Category Archives: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΦΥΣΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Το απαγορευμένο ισπανικό ντοκιμαντέρ…APOLLO 11 – Μας κρύψανε κάτι;


ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:

Ανεξάρτητα το τι πιστεύει κανείς, ή πόσο πείθεται από το βίντεο, είναι σίγουρα ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ.

Δείτε το απαγορευμένο ισπανικό ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε παλιότερα στην Eλληνική τηλεόραση και πλέον δεν υπάρχει γι’αυτούς.
Τι βρήκανε οι αστροναύτες στη Σελήνη;
Τί έκρυψε η NASA από το κοινό;

ΠΗΓΗ:

aniwthoi.net

Advertisements

Επιβεβαιώνεται ο θρύλος της ηλιόπετρας των Βίκινγκ


Η ΗΛΙΟΠΕΤΡΑ, ήταν ένας κρύσταλλος που γινόταν φωτεινός ή σκοτεινός ανάλογα με τη θέση του Ήλιου, σύμφωνα με το μύθο. Το συγκεκριμένο μάλιστα αντικείμενο, πρωταγωνιστεί με καθοριστικό τρόπο, στην καινούργια τηλεοπτική σειρά του History Channel, με τίτλο Vikings..

Πώς κατάφεραν οι Βίκινγκ να φτάσουν στην Αμερική, δεδομένου ότι δεν γνώριζαν τη χρήση της πυξίδας, και δεν έβλεπαν καν τα άστρα στο διαρκές φως του αρκτικού καλοκαιριού;

Ίσως τους βοήθησε η θρυλική «ηλιόπετρα», ένας κρύσταλλος που γινόταν φωτεινός ή σκοτεινός ανάλογα με τη θέση του Ήλιου και την κατεύθυνση του πολωμένου φωτός.

Η θεωρία της ηλιόπετρας δείχνει τώρα να επιβεβαιώνεται μετά την ανακάλυψη ενός τέτοιου κρυστάλλου σε βρετανικό πλοίο που ναυάγησε στη Μάγχη το 1592.

Παρουσιάζοντας τις νέες ενδείξεις στην επιθεώρηση Proceedings of the Royal Society A, οι βρετανοί και γάλλοι ερευνητές επισημαίνουν ότι ο κρύσταλλος είχε κοπεί προσεκτικά και βρισκόταν πολύ κοντά στα όργανα πλοήγησης του σκάφους.

Χωρίς πυξίδα

Στις περισσότερες περιοχές του κόσμου, οι αρχαίοι ναυτικοί έβρισκαν το δρόμο τους μετρώντας τις θέσεις των ουράνιων σωμάτων με αστρολάβο ή εξάντα. Οι αρχαίοι Κινέζοι, μάλιστα, είχαν εφεύρει την πυξίδα τον 3ο αιώνα π.Χ.

Στην Ευρώπη, όμως, η πυξίδα δεν ήταν γνωστή μέχρι τις αρχές του 14ου αιώνα, πολύ μετά την ακμή των Βίκινγκ, από τον 8ο έως τον 11ο αιώνα μ.Χ. Ούτως ή άλλως, η πυξίδα μάλλον θα ήταν άχρηστη τόσο κοντά στον (μαγνητικό) Βόρειο Πόλο όπου άκμασαν οι Βίκινγκ.

Οι τρομεροί Σκανδιναβοί δεν μπορούσαν καν να χρησιμοποιήσουν τη θέση των άστρων, που εξαφανίζονταν για μήνες το αρκτικό καλοκαίρι, ούτε και τη θέση του Ήλιου, συνήθως κρυμμένου από συννεφιασμένους ουρανούς.

Πώς κατάφεραν τότε να εξαπλωθούν στη Σκανδιναβία, τη Βόρεια Ευρώπη, τα βρετανικά νησιά και τη Βόρειο Αμερική;

Σύμφωνα με μια ισλανδική σάγκα που αφορά τον Βασιλιά Όλαφ και τον θρυλικό ήρωα Σίγκουρντ, οι ναυτικοί πλοηγούνταν με τη βοήθεια της ηλιόπετρας (sólarsteinn): μιας πέτρας που έδειχνε τη θέση του Ήλιου ακόμα και στη βαριά συννεφιά.

Σύμφωνα με το θρύλο, ο Βασιλιάς Όλαφ «άρπαξε μια ηλιόπετρα, κοίταξε τον ουρανό, είδε από πού ερχόταν το φως, και από αυτό συμπέρανε τη θέση του αόρατου Ήλιου».

Το 1967, ο Δανός αρχαιολόγος Τόρκιλντ Ράμσκου πρότεινε την υπόθεση ότι η θρυλική ηλιόπετρα ήταν ένας διαφανής κρύσταλλος καλσίτη, ένα πέτρωμα που υπάρχει στη Σκανδιναβία και ονομάζεται άστριος.

Ο κρύσταλλος αυτός είναι πολωμένος, και μπορεί να φαίνεται σκοτεινός ή φωτεινός ανάλογα με τον προσανατολισμό του σε σχέση με τη θέση του Ήλιου.

Πράγματι, οι αναλύσεις στον κρύσταλλο του βρετανικού ναυαγίου έδειξαν ότι είναι πράγματι καλσίτης.

Ηλεκτρομαγνητικό κύμα

Το φως είναι ηλεκτρομαγνητικά κύματα που ταλαντώνονται κάθετα στη διεύθυνση που ταξιδεύει μια φωτεινή αχτίδα.

Τα μόρια των αερίων της ατμόσφαιρας πολώνουν το φως, δηλαδή αναγκάζουν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του φωτός να ταλαντώνονται όλα στο ίδιο επίπεδο.

Δεδομένου ότι οι κρύσταλλοι του άστριου είναι πολωμένοι, αφήνουν να περάσει από μέσα τους μόνο το φως που ταλαντώνεται σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Και αυτό σημαίνει, θεωρητικά τουλάχιστον, ότι οι Βίκινγκ θα μπορούσαν να κοιτάζουν τον ουρανό μέσα από τον κρύσταλλο για να υπολογίσουν τη θέση του Ήλιου.

Οι πρώτες ενδείξεις υπέρ της θεωρίας ήρθαν το 2011, όταν η Σουζάν Άκερσον, βιολόγος από το Πανεπιστήμιο της Λουντ στη Σουηδία, η οποία διέσχισε με παγοθραυστικό τον Αρκτικό Ωκεανό, και διαπίστωσαν ότι ο άστριος πράγματι μπορεί να δείχνει τη θέση του Ήλιου.

Τώρα, η ανακάλυψη ενός κρυστάλλου άστριου δίπλα στα όργανα πλοήγησης ενός πλοίου του 16ου αιώνα δείχνει ότι η ηλιόπετρα παρέμεινε χρήσιμη στους ναυτικούς πολλούς αιώνες μετά τους Βίκινγκς.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tampouloukia.gr

Η μυστηριώδης «Μηχανή Επικοινωνίας με τους Νεκρούς» του Τόμας Έντισον-Μύθος ή πραγματικότητα;


«Εδώ και καιρό, εργάζομαι με σκοπό την κατασκευή μιας συσκευής που θα μου επιτρέψει να διαγνώσω εάν είναι δυνατόν να επικοινωνήσουν με εμάς πρόσωπα που έχουν φύγει από τη ζωή».

Τα λόγια αυτά ανήκουν στον μεγάλο εφευρέτη Τόμας Έντισον και κατεγράφησαν σε μία συνέντευξή του για το περιοδικό The American Magazine τον Οκτώβριο του 1920. Και όταν, στην εποχή του, μιλούσε ο Έντισον, όλοι κάθονταν προσοχή!

Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με τον κολοφώνα της βιομηχανικής επανάστασης, ο «σοφός του Μένλο Παρκ», όπως τον αποκαλούσαν, ο εφευρέτης με τις 1.093 δικές του καταχωρημένες πατέντες, ο τεχνολογικός μεσσίας που άλλαξε τον τρόπο ζωής των ανθρώπων με την κατασκευή του ηλεκτρικού λαμπτήρα, του φωνογράφου και άλλων τεχνικών μέσων, είναι επίσης ο πρωταγωνιστής ενός από τα μεγαλύτερα μυστήρια του 20ου αιώνα, το οποίο αφορά στην πρόθεσή του να κατασκευάσει τη λεγόμενη Μηχανή Φαντασμάτων, μία συσκευή επικοινωνίας με τους νεκρούς.

Το αν όμως όντως προχώρησε στην υλοποίηση του σχεδίου του ή αν αυτό έμεινε «στα χαρτιά», αυτό είναι κάτι που κανείς δεν γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα. Πολλοί εικάζουν ότι ο Έντισον τελικά κατάφερε να υλοποιήσει το τρελό σχέδιό του και ότι τα ίχνη της μηχανής χάθηκαν στην πορεία – ένας μύθος που εντείνεται από την πλήρη απουσία προσχεδίων και πρωτοτύπων.

Σε μία άλλη συνέντευξή του, την ίδια χρονιά για διαφορετικό όμως περιοδικό (Scientific American), ο ίδιος δήλωνε:

«Εδώ και καιρό, σκέφτομαι μία μηχανή ή μία συσκευή την οποία θα μπορούσαν να χειριστούν πρόσωπα που έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο ύπαρξης ή σε άλλη σφαίρα».

Επιπλέον, το συγκεκριμένο άρθρο άφηνε υπόνοιες πως «η εν λόγω συσκευή, την οποία φέρεται να κατασκευάζει, βρίσκεται ακόμη σε πειραματικό στάδιο…», ως εάν να υπήρχε κάποιο πρωτότυπο. Και όλα αυτά σε μία εποχή κατά την οποία το κίνημα του πνευματισμού ευδοκιμούσε, δημιουργώντας ένα μείγμα τεχνολογικού υλισμού και πνευματικών αναζητήσεων πέραν του φυσικού υλικού κόσμου που αν μη τι άλλο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Τα μέντιουμ έδιναν και έπαιρναν, ξερνώντας εκτόπλασμα με την ίδια ευκολία που μιλούσαν, τρέφοντας τη συλλογική πεποίθηση πως θα ήταν δυνατόν να επικοινωνήσει κανείς με τους νεκρούς αγαπημένους… Ενδεχομένως, λοιπόν, να σκέφτηκε ο Έντισον πως αν υπήρχε έστω και η παραμικρή πιθανότητα να ισχύει κάτι τέτοιο τότε μία μηχανή ενδεχομένως να αποδεικνυόταν αποτελεσματικότερη των σκηνοθετημένων τις περισσότερες φορές συνεδριών από ψευδο-μέντιουμ.

