαρακτηριστικό Κοπτών αγίων. Το στέμμα στο κεφάλι του μοιάζει με εκείνα που φορούσαν οι Χριστιανοί κυρίαρχοι στην αρχαία Αιθιοπία.
Ολα αυτά δείχνουν ότι ο μυστηριώδης άνδρας με το στρογγυλό πρόσωπο είναι απόγονος των κατακτητών από την Αφρική.
Επιπλέον, επιγραφές στα εβραϊκά ανακαλύφθηκαν στην περιοχή. Ανάμεσα στους κατοίκους της Ζαφάρ υπήρχαν και Χριστιανοί, που έχτισαν εκεί μια εκκλησία το 354 μΧ. Αραβες που λάτρευαν τα παλαιά είδωλα ζούσαν στους δρόμους της πόλης.
Σύμφωνα με τους Γερμανούς ανασκαφείς της περιοχής, αυτή η ειρηνική, πολυ-πολιτισμική κοινότητα έφτασε γρήγορα στο τέλος της, καθώς κλιμακώθηκαν οι εντάσεις τον 5ο αιώνα, και η Αραβία έγινε μέτωπο πολέμων, με την βυζαντινή αυτοκρατορία που μετέφερε στην Υεμένη το δόγμα της Αγίας Τριάδας. Ηταν μια σύγκρουση ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.
Το ανάγλυφο του «άνδρα με το στέμμα» δημιουργήθηκε, όπως όλα δείχνουν, εκείνη την περίοδο της εισβολής. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι πρόκειται για έναν χριστιανό βασιλιά των Αιθιόπων.
ΠΗΓΗ:

Γραπτό κείμενο 7.270 ετών βρέθηκε στο Δισπηλιό Καστοριάς


Το παλιότερο οργανωμένο γραπτό κείμενο που βρέθηκε στη γη της Ευρώπης και χρονολογείται πριν από 7.254 χρόνια(!) από σήμερα αποκαλύφθηκε στη λίμνη της Καστοριάς.

Είναι μια ξύλινη πινακίδα με άγνωστο μήνυμα χαραγμένο από ένα νεολιθικό ψαρά ή έμπορο λιμνιαίου προϊστορικού οικισμού στο Δισπηλιό Καστοριάς,γραμμένο δύο χιλιάδες χρόνια πριν από τα γραπτά ευρήματα των Σουμερίων και τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν από τις κρητομυκηναϊκές πήλινες πινακίδες της γραμμικής γραφής.
Τη συγκλονιστική ανακοίνωση έκανε χθες στη διάρκεια του αρχαιολογικού συνεδρίου για το φετινό ανασκαφικό έργο στη Βόρεια Ελλάδα ο καθηγητής της Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ κ. Γιώργος Χουρμουζιάδης, που αποκάλυψε το ντοκουμέντο στη διάρκεια ανασκαφικής έρευνας το περασμένο καλοκαίρι.
Η ξύλινη πινακίδα με την επιγραφή χρονολογήθηκε επακριβώς με τη μέθοδο του άνθρακα-14 στον «Δημόκριτο» στο 5260 (!) π.Χ., δηλαδή στο τέλος της μέσης νεολιθικής περιόδου.

ΠΗΓΗ: aniwthoi.net

Ρωμαϊκή πόλη έρχεται στο φως στην κοιλάδα του Εβρου


Βρέθηκαν μοναδικής τέχνης ψηφιδωτά με μυθολογικά θέματα

Τμήμα ψηφιδωτού δαπέδου καθώς έρχεται στο φως

Θαλάσσιες, τερατόμορφες μορφές με ιχθυοκένταυρους (!) Νηρηίδες και δελφίνια απεικονίζονται σε ένα θαυμάσιο ψηφιδωτό δάπεδο ρωμαϊκής βίλας, που ανασκάπτεται στο λόφο της Αγίας Πέτρας στο Διδυμότειχο.

Και δεν είναι τα μόνα ευρήματα, καθώς αυτός ο βραχώδης, οχυρός λόφος φαίνεται ότι κρύβει την ρωμαϊκή Πλωτινόπολη δηλαδή την πόλη, που ίδρυσε ο ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός σε ένα στρατηγικό σημείο για τον έλεγχο της κοιλάδας του Εβρου δίνοντάς της το όνομα της γυναίκας του Πλωτίνης.

Ενα ακόμη ψηφιδωτό δάπεδο με γεωμετρικά σχήματα και σύμβολα βρέθηκε εξάλλου σε μία μεγάλη αίθουσα του κτιρίου, η οποία ταυτίζεται με το τυπικό για τις συνήθειες των Ρωμαίων triclinium, δηλαδή το δειπνητήριο.

Η ανασκαφή, που διεξάγεται με επικεφαλής τον αρχαιολόγο κ. Ματθαίο Κουτσουμανή έχει φέρει στο φως ως σήμερα το ανατολικό τμήμα του τρικλινίου, περί τα 70 τ. μ. επί συνόλου 130 _ 140 τ. μ. που υπολογίζεται ότι καταλάμβανε η έπαυλη. Σύμφωνα με τον κ. Κουτσουμανή μάλιστα ένα ακόμη ψηφιδωτό δάπεδο αποκαλύπτεται, μαζί με τμήματα τοιχογραφίας, η οποία χρονολογείται περί τα τέλη του 2ου με αρχές 3ου αιώνα.

