Tag Archives: Άποψη

Η αδράνεια του νου (ή γιατί δε το βάζουμε να δουλέψει το αναθεματισμένο;)


Να μια καλή εξήγηση για το γεγονός πως ο κόσμος μας είναι τόσο σκατά

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από έναν άνθρωπο που – μέσα στη χαώδη αμορφωσιά του – πιστεύει πως μπορεί να σώσει ένα παιδί με ένα κλικ στο facebook; Τι να περιμένει κανείς από έναν άνθρωπο που αναμασάει διαδικτυακά μηνύματα-εκκλήσεις για αίμα χωρίς καν να ελέγξει την εγκυρότητα ή έστω την ημερομηνία του μηνύματος που αναδημοσιεύσει; Τι να περιμένει κανείς από έναν άνθρωπο που αποδέχεται ως κοσμοθεωρία τη φράση πως «όταν επιδιώξεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει όπως επιθυμείς», παραφράζοντάς τη μάλιστα ως «όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις» και χωρίς φυσικά να έχει διαβάσει το αναθεματισμένο το βιβλίο του Coelho;

Δυστυχώς οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους δε θα διαβάσουν καν αυτές τις γραμμές. Ωστόσο θα κάνω μία τελευταία προσπάθεια με την ελπίδα πως έστω και ένας θα αντιληφθεί την κατάντια του ως νοήμων άνθρωπος και αλλάξει στάση. Το θέμα δεν είναι αν εγώ είμαι καλύτερος, εξυπνότερος ή πιο μορφωμένος από αυτούς ή από τον Coelho τους. Εξάλλου τίποτα από αυτά δεν έχει να κάνει με το αν πιστεύεις σε μπούρδες όπως αυτές που ανέφερα προηγουμένως.

Θέλω να πω πως μπορεί κάποιος να έχει ξύλα, προσάναμμα και σπίρτα, αλλά αν δε βάλει το μυαλό του να δουλέψει, φωτιά δε θ’ ανάψει ποτέ. Αν λοιπόν ένα εργαλείο που δε χρησιμοποιείται είναι ένα άχρηστο εργαλείο, τότε αυτός που το έχει ανάγκη, το κατέχει, αλλά δε το χρησιμοποιεί… τι είναι; Όσον αφορά το πρώτο παράδειγμα, αυτό που με ένα κλικ κάποιο παιδί κάπου στη μακρινή φτωχή Αφρική σώζεται από βέβαιο θάνατο, είναι ίσως που με εξοργίζει περισσότερο. Ο λόγος που δικαιολογεί την οργή μου είναι πως πίσω από τον βλακώδη συλλογισμό πως δεν έχουμε και τίποτα να χάσουμε μπορεί κανείς να κάνει οτιδήποτε, όσο βλακώδες κι αν είναι αυτό. Έτσι, όπως και στο πείραμα του Milgram, οι άνθρωποι μπορούν να προβούν σε οτιδήποτε τους ζητηθεί, αρκεί να υπάρχει μία κοινά αποδεκτή δικαιολογία.

Με το ίδιο σκεπτικό θα μπορούσε κάποιος να παροτρύνει τους συνανθρώπους του να πηδήξουν όλοι μαζί ταυτόχρονα μία συγκεκριμένη ώρα, ώστε μέσω αυτής της μαζικής πρόσκρουσης με την επιφάνεια της Γης να μετατοπισθεί η τροχιά του πλανήτη μας. Αν η εξωφρενική πρόταση που μόλις διαβάσατε σας θυμίζει κάτι, είναι επειδή πριν λίγα χρόνια κάποιος «επιστήμονας» είχε όντως ισχυριστεί κάτι τέτοιο.

Η δεύτερη αναφορά μου, στους ανθρώπους που αναδημοσιεύουν εκκλήσεις για αίμα χωρίς να ελέγξουν την εγκυρότητα του μηνύματος, υποθέτω πως πρόκειται για καλούς ανθρώπους που έχουν ως σκοπό τους να βοηθήσουν ένα συνάνθρωπό τους που το έχει ανάγκη και τέτοια. Είναι βεβαίως οι ίδιοι βλάκες που πιστεύουν πως με ένα κλικ θα σώσουν τον κόσμο.

Αν λοιπόν κάποιος από αυτούς έχει καταφέρει να διαβάσει ως εδώ, έχω να του πω πως ο κόσμος δε θα σωθεί ακόμη κι αν κάνουμε κλικ όλοι μαζί και πηδώντας ταυτόχρονα! Αν λοιπόν θέλεις να βοηθήσεις πραγματικά κάποιον που το έχει ανάγκη, μπορείς κάλλιστα να τον βοηθήσεις ο ίδιος. Έτσι, θα μπορούσες πολύ απλά να πας αύριο το πρωί στο πλησιέστερο νοσοκομείο και να προσφέρεις μία φιάλη αίμα από τις 40 που μπορεί να χρειάζεται ο άγνωστος φίλος σου. Κι αν στο νοσοκομείο σου πει κάποιος πως το όνομα στο οποίο αναφέρεσαι δεν υπάρχει ή πρόκειται για μία απάτη που εξιχνιάστηκε το 2009, τότε ίσως μπορέσεις ακόμη κι εσύ να νοιώσεις πόσο βλάκας είσαι.