«Δεν ισχυρίζομαι πως ως πρόσωπα περνάμε σε ένα άλλο επίπεδο ύπαρξης ή σε μία άλλη σφαίρα. Δεν ισχυρίζομαι τίποτα, επειδή δεν γνωρίζω τίποτα για το θέμα, όπως και κανένα άλλο ανθρώπινο ον. Αυτό που υποστηρίζω όμως είναι ότι ενδεχομένως να μπορούμε να κατασκευάσουμε μία συσκευή, η οποία θα είναι τόσο εκλεπτυσμένη ώστε εάν υπάρχουν πρόσωπα που έχουν περάσει σε άλλη σφαίρα και επιθυμούν να επικοινωνήσουν μαζί μας στη δική μας σφαίρα, η συσκευή θα τους δώσει την ευκαιρία να εκφραστούν καλύτερα απ’ ό,τι στα πνευματιστικά τραπεζάκια και σε άλλες αδέξιες μεθόδους».

Ο Έντισον είχε αποκαλύψει ελάχιστες λεπτομέρειες για τη συσκευή που σκόπευε να κατασκευάσει. Τα μόνα στοιχεία που γνωρίζουμε είναι ότι είχε τη μορφή βαλβίδας, το στρίψιμο της οποίας απελευθέρωνε έναν τεράστιο ατμοστρόβιλο, με αποτέλεσμα ο παραμικρός ψίθυρος ή η παραμικρή προσπάθεια κάποιου πνεύματος να δηλώσει την παρουσία του θα επηρέαζε την υπερευαίσθητη βαλβίδα, μεγεθύνοντας την παραφυσική δραστηριότητα.

Αυτά είναι τα μόνα στοιχεία που διαθέτουμε, από τα οποία όμως καθίσταται σαφές πως αυτό που είχε στο μυαλό του ο Έντισον ήταν ένα όργανο εντοπισμού φαντασμάτων. Μάλιστα είχε δηλώσει πως ο συνεργάτης του που είχε επιφορτιστεί με την ευθύνη της κατασκευής της μηχανής είχε πεθάνει πρόσφατα και πως αν τελικά ήταν λειτουργική η εφεύρεση, αυτός θα ήταν ο πρώτος που θα τη χρησιμοποιούσε εάν είχε τη δυνατότητα να πράξει κάτι τέτοιο.

Και πάλι, όμως, δεν υπάρχουν ενδείξεις πως μια τέτοια συσκευή πράγματι πήρε σάρκα και οστά. Ενδεχομένως να φτιάχτηκε και αμέσως μετά να καταστράφηκε μαζί με όλα τα προσχέδια και τα τεκμήρια της ύπαρξής της, επειδή δεν «λειτούργησε» κι επειδή ο Έντισον, ως σοβαρός επιχειρηματίας, δεν θα ήθελε με τίποτα να εξευτελιστεί έπειτα από τις αναγγελίες του στις δύο συνεντεύξεις του.

Πηγή:iefimerida.gr

Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού


Τους ανιχνευτές μετάλλων ανά χείρας και… φύγαμε!

Τα αμύθητα πλούτη ξακουστών πειρατών και διαβόητων τυχοδιωκτών έχουν στοιχειώσει τα όνειρα των απανταχού «κυνηγών» αλλά και του καθημερινού ανθρώπου.

Και σε ποιον δεν θα άρεσε άλλωστε να ζήσει μια ριψοκίνδυνη περιπέτεια αναζήτησης θησαυρού, με χάρτες και τα σχετικά;

Δυστυχώς βέβαια, με την εξερεύνηση του κόσμου και τον υπερπληθυσμό, δεν έχουν μείνει και πολλοί ακόμα θησαυροί θαμμένοι, με τις αρχαιολογικού τύπου ανασκαφές να υποδεικνύουν ότι τις περισσότερες φορές ο θησαυρός αποδεικνύεται… άνθρακας!

Αν συνεχίζουν ωστόσο να υπάρχουν πολύτιμα φορτία και σεντούκια με χρυσό εκεί έξω, δεν θα ήταν κρίμα να παραμείνουν για πάντα μυστικό επτασφράγιστο;

Ας δούμε λοιπόν τους πλέον πολυθρύλητους θησαυρούς της οικουμένης, αυτούς που αναζητούν ακόμα μανιωδώς οι σκληροπυρηνικοί «κυνηγοί»…

Ο θησαυρός του οχυρού Άλαμο

Το περίφημο φραγκισκανικό οχυρό βρίσκεται εγκατεστημένο στο Σαν Αντόνιο των ΗΠΑ και αποτέλεσε ένα από τα πλέον περίφημα θέατρα μαχών της αμερικανικής ιστορίας, όταν 188 άντρες, περιλαμβανομένων και των Jim Bowie και Davey Crockett, προσπάθησαν να το υπερασπιστούν κόντρα στον πανίσχυρο μεξικανικό στρατό. Στο Άλαμο υπάρχει λοιπόν ο θρύλος για έναν τεράστιο θησαυρό από χρυσό και ασήμι που βρίσκεται θαμμένος στα θεμέλια του οχυρού, πεποίθηση που βρίσκει υποστήριξη από ιστορικούς ερευνητές αλλά και κυνηγούς θησαυρών. Στην προσπάθειά τους να επαναστατήσουν κατά του Μεξικού και να ανακηρύξουν το Τέξας ανεξάρτητο κράτος, μια σειρά από άντρες, όπως οι Bowie και Crockett, έφεραν στο οχυρό χρυσό και άλλα πολύτιμα μέταλλα για να χρηματοδοτήσουν έναν επαναστατικό στρατό για την τελική μάχη. Το πολύτιμο φορτίο ονομάστηκε «θησαυρός του San Saba» και χάθηκε οριστικά όταν οι 188 άντρες έχασαν τη ζωή τους στην περίφημη μάχη. Ανασκαφές έχουν γίνει γύρω από το οχυρό για την ανεύρεσή του, δεν έχουν αποδώσει ωστόσο καρπούς, μιας και θρυλείται ότι ο θησαυρός είναι θαμμένος κάπου στα θεμέλια του οχυρού…

Ο θησαυρός του Dutch Schultz

Ένας από τους πλέον διαβόητους μαφιόζους της αμερικανικής ιστορίας στην εποχή της Ποτοαπαγόρευσης, ο φοβερός και τρομερός Dutch Schultz είχε συγκεντρώσει από τις παράνομες δραστηριότητές του μια τεράστια περιουσία. Όλα του τα χρήματα θα εξαφανίζονταν ωστόσο μυστηριωδώς όταν η αστυνομία άρχισε να χώνει τη μύτη της στις βρομοδουλειές του, με τον γκάγκστερ να έχει κρύψει το ζάμπλουτο βιος του κάπου στις ορεινές περιοχές του βουνού Catskill. Όταν το 1935 ο Schultz θα δολοφονηθεί, θα έπαιρνε τα επτασφράγιστο μυστικό μαζί του. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 5-10 εκατομμύρια δολάρια, που είναι τοποθετημένα σε ένα σιδερένιο κουτί κάπου στην ευρύτερη δασώδη περιοχή της Νέας Υόρκης. Πολυάριθμες εξερευνητικές αποστολές στις δεκαετίες που ακολούθησαν τον θάνατο του Schultz θα στέφονταν από παταγώδη αποτυχία…

Ο θησαυρός των Noss

Η κορυφή Victorio είναι τμήμα των Rocky Mountains του Νέου Μεξικού, περιοχή που χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια από τις ΗΠΑ για πυραυλικές και πυρηνικές δοκιμές. Πριν «καταλάβει» βέβαια την ευρύτερη περιοχή η αμερικανική κυβέρνηση, το μέρος ήταν προσβάσιμο στον κόσμο, κι εδώ ακριβώς αρχίζει η ιστορία του ζευγαριού Doc και Babe Noss το 1937. Όπως το θέλει η ιστορία, οι δυο τους ήταν με φίλους για κυνήγι ελαφιών όταν ο Doc ανακάλυψε ένα πηγάδι που περιείχε σκελετούς, χρυσό, κοσμήματα και ιστορικά κειμήλια. Μέχρι το 1938, οι Noss είχαν διεκδικήσει τον θησαυρό και ήταν πλέον οι νόμιμοι ιδιοκτήτες του, με τις εκτιμήσεις να δίνουν και να παίρνουν για το ποιον χαμένο θησαυρό είχαν ανακαλύψει. Το 1939, σε μια προσπάθεια να επεκτείνει την είσοδο του πηγαδιού, ο Doc θα χρησιμοποιούσε δυναμίτη, κάνοντας την κατασκευή να καταρρεύσει και να θαφτεί μια και καλή ο θησαυρός, με το ζευγάρι να μην ξανααποκτά πρόσβαση ποτέ. Το 1949, ο Doc θα δολοφονηθεί από έναν καινούριο συνεργό, αφού είχε βέβαια ήδη χωρίσει από την Babe. Μέχρι και σήμερα, η ευρύτερη οικογένεια των Noss προσπαθεί να βρει τρόπο να ξαναμπεί στην τρύπα, χωρίς ωστόσο ίχνος θησαυρού να έχει βρεθεί σε όλα αυτά τα χρόνια. Η επέκταση μάλιστα του πεδίου βολής των ΗΠΑ περιλαμβάνει πλέον και το Victorio Peak, κάνοντας το έργο της ανεύρεσης του θησαυρού ακόμα δυσκολότερο…