Τοίχοι κτιρίου που σώζονται σε αρκετό ύψος και ψηφιδωτό δάπεδο με γεωμετρικά θέματα

Να σημειωθεί ότι η ταύτιση της Αγίας Πέτρας με την Πλωτινόπολη έχει γίνει από το 1959-60 από τον καθηγητή Γεώργιο Μπακαλάκη. Σύμφωνα με τον Ιεροκλέα και τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο εξάλλου ήταν μία από τις πέντε πόλεις της επαρχίας Αιμιμόντου. Επίσης στα εκκλησιαστικά χρονικά αναφέρεται ως έδρα επισκόπου της επαρχίας που υπαγόταν στο μητροπολίτη Αδριανουπόλεως. Από τον Προκόπιο επίσης είναι γνωστό ότι ο Ιουστινιανός ανοικοδόμησε τα τείχη της Πλωτινόπολης.

Τυχαίο εύρημα της πόλης υπήρξε το 1965 μία χρυσή, σφυρήλατη προτομή του ρωμαίου αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου (193-211 μ. Χ.) κατά την κατασκευή χαρακώματος από στρατιώτες και σε βάθος μόλις 1,60μ. Οι  πρώτες συστηματικές ανασκαφικές έρευνες πραγματοποιήθηκαν από τη ΙΘ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων το καλοκαίρι του 1977 και στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Οι νέες ανασκαφές άρχισαν το 1996 και τώρα πλέον διεξάγονται με πιστώσεις του δήμου Διδυμοτείχου.

Νηρηίδα επάνω σε δελφίνι και ιχθυοκένταυρος σε ψηφιδωτό δάπεδο

ΠΗΓΗ: tovima.gr

Συνεχίζονται οι ανασκαφές στην αρχαία Αμφίπολη


ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ. ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ: Στην συγκεκριμένη ανασκαφή και στις προσδοκίες που αυτή δημιουργεί έχουμε αναφερθεί ξανά στο πρόσφατο παρελθόν.

Αναμένεται η ανακάλυψη ενός σπουδαίου τάφου του 4ου αιώνα π.Χ

Τη χρηματοδότηση, με το ποσό των 50.000 ευρώ για τη συνέχιση των ανασκαφών στο όρος Τούμπα, πάνω από τη Μεσολακκιά, στην Αρχαία Αμφίπολη, υποσχέθηκε σήμερα ο υπουργός Μακεδονίας- Θράκης Θόδωρος Καράογλου, μετά την επίσκεψή του στο σημείο.

Σύμφωνα με τη διευθύντρια της ΚΗ’ Εφορίας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Κατερίνα Περιστέρη, οι ανασκαφές θα οδηγήσουν στην ανακάλυψη ενός σπουδαίου τάφου που χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα π.χ και πιθανολογείται ότι μπορεί να ανήκει και στη μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ρωξάνη.(Σχετ. Σημείωση . Αρίστιππος: Λάθος ιδιότητα αποδίδεται στην Ρωξάνη, που ως γνωστόν ήταν η νόμιμη σύζυγος του Μ. Αλεξάνδρου. Οι προσδοκίες των αρχαιολόγων όμως δεν αφορούν μόνο αυτήν αλλά και τον γιό του Μ. Αλέξανδρου, Αλέξανδρο Δ’ ).

«Η εκπλήρωση των ανασκαφών και η ανάδειξη των αρχαιολογικών ευρημάτων που προοιωνίζεται ότι θα είναι πολύ σημαντική για την πορεία αυτού του τόπου και παράλληλα για όλη την Ελλάδα, θα στείλουν ένα μήνυμα διεθνώς ότι η Μακεδονία ήταν ανά τους αιώνες και θα παραμείνει ελληνική» δήλωσε μεταξύ άλλων ο υπουργός Μακεδονίας Θράκης. Συμπλήρωσε ότι έχει έρθει ήδη σε επαφή με τον αναπληρωτή υπουργό παιδείας και Θρησκευμάτων ,πολιτισμού και αθλητισμού Κώστα Τζαβάρα, ώστε να υπάρξει επιπλέον οικονομική ενίσχυση, ενώ παράλληλα ανέφερε ότι συζητά και με επιχειρηματία ώστε να λάβει οικονομική χορηγία για τη διεκπεραίωση του έργου.

«Θεωρώ ότι στις δύσκολες εποχές που βιώνει ο τόπος είναι αναγκαίο να έχουμε και χορηγίες για τη διεκπεραίωση τέτοιων σημαντικών έργων» είπε ο κ. Καράογλου, ενώ εξέφρασε την πεποίθηση ότι μέχρι το τέλος της Άνοιξης του 2013 θα έχει ολοκληρωθεί το ανασκαφικό έργο.

Μέχρι αυτή την ώρα οι ανασκαφές έφεραν στο φως ένα κομμάτι του περίβολου 230 μέτρων, που πλαισιώνει έναν ή περισσότερους τάφους, ενώ χρειάζονται άλλα 270 μέτρα περιβόλου, ώστε να ξεκινήσουν μετά οι ανασκαφές μέσα στο εσωτερικό του αρχαιολογικού τόπου.