Η κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύουν πως το σύμπαν κάθεται και ασχολείται με το αν εμείς επιθυμούμε ipad για τα Χριστούγεννα ή αν θα μας κάτσει επιτέλους το γκομενάκι πρέπει να είναι και η μεγαλύτερη μαζική παράνοια της τελευταίας 20ετίας. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο θα είχαν λυθεί προβλήματα όπως το λιώσιμο των πάγων, το AIDS, ο καρκίνος, η φτώχεια, η πείνα, τα εργατικά ατυχήματα, η στυτική δυσλειτουργία κ.α.

Βεβαίως, εδώ μπορεί να πει κάποιος πως απλώς δεν θελήσαμε αρκετά τη λύση ή δεν πιστέψαμε πως μπορούμε να τα καταφέρουμε. Σε αυτούς έχω μόνο να πω πως αυτό που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να πάψουν να λένε άλλες βλακείες. Το πόσο πολύ το θέλω αποδεικνύεται και μόνο από το γεγονός πως σπατάλησα μια ώρα από τη ζωή μου γι’ αυτόν τον σκοπό. Τι άλλο να κάνω;

Δυστυχώς, τα παραδείγματα στα οποία αναφέρθηκα δεν είναι τα μοναδικά. Θα μπορούσα επίσης να αναφέρω «θρησκείες», «ζώδια», «οικονομικο-κοινωνικά δόγματα», «κυβερνητικές προπαγάνδες» και δεκάδες ακόμη περιπτώσεις όπου η αδράνεια υπερτερεί της δράσης κι αυτό φυσικά συμβαίνει πρώτα με το ίδιο μας το μυαλό. Να μια καλή εξήγηση για το γεγονός πως ο κόσμος μας είναι τόσο σκατά.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tampouloukia.gr

Advertisements

Είσαι πολίτης ή απλός ιδιώτης και βλάκας;


Ζωή Louper Ευσταθίου

Υπάρχει μια γενικότερη άποψη, ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τα φιλοζωικά ζητήματα είναι κλινικές περιπτώσεις, μισότρελοι και ανισόρροποι.

Σας έχω νέα.

Αυτά, παλιά, στο Τέξας!

Πλέον, το φιλοζωικό κίνημα απαρτίζεται από ανθρώπους συγκροτημένους, μορφωμένους, με παιδεία, που ασχολούνται με ένα κοινωνικό πρόβλημα επί της ουσίας, εφόσον η πολιτεία αδυνατεί τις περισσότερες φορές να αναλάβει δράση, για ποικίλους λόγους.

Έχω ξαναπεί πως η φιλοζωία δεν είναι χόμπι, είναι στάση ζωής.

Για μένα είναι ακόμα πιο απλό. Ή είσαι άνθρωπος ή δεν είσαι. Ενδιάμεσο δεν υπάρχει.

Η φιλοζωία αποτελεί μια αυτόματη, ακούσια λειτουργία ανθρώπων υγειών πνευματικά, όταν βλέπουν ένα πλάσμα να υποφέρει.

Είτε πρόκειται για ζώο, είτε για άνθρωπο.

Γιατί κακά τα ψέματα, αν βλέπεις ένα χτυπημένο ζώο για παράδειγμα, να σφαδάζει από τους πόνους και απλά το αγνοήσεις, είναι πάρα πολύ σίγουρο ότι θα το έκανες ακόμα και αν στη θέση του ζώου ήταν άνθρωπος.

Θα περιμένεις κάποιος άλλος να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Δεν ξέρω αν θυμάστε κάτι εικόνες που έκαναν το γύρο του κόσμου κάποτε από την Κίνα με ένα βρέφος κοριτσάκι που το παράτησαν νεογέννητο στο δρόμο και το προσπερνούσαν αμέριμνοι οι υπόλοιποι;

Νομίζετε πως απέχουμε πολύ;

FYI (for your information) έχουμε πλησιάσει επικίνδυνα σε αυτό το σημείο.

Τελευταία μάλιστα, η οικονομική κρίση μας προσφέρει άπειρες δικαιολογίες για να μην είμαστε ενεργοί πολίτες.

Λες και η κρίση δικαιολογεί την αποκτήνωση μας.

Το να είσαι άνθρωπος δεν κοστίζει και κυρίως, δεν είναι απλό γεγονός, είναι αξίωμα.

Ένας διαχωρισμός που κάνω αυτόματα πια, είναι οι Πολίτες και οι Ιδιώτες.