Ο θησαυρός του Μοντεζούμα

Θα παραμείνουμε στις ΗΠΑ, που απ’ ό,τι φαίνεται είναι το σπίτι για πολλούς χαμένους θησαυρούς, αυτή τη φορά θα μεταφερθούμε βέβαια στην πόλη Kanab της Γιούτα, όπου και πιστεύεται ότι είναι θαμμένος ο περίφημος θησαυρός του Μοντεζούμα. Ο θρυλικός ηγέτης των Αζτέκων ήταν κύριος μιας μυθώδους περιουσίας, την οποία και μετέφεραν οι ακόλουθοί του από το θησαυροφυλάκιό του όταν ο ηγέτης σκοτώθηκε στη μάχη με τα ισπανικά στρατεύματα του Κορτέζ. Πώς βρέθηκε όμως ο τεράστιος θησαυρός στη Γιούτα των ΗΠΑ; Ήταν στα 1914 όταν ο Freddy Crystal ανακάλυπτε ένα σημάδι σε έναν απότομο βράχο που του θύμισε έντονα τα χαρακτικά ενός παλιού χάρτη που πιστευόταν ότι οδηγούσε στο σημείο όπου ήταν θαμμένος ο θησαυρός του Μοντεζούμα. Η τοπογραφία του χάρτη έμοιαζε πολύ με την πόλη Kanab, με τον Crystal να πείθει τους κατοίκους να τον βοηθήσουν στη μυστική του αποστολή, με το αζημίωτο φυσικά. Η αποστολή βρήκε πράγματι ένα δαιδαλώδες σύστημα σπηλαίων και τούνελ, κατάσπαρτο από παγίδες θανάτου, θησαυρό ωστόσο δεν βρήκε ποτέ: ή οι Αζτέκοι τον είχαν ανακτήσει ή κάποιος υπερτυχερός τους είχε προλάβει…

Η ληστεία της Λουφτχάνσα

Όποιος έχει δει την ταινία «Τα Καλά Παιδιά» (Goodfellas), γνωρίζει για τη ληστεία της Λουφτχάνσα, η οποία και θεωρείται η μεγαλύτερη ληστεία μετρητών στην αμερικανική ιστορία του εγκλήματος: συνέβη στις 11 Δεκεμβρίου 1978 στο Διεθνές Αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης, με 5 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και άλλες 875.000 δολάρια σε κοσμήματα να κάνουν φτερά. Η ληστεία σχεδιάστηκε από μια σειρά γκάγκστερ, περιλαμβανομένου του Henry Hill, με τη λεία να μη βρίσκεται ωστόσο ποτέ, κι αυτό εξαιτίας ίσως του γεγονότος ότι πολλοί από τους συνεργούς θα έβρισκαν τραγικό χαμό. Οι βίαιες δολοφονίες τους παραγγέλθηκαν από τον Jimmy Burke, τον «εγκέφαλο» της επιχείρησης, ο οποίος ανησυχούσε για την τεράστια κινητοποίηση των ομοσπονδιακών Αρχών που είχε πυροδοτήσει η ληστεία και έβγαλε σταδιακά από τη μέση όλη σχεδόν τη συμμορία. Όσο για τον θησαυρό, κανείς δεν ξέρει πού είναι κρυμμένος…

Το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο

Ένας από τους πλέον πολυαναζητημένους θησαυρούς της οικουμένης είναι το μικρό αυτό δωμάτιο, εξολοκλήρου κατασκευασμένο από κεχριμπάρι, με χρυσές επενδύσεις και καθρέφτες, το οποίο χτίστηκε τον 18ο αιώνα για τον Φρειδερίκο Α’, τον πρώτο βασιλιά της Πρωσίας. Το δωμάτιο θα δινόταν αργότερα ως δώρο στον τσάρο Πέτρο τον Μέγα και θα παρέμενε σε ρωσικά χέρια μέχρι και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσοι μάλιστα το είχαν δει, το χαρακτήριζαν ως το 8ο θαύμα του κόσμου. Και τότε ήταν που εξαφανίστηκε από προσώπου γης! Οι φρουροί του δωματίου κατά τη διάρκεια του πολέμου το κάλυψαν με ταπετσαρία για να κρύψουν την πολυτελή του φύση, γεγονός που δεν απέτρεψε φυσικά τους Ναζί από τη λεηλασία του ανεκτίμητου αυτού θησαυρού. Το μετέφεραν στο Κάστρο Konigsberg της Γερμανίας, με τους εκτεταμένους συμμαχικούς βομβαρδισμούς του 1944 να αφήνουν το κάστρο ερείπιο και το δωμάτιο χαμένο για πάντα. Κανείς δεν ξέρει τι απέγινε το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο, αν και η υπόθεση ότι καταστράφηκε ολοσχερώς δεν καλύπτει κανένα σενάριο. Οι μυθολογικές διαστάσεις που έχει λάβει ο θησαυρός του ωθούν ακόμα και σήμερα τους ακούραστους «κυνηγούς» στην ξέφρενη αναζήτησή του…

Το πλοίο «Λουλούδι της Θάλασσας»

Ήταν στα 1502 όταν το πορτογαλικό πολεμικό πλοίο «Flor do Mar» κατασκευάστηκε για να τεθεί υπό τον έλεγχο του αδελφού του περίφημου εξερευνητή Βάσκο ντα Γκάμα, Εσταβάο. Το πλοίο αποτέλεσε τμήμα του μικρού εμπορικού στόλου που ξεκίνησε για την Ινδία το 1505, με τις περιπέτειές του να μετρούν μπόλικες μάχες στα επόμενα 6 χρόνια, όταν και θα χαθεί οριστικά από καταιγίδα στα 1511. Το περίφημο πολεμικό κουβαλούσε στα αμπάρια του πολύτιμα λάφυρα από τις νίκες που σημείωσε στη θάλασσα, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για ανυπολόγιστο θησαυρό, γι’ αυτό και έκτοτε αποτελεί το υγρό όνειρο κάθε κυνηγού θησαυρών! Όταν βυθίστηκε, το «Flor do Mar» κουβαλούσε μάλιστα τον θησαυρό του βασιλείου Melaka, που βρισκόταν στη σημερινή Μαλαισία, ο οποίος υπολογιζόταν σε 60 τόνους χρυσού…

Ο χρυσός του Leon Trabuco

Πίσω στη δεκαετία του 1930, ο μεξικανός πολυεκατομμυριούχος Leon Trabuco είχε οργανώσει μυστικά μια σειρά από μυστηριώδεις πτήσεις στην έρημο του Νέου Μεξικού. Με την οικονομική κρίση του 1929 να μαστίζει της ΗΠΑ και το δολάριο σε ελεύθερη πτώση, η τιμή του χρυσού ήταν έτοιμη να εκτοξευτεί. Ο Trabuco λοιπόν και μια χούφτα συνεργάτες αγόραζαν χρυσό φρενιασμένα και τον περνούσαν λαθραία στις ΗΠΑ, περιμένοντας τις τιμές να απογειωθούν. Περίπου 16 τόνοι χρυσού κρύφτηκαν επιμελώς στην έρημο, με τον Trabuco να μην πουλάει ωστόσο ούτε ουγκιά, περιμένοντας την αξία του χρυσού να ανέβει κι άλλο. Κι όμως, τα γεγονότα θα τον προλάβαιναν: η νομοθετική ρύθμιση για την κατοχή χρυσού, που πέρασε απρόοπτα η αμερικανική κυβέρνηση, θα απαγόρευε την ατομική ιδιοκτησία χρυσού, αφήνοντας τον Trabuco κεραυνοβολημένο! Η κατάρα που συνοδεύει συνήθως τέτοιους θησαυρούς θα χτυπούσε, με τους 3 συνεργούς του Trabuco να πεθαίνουν μέσα σε 5 χρόνια και τον ίδιο λίγο αργότερα, παίρνοντας μαζί τους το μυστικό για την τοποθεσία που ήταν κρυμμένος…

Ο θησαυρός του Μαυρογένη

Ένα από τα σπουδαιότερα θαλάσσια ευρήματα ανασύρθηκε από τους αρχαιολόγους το 1996, όταν ανακάλυψαν ένα ναυάγιο ανοιχτά των ακτών της Βόρειας Καρολίνα, που θα έδινε τροφή στη μυθολογία του κρυμμένου θησαυρού. Κι αυτό γιατί όλοι οδηγήθηκαν να πιστέψουν ότι επρόκειτο για το διαβόητο πειρατικό «Queen Anne’s Revenge», τη ναυαρχίδα του κουρσάρικου στόλου του περιβόητου πειρατή Μαυρογένη! Ήταν το 1718 όταν το πειρατικό απέκλεισε το λιμάνι της πόλης Charleston, ενώ λίγο μετά θα εξόκειλε στα ρηχά. Ο Μαυρογένης ήταν γνωστός και πλούσιος πειρατής, η υπόθεση λοιπόν για τεράστιο θησαυρό θαμμένο στη ναυαρχίδα του δεν φάνταζε μετέωρη. Μέχρι και σήμερα βέβαια δεν έχει ταυτοποιηθεί από τους αρχαιολόγους ότι πρόκειται πράγματι για το ναυάγιο του «Queen Anne’s Revenge», ενώ ούτε ουγκιά χρυσού δεν έχει βρεθεί πάνω ή γύρω από το πλοίο. Όσο για τον ίδιο τον Μαυρογένη, στην ανάκρισή του πριν πεθάνει για το πού είχε καταχωνιάσει τα κουρσάρικα πλούτη του, περιορίστηκε να δηλώσει: «Μόνο εγώ και ο διάολος ξέρουμε»…

Ο θησαυρός των Ιπποτών του Ναού

Ένας από τους πλέον φημισμένους και μυστηριώδεις θησαυρούς του κόσμου, με την ιστορία του να έχει απασχολήσει λογοτεχνία και κινηματογράφο, ήταν το «κομπόδεμα» των Ιπποτών του Ναού! Οι Ναΐτες σχηματίστηκαν στο 1114 και στα επόμενα χρόνια θα συγκέντρωναν μια τεράστια περιουσία, η οποία δεν έχει βέβαια εντοπιστεί ποτέ. Στις αρχές του 14ου αιώνα, οι Ναΐτες διατάχθηκαν να συλληφθούν, με όσους δραπέτευσαν από την αιχμαλωσία και τα βασανιστήρια να συγκεντρώνουν τα απομεινάρια του θησαυρού τους και να τα ξαποστέλνουν με πλοία προς άγνωστη κατεύθυνση. Η γνωστότερη υπόθεση κάνει λόγο για μεταφορά του θησαυρού στη Σκοτία, κι από κει αργότερα στη Nova Scotia του Καναδά, όπου πιστεύεται ότι οι εναπομείναντες Ναΐτες έθαψαν τον θησαυρό τους παγιδεύοντάς τον με θανάσιμες παγίδες. Πολυάριθμα κυνήγια θησαυρού στην περιοχή δεν έχουν αποδώσει βέβαια καρπούς, με τον πλέον περίφημο θησαυρό του κόσμου να παραμένει άφαντος…

ΠΗΓΗ: newsbeast

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

tampouloukia.gr

Λύθηκε το μυστήριο «Στόουνχεντζ» (;)


Ήταν απλώς το πρώτο σύμβολο ενότητας των λαών της Βρετανίας

Μετά από δέκα χρόνια συνδυασμένων μελετών, η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα έρευνα πάνω στο ζήτημα, την οποία διεξήγαγε μία ομάδα επιστημόνων από αρκετά βρετανικά πανεπιστήμια, κατέληξε στην προσγειωμένη ετυμηγορία της σχετικά με το διάσημο μεγαλιθικό μνημείο του Στόουνχεντζ, η οποία μάλλον θα απογοητεύσει τους σύγχρονους παγανιστές, αποκρυφιστές κλπ., που συρρέουν στην περιοχή.