Νωρίτερα ο υπουργός Μακεδονίας- Θράκης Θόδωρος Καράολγου επισκέφθηκε το αρχαιολογικό μουσείο Αμφίπολης και το σπήλαιο της Αλιστράτης. «Το σπήλαιο της Αλιστράτης είναι από τα μεγαλύτερα στην Ελλάδα και στον Ευρώπη, οπότε θα πρέπει να το προβάλλουμε και να το αναδείξουμε έτσι ώστε να αποτελέσει σημείο τουριστικής αναφοράς. Πιστεύω ότι ο τουρισμός είναι ένα από τα ισχυρότερα χαρτιά της Ελλάδας και θα αποτελέσει την ισχυρή ατμομηχανή της οικονομίας» δήλωσε ο υπουργός Μακεδονίας- Θράκης.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

 

Νέες διεθνείς επιστημονικές έρευνες ξεκινούν στην αρχαία Τροία


Μια ομάδα αρχαιολόγων και επιστημόνων διαφόρων ειδικοτήτων (ιδίως από το πεδίο της βιολογίας και βιοτεχνολογίας) θα εξετάσει και πάλι τα ερείπια της αρχαίας Τροίας, ελπίζοντας να φέρει στο φως νέα στοιχεία.

Η διεθνής διεπιστημονική αποστολή, μ’ επικεφαλής τον καθηγητή αρχαιολογίας Ουίλιαμ Έιλγουορντ του πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν – Μάντισον, θ’ αρχίσει τις ανασκαφές και τις νέες αναλύσεις στις αρχές του 2013, σε συνεργασία με το τουρκικό πανεπιστήμιο Τσανάκαλε Ονσεκίζ Μαρτ, που βρίσκεται κοντά στην Τροία.

«Η Τροία είναι ένας θεμέλιος λίθος του δυτικού πολιτισμού. Μολονότι η τοποθεσία έχει ανασκαφεί στο παρελθόν, υπάρχουν ακόμα πολλά για να ανακαλυφθούν. Το σχέδιο μας είναι να επεκταθούμε σε ανεξερεύνητες περιοχές του χώρου και συστηματικά να αξιοποιήσουμε τις νέες τεχνολογίες, ώστε να εξάγουμε ακόμα περισσότερες πληροφορίες για τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί πριν από χιλιάδες χρόνια», τόνισε ο αμερικανός αρχαιολόγος, ο οποίος έχει μεγάλη ανασκαφική πείρα και θεωρείται ειδικός στην Τροία.

«Στόχος μας είναι να προσθέσουμε ένα νέο στρώμα πληροφοριών σ’ αυτά που ήδη ξέρουμε για την Τροία», δήλωσε ο Ουίλιαμ Έιλγουορντ, ο οποίος ηγείται μιας αποστολής που φιλοδοξεί να κάνει τις πιο εκτεταμένες ανασκαφές και τις πιο εξονυχιστικές αναλύσεις (μ’ έμφαση στην ανάλυση βιολογικού υλικού) που έχουν γίνει μέχρι σήμερα στην περιοχή, η οποία έχει γίνει παγκοσμίως διάσημη από την Ιλιάδα του Ομήρου, αποτελώντας έκτοτε διαχρονική και ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. «Η Τροία αξίζει ένα αρχαιολογικό πρόγραμμα παγκόσμιας κλάσης», όπως είπε ο αμερικανός αρχαιολόγος.

Σύμφωνα με τα έως τώρα δεδομένα, η περιοχή κατοικείτο σχεδόν συνεχώς επί 4.500 χρόνια, από την αρχή της Εποχής του Ορείχαλκου έως τον 13ο αιώνα μ.Χ., όταν εγκαταλείφθηκε. Ήρθε ξανά στο προσκήνιο στη δεκαετία του 1870 με τις ανακαλύψεις του γερμανού Ερίκου Σλίμαν. Η αρχαιολογική τοποθεσία είναι σήμερα περίπλοκη με δέκα διαφορετικούς οικισμούς διαφορετικών εποχών τον ένα πάνω στον άλλο, μερικοί από τους οποίους φέρουν τα σημάδια της βίαιης καταστροφής τους.

Παρ’ όλο που εδώ και σχεδόν 140 χρόνια έχουν γίνει αλλεπάλληλες ανασκαφές στην Τροία (μ’ ένα μεγάλο κενό μεταξύ 1938 – 1988), εκτιμάται ότι έως σήμερα έχει εξερευνηθεί επιστημονικά λιγότερο από το ένα πέμπτο της αρχαιολογικής τοποθεσίας. Στο απόγειό της, η ανυψωμένη οχυρωμένη θέση της Τροίας, με τείχη πάχους 3,5 μέτρων και ύψους 9 μέτρων, είχε έκταση περίπου 24 στρέμματα (24.000 τετραγωνικά μέτρα). Μια περιτοιχισμένη πόλη από κάτω, που κάλυπτε έκταση περίπου 200 στρεμμάτων, είναι μέχρι σήμερα σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητη. Μεταξύ άλλων, δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί το βασιλικό νεκροταφείο της αρχαίας Τροίας.

Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Έιλγουορντ, «υπάρχουν ακόμα μεγάλα κενά στις γνώσεις μας για την ταυτότητα των προϊστορικών Τρώων, τις τοποθεσίες των βασικών νεκροταφείων τους και τη φύση της γραφής τους. Το χρόνιο ερώτημα της ιστορικότητας του Τρωικού Πολέμου επίσης αξίζει περαιτέρω διερεύνηση», πρόσθεσε.