Από τη λέξη Ιδιώτης προέρχεται και η αντίστοιχη αγγλική idiot, που όλοι ξέρουμε τι σημαίνει.

Αν το κράτος λειτουργούσε από πραγματικούς πολίτες, όλα θα ήταν διαφορετικά, σε όλους τους τομείς.

Γιατί ο ιδιώτης λειτουργεί με γνώμονα τα δικά του συμφέροντα και δεν δίνει δεκάρα για το κοινωνικό σύνολο.

Αυτός να είναι καλά και οι πολύ κοντινοί του.

Σας θυμίζει κάτι; Μάλλον την πλειονότητα των ανθρώπων γύρω μας.

Επίσης, έχει πολύ ενδιαφέρον το γεγονός πώς οι πολίτες συνήθως απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα και οι Ιδιώτες στο δημόσιο.

Είναι η απάντηση στην ερώτηση πώς φτάσαμε ως εδώ σαν κράτος και κοινωνία.

Ιδού, σας δείχνω και τον εχθρό.

Δεν είναι ο εκάστοτε πολιτικάντης, αλλά τα ανθρώπινα παράσιτα που μας περιτριγυρίζουν.

Όποτε έρχομαι αντιμέτωπη με τέτοιους ανθρώπους σε διάφορα περιστατικά, μπαίνω αυτόματα σε μισανθρωπικό mode.

Δεν λέω πως είναι σωστό, αλλά πλέον δεν έχω την υπομονή να τους αντιμετωπίζω σαν ανθρώπους.

Να σας πω την αλήθεια, σαν δίποδες κοπριές τους βλέπω, που καταναλώνουν οξυγόνο και μολύνουν το σύμπαν με τις εκκρίσεις τους.

Άχρηστο κρέας, πώς το λένε;

Και δεν έχει να κάνει με το κοινωνικό στάτους, ούτε με την επαγγελματική κατάρτιση.

Μου έχει τύχει δημοτικός σύμβουλος σε παροξυσμό να ωρύεται ότι πεινάνε παιδάκια και εμείς οι ανόητες ασχολούμαστε με τα ζώα.

Προφανώς στη γειτονιά του σκοτώνουν νηστικά παιδάκια με φόλες ή τα κρατάνε αλυσοδεμένα μέσα στις ακαθαρσίες τους.

Ρε πανύβλακα, αιρετό καθίκι, δουλειά σου είναι να μην πεινάνε τα παιδάκια!

Εάν πεινάει έστω και ένα παιδί, είσαι απλά αποτυχημένος και πήγαινε ψόφα, κουστουμαρισμένο ανθρωπίδιο.

 

Μπλαμπλάδες, που αν πας και ζητήσεις βοήθεια για άνθρωπο, θα σου βάλουν ένα σωρό γραφειοκρατικά παλούκια.

Βάλε το χέρι στην τσέπη σαν πολίτης και βοήθα επιτόπου.

Αλλιώς, πάλι εγώ βοηθάω, με τα λεφτά από τους φόρους που πληρώνω και έχεις οριστεί εσύ ο ανύπαρκτος να τα κάνεις κουμάντο με παταγώδη αποτυχία.

Για να μην είμαι άδικη, υπάρχει και μια ακόμα κατηγορία, χειρότερη από τις παραπάνω.

Οι κατά φαντασίαν ενεργοί πολίτες.

Ξέρετε, αυτοί που παίρνουν άλλους πολίτες τηλέφωνο να τους ενημερώσουν για περιστατικά και θεωρούν ότι έπραξαν τα δέοντα.

Εντάξει, ειδοποιήσαμε και κάναμε το χρέος μας.

Ας αναλάβει τώρα το κορόιδο κι εμείς ας κάνουμε τους ψόφιους κοριούς.

Όλοι όσοι ασχολούνται ενεργά με τη φιλοζωία, αντιμετωπίζουν τέτοιους καραγκιόζηδες καθημερινά.

Το πιο σύνηθες είναι να είσαι ήδη σε άλλο περιστατικό, να σε ενημερώνουν για χτυπημένο ζώο και όταν τους λες το λογικό, δηλαδή πήγαινε το σε γιατρό, να σου τη λένε και από πάνω: «δουλειά σου δεν είναι αυτή;;».

Μου έχει συμβεί να μου πει η άλλη ότι δεν το πάει σε γιατρό, χτυπημένο σκυλί από αμάξι, γιατί είναι μια απλή πολίτης.

Όταν της είπα ότι και γω πολίτης είμαι, όχι το Εκατό, μου έβγαλε και μια γλώσσα να.

Φυσικά, την περιποιήθηκα καταλλήλως.

Για την ιστορία, το σκυλί μεταφέρθηκε από εμάς σε κτηνιατρείο και υιοθετήθηκε σχεδόν αμέσως.

Και όχι, η μαλακισμένη δεν βοήθησε πουθενά.

Εν κατακλείδι, το να φέρεις την έννοια του πολίτη, δεν είναι τόσο απλό.