Όπως ανακοίνωσαν οι επιστήμονες, δεν ήταν ούτε προϊστορικό αστρονομικό παρατηρητήριο, ούτε ναός του ήλιου ή των αρχαίων Δρυιδών, ούτε θεραπευτήριο σωμάτων και ψυχών, ούτε -πολύ περισσότερο- χτίστηκε από εξωγήινους! Ήταν απλώς το πρώτο σύμβολο ενότητας των λαών της Βρετανίας, οι οποίοι ένιωσαν την ανάγκη να το κατασκευάσουν μετά από μία μακρά περίοδο συγκρούσεων ανάμεσα στους κατοίκους των ανατολικών και των δυτικών περιοχών, κάνοντας έτσι τα πρώτα βήματα για ένα Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι μεγάλοι λίθοι που χρησιμοποιήθηκαν, πιστεύεται ότι συμβόλιζαν τους προγόνους των επιμέρους ομάδων (πατριών και φυλών) των πρώτων αγροτικών κοινοτήτων της Βρετανίας. Οι ερευνητές από τα πανεπιστήμια του Σέφιλντ, του Μάντσεστερ, του Σαουθάμπτον, του Μπούρνεμουθ και του University College του Λονδίνου, που συνεργάστηκαν για μία δεκαετία στο πλαίσιο του Προγράμματος «Stonehenge Riverside», μελέτησαν εξονυχιστικά το ίδιο το μνημείο που κατασκευάστηκε μεταξύ 3.000 και 2.500 π.Χ., καθώς και τις ευρύτερες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες εκείνης της εποχής.

Όπως ανέφερε ο επικεφαλής καθηγητής Μάικ Πάρκερ Πίρσον του πανεπιστημίου του Σέφιλντ, σύμφωνα με τις βρετανικές «Τέλεγκραφ» και «Ντέιλι Μέιλ» και μόνο το γεγονός της κατασκευής, που απαίτησε τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι έπρεπε να συνεργαστούν για να μεταφέρουν τις πέτρες από τεράστιες αποστάσεις (μέχρι και από τη δυτική Ουαλία), να τις λαξεύσουν και να τις τοποθετήσουν, αποτέλεσε ένα σύμβολο ενότητας. Σε μία εποχή όπου ήδη στη Βρετανία εμφανίζονταν τα πρώτα σημάδια ενός ενιαίου πολιτισμού από το Βορρά έως το Νότο (π.χ. ίδιο στιλ σπιτιών και κεραμικών), σε αντίθεση με τις περιφερειακές διαφορές που υπήρχαν έντονες έως τότε.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι αρχαίοι Βρετανοί διάλεξαν μια τοποθεσία για το μνημείο τους, η οποία είχε ήδη ιδιαίτερη σημασία για τους ίδιους, πιθανώς επειδή τη θεωρούσαν ως το κέντρο του κόσμου (τους) και όπου ήδη συνέρρεαν μαζικά για να γιορτάσουν τα θερινά και χειμερινά ηλιοστάσια.

Οι επιστήμονες απέρριψαν κατηγορηματικά τα κατά καιρούς ευφάνταστα σενάρια ότι οι κατασκευαστές του Στόουνχεντζ εμπνεύστηκαν από τους αρχαίους Αιγύπτιους ή…τους εξωγήινους. «Όλες οι αρχιτεκτονικές επιρροές του Στόουνχεντζ μπορούν να εντοπιστούν σε προηγούμενα μνημεία και κτίρια μέσα στη Βρετανία, με προέλευση από την Ουαλία και τη Σκωτία. Στην πραγματικότητα, οι Νεολιθικοί άνθρωποι της Βρετανίας ήσαν απομονωμένοι από την υπόλοιπη Ευρώπη επί αιώνες. Η Βρετανία μπορεί να ενώθηκε, παρ’ όλα αυτά δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για να έρθει σε επαφή με λαούς στην απέναντι όχθη του καναλιού (της Μάγχης). Το Στόουνχεντζ φαίνεται πως υπήρξε η τελευταία πνοή του πολιτισμού της Εποχής του Λίθου, που ήταν απομονωμένη από την Ευρώπη και από τις νέες τεχνολογίες των εργαλείων από μέταλλα και από τον τροχό», δήλωσε ο καθηγητής Πίρσον, το νέο βιβλίο του οποίου «Στόουνχεντζ: Εξερευνώντας το μεγαλύτερο μυστήριο της Λίθινης Εποχής» (εκδόσεις Simon and Schuster, 2012) παρουσιάζει αναλυτικά τα νέα ευρήματα.

ΠΗΓΗ:

tampouloukia.gr

Βρέθηκε το χαμένο ντοκιμαντέρ του Ντίσνεϊ για τους εξωγήινους [βίντεο δίχως περικοπές]


Ανέβηκε στο Reddit βίντεο (αντιγραφή από VHS) του περίφημου ντοκιμαντέρ του Ουόλτ Ντίσνεϊ – μέγιστο δείγμα vintage UFOλογίας – με τίτλο «Alien Encounters from New Tomorrowland», το οποίο «έπαιξε» ελάχιστα στις ΗΠΑ, με τον Μάικλ Άισνερ να εκστομίζει την εξής περίεργη φράση:

«Σε μία άκρως απόρρητη στρατιωτική εγκατάσταση κάπου στις ΗΠΑ, κάποιοι πιστεύουν ότι η κυβέρνηση αποκρύπτει τα απομεινάρια εξωγήινου σκάφους που μυστηριωδώς έπεσε στη γη».

 

Πηγή: iefimerida.gr

Η μυστική σχέση της θεάς Αθηνάς με την ελιά και τον εγκέφαλο


Η ελαία ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων γνωστή και είχε ιδιαίτερη τιμητική θέση στην ζωή των Ελλήνων. Εκτός από την διατροφική της αξία , με κλάδο ελαίας στεφάνωναν τους ολυμπιονίκες , αλλά ήταν και το σύμβολο της ειρήνης.

Η ελαία έγινε ιερό δέντρο όταν η θεά Αθηνά αγωνίσθηκε με τον Ποσειδώνα για την διεκδίκηση της πόλης του Κέκροπα , την μετονομαζόμενη Αθήνα. Κατά την μυθολογία όταν οι δύο θεότητες ανέβηκαν στον βράχο της Ακρόπολης για να προσφέρουν ο καθένας το δώρο του για να κερδίσουν την εξουσία της πόλης. Ο Ποσειδώνας κτύπησε με την τρίαινα του τον βράχο και ξεπήδησε νερό. Νερό θαλασσινό όπως ήταν και το στοιχείο του. Η Αθηνά κτύπησε τον βράχο με το δόρυ της και ξεπετάχτηκε το δέντρο της ελιάς πού της έδωσε και την νίκη. Η πόλη ονομάσθηκε Αθήνα. Αλλά βέβαια , ίσως θα πρέπει να υποψιασθούμε την αντιπαλότητα αυτών των δύο θεών , πού πρέπει να έχουν μια κωδικοποιημένη γνώση πίσω από τους μύθους τους. Όπως λένε οι θεοί διαίρεσαν τη Γη ώστε ο καθένας να έχει το μέρισμα του. Ο Ποσειδώνας πήρε το νησί της Ατλαντίδος.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα στο έργο του «Κριτίας», η Αθήνα φαίνεται να συμβολίζει την «τέλεια κοινωνία» και η Ατλαντίδα τον αντίπαλό της. Η Ατλαντίδα ήταν το νησί του Ποσειδώνα, λεγόταν Πασειδωνία, αργότερα πήρε το όνομα του υιού του Ποσειδώνα , του Άτλαντα. Το στοιχείο τού Ποσειδώνα, το νερό , το ξαναβρίσκουμε σε σχέση με την ελιά όταν μετά τον κατακλυσμό του Νώε το περιστέρι επέστρεψε με κλαδί ελιάς για να του μαρτυρήσει πώς το κακό πέρασε . Και βέβαια να μην ξεχνάμε πώς στις μάχες πού έχουμε ανάμεσα σε αυτές τις δύο θεότητες μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε και την μάχη των Ελλήνων με τους Άτλαντες. Μάχη πού κέρδισαν οι Έλληνες Αθηναίοι .

Η ελιά λοιπόν κερδίζει πάντα και η θεά Αθηνά υπερέχει με την Σοφία της. Η ευλογημένη ελιά ήταν πάντα η βάση της διατροφής μας. Η βάση της μεσογειακής διατροφής. Το λάδι της ελιάς εκτός από την θρεπτικότητα πού παρέχει στην υγεία μας , είναι και το πιο απαραίτητο στοιχείο για τον εγκέφαλό μας. Ο εγκέφαλος είναι το όργανο πού βρίσκετε μέσα στο κρανίο του κεφαλιού μας και πλέει μέσα στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό . Όταν βάλετε λάδι σε ένα ποτήρι νερό το λάδι θα βγεί νικητής , θα κάτσει πάνω στο νερό. Για να είναι πάντα ενεργός και δραστήριος ο εγκέφαλος πρέπει να τον «λαδώνουμε».