Η σχεδιαζόμενη αποστολή θα βασιστεί σε νέες επιστημονικές τεχνικές, που, μεταξύ άλλων, θα βοηθήσουν στην ανάλυση των χημικών υπολειμμάτων που έχουν βρεθεί μέσα σε κεραμικά αγγεία από αρχαίες κουζίνες και αίθουσες συμποσίων. Βασικό στόχο αποτελεί η γενετική ανάλυση δειγμάτων DNA και πρωτεϊνών από ανθρώπους και ζώα.

Οι έρευνες αυτές ανήκουν στο νέο πεδίο της «μοριακής αρχαιολογίας» και θα γίνουν σε συνεργασία με το Κέντρο Βιοτεχνολογίας του πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν – Μάντισον.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Ανακαλύφθηκε το ακριβές σημείο δολοφονίας του Ιουλίου Καίσαρα


Ισπανοί ερευνητές ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν με βεβαιότητα που δολοφονήθηκε

«Γνωρίζαμε πάντοτε πως ο Καίσαρας είχε δολοφονηθεί μπροστά στον αδριάντα του Πομπηΐου στη ρωμαϊκή Γερουσία (Curia) στις «Ειδούς του Μαρτίου» (15 Μαρτίου 44 π.Χ.), διότι αυτό είναι που μας αναφέρουν τα κλασσικά κείμενα» αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο ερευνητής του Ισπανικού Ανώτατου Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (CSIC), Αντόνιο Μοντερόσο.

«Όμως έως σήμερα δεν είχαμε κάποια έμπρακτη υλική απόδειξη αυτού του γεγονότος που τόσες φορές είχε αναπαρασταθεί σε ιστορικούς πίνακες και στον κινηματογράφο» πρόσθεσε.

Ο Αντόνιο Μοντερόσο και η ομάδα του ανακοίνωσαν πως ανακάλυψαν μία κατασκευή από σκυρόδεμα μήκους περίπου τριών μέτρων και ύψους δύο μέτρων, το οποίο φέρεται να έχει εγερθεί στο σημείο αυτό κατόπιν διαταγής του Οκταβιανού Αυγούστου, υιοθετημένου γιου και διαδόχου του Καίσαρα, στο ακριβές σημείο όπου εκείνος είχε πέσει από τα πλήγματα που του κατάφερε η μάχαιρα των δολοφόνων του, μέσα στη Γερουσία.

«Γνωρίζουμε μετά βεβαιότητα πως την τοποθεσία όπου ο Ιούλιος Καίσαρας προήδρευσε στη συγκεκριμένη συνεδρίαση της Γερουσίας και όπου έπεσε νεκρός, μαχαιρωμένος, την περιέκλειε μία τετράγωνη κατασκευή, οι οποία αποτελείτο από τέσσερις τοίχους, οι οποίοι πλαισίωναν μία πλάκα από σκυρόδεμα», εξηγεί ο ίδιος ερευνητής.

Η πλάκα φέρεται να είχε τοποθετηθεί στο σημείο εκείνο από τον Αύγουστο προκειμένου να σηματοδοτεί εσαεί το σημείο όπου ο Καίσαρας είχε προεδρεύσει στη στερνή του συνεδρίαση στο Βουλευτήριο προτού δολοφονηθεί και με τον τρόπον αυτόν να εξορκίσει δια παντός τον τόπο εκείνο, τονίζει το Επιστημονικό Κέντρο.

«Η ανακάλυψη τούτη επιβεβαιώνει σύμφωνα με το CSIC πως ο στρατηγός είχε μαχαιρωθεί ακριβώς στο κέντρο του Βουλευτηρίου (Curia) του Πομπηΐου ενώ προήδρευε της συνεδρίασης της Γερουσίας, καθισμένος σε θρόνο στο βάθος της αίθουσας».

Η αποκάλυψη του σημείου κατέστη δυνατή κατά τη διάρκεια των ανασκαφικών έργων στην Τόρε Αρτζεντίνα, στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης, όπου βρίσκεται η Curia Pompeii.

ΠΗΓΗ: cretalive.gr

Η Λέσβος θέση – κλειδί στην μετακίνηση των πρώτων ανθρώπων


Το ταξίδι τους από την Αφρική προς την Ευρώπη μέσα από σημαντικά ευρήματα

Η παλαιολιθική θέση στα Ροδαφνίδια Λέσβου με τις ανασκαφικές τομές

Πολυάριθμα και σημαντικά ευρήματα, λίθινα εργαλεία της πρώιμης Αχελαίας πολιτισμικής φάσης (από την Μέση Πλειστόκαινο εποχή περί τα 780.000 _ 125.000 χρόνια από σήμερα) που ήρθαν στο φως στη Λέσβο βάζουν δυναμικά την Ελλάδα στον χάρτη των ευρωπαϊκών θέσεων, όπου έχουν εντοπισθεί ευρήματα της ίδιας περιόδου.