Για να είσαι Πολίτης, πρέπει να γνωρίζεις πως πέρα από δικαιώματα έχεις και υποχρεώσεις.

Οι περισσότεροι θυμούνται ότι είναι πολίτες, μόνο όταν καταπατούνται τα δικαιώματα του σιναφιού τους ή τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Αλλιώς δεν νοιάζονται, το σύμπαν να καταρρέει.

Και όταν αναφέρομαι στις υποχρεώσεις, δεν εννοώ να πληρώνεις τα χαράτσια του χουντικού καθεστώτος που μας κυβερνά.

Όχι, είναι ακόμα πιο απλά τα πράγματα.

Υποχρέωση σου είναι ο τρόπος ζωής σου να μην επιβαρύνει τον δίπλα σου.

Από το να μην παρκάρεις στη ράμπα των πεζοδρομίων για πάσης φύσεως αμαξίδια, μέχρι το να μαζεύεις τα κακάκια του σκύλου σου. 

Με την ίδια απλή λογική, πρέπει να είσαι υπεύθυνος για όλες τις πράξεις σου.

Σε αυτή τη λογική συμπεριλαμβάνονται και τα ζώα.

Αν δεν θες κουτάβια, στειρώνεις το σκυλί σου.

Αν δεν θέλεις αδέσποτα, καταγγέλλεις αυτούς που τα εγκατέλειψαν.

Τα ζώα είναι ζώα. Εσύ πάλι, δεν έχεις καμιά δικαιολογία.

Εκτός βέβαια αν δεν μπορείς  να διαχειριστείς τις συνέπειες των πράξεων σου ή αδυνατείς να χειριστείς καταστάσεις στην ενήλικη ζωή σου. 

Μην αγχώνεσαι.

Υπάρχει ειδικό νομοθετικό πλαίσιο που σε καθιστά ανίκανο να πάρεις αποφάσεις σαν ενήλικας και όλα καλά.

Σου ορίζει το κράτος κηδεμόνα και απαλλάσσεσαι υποχρεώσεων, αλλά και δικαιωμάτων.

Έχω βαρεθεί κι εγώ όπως οι περισσότεροι ενεργοί φιλόζωοι, να πατάει επάνω στη δική μας αίσθηση καθήκοντος, η πλειονότητα των «συμπολιτών» μας.

Γιατί πρώτα οφείλεις να είσαι λειτουργικό μέρος του κοινωνικού συνόλου και μετά έχει σημασία η ατομικότητα σου.

Ιδιώτες είμαστε όλοι, αλλά για να φτάσουμε στο σημείο να γίνουμε πολίτες, χρειάζεται εκπαίδευση και συμμετοχή στα κοινά.

Για αυτό αναλογιστείτε αν σας αξίζει να προσδιορίζεστε ως πολίτες.

Μήπως είστε απλώς και Ιδιώτες και ηλίθιοι;

ΠΗΓΗ:

eyedoll.gr

No TV, No Crisis – Το μέσο είναι η κρίση


Εδώ και 5 μήνες δεν βλέπω τηλεόραση. Εδώ και 5 μήνες δεν νιώθω πια καμία έξτρα ψυχολογική πίεση για την οικονομική κρίση.

Ηλίας Αναστασιάδης

Η λίστα με «αυτά που δεν μπορείς χωρίς» για το σπίτι στο οποίο θα μετακομίζαμε από τα πατρικά μας με τον συγκάτοικό είχε τρία πράγματα. Έναν μεγάλο καναπέ, ένα φουρνάκι με μάτια και μια καλή τηλεόραση. 5 μήνες μετά την μετακόμιση, κοιταζόμαστε ακόμα καμιά φορά και αναρωτιόμαστε τι τη θέλαμε την LG με τα high definition και τα δεν συμμαζεύεται.

Θα είμαι δίκαιος. Η φανταστική μας τηλεόραση έχει υποδοχή για usb κι έτσι βλέπουμε το τρεμάμενο πιγούνι του εκνευρισμένου Coach Taylor στο FNL και 4-5 ταινίες την εβδομάδα σε υψηλή ανάλυση. Αυτό που δεν βλέπουμε είναι ελληνική τηλεόραση, όπως αυτή μεταφράζεται στα ατελείωτα τούρκικα, στις ανελέητες επαναλήψεις και κυρίως, ΚΥΡΙΩΣ, στα δελτία ειδήσεων.

Συνειδητοποιούμε ότι είμαστε ευτυχισμένοι άνθρωποι, γιατί δεν ξέρουμε πότε έρχεται η τρόικα, πότε φεύγει η τρόικα, πόσες χιλιάδες άρθρα του παγκόσμιου Τύπου έγραψαν την προηγούμενη ότι η Ελλάδα χρεοκοπεί σε μια βδομάδα, σε ένα μήνα, λίγο πριν λιώσουν οι πάγοι και ποια πολιτική υποστηρίζουν κάθε βράδυ οι τηλε-δικασταί των κεντρικών δελτίων των «μεγάλων» καναλιών.