Η θεά της σοφίας η Αθηνά δεν διάλεξε τυχαία την ελιά. Η Αθηνά γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία. Ξεπετάχτηκε πάνοπλη με ένα κτύπημα του Ηφαίστου. Η Αθηνά είναι η σκέψη και ή ιδέα πού ξεπετιέται από το μυαλό μας με ηλεκτρικές κεντρίσεις . Κατά τη διαδικασία της γήρανσης και σε καταστάσεις όπως η απώλεια μνήμης και η νόσος του Alzheimer αυξάνονται οι απαιτήσεις του οργανισμού σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα, γιατί βοηθούν στο να διατηρείται η δομή του κυτταρικού τοιχώματος του εγκεφάλου.

Το λάδι της ελιάς μας κάνει πιο υγιείς και πιο έξυπνους . Γιαυτό εδώ σε αυτή την χώρα γεννήθηκε ο πολιτισμός. Γιατί η διατροφή είναι το Α και το Ω . Ο Όμηρος αναφέρεται στο ελαιόλαδο ως «χρυσό υγρό» και ο Ιπποκράτης, ως τον «μεγάλη θεραπευτή». Κατά το μυστήριο της βαπτίσεως το παιδί το βαπτίζουν στο νερό και το λαδώνουν . Οι αντιοξειδωτικές ουσίες που περιέχονται στο ελαιόλαδο έχουν αντικαρκινική δράση, μέσω της παρεμπόδισης του σχηματισμού των ελευθέρων ριζών και ως εκ τούτου του οξειδωτικού στρες. Και βέβαια η ευεργετική συμβολή της ελιάς στον εγκέφαλο συνδέεται και με την έννοια της αποβολής του άγχους. Η κατανάλωση ελαίου και μόνο στην διατροφή μας και όχι βουτύρου ή σπορέλαιων διατηρεί την εγρήγορση του νού μας , την ευστροφία του και την θετική σκέψη.

ΠΗΓΗ:

tampouloukia.gr

 

Το μικρό χωριό της Αποκάλυψης — Το Μπουγκαρά, στα Πυρηναία, υποτίθεται ότι θα σωθεί από το τέλος του κόσμου


https://i0.wp.com/i921.photobucket.com/albums/ad51/zastava1966/04A304F5CBA7538D1060806A4C4485DD.jpg

Ο δήμαρχος του Μπουκαράτς στην είσοδο του γαλλικού χωριού-«πύλης εξωγήινων» κατά τους «εσωτεριστές».

The Guardian

Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες, ξεκινούν οι ετοιμασίες για τον εορτασμό των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Οι διακοσμήσεις βγαίνουν από τους χώρους αποθήκευσης, τα έλατα μπαίνουν στα σαλόνια και στολίζονται, οι έχοντες ψωνίζουν τα πρώτα δώρα. Αυτή η χρονιά, όμως, είναι διαφορετική. Αυτή τη χρονιά, το τέλος του κόσμου, όπως προβλέπεται από το ημερολόγιο των Μάγια, βρίσκεται προ των πυλών. Η 21η Δεκεμβρίου είναι σχεδόν εδώ και οι μόνες ετοιμασίες που κάνουν κάποιοι, έχοντας την τρομερή μοίρα του πλανήτη κατά νου, είναι για το πώς θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν την τρομερή πρόβλεψη.

Στην Ελβετία δεν είναι λίγοι αυτοί που εγκαταλείπουν τις εργασίες τους, αποχαιρετούν αφεντικά και συναδέλφους και παίρνουν τα βουνά και τα λαγκάδια προκειμένου να διασωθούν. Αλλοι με πιο εμπορική σκέψη, επωφελούνται της ευκαιρίας και ετοιμάζουν εμπορεύματα που θα χρησιμεύσουν σε όποιον επιθυμεί να επιβιώσει της ολοκληρωτικής καταστροφής. Στο Μεξικό, παραδείγματος χάριν, ήδη από τον Απρίλιο μπορούσε κάθε ενδιαφερόμενος να αγοράσει «πακέτο επιβίωσης». Το περιεχόμενό του, λιτό αλλά πολύτιμο. Σπίρτα, ένα μαχαίρι, νερό για δέκα ημέρες, παραδοσιακή μεξικάνικη σοκολάτα, δυνατό ποτό αλλά και ένα σημειωματάριο και μολύβι. Σίγουρα όποιος βιώσει το τέλος του κόσμου θα θελήσει να το καταγράψει.

Σύμφωνα με τους «Τάιμς της Μόσχας», Ρώσοι επιχειρηματίες θέλουν να δημιουργήσουν ανάλογα πακέτα για όσους πιστεύουν στην καταστροφολογική προφητεία.

Δημοσίευμα του Guardian αναφέρει, για όποιον δεν θέλει να διακινδυνεύσει τις πιθανότητες διάσωσης χρησιμοποιώντας ευτελή μέσα, ότι από την ολοκληρωτική καταστροφή θα σωθεί ένα μικρό χωριό στους πρόποδες των Πυρηναίων, το Μπουγκαρά. O τυχερός δήμαρχός του ανακάλυψε τι πρόκειται να συμβεί μόλις προ διετίας και αμέσως το δημοτικό συμβούλιο συνεδρίασε προκειμένου να χαραχθεί το σχετικό πλάνο δράσης, να ληφθούν τα απαραίτητα έκτακτα μέτρα ασφαλείας και να ρυθμιστεί η εισροή επισκεπτών τον Δεκέμβριο. Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς χρόνος και τα τοπικά και διεθνή ΜΜΕ κατέκλυσαν το χωριό ζητώντας από τους ντόπιους να εκθέσουν τις απόψεις τους για τη μοίρα του κόσμου. Κατά πόδας, βέβαια, έφτασαν μέλη του κρατικού φορέα για την πρόληψη των ακραίων ενεργειών στις οποίες θα μπορούσαν να φτάσουν τα μέλη αιρέσεων, όπως π.χ. ομαδικές αυτοκτονίες. Οι θέσεις στα επιβατικά αεροσκάφη προς την περιοχή έχουν προπωληθεί και οι περισσότεροι επιβάτες έχουν αγοράσει εισιτήριο χωρίς επιστροφή, ενώ διάφορες ομάδες που θυμίζουν τους γηραιούς χίπηδες υποστηρίζουν ότι έχουν κατασκευάσει ειδικά καταφύγια κάτω από το χωριό.

Πέρα, όμως, από το σχετικώς κωμικό θέαμα των «ευκολόπιστων» που θα αναζητήσουν για τους εαυτούς τους τύχη διαφορετική από αυτή των δισεκατομμυρίων πολιτών του κόσμου, ο φόβος θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιους στο απονενοημένο διάβημα. Μπροστά σε αυτή τη ζοφερή προοπτική, η NASA αποκατέστησε την αλήθεια για την προφητεία, επισημαίνοντας ότι δεν υπάρχει κίνδυνος για το μέλλον του πλανήτη.

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Γαλλία: Χωριό στα Πυρηναία καταφύγιο οπαδών εσχατολογικών θεωριών

New Age αναχωρητές απ’ όλη την υφήλιο συρρέουν σε ένα χωριό της Νότιας Γαλλίας, στους πρόποδες των Πυρηναίων, με σκοπό, όπως λένε, να γλιτώσουν από την «επικείμενη καταστροφή του κόσμου στις 21 Δεκεμβρίου 2012».
Ερμηνευτές του ημερολογίου των Μάγιας πιστεύουν ότι το όρος Μπουγκαρά, στην οροσειρά Κορμπιέ των Πυρηναίων, κρύβει μια «μυστική βάση εξωγήινων». Υποτίθεται ότι στο υπέδαφος του βουνού διαμένουν ήδη εξωγήινοι, που περιμένουν να καταστραφεί ο κόσμος, για αυτό και οι αναχωρητές θεωρούν το βουνό ως μια σύγχρονη «Κιβωτό του Νώε» αλλά και πύλη «για μια άλλη διάσταση».
Στο γαλλικό χωριουδάκι, όπου ζουν μόλις 200 κάτοικοι, έχουν φτάσει πολλοί οπαδοί των new age θεωριών, πεπεισμένοι ότι αν καταφέρουν να παραμείνουν εκεί μέχρι τον Δεκέμβριο, θα έχουν μια ευκαιρία να σωθούν με τη βοήθεια των εξωγήινων, που θα τους πάρουν μαζί τους σε ένα πιο ασφαλές μέρος.
Η σύνδεση του χωριού με τους εξωγήινους ενισχύεται από τη φήμη ότι το χωριό ενέπνευσε όχι μόνο τον γάλλο συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Ιούλιο Βερν για να γράψει το βιβλίο «Ταξίδι στο κέντρο της Γης», αλλά και τον αμερικανό σκηνοθέτη Στίβεν Σπίλμπεργκ για το φιλμ «Στενές επαφές τρίτου τύπου», ο οποίος ήθελε αρχικά να γυρίσει εκεί την ταινία. Τελικά τα γυρίσματά της πραγματοποιήθηκαν σε ένα εξίσου «μυστικιστικό» βουνό στην πολιτεία Γουαΐόμινγκ των ΗΠΑ.
Η συγκεκριμένη ορεινή περιοχή των Πυρηναίων ήρθε ξανά στην επικαιρότητα πριν από λίγα χρόνια, όταν ένας κάτοικος του χωριού ανέφερε ότι είδε UFO και άκουγε τους ήχους του διαστημόπλοιου να έρχονται από τα έγκατα του βουνού.
Μόνο τα τελευταία δυο χρόνια την περιοχή έχουν επισκεφτεί πάνω από 20.000 άνθρωποι, με το δήμαρχο της μικρής πόλης να αναμένει μέχρι το τέλος του έτους σχεδόν 100.000 «εσωτεριστές» (όπως αυτό-αποκαλούνται οι οπαδοί των new age θεωριών). Κάποιοι προνοητικοί, διαβλέποντας την ευκαιρία να πλουτίσουν, είχαν ήδη αγοράσει εκτάσεις γης στην περιοχή, στις οποίες προσφέρουν «μαθήματα επιβίωσης», χρεώνοντας τους συμμετέχοντες 800 ευρώ την εβδομάδα!
«Ισως να μην μπορέσουμε να χειριστούμε μία αθρόα κοσμοσυρροή», δήλωσε ο δήμαρχος της πόλης, Ζαν Πιέρ Ντελόρ. Και πρόσθεσε: «Εχω ενημερώσει τις τοπικές Αρχές για τις ανησυχίες μας και ζήτησα να θέσουν τον στρατό σε ετοιμότητα, αν χρειαστεί, το Δεκέμβριο». Ο ίδιος δεν πιστεύει στις εσχατολογικές προφητείες και δήλωσε με φανερή διάθεση… πραγματισμού: «Ευτυχώς, μετά τις 21 Δεκεμβρίου όλα θα επανέλθουν στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς».
Σύμφωνα με ερμηνευτές του αρχαίου ημερολογίου των Μάγιας, στις 21 Δεκεμβρίου αυτού του χρόνου, «τα 5.125 χρόνια της εποχής της ανθρωπότητας φτάνουν στο τέλος τους και ο κόσμος θα πάψει να υπάρχει».
ΠΗΓΗ: tovima.gr