Πρόκειται για χειροπελέκεις και κοπείς, που ρίχνουν φως σε μια άγνωστη πτυχή της πρώιμης Παλαιολιθικής φάσης του νησιού, του Αιγαίου αλλά και ολόκληρης και της Ελλάδας, όπως δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας κυρία Νένα Γαλανίδου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Η ανασκαφή που μόλις ολοκληρώθηκε, γίνεται στην παλαιολιθική θέση Ροδαφνίδια Λισβορίου στην Καλλονή, που «Θεωρείται θέση κλειδί για την κατανόηση των μετακινήσεων και των προσαρμογών των προγονικών μας ειδών στο ανατολικότερο άκρο της Ευρώπης, που είναι ταυτόχρονα και το δυτικότερο της Ασίας», όπως λέει η κυρία Γαλανίδου μιλώντας στο «Βήμα». Και εξηγεί: «Αχελαίες λιθοτεχνίες συνδέονται με τον Homo ergaster, τον Homo erectus και Homo heidelbergensis. Αυτής της φάσης ευρήματα έχουν εντοπισθεί και στον λοιπό ελλαδικό χώρο (Λούρος, Σιάτιστα κ. α.) όμως σε εξαιρετικά μικρό αριθμό. Εδώ έχουμε την πρώτη μεγάλης έκτασης και πυκνότητας θέση της πρώιμης Παλαιολιθικής εποχής (πριν από τους Neanderthal δηλαδή), όταν οι ανθρωπίδες έβγαιναν από την Αφρική και εξαπλώνονταν στον κόσμο». 

Η διαδρομή που μας ενδιαφέρει είναι η Συροπαλαιστίνη, στη συνέχεια η Ανατολία και από εκεί η Λέσβος, όπου έφθαναν δια ξηράς καθώς σε περιόδους ταπείνωσης της θαλάσσιας στάθμης σχηματιζόταν μία «γέφυρα», το σημερινό στενό της Μυτιλήνης, που το βάθος του είναι περί τα 60 μέτρα. Η θέση αυτή ευνοούσε τους ανθρωπίδες για ένα πολύ σημαντικό λόγο: Το περιβάλλον στην περιοχή ήταν τότε ποτάμιο και λιμναίο! Οπως λέει η κυρία Γαλανίδου ήδη έχουν βρεθεί ίχνη της κοίτης ποταμού της Παλαιολιθικής εποχής ενώ στις περιόδους που έπεφτε η στάθμη της θάλασσας είναι πιθανόν να μετατρεπόταν ο κόλπος της Καλλονής σε λίμνη. Γίνεται αντιληπτό λοιπόν οι  συνθήκες ήταν ευνοϊκές για ζώα και πτηνά και έτσι οι πρώιμοι άνθρωποι είχαν εξασφαλισμένο νερό και θηράματα. Ταυτόχρονα όμως είχαν θερμές πηγές αλλά και την πρώτη ύλη για την επεξεργασία εργαλείων: τον πυριτόλιθο που προερχόταν από την δράση του πολύ παλαιότερου ηφαιστείου του βορείου Αιγαίου.
«Η πυκνότητα των ευρημάτων _από την ανασκαφική έρευνα έχουν προκύψει 500 περίπου εργαλεία ενώ στην επιφάνεια του εδάφους βρίσκονται κατά χιλιάδες _ δείχνει ότι οι ανθρωπίδες πήγαιναν και ξαναπήγαιναν στην ίδια περιοχή», λέει η κυρία Γαλανίδου επισημαίνοντας επίσης ότι: «Η Ελλάδα ήταν σε θέση κομβική για τις μετακινήσεις των ανθρωπιδών γι΄ αυτό και αναζητούμε τη διαδρομή τους». 

Η ίδια πάντως αρνείται να προχωρήσει σε περαιτέρω χρονολογήσεις, καθώς αναμένει τα αποτελέσματα της εξέτασης των ευρημάτων που θα γίνει με την μέθοδο της οπτικής διεγερμένης φωταύγειας από τον Δημόκριτο και με παλαιομαγνητισμό από άλλο ειδικό εργαστήριο.
Να σημειωθεί, ότι η θέση στα Ροδαφνίδια είχε εντοπισθεί από τους ιατρούς Μάκη Αξιώτη και Χαράλαμπο Χαρίση, οι οποίοι μάλιστα είχαν γράψει σχετικό άρθρο στο περιοδικό «Αρχαιολογία και Τέχνες» ενώ η Νένα Γαλανίδου έφθασε στην περιοχή το 2009. «Κρατούσα την ανάσα μου από την αγωνία όλα αυτά τα χρόνια ώσπου να ξεκινήσει η ανασκαφή», λέει. «Γιατί πιστεύω ότι στη συζήτηση για την καταγωγή και την εξέλιξη του ανθρώπου και για τις διαδρομές του μπορούμε τώρα να βάλουμε κι εμείς ένα στίγμα. Ταυτόχρονα όμως μελετάμε το περιβάλλον, τις συνθήκες κι ανοίγουμε ένα παράθυρο στην ιστορία των κληματικών αλλαγών». 