Τη μεγάλη αυτή διαφορά στην ψυχολογία μου τη διαπιστώνω, ακριβώς γιατί μέχρι πριν 5 μήνες έλιωνα στην τηλεόραση. Πιο αναλυτικά, παρασυρόμουν στη δίνη της τηλεοπτικής ενημέρωσης και στα τρομοκρατικά σούπερ με τις λέξεις «Τελεσίγραφο», «Αρνητικό Κλίμα», «Σκληρά μέτρα», «Κρίσιμες ώρες». Ζώντας σε ένα σπίτι που η τηλεόραση απλά πιάνει χώρο, σε διαβεβαιώ πως καμία ώρα δεν είναι κρίσιμη.

Το κλίμα της ελληνικής TV εν μέσω κρίσης είναι ότι ο Τόμσεν ανεβαίνει τους ορόφους της πολυκατοικίας σου με τα πόδια για να σου χτυπήσει το κουδούνι και να πάρει όσες οικονομίες σκέφτηκες να ράψεις μες στο μαξιλάρι

Για να εξαλείψω τον κίνδυνο της ισοπέδωσης-παρεξήγησης, δεν εννοώ ούτε κατά διάνοια ότι ΔΕΝ ζούμε μια οικονομική κρίση που έχει τσακίσει εμάς, τους δίπλα, τους γνωστούς, τους φίλους, τους συγγενείς μας. Προσωπικά, σε ενημερώνω ότι πολύ νωρίς κάθε μήνα μετά από το «σπρώξιμο» σε νοίκια, λογαριασμούς, φαγητά (τα βασικά δηλαδή), ανοίγω το μπλοκάκι με τους επίδοξους δανειστές. Συνήθως δεν τους χρειάζομαι. Όχι πάντα όμως.

Η κρίση υπάρχει και σε πονάει στο πορτοφόλι. Η κρίση που παρουσιάζει (ή έστω η κρίση ΟΠΩΣ την παρουσιάζει) η τηλεόραση, δεν υπάρχει και -παρ’ όλ’ αυτά- σε πονάει στο μυαλό

Μιλούσα πριν λίγες ώρες με έναν από τους πιο γνωστούς Έλληνες παρουσιαστές από καταβολής ιδιωτικής τηλεόρασης, ο οποίος συνεχίζει να βλέπει -ίσως πεισματικά, σίγουρα φανατικά- τηλεόραση. Μου είπε ότι μπορεί να περάσει ώρες βλέποντας έως και τελεμάρκετινγκ, αλλά ότι τον τελευταίο χρόνο δεν βλέπει καθόλου ειδήσεις (και προτιμά να διαβάζει εφημερίδες). «Μπορεί να βγω έξω και να τρακάρω σε ένα τέταρτο. Δεν μπορώ όμως άλλο να έχω κάποιον να μου λέει συνέχεια ότι θα βγω έξω και θα τρακάρω σε ένα τέταρτο». ‘Nough said.

To θέμα φυσικά και είναι πολύ βαθύτερο από το αν ένας πρώην τηλεθεατής σαν εμένα σταμάτησε να βλέπει τηλεόραση και νιώθει λιγότερο στρεσαρισμένος. Το θέμα είναι τόσο βαθύ που βλέπεις τα αποτελέσματά του στην ουσία κάθε εκλογικής αναμέτρησης από τη μεταπολίτευση και μετά.

Ως δια μαγείας, ο κόσμος είναι ξεσηκωμένος, αγανακτισμένος, θέλει νέα πρόσωπα, βαρέθηκε τους κλέφτες μπλα μπλα μπλα, και κάθε 4 χρόνια, το συλλογικό ασυνείδητο και ο φόβος διαλέγουν τα ίδια (δύο) κόμματα

Όχι, δεν υπάρχουν πια τόσοι πολλοί φανατικοί του δικομματισμού. Όχι, οι βαμμένες οικογένειες δεν είναι τόσες πολλές. Κάτι μας ρίχνουν στο νερό. Ή μάλλον, κάτι μας ρίχνουν στην τηλεόραση.

Δεν ξέρω αν και ποια πολιτικά συμφέροντα εξυπηρετεί το κάθε κανάλι ξεχωριστά. Ας κάνω την ρομαντική υπόθεση ότι κοιτάνε απλά την πάρτη τους, τα charts με τα νούμερα τηλεθέασης και το πώς θα εξασφαλίσουν το ψωμί όσων δουλεύουν σε αυτά. Δίκαιο. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος τον οποίον μετέρχονται για να πετύχουν κάτι τέτοιο.