Project 1794: Ο ιπτάμενος δίσκος των ΗΠΑ


Ένα απόρρητο έγγραφο της αμερικάνικης Πολεμικής Αεροπορίας από το 1956, που αποχαρακτηρίστηκε πρόσφατα, αποδεικνύει ότι οι ΗΠΑ σχεδίαζαν έναν ιπτάμενο δίσκο και είχαν προχωρήσει σε αρχικές δοκιμές.

Σύμφωνα με το έγγραφο, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ υπέγραψε σύμβαση το 1956 με την καναδική εταιρεία Avro Aircraft Limited για την κατασκευή ενός αεροσκάφους με μορφή ιπτάμενου δίσκου που θα μπορούσε να απογειώνεται και να προσγειώνεται κάθετα ενώ θα ανέπτυσσε ταχύτητα 4 Mach.

Το περίεργο είναι ότι το Project 1794 θυμίζει πολύ τα UFO που τον ίδιο καιρό η πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ αρνούνταν με κάθε τρόπο την ύπαρξή τους.

Αξίζει να σημειωθεί πως η αναφορά του Πενταγώνου είναι πλέον μέρος του Εθνικού Αρχείου των ΗΠΑ και ως εκ τούτου η γνησιότητά της δεν αμφισβητείται.Δείτε βίντεο από ένα πρωτότυπο το οποίο όμως δεν είχε επιτυχία.

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ: iefimerida.gr
ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ: Το επονομαζόμενο avro car, όντως υπήρξε ως εφεύρεση και μυστικό πρόγραμμα των USA, στηριζόμενο στην εικόνα των θεάσεων των UFO ως σχέδιο, και με τεχνολογία που προσπάθησε να μιμηθεί την αντιβαρύτητα, παρουσίαζε όμως τεράστια προβλήματα, αστάθειας και κίνησης γενικότερα, με συνέπεια, να τερματιστεί και να μπει στο αρχείο. Όμως δεν εγκαταλήφθηκε πλήρως. Φήμες πριν ένα δύο χρόνια ανέφεραν πως το συγκεκριμένο project, ξαναβγήκε ως ιδέα από το συρτάρι για να ξαναχρησιμοποιηθεί μαζί με νέες τεχνολογίες των Αμερικανών.

Μεσαιωνικός τάφος «βαμπίρ» αποκαλύπτεται στην Αγγλία…


Ένας ανθρώπινος σκελετός με μεταλλικά καρφιά στους ώμους, την καρδιά και τους αστραγάλους του δεν είναι καθημερινή είδηση. Πόσο μάλλον όταν αυτός χρονολογείται από το 550 μ.Χ. Η ανακάλυψη των αρχαιολόγων στα ερείπια της αρχαίας πόλης του Southwell, στο Nottinghamshire αναλύεται σε μια εκτενή μελέτη που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι πρόκειται για μια «αποκλίνουσα ταφή», πρακτική συνηθισμένη κατά την εποχή: όσοι θεωρούνταν «επικίνδυνοι νεκροί», βρικόλακες για παράδειγμα, θάβονταν με αυτόν τον τρόπο προκειμένου να μην μπορούν να σηκωθούν από τον τάφο για να βλάψουν τους ζωντανούς. Στην πραγματικότητα, τα θύματα αυτής της πρακτικής ήταν οι κοινωνικά απόβλητοι, που τρόμαζαν τους άλλους με την ασυνήθιστη συμπεριφορά τους. Ελάχιστοι τέτοιοι τάφοι έχουν ανασκαφεί στην Αγγλία.

Ο συγκεκριμένος σκελετός βρέθηκε από τον αρχαιολόγο Charles Daniels κατά την πρώτη ανασκαφή του 1959, ενώ οι λεπτομέρειες σχετικά με την ανακάλυψη δημοσιεύονται σε μια μελέτη που υπογράφει ο Matthew Beresford, της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας του Southwell. Σύμφωνα με τον τελευταίο, το πρώτο πράγμα που έκανε ο αρχαιολόγος όταν ανακάλυψε τον σκελετό ήταν να τον ελέγξει για κυνόδοντες. «Τη δεκαετία του ’50 ο Δράκουλας του Christopher Lee ήταν πολύ δημοφιλής. Δεν είναι παράλογο» δήλωσε.

«Κατά τη διάρκεια της Αγγλοσαξωνικής περιόδου, η ταφή σε έδαφος πλημμυρισμένο από νερό, με το πρόσωπο προς τα κάτω, αποκεφαλισμένο ή με παλούκι στην καρδιά ήταν συνηθισμένες τιμωρίες για κλέφτες, δολοφόνους ή προδότες και αργότερα για τους απόκληρους που δεν ακολουθούσαν τις κοινωνικές νόρμες: μοιχούς, βλάσφημους, καταπατητές όρκων και όσους διατάρασσαν την ειρήνη. Τι απ’ όλα αυτά ήταν ο απόκληρος του Southwell, δεν θα το μάθουμε ποτέ» αναφέρει ο Beresford στη σχετική μελέτη.

Η.Κ.
Πηγή: Telegraph.co.uk

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: in2life.gr

Ο Τυφώνας Sandy κατασκευάστηκε από… τις ΗΠΑ!


ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ: Για την είδηση – φημολογία είχαμε ακούσει από προχθές. Το Blog μας, δεν υιοθετεί απολύτως τίποτα, παρουσιάζει απλώς και μόνο το γεγονός και μόνοι σας μπορείτε να βγάλετε τα συμπεράσματά σας.

Τι ισχυρίζεται μετεωρολόγος για την απόκρυφη στρατιωτική τεχνολογία

Πριν καλά-καλά κοπάσει ο σαρωτικός τυφώνας, με την Αμερική να μετρά απώλειες και να μαζεύει τα συντρίμμια της, μια αποκάλυψη έρχεται να ταράξει τα ήδη ταραγμένα νερά: ο βραβευμένος μετεωρολόγος Scott Stevens ισχυρίζεται ότι η Sandy δεν ήταν απλό μετεωρολογικό φαινόμενο, αλλά άλλη μια τραγική απόδειξη της γεωμηχανικής χειραγώγησης των φυσικών φαινομένων…

Σύμφωνα με τον Stevens, η στρατιωτική τεχνολογία είναι πλέον σε θέση να παράγει και να κατευθύνει κατά βούληση τρομακτικούς τυφώνες, όπως αυτός που έπληξε την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ.

Ο έλεγχος των καιρικών φαινομένων, ή αλλιώς γεωμηχανική, μπορεί να ακούγεται προϊόν επιστημονικής φαντασίας, είναι ωστόσο πρακτική που χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια.

Και είναι μάλιστα η ίδια πρακτική χειραγώγησης των στροβίλων που κρύβεται πίσω από τον Τυφώνα Sandy, ισχυρίζεται ο μετεωρολόγος. Τέτοιες γεωμηχανικές λοιπόν τεχνικές δημιούργησαν τις κατάλληλες ατμοσφαιρικές συνθήκες για να οδηγεί η Sandy κατευθείαν πάνω στο New Jersey της Νέας Υόρκης και να «βιδωθεί» στην Ανατολική Ακτή. Και μάλιστα σε κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο του Βορείου Ημισφαιρίου ο καιρός ελέγχεται από τις ίδιες αρχές της γεωμηχανικής, είπε ο Stevens σε ραδιοφωνική εκπομπή την Κυριακή.

«Αυτό που έχουμε εδώ είναι μια δυνατή μηχανική», δήλωσε στον αέρα ο μετεωρολόγος, για να «προφητεύσει» τη στροφή της κατεύθυνσης του τυφώνα και πάλι προς τις ακτές. Η «προφητεία» ωστόσο έμελλε να αποδειχτεί σωστή: στις ειδήσεις του CBS News το πρωί της Δευτέρας ανακοινώθηκε ότι η διεύθυνση της Sandy είχε αλλάξει, επιστρέφοντας και πάλι προς τις ακτές, με κατεύθυνση το New Jersey.

Ο Stevens δεν σταμάτησε ωστόσο μόνο στο μετεωρολογικό του πράγματος: ισχυρίστηκε ότι όλα γίνονται για να πάρει η οικονομία τα πάνω της, με τα έργα επισκευής να τονώνουν τα λιμνάζοντα ύδατα της οικονομικής δυσπραγίας. «Όλα έχουν να κάνουν με τις επισκευές και την ανοικοδόμηση. Με το ξόδεμα χρημάτων μετά την καταστροφή».

Οι δηλώσεις του Stevens ακολουθήθηκαν από τις κυβερνητικές εξαγγελίες του Κογκρέσου για τις πληγείσες περιοχές: οι πολιτείες που υπέστησαν καταστροφές (Connecticut, New Jersey, Pennsylvania και Massachusetts) μπορούν να χρησιμοποιήσουν άμεσα ομοσπονδιακά κονδύλια για να καθαρίσουν τα συντρίμμια και να περιορίσουν τη ζημιά.