Στην έρευνα συμμετείχαν οι: Γιώργος Ηλιόπουλος, λέκτορας γεωλογίας του Παν/μιου Πάτρας, Geoffrey King, διευθυντής γεωλογικών ερευνών του C. Ν. R. S. Γαλλίας, John MacNabb, επίκουρος καθηγητής αρχαιολογίας του Παν/μιου Southampton, Νίκος Ζούρος αναπληρωτής καθηγητής Γεωγραφίας του Παν/μιου Αιγαίου, Ανδρέας Μαγγανάς και Αθανάσιος Κατερινόπουλος, καθηγητές Γεωλογίας του Παν/μιου Αθηνών, James Cole εντεταλμένος διδασκαλίας του Παν/μιου της Οξφόρδης, και Κατερίνα Βασιλειάδου, ερευνήτρια του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου στο Σίγρι. Στο πλαίσιο της ανασκαφής εκπαιδεύτηκε και ομάδα προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών των Παν/μίων Κρήτης, York και Leuven στις αρχαιολογικές μεθόδους πεδίου. Το όλο εγχείρημα εξάλλου είχε την μεγάλη συμπαράσταση των ανθρώπων του νησιού.
ΠΗΓΗ: tovima.gr

 

Περίβολος τύμβου ήρθε στο φως στην Αμφίπολη


Πιθανολογείται ότι είναι ο τάφος της συζύγου και του υιού του Μεγάλου Αλεξάνδρου(;)

Κυκλικός περίβολος, ύψους τριών μέτρων, με περίμετρο που υπολογίζεται στα 500 μέτρα περιβάλλει την τούμπα (τον τύμβο δηλαδή), που βρίσκεται σε αγροτική περιοχή πλησίον της Αμφίπολης Σερρών, όπως δηλώνει η προϊσταμένη της ΚΗ’ Εφορείας Αρχαιοτήτων κυρία Κατερίνα Περιστέρη.Η τούμπα Καστά, όπως ονομάζεται είναι γνωστή από το 1965 αλλά τώρα για πρώτη φορά αποφασίστηκε η ανασκαφή της, χωρίς να έχουν εξασφαλισθεί όμως τα κονδύλια, με αποτέλεσμα να έχει αποκαλυφθεί ένα τμήμα μόνον του εντυπωσιακού όντως, περιβόλου. Πόσω μάλλον δηλαδή, να φθάσει κανείς στο βάθος της για να διαπιστώσει την ύπαρξη τάφων, να ερευνήσει και να αναζητήσει αποδεικτικά στοιχεία σε ποιους ανήκουν.

Στην Αμφίπολη όμως, φαίνεται ότι «τρέχουν» τόσο η Εφορεία Αρχαιοτήτων όσο και οι τοπικοί άρχοντες προεξοφλώντας ότι ανήκει σε γνωστά πρόσωπα, την Ρωξάνη σύζυγο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το γιο τους Αλέξανδρο Δ΄.Σύμφωνα με την ιστορία πράγματι η Ρωξάνη πήγε στη Μακεδονία μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, όπου και δολοφονήθηκε αυτή και ο δωδεκάχρονος γιος της αλλά αν έχουν ταφεί στην Αμφίπολη, όπου κατά μία παράδοση υποτίθεται ότι είχαν εξοριστεί, αυτό πια ανήκει στη σφαίρα του μύθου και όχι της επιστήμης.


«Πρόκειται για έναν περίβολο μοναδικό στο είδος του, καθώς ούτε στη Βεργίνα ούτε αλλού στον ελλαδικό χώρο έχει εντοπιστεί κάτι ανάλογο»,
δήλωσε η κυρία Περιστέρη και κανείς δεν αμφιβάλλει γι΄αυτό. Αλλά η σπουδή της ταύτισης με ιστορικά πρόσωπα, καθώς και το γεγονός, ότι η συγκεκριμένη ανασκαφή δεν έχει ορατό μέλλον αυτή την δύσκολη οικονομικά εποχή, μπορεί να χαρακτηρισθούν έως και αντιεπιστημονικά.
ΠΗΓΗ: tovima.gr

Η γυναίκα του Ιησού


Για το σάλο που προκλήθηκε σχετικά με τον πάπυρο που εμφανίζει τον Ιησού… παντρεμένο.