Δεν μπορείς αδερφέ, αρχισυντάκτη, εκεί που η μισή Ελλάδα έχει μια Κυριακή για να χαλαρώσει, να βάζεις σε ενημερωτική εκπομπή στην πρωινή ζώνη Σαββατοκύριακου σούπερ «Στα κόκκινα το θερμόμετρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, κρίσιμες μέρες για τη χώρα». Ποιον κοροϊδεύεις; (Δυστυχώς πολλούς). Ποια αντιπαράθεση είναι στο κόκκινο μια Κυριακή στις 9 το πρωί; Άντε, στην χειρότερη, η πολιτική ηγεσία να προβληματίζεται για το πού θα φάει το μεσημέρι ο πρωθυπουργός.

Ο hot τίτλος και η βαρύγδουπη λέξη έχουν γίνει must για την ελληνική τηλεόραση της κρίσης

Η ουσία είναι πως αν την κλείσεις και βγεις στο μπαλκόνι σου για να ακούσεις πιο καθαρά τους αλαλαγμούς των Μυρίων που κατεβαίνουν από κάθε γωνιά της Ευρώπης για να αρπάξουν και το τελευταίο σου ευρώ, φοβάμαι πως δεν θα ακούσεις απολύτως τίποτα.

5 μήνες χωρίς δελτία ειδήσεων, το μάτι μου πέφτει μοιραία σε τηλεοπτική ενημέρωση τις ώρες που περνάω στο γραφείο. Εκεί έμαθα ότι η τρόικα δεν τα βρίσκει με τον Στουρνάρα, ότι έφυγε και ξανάρθε, ότι η εκταμίευση της επόμενης δόσης θα καθυστερήσει και τα λοιπά στη λογική της κλεψύδρας που αδειάζει κι ένα τεράστιο γιαταγάνι ταξιδεύει προς την Ελλάδα για να μας πάρει τα κεφάλια.

Όσο συμβαίνουν αυτά τα φοβερά στα δελτία ειδήσεων της χώρας, εγώ θα συνεχίσω να διαβάζω ίντερνετ, εφημερίδες, θα θυμάμαι να είμαι άνθρωπος κι όχι ένας ψυχολογικά εξουθενωμένος τυπάκος έτοιμος να πάρει μια μπαλαντέζα και το λάπτοπ του στη σπηλιά για να γλιτώσει.

Ναι, φυσικά και θα ζω την κρίση ανοίγοντας τον λογαριασμό της ΔΕΗ με το χαράτσι embedded, φυσικά και θα ξεμένω από λεφτά στα τέλη του μήνα, φυσικά και θα τρέμω την ώρα που σκίζω το φάκελο με το εκκαθαριστικό, φυσικά και θα στεναχωριέμαι για τους φίλους μου που σπούδαζαν 8 χρόνια και δεν μπορούν να βρουν δουλειά.

Σύμφωνοι, οι αγελάδες όχι μόνο δεν είναι παχιές, αλλά πάσχουν πια από νευρική ανορεξία

Αλλά αν η ύπαρξη της τηλεόρασης έχει μισή αποστολή, αυτή σίγουρα δεν είναι να «μαυρίζει» το μυαλό του ήδη μαυρισμένου τηλεθεατή (στην καλύτερη και πιο αθώα προσέγγιση) για να κάνει νούμερα.

Εδώ και 5 μήνες, δεν βλέπω τηλεόραση, αλλά μπορώ να κάνω με χαρά και 10 πράγματα για να ξεχάσω τις συνέπειες της πραγματικής κρίσης. Δεν ξέρω πόσα από αυτά θα έκανα αν το μάτι παρέμενε καρφωμένο στα δελτία των 20.30. Βασικά ξέρω.

ΠΗΓΗ: oneman.gr

Σχετ.Σημείωση: Eμείς συμφωνούμε απολύτως με τον αρθρογράφο, μια και ότι κάνει εκείνος, για πέντε μήνες, εμείς το εφαρμόζουμε συστηματικά τα τελευταία 2,5 έτη. Πραγματικά θα λέγαμε πως αξίζει να γυρίσετε τον διακόπτη και την πλάτη στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ όπως αυτή έχει διαμορφωθεί σήμερα. Ασχοληθείτε με κάτι άλλο τελοσπάντων, διότι δηλητηριάζετε ανεπανόρθωτα τον εαυτό σας….

Όταν σε χωρίζει η τότε Γυναίκα της Ζωής Σου


Η μεγαλύτερη καψούρα σου σε βλέπει πια σαν μια βαρετή εργασία για τη Σχολή κι εσύ θες να σου (όχι της) συμβούν πολύ κακά πράγματα.