Ο Stevens είναι πεπεισμένος ότι τα μετεωρολογικά αυτά υπερόπλα χρησιμοποιούνται ήδη από τη δεκαετία του ’60, ως μέσο ανακατανομής του πλούτου: «χρησιμοποιούν τα καιρικά φαινόμενα ως όπλα για να δημιουργήσουν ακραίες καταστάσεις, τις οποίες εκμεταλλεύεται η παγκόσμια κυβέρνηση, αυτή η κυβέρνηση στην οποία πληρώνουμε τους ρύπους μας».

Ο μετεωρολόγος ανέφερε επίσης ότι όλες οι κυβερνήσεις έχουν γνώση της γεωμηχανικής και των τεράστιων δυνατοτήτων της, απλώς δεν το αποκαλύπτουν: «παραδέχονται ότι διαθέτουν αντίστοιχα προγράμματα, είναι απλώς μυστικά».

Ποιος είναι ο Scott Stevens

Βραβευμένος μετεωρολόγος, έχει εργαστεί για χρόνια σε τηλεοπτικά μετεωρολογικά δελτία. Πριν από 10 χρόνια ωστόσο άρχισε να μελετάει τις κλιματικές αλλαγές και τις τροποποιήσεις του καιρού στο ερευνητικό πλαίσιο του Tom Bearden, πυρηνικού επιστήμονα που έχει ισχυριστεί ότι ο καιρός ελέγχεται και χειραγωγείται πλέον αποφασιστικά από τον άνθρωπο.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Οι Μάγιας απαιτούν να λήξει ο μύθος περί τέλους του κόσμου


«Διαμαρτυρόμαστε ενάντια στην απάτη, στα ψέματα και στη συστροφή της αλήθειας, που μας μετατρέπουν σε κέρδος που προκύπτει από τη λαογραφία μας. Δε λένε την αλήθεια σχετικά με τους κύκλους του χρόνου», λέει ο Felipe Gomez, ηγέτης της συμμαχίας Oxlaljuj Ajpop των Μάγιας.

Αρκετές ταινίες και ντοκιμαντέρ έχουν προωθήσει την ιδέα ότι το αρχαίο ημερολόγιο των Μάγιας προβλέπει ότι η Ημέρα της Κρίσεως θα έρθει στις 21 Δεκεμβρίου 2012, όπως γράφει το Phys Org.

Το Υπουργείο Πολιτισμού φιλοξενεί μια μαζική εκδήλωση στην πόλη της Γουατεμάλας, όπου αναμένεται να παρευρεθούν 90.000 άνθρωποι σε περίπτωση που ο κόσμος πραγματικά έχει τέλος, ενώ τουριστικά γραφεία ειδικεύονται στο σχετικό θέμα.

Ο Gomez προτρέπει το Ινστιτούτο Τουρισμού να επανεξετάσει τον εορτασμό της Ημέρας της Κρίσεως, χαρακτηρίζοντάς τον ως «παράσταση» που αποτελεί ασέβεια προς τον πολιτισμό των Μάγιας.

Οι ειδικοί λένε ότι για τους Μάγιας, το μόνο που τελειώνει το 2012 είναι ένας από τους κύκλους του ημερολογιου τους, και όχι ο κόσμος.

ΠΗΓΗ: tampouloukia.gr

Γοργόνες δεν υπάρχουν !!!!!!! (Σίγουρα;;;)


Μη χάνετε το χρόνο σας ψάχνοντας με τη μάσκα στο νερό: έπειτα από την αναστάτωση που προκάλεσε μια εκπομπή για τις γοργόνες στην αμερικανική τηλεόραση, η ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA) αναγκάστηκε να εκδώσει ανακοίνωση, με την οποία διαβεβαιώνει ότι «ουδέποτε υπήρξαν ενδείξεις για υδρόβια ανθρωποειδή».

H NOAA εξέδωσε την ανακοίνωση ως απάντηση στον κατακλυσμό επιστολών που δέχτηκε από πολίτες, οι οποίοι απαιτούσαν να μάθουν την αλήθεια για τις γοργόνες που αποκρύπτει η κυβέρνηση. Αιτία ήταν η δίωρη εκπομπή «Mermaids: The body found («Γοργόνες: το σώμα που βρέθηκε») του καναλιού Animal Planet, το οποίο διαφήμισε το πρόγραμμα ως «επιστημονική φαντασία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και επιστημονικές θεωρίες».

Η εκπομπή του Animal Planet «προσφέρει ισχυρές ενδείξεις για την ύπαρξη της γοργόνας, ενός πλάσματος με εντυπωσιακά ανθρώπινη εξελικτική θεωρία, του οποίου το εξελικτικό παρακλάδι διαχωρίστηκε από μια κοινή ανθρώπινη ρίζα», αναφέρει ανακοίνωση του καναλιού.

Επαναλαμβάνει ότι το πρόγραμμα είναι επιστημονική φαντασία, στη συνέχεια όμως παραθέτει δύο «πραγματικά γεγονότα» στα οποία επικεντρώνεται η εκπομπή:

«Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό ξεκίνησε μια σειρά μυστικών δοκιμών για σόναρ, οι οποίες συνδέθηκαν με μαζικούς θανάτους φαλαινών που ξεβράστηκαν σε ακτές σε όλο τον κόσμο».

Πράγματι, αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι τα στρατιωτικά σόναρ προκαλούν δυνητικά θανατηφόρες παρενέργειες σε φάλαινες και δελφίνια. Αυτό, βέβαια, δεν έχει καμία σχέση με μυθικά πλάσματα.

Το δεύτερο «πραγματικό γεγονός» είναι ότι «το 1997, επιστήμονες της NASA κατέγραψαν σε μεγάλο βάθος στον Ειρηνικό έναν μυστηριώδη ήχο […] ο οποίος πιστεύεται ότι είχε οργανική φύση. Ο ήχος ουδέποτε αναγνωρίστηκε». Το συμπέρασμα είναι ότι ίσως επρόκειτο για γοργόνες που τραγουδούσαν.

Όπως φαίνεται, αρκετοί τηλεθεατές κατηγόρησαν τη NOAA ότι αποκρύπτει την αλήθεια για τις γοργόνες, πιθανότατα λόγω ενός μυστικού πειράματος που πραγματοποιήθηκε την εποχή του Ψυχρού Πολέμου: οι Αμερικανοί επιστήμονες φέρονται να συνδύασαν DNA από γοργόνες με γενετικό υλικό από εξωγήινους, δημιουργώντας έτσι ένα πλάσμα που θα μπορούσε να κολυμπήσει μέχρι τα ρωσικά πολεμικά πλοία μεταφέροντας εκρηκτικά στο ρύγχος του.

Η ΝΟΑΑ, από την πλευρά της, αρνείται να παρασυρθεί στη συνωμοσιολογία και κλείνει την ανακοίνωσή της με ένα ερώτημα: «Γιατί άραγε οι γοργόνες απασχολούν το συλλογικό ασυνείδητο σχεδόν όλων των ναυτικών λαών; Είναι ένα ερώτημα το οποίο είναι καλύτερα να αφήσουμε στους ιστορικούς, τους φιλοσόφους και τους ανθρωπολόγους».

ΠΗΓΗ: i-diadromi

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:tampouloukia.gr

 

Μυστήριο στον βυθό – Εξωγήινο σκάφος ή μυστικό όπλο των Ναζί; [βίντεο]


Όταν εντοπίστηκε για πρώτη φορά αυτό το αντικείμενο στον βυθό της Βαλτικής Θάλασσας πολλοί πίστευαν ότι θα μπορούσε να είναι ένα UFO που συνετρίβη στα νερά μεταξύ της Σουηδίας και Φινλανδίας, ενώ έμοιαζε πολύ στο Star Wars Millennium Falcon.

Όμως πλέον ήρθε στο προσκήνιο και μία ακόμη θεωρία: Θα μπορούσε να ήταν μέρος μίας μυστικής αντι-υποβρυχιακής συσκευής των Ναζί;

Σύμφωνα με την Ρωσική εφημερίδα Pravda, ένας συνταξιούχος πρώην αξιωματικός σουηδικού υποβρυχίου σκέφτηκε ότι το υποθαλάσσιο αυτό αντικείμενο μπορεί να ήταν η βάση μιας δομής που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου για να μπλοκάρει τα σήματα από τα ρωσικά και βρετανικά υποβρύχια.

Ακόμη και πρόσφατα, οι δύτες μίας αποστολής που έγινε τον Ιούνιο στον πυθμένα της Βαλτικής Θάλασσας, ανέφεραν δυσλειτουργίες του εξοπλισμού τους όταν πλησίασαν το παράξενο αντικείμενο, χωρίς όμως να ξέρουν γιατί ακριβώς.

Έτσι, κανείς δεν λέει οριστικά ότι το αντικείμενο είχε απαραίτητο σχέση με τους Ναζί.

Η όλη ιστορία ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2011, όταν ο Πήτερ Λίντμπεργκ, καπετάνιος του Ocean Explorer, βρήκε κάτι ασυνήθιστο 300 πόδια κάτω από την επιφάνεια του το νερού

Το τεράστιο κυκλικό αντικείμενο έγινε αμέσως πρωτοσέλιδο επειδή έμοιαζε με το διαστημόπλοιο Millennium Falcon από το Star Wars.

Ο Λίντμπεργκ ωστόσο, επέστρεψε στο βυθισμένο χώρο τον περασμένο Ιούνιο να ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά στο αντικείμενο που προκάλεσε μια ιογενή αναταραχή, η οποία θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, από μηχάνημα που προκαλεί δυσλειτουργίες στο σόναρ, ή ένα βυθισμένο ρωσικό πλοίο, ή κομμάτι βράχου ή, ναι, ακόμα και ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο.

Εικόνες και βίντεο ελήφθησαν από το αντικείμενο, με τους αυτόπτες μάρτυρες να ισχυρίζονται ότι έμοιαζε με ένα γιγάντιο μανιτάρι, ενώ πήραν δείγματα του στο εργαστήριο για ανάλυση.