Αρχικός τίτλος: Η γυναίκα του Ιησού… και άλλες ιστορίες

Την περασμένη Τετάρτη (19/9/2012) μια αρχαιολογική είδηση που αφορά τις απαρχές της χριστιανικής θρησκείας έκανε το γύρο του κόσμου και ήρθε να προστεθεί στις δεκάδες σχετικές που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για την ανακάλυψη ενός άγνωστου, μέχρι σήμερα, παπύρου, το περιεχόμενο του οποίου έχει ήδη επαναφέρει στην επικαιρότητα το ερώτημα: Ηταν ο Ιησούς παντρεμένος; Πιο συγκεκριμένα, σε αυτόν τον μεγέθους πιστωτικής κάρτας πάπυρο, εμπεριέχεται η φράση «ο Ιησούς τούς είπε, η γυναίκα μου…», γεγονός που έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στον χριστιανικό κόσμο. Αλλωστε δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από την κυκλοφορία του βιβλίου «Κώδικας Ντα Βίντσι» του Νταν Μπράουν (αλλά και της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας που ακολούθησε), στο οποίο και ετίθεντο αντίστοιχοι προβληματισμοί.
Η ανάλυση του κειμένου του παπύρου, γραμμένου σε κοπτική γλώσσα τον 4ο μεταχριστιανικό αίωνα και προερχόμενου πιθανότατα από κείμενο του 2ου αιώνα, είναι προϊόν έρευνας της Κάρεν Κινγκ, καθηγήτριας στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το γεγονός ανακοινώθηκε σε ειδική συνέντευξη Τύπου που οργανώθηκε στη Ρώμη, αν και είχε προηγηθεί παρουσίαση της έρευνας στο 10ο Διεθνές Συνέδριο Κοπτικών Σπουδών. «Αυτή η φράση (σ.σ στην οποία ο Ιησούς αναφέρεται στη σύζυγό του Μαρία) δεν αποδεικνύει ότι ο Ιησούς ήταν παντρεμένος, αλλά μας λέει ότι το ζήτημα αυτό ήρθε στην επιφάνεια στο πλαίσιο των έντονων αντιπαραθέσεων για την σεξουαλικότητα και το γάμο, την εποχή εκείνη», είπε χαρακτηριστικά. Και συνέχισε τονίζοντας πως «η χριστιανική παράδοση προέβαλε μόνο εκείνες της φωνές που ισχυρίζονταν ότι ο Ιησούς δεν είχε παντρευτεί ποτέ. Το ευαγγέλιο αυτό δείχνει πως κάποιοι είχαν αντίθετη άποψη».
Παρατηρούμε πως η καθηγήτρια έχει ήδη σπεύσει να δώσει… ευαγγελικό χαρακτήρα σε αυτό το μεγέθους 3,8 x 7,6 εκατοστών κομμάτι παπύρου, γεγονός που σαφέστατα καθιστά την είδηση περισσότερο «πιπεράτη». Στην πραγματικότητα η ιστορική έρευνα των απαρχών του χριστιανισμού αναδεικνύει ορισμένες περισσότερο πεζές ερμηνείες. Αλλωστε αρκετά από αυτά τα ζητήματα που συνδέονται με τις ευαγγελικές αφηγήσεις τα έχουμε εξετάσει αναλυτικά στα εορταστικά τεύχη των «Φαινομένων» τους δύο περασμένους Δεκέμβριους (βλ. τ. 13 και 60).
Συγκεκριμένα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όταν μιλάμε για ευαγγέλια, αναφερόμαστε σε κείμενα πίστης και όχι ιστορίας, το αρχαιότερο από τα οποία γράφτηκε δεδομένα μετά το 70 και την καταστροφή του Ναού από τους Ρωμαίους. Κάτι τέτοιο ισχύει ακόμα και για τα συνοπτικά ευαγγέλια, τα οποία η επίσημη χριστιανική εκκλησία πολύ προσεκτικά αποδίδει στους ευαγγελιστές, δίχως να ξεκαθαρίζει αν όντως αυτοί ήταν οι πραγματικοί συγγραφείς τους (Κατά Μάρκον, Κατά Λουκά, Κατά Ματθαίον).
Από κει και πέρα, κατά τη διάρκεια του 2ου και του 3ου μεταχριστιανικού αιώνα διεξάγεται ένας πόλεμος ιδεών (και όχι μόνο) ανάμεσα στους Γνωστικούς χριστιανούς (οι οποίοι ανέμεναν τον ερχομό ενός πνευματικού μεσσία που θα λύτρωνε την ανθρωπότητα, μια άποψη ενδεδυμένη με έναν παγανιστικό μανδύα) και στους Δογματικούς χριστιανούς, οι οποίοι μιλούσαν για τον ίδιο μεσσία, που όμως με υλική μορφή είχε ήδη κατέβει επί Γης αρκετές δεκαετίες νωρίτερα (δίχως όμως να αφήσει ιστορικά ίχνη) για να εγκαθιδρύσει τη βασιλεία των ουρανών φέρνοντας μια νέα εποχή. Η επικράτηση των Δογματικών και η δημιουργία του χριστιανικού ιερατείου επέφερε τον σταδιακό παραγκωνισμό και κυνήγι των απόψεων των Γνωστικών, έτσι στις μέρες μας τα κείμενα-ευαγγέλια των τελευταίων είναι περισσότερο γνωστά και ως «απόκρυφα».
Το κείμενο λοιπόν του 2ου αιώνα από το οποίο είναι παρμένες οι προτάσεις του εν λόγω παπύρου φαίνεται να προέρχεται από κάποιο απόκρυφο ευαγγέλιο. Δεν πολεμούν τον χριστιανισμό όσοι αναδεικνύουν τέτοιου είδους ευρήματα. Απλούστατα αποκαλύπτουν μια άλλη, καλά θαμμένη πτυχή του, η οποία παρ’ όλα αυτά δεν παύει να «προκαλεί» εξ’ αιτίας της απολυτότητας μέσω της οποίας έχει επιβληθεί η συμβατική συνοπτική ευαγγελική εξιστόρηση τους τελευταίους 16 αιώνες…
Σημείωση: Το κείμενο αυτό του Μηνά Παπαγεωργίου (meta-journalist) δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη «Δούρειος Ίππος» που διατηρεί στο εβδομαδιαίο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου, τα «Φαινόμενα» (τ. 98, 22/9/2012).
ΣΧΕΤ.ΣΗΜΕΙΩΣΗ blog Aristippos:
Τα ανωτέρω αποτελούν γνώμη του συντάκτη του κειμένου και σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται ότι εκφράζουν και τις προσωπικές αντιλήψεις μας για το θέμα. Δεν υιοθετούνται αλλά ούτε και απορρίπτονται απλώς παρατίθενται στα πλαίσια της ελεύθερης ενημέρωσης, γνώμης, άποψης, έκφρασης κλπ..