Ηλίας Αναστασιάδης

Δεν έχω παντρευτεί και δεν έχω πάρει διαζύγιο. Δεν ξέρω πώς είναι να χωρίζεις με μια βέρα στο χέρι, μπορεί να μην μάθω και ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι ότι μέσα σε 5 μήνες, το 2007, πρόλαβα να ερωτευτώ σαν κάτι γελοιωδέστατους ποιητές που έγραψαν ολόκληρες πονεμένες συλλογές μες στη σκοτοδίνη τους χαρίζοντας απλόχερα το γέλιο στην ανθρωπότητα, πρόλαβα να πάω μαζί Της διακοπές στη Γαύδο, ένα νησί (τουλάχιστον τότε) που μπορεί να πέθαινες και να το καταλάβαιναν μετά από 5 μέρες, πρόλαβα να ταξιδέψω μαζί Της στη Βενετία, ένα νησί που μπορεί να ξυπνήσεις το βράδυ για νερό και να βρεις τουρίστες (και) μέσα στο ψυγείο σου, πρόλαβα να τη γνωρίσω στους γονείς μου ως τη Μία.

Αυτή πρόλαβε να με χωρίσει.

Όταν είσαι ερωτευμένος και σε χωρίζει αυτή με την οποία είσαι ερωτευμένος, προφανώς και είσαι μόνος σε όλο αυτό. Μπορώ να γράφω ώρες για τους κολλητούς μου, για το πόσο γαμάτοι ήταν μαζί μου, για τις βλακείες που έκαναν για να μου φτιάξουν το κέφι, για τις 12ωρες αναλύσεις μέχρι να μη βγαίνει η φωνή σε κάτι μπαλκόνια στην Ηλιούπολη. Αλλά στην ουσία είσαι μόνος.

Δεν θέλω να τον αναφέρω συνέχεια, αλλά ο Μόρισεϊ, αυτός ο αγαπημένος μου μισάνθρωπος που απέλυσε τον μπασίστα των Smiths αφήνοντας του ένα σημείωμα στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου του, κατέγραψε υποδειγματικά το πώς νιώθεις σε τέτοιες καταστάσεις στο «How Soon Is Now?”.

Δεν μιλούσε ακριβώς για τον Χωρισμένο Εμένα, αλλά είπε αυτό που ισχύει απόλυτα στον «ομαλονική» περίσταση του χωρισμού. «You Go Home / And You Cry / And You Want To Die». Τίποτα άλλο

You Go Home

Ως κοινός θνητός, μετά από 19.000 διαφορετικές επικλήσεις του χαμού, τύπου «μα δεν περάσαμε ωραία εκεί;», «θυμάσαι τι μου ‘χες στείλει το βράδυ που γνωριστήκαμε;», «έλεγες ότι είσαι το ίδιο ερωτευμένη μαζί μου», νιώθεις την ματαιότητα της προσπάθειάς σου, νιώθεις ένας (και περισσότεροι) Άθλιος του Βίκτορος Ουγκό, νιώθεις ότι πρέπει να πας στο σπίτι σου και να κλειστείς μέχρι να περάσουν 5 χρόνια και να έρθει η ίδια να σε απαλλάξει από τη μιζέρια σου. Ούτε 5 χρόνια θα κλειστείς στο σπίτι ούτε (αυτό σίγουρα) θα έρθει η ίδια να σε βγάλει από κει.

Κλείνομαι στο σπίτι και αρχίζει η ανασυγκρότηση. Λέμε τώρα. Ο πρώτος και βασικότερος στόχος έρχεται σε 7 λέξεις. «Δεν πρέπει να ξανακούσεις τίποτα γι’ αυτήν». Η αποχή είναι πάντα μια νίκη. Φυσικά και οι 2 στις 3 λέξεις που έλεγα ήταν το όνομά της, φυσικά και δεν με ένοιαζε το αν θα φάει 1 ή 6 η ΑΕΚ απ’ τον Ολυμπιακό, φυσικά και ήθελα να κλαψουρίζω όλη την ώρα. Αλλά, το σπίτι είναι το οχυρό σου. Και κανένα νέο της δεν μπορεί να εισβάλλει στο οχυρό.

Ήμασταν φίλοι στο Myspace (το Facebook ήταν ακόμη στο μυαλό του Zuckerberg ή τέλος πάντων, σε αυτού που του ‘κλεψε την ιδέα ο Zuckerberg). Την έβγαλα από φίλη στο Myspace (εντάξει, μικρό παιδί ήμουν, δεν ήξερα). Ήταν φίλη με τους φίλους μου στο Myspace. Έβαλα τους φίλους μου να τη βγάλουν από φίλη στο Myspace. Τους μισούς τους είχε ήδη βγάλει εκείνη.

Ωραία, πήραμε μια απόσταση. Ξέρεις και τι άλλο πήραμε, έ;

And You Cry

Θα στο πω απ’ την ανάποδη μπας και παρηγορηθούμε μαζί. Δεν γίνεται να ξεπεράσεις έναν χωρισμό που σου επιβλήθηκε (ναι, το ίδιο αυθαίρετα με τα νέα Νέα Μέτρα) χωρίς να θρηνήσεις. Ξέρω, την ώρα που θρηνείς, δεν σκέφτεσαι «αχ, τι ωραία, τώρα θρηνώ, άρα σε λίγο θα μου περάσει». Θέλεις να βαρέσεις το κεφάλι σου στον τοίχο μέχρι να σε πιάσει πονοκέφαλος, μπας και σου φύγει Εκείνη απ’ το μυαλό. Και μόλις περάσει ο πονοκέφαλος, πάμε πάλι.

Όσο προκλητικό κι αν είναι για τους macho αναγνώστες του ΟΝΕΜΑΝ, οφείλω να παραδεχτώ ότι δύο φορές έχω κλάψει γοερά μπροστά σε κόσμο (και γενικά) και η μία από αυτές ήταν γι’ Αυτήν, ένα απόγευμα κάνα διβδόμαδο μετά το χωρισμό. Μάρτυρες οι γονείς μου (fuck).

Το φοβερό κι ενδεικτικό της παράνοιας ενός επικίνδυνα απογοητευμένου μυαλού είναι ότι δεν έγινε τίποτα που να μου τη θύμισε, τίποτα που να με στεναχώρησε (παραπάνω), τίποτα γενικά.

Έτρωγα μπριζόλα με πατάτες και σαλάτα και μετά έκλαιγα, λες και δεν ξέρω κι εγώ τι

(Εννοείται ότι όσο γράφω αυτό το πόνημα, εύχομαι να μην διαβάζει κανείς φίλος της το ONEMAN). Παραπαραπρο-περσινά ξινά ρεζιλίκια.

And You Want to Die

Ως πονεμένος χωρισμένος έχεις το δικό σου σαβουάρ βιβρ. Είσαι ανοιχτός σε όλες τις απόψεις-συμβουλές-προτροπές (απ’ το να τη βρίσεις την επόμενη φορά που θα σου στείλει ‘τι κάνεις;’ μέχρι να πας έξω από την πόρτα της και να παίξεις το τελευταίο σου χαρτί, όπως κάνουν στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο), δεν προσβάλλεις ούτε μειώνεις την άποψη (ξέρεις τι λένε για τις απόψεις) του καθένα, αλλά στο τέλος, ΠΑΝΤΑ θα κάνεις αυτό που θεωρείς εσύ καλύτερο. Άμα τύχει και συμπίπτει με κάτι που σου πρότεινε κι ένας φίλος σου, του δίνεις και το απαραίτητο credit για να δείξεις και καλά ότι προσέχεις τι λένε οι άλλοι. Yeah right.

Το ζουμί είναι ότι πολλές σκέψεις είναι πια τραγικά έξω απ’ το βεληνεκές σου. Πιστεύεις ότι δεν θα ξαναερωτευτείς τόσο. Λάθος. Πιστεύεις ότι όλο τον καιρό που πέρασες με Αυτή που σε έριξε στα Τάρταρα, ήσουν θύμα της κοροϊδίας της. Λάθος. Πιστεύεις ότι είχε δύο παράλληλες σχέσεις. Λάθος.

Πιστεύεις ότι δεν ένιωσε τίποτα παραπάνω από τον ενθουσιασμό που νιώθεις πάντα, στην αρχή μιας καινούργιας σχέσης. Μάλλον σωστό

Η δική μου τακτική (τρέμε Ζοζέ) ήταν να σκεφτώ τα παραπάνω συν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να σκεφτεί ένας άντρας για μια γυναίκα την οποία καψουρεύτηκε, να τα πιστέψω, να τη σιχαθώ και να πάω παρακάτω. Μετά από κάνα χρόνο. (Προσοχή: Οι χρόνοι είναι ενδεικτικοί, οι περιπτώσεις και οι αντιδράσεις ποικίλλουν). Τι έγινε μετά από κάνα χρόνο; Ήθελα μια άλλη.

Τι άλλο έγινε; Ο αιώνιος και αδιάψευστος νόμος αυτής της fucked up (για να μην το πω ελληνικά) ισορροπίας των σχέσεων λειτούργησε αθόρυβα και στη δική μου περίπτωση. Έχοντας, χωρισμένος, πάρει και τις 100 ζωές της σχέσης πάνω μου, η altera pars ήταν λογικό να βρίσκει πιο ελκυστική μια βιτρίνα του Χαραλά απ’ ό,τι εμένα. Θρηνόντας τον «χαμό», και χωρίς να το καταλαβαίνω, πέταγα ζωές (δηλαδή προσοχή) από πάνω μου, μέχρι που ναι, ακόμη και στα μάτια αυτής της Αχαρακτήριστης, φάνηκα ξανά μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Που όσο έπαιρνε τις ζωές πάνω της, γινόμουν φανταστικά ενδιαφέρουσα περίπτωση. Που όταν πήρε και τις 100 ζωές πάνω της, γινόμουν ο τότε Άντρας της Ζωής της.

Σχέσεις, φίλε μου, προβλέψιμα πεταμένα λεφτά.

ΠΗΓΗ: oneman.gr