Το παλιότερο σφράγισμα είναι 6.500 ετών!


Το αρχαιότερο σφράγισμα του κόσμου φαίνεται ότι ανακάλυψαν επιστήμονες σε κομμάτι ανθρώπινης γνάθου. Ερευνητές του Διεθνούς Κέντρου Θεωρητικής Φυσικής της Ιταλίας ανέλυσαν το δόντι ενός άντρα που είχε βρεθεί σε σπήλαιο κοντά στην Τεργέστη πριν από 100 χρόνια αλλά το συγκεκριμένο στοιχείο είχε περάσει απαρατήρητο. Οι επιστήμονες δεν είναι απόλυτα σίγουροι αν το σφράγισμα έγινε πριν από το θάνατο του ατόμου (οπότε πρόκειται για μια πανάρχαια περίπτωση οδοντιατρικής παρέμβασης) ή αν έγινε μετά τον θάνατό του για άλλους λόγους, όπως για κάποιο μεταθανάτιο τελετουργικό. Θεωρούν ωστόσο πιθανότερη την πρώτη εκδοχή.

Η κοιλότητα που είχε δημιουργηθεί στον κυνόδοντα του άνδρα καλύφθηκε με κερί μέλισσας, για να διευκολύνεται η μάσηση. «Το εύρημα αυτό είναι ίσως η πιο αρχαία μαρτυρία της προϊστορικής οδοντιατρικής στην Ευρώπη και το αρχαιότερο γνωστό παράδειγμα της άμεσης θεραπευτικής», σύμφωνα με τους επιστήμονες. Έτσι ένα σφράγισμα μαρτυρά την επιτυχημένη αντιμετώπιση του πονόδοντου 6.500 χρόνια πριν!

Η σοβαρή βλάβη του δοντιού εκτιμάται ότι συνέβη επειδή οι νεολιθικοί άνθρωποι, χρησιμοποιούσαν τα δόντια τους όχι μόνο να για μασάνε τροφές, αλλά και για άλλες δραστηριότητες, π.χ. οι άνδρες για να μαλακώνουν τα δέρματα και να φτιάχνουν εργαλεία, ενώ οι γυναίκες για πλέξιμο.

ΠΗΓΗ: perierga.gr

Απίστευτο: Βρέθηκαν τα οστά της Τζοκόντα!


Στα έγκατα ενός μοναστηριού στη Φλωρεντία Ιταλοί αρχαιολόγοι είναι πεπεισμένοι ότι ανακάλυψαν το μεγάλο μυστικό πίσω από τον πιο διάσημο πίνακα στον κόσμο.

Αιώνες τώρα αρχαιολόγοι από όλο τον κόσμο άοκνα πασχίζουν να ανακαλύψουν τη μυστηριώδη γυναίκα που χρησιμοποίησε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ως μοντέλο για να φιλοτεχνήσει τον περίφημο πίνακα της Τζοκόντα. Και αυτή τη φορά πιστεύουν ότι τα κατάφεραν!

Θαμμένος κάτω από το δάπεδο της φλωρεντιανής μεσαιωνικής μονής Saint Ursula βρέθηκε ο σκελετός της Λίζα Γκεραρντίνι, της γυναίκας που φέρεται να αποτέλεσε έμπνευση για το αριστούργημα το οποίο είχε παραγγείλει στον Ντα Βίντσι ο ζάμπλουτος έμπορος μεταξιού Φραντσέσκο ντελ Τζόκοντο. Οι περισσότεροι ιστορικοί των τεχνών συμφωνούν ότι η γυναίκα αυτή –η οποία έγινε μοναχή μετά τον θάνατο του άντρα της- είναι η Τζοκόντα του πίνακα…

Η Λίζα Γκεραρντίνι πέθανε στο μοναστήρι στις 15 Ιουλίου 1542, σε ηλικία 63 ετών και ο σκελετός της βρέθηκε από Ιταλούς αρχαιολόγους καλά κρυμμένος σε μια κρύπτη, πολλά μέτρα κάτω απότ ο έδαφος.

Μόλις πάρουν στα χέρια τους τις εξετάσεις DNA και βεβαιωθούν ότι ο σκελετός ανήκει στην γυναίκα αυτοί, ειδικοί επιστήμονες θα προχωρήσουν σε ανακατασκευή του προσώπου –με τη βοήθεια και της τεχνολογίας- προκειμένου να διευκρινιστεί μια για πάντα εάν η Λίζα Γκεραρντίνι είναι η πιο γυναίκα με το πιο αινιγματικό χαμόγελο στην ιστορία της τέχνης.

Ο επικεφαλής της αρχαιολογικής ομάδας, Σιλβάνο Βινσέτι εξέφρασε την ανησυχία του μήπως τα οστά που βρέθηκαν στην κρύπτη ανήκουν σε περισσότερες από μία γυναίκες αλλά εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι με υπομονή και μεθοδικότητα θα ξεχωρίσουν τον σκελετό της Γκεραρντίνι…

Ο Ντα Βίντσι ξεκίνησε το πορτρέτο της Μόνα Λίζα (το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου) το 1503 ή 1504 και το ολοκλήρωσε το 1519, λίγο πριν τον θάνατό του και αφότου είχε μετακομίσει στη Γαλλία.

ΠΗΓΗ: pkool.gr