 

Πηγή:  www.iefimerida.gr

Ναζιστική βάση στην Ανταρκτική (ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ)


Η ταινία διερευνά τα ιστορικά μυστήρια και φήμες για μια μυστική βάση των Ναζί στην Ανταρκτική, το 1947,την εκστρατεία και τις απόκρυφες ρίζες του Τρίτου Ράιχ μηχανές αντι-βαρύτητας, ιπτάμενους δίσκους και αρχαίες τεχνολογίες.

Ένα από τα βασικά θέματα της ταινίας είναι η υποτιθέμενη ύπαρξη της «Βάσης 211», τη θρυλική υπόγεια ναζιστική βάση στην Ανταρκτική. Τη μαρτυρία του γερμανικού U-Boat με διοικητές υποβρυχίων και την υποτιθέμενη εξαφάνιση εκατοντάδων ναζί επιστημόνων και μηχανικών στο τέλος του πολέμου. Επιπλέον, η ταινία αναλύει τις πραγματικές γεω-φυσικές δυνατότητες μιας υπόγειας βάσης στην Ανταρκτική.

Το άλλο βασικό θέμα είναι η υποτιθέμενη ύπαρξη ενός προγράμματος ιπτάμενου δίσκου των Ναζί  και οι πολλές πτυχές αποδεικτικών ότι η περιοχή αυτή υπάρχει.Επίσης αναφέρετε στην υποτιθέμενη διοχέτευση της εξωγήινης τεχνολογίας, σχηματικές αναπαραστάσεις από τα μέλη της γερμανικής ομάδας,και την απόκρυφη «Εταιρεία Thule» στις αρχές του εικοστού αιώνα.

Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τις πολλές θεάσεις άγνωστης χειροτεχνίας γύρω από την περιοχή της Ανταρκτικής για τη θεωρητική βάση και τις πολικές σκουληκότρυπες ως σημείο εισόδου και εξόδου για την επίσκεψη εξωγήινων διαστημοπλοίων, και την πιθανή εμπλοκή του HAARP, καθώς και  σχεδόν όλες τις αμερικανικές βάσεις στην Ανταρκτική που φαίνεται να κατοικούνται από τους πράκτορες της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας και της CIA.

Αυτό που θέτει αυτό το ντοκιμαντέρ από τα καλύτερα του είδους του είναι οι μαρτυρίες των υψηλόβαθμων Ρώσων επιστημόνων και του στρατιωτικού προσωπικού που είναι πολύ αξιόπιστες.

Προς το παρών το ντοκιμαντέρ διαθέτει μόνο αγγλικούς υπότιτλους

 

ΠΗΓΗ: apocalypsejohn

ΣΧΕΤ.ΣΗΜΕΙΩΣΗ:  Το ντοκιμαντέρ, ουσιαστικά έχει ως αφετηρία και βασικό άξονα την Αποστολή του Ναυάρχου και Εξερευνητού Ρίτσαρντ Μπερντ, ο οποίος ξεκίνησε με μία μοίρα σκαφών κατά το 1946 να μεταβεί, με άγνωστες εντολές στην περιοχή της Ανταρκτικής. Eπίσημα ήταν αποστολή εξερεύνησης, η τέταρτη με επικεφαλή τον Μπερντ. Γίνεται λόγος ευρύτερα, εν μέσω φημών και μυθολογιών ότι αναγκάστηκε να μπει σε διαδικασίες εμπλοκής με αντιπάλους την ταυτότητα των οποίων δεν έμαθε ποτέ, καίτοι υποστηρίζεται ότι ήταν Ναζί, που είχαν καταφύγει στην μυστική Ναζιστική Γερμανική Βάση της Ανταρκτικής. Ανεξάρτητα όμως με αυτά, το σίγουρο είναι πως εξαναγκάσθηκε πολύ γρήγορα να παραιτηθεί της αποστολής αυτής καθόσον βρέθηκε αντιμέτωπος με σημαντικές απώλειες σε έμψυχο και μη υλικό. Οι επίσημες αναφορές κάνουν λόγο  για ατυχήματα, όμως διάφορες φωτογραφίες και άλλα στοιχεία , δεν συνηγορούν σε αυτήν την άποψη. Η αποστολή αυτή αποτελεί ένα πραγματικό μυστήριο, και είναι γνωστή με την κωδική ονομασία: Operation Highjump. Ο Μπερντ, μέχρι τον θάνατό του απέφυγε να αναφερθεί σε οτιδήποτε αφορούσε την συγκεκριμένη αποστολή.

Οι Άντρες με τα Μαύρα (Men in Black)


Συγγραφέας: Θεανώ Καρούτα

Μυστηριώδεις και αινιγματικές φιγούρες, οι μαυροφορεμένοι άντρες υποτίθεται πως κάνουν την εμφάνισή τους λίγα λεπτά μετά από στενές επαφές μαρτύρων είτε με ΑΤΙΑ είτε με παράξενα όντα. Οι ίδιοι φροντίζουν να εξαφανίσουν τα ίχνη τους, αφού προηγουμένως έχουν παρέμβει στη μνήμη και την ψυχολογική κατάσταση των μαρτύρων. Ποιοι ακριβώς είναι οι περιβόητοι Men in Black και που ακριβώς εντοπίζονται οι ρίζες της ιστορίας τους; 

Στην κινηματογραφική ταινία «Οι άντρες με τα μαύρα» που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά πριν από 15 ολόκληρα χρόνια, οι πρωταγωνιστές Τόμι Λι Τζόουνς και Γουίλ Σμιθ  ήταν πράκτορες μιας μυστικής υπηρεσίας των ΗΠΑ. Στόχος τους ήταν να προστατεύουν τον πλανήτη από τις εξωγήινες φυλές που, σύμφωνα με το σενάριο, κατοικούν εδώ και αρκετό καιρό ανάμεσά μας. Η ταινία κέρδισε το κοινό όχι μόνο εξαιτίας των καταπληκτικών για την εποχή οπτικών εφέ, αλλά και για το παράξενο και εντελώς τρελό σενάριό της, το οποίο έθιγε ένα θέμα με αρκετές συνωμοσιολογικές προεκτάσεις από τον χώρο του εναλλακτικού

Επιχείρηση συγκάλυψη

Η ιστορία των αντρών με τα μαύρα αποτελεί μια από τις πτυχές του εξωγήινου ζητήματος, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί από τα μέσα του 20ου αιώνα και εξής. Οι λάτρεις της συνωμοσιολογίας υποστηρίζουν πως οι αινιγματικές αυτές μαυροφορεμένες φιγούρες εμφανίζονται οπουδήποτε συμβαίνει μια θέαση ΑΤΙΑ από έναν ή και περισσότερους πολίτες. Σε ορισμένες περιπτώσεις (που αφορούν κυρίως περιστατικά σε απομονωμένους τόπους) την εμφάνισή τους κάνουν και κάποια εξίσου αινιγματικά μαύρα ελικόπτερα, δίχως διακριτικά προέλευσης.

Όμως που έχουν τις ρίζες της όλη αυτή η ιστορία; Οι σύγχρονοι ερευνητές βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στο βιβλίο «Ιπτάμενοι δίσκοι και τρεις άντρες στα μαύρα» (1962) του Albert K. Bender, που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στην έρευνα γύρω από τους εξωγήινους και τα ΑΤΙΑ. Ο Bender θεωρείται μάλιστα και ο «πατέρας» των μαυροντυμένων πρακτόρων, καθώς αυτός πρώτος εισήγαγε τη δεκαετία του 1950 τις θεωρίες σχετικά με την προσπάθεια των μυστικών υπηρεσιών να ελέγξουν τέτοιου είδους θεάσεις και τις συνέπειές τους για τους αυτόπτες μάρτυρες. Σύμφωνα λοιπόν με τα λεγόμενά του, οι άνθρωποι με τα μαύρα είχαν και έχουν έναν και μόνο σκοπό: επεμβαίνουν για να συγκαλύψουν τα περιστατικά αδιαμφισβήτητων θεάσεων ιπτάμενων δίσκων αλλά και εξωγήινων απαγωγών στον ελάχιστο δυνατό χρόνο από τη στιγμή που συνέβησαν, ώστε να μην έχουν προλάβουν να δημοσιοποιηθούν περεταίρω λεπτομέρειες.

Οι άντρες με τα μαύρα (Men in Black ή MIB) αποσπούν –σύμφωνα πάντα με αυτές τις θεωρίες- από τους αυτόπτες ότι υλικό διαθέτουν και που θα μπορούσε να αποδείξει τους ισχυρισμούς τους σχετικά με την ύπαρξη εξωγήινων όντων, ενώ παράλληλα, προσπαθούν να «υποβαθμίσουν» τεχνητά την εμπειρία και την γνώμη τους για τα όσα είδαν και βίωσαν

Μετά το βιβλίο του Bender, τα περιστατικά που αναφέρονταν στην εμφάνιση των ΜΙΒ άρχισαν να πληθαίνουν εντυπωσιακά και να λαμβάνουν περισσότερη δημοσιότητα. Παράλληλα ήρθαν στο φως και σχετικές ιστορίες προηγούμενων ετών, όπως για παράδειγμα αυτή του Χάρολντ Νταλ από την Ουάσιγκτον, που ανέφερε ότι μετά την θέαση ενός ΑΤΙΑ το 1947, ένας άντρας με μαύρο κοστούμι τον πλησίασε και τον προειδοποίησε να μην μιλήσει ποτέ για αυτή την εμπειρία του. Ενα άλλο περιστατικό προέρχεται από το Οχάιο του 1967. Ο Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον υποστήριξε πως χτύπησε κάτι παράξενο με το αυτοκίνητό του και λίγα λεπτά αργότερα δέχτηκε την επίσκεψη δύο ανδρών με μαύρα ρούχα και γυαλιά. Οι άντρες αποβιβάστηκαν από μια μαύρη Κάντιλακ και του ζήτησαν να τους παραδώσει το μεταλλικό θραύσμα που είχε μαζέψει και κρατήσει μετά την σύγκρουση.

Εκτός τέτοιου είδους μαρτυρίες όμως, αναφορές για εμφανίσεις ΜΙΒ υπάρχουν και από ερευνητές του εξωγήινου ζητήματος. Κάποιοι από αυτούς έχουν καταγγείλει πως οι «μαυροφορεμένοι» έρχονται σε επαφή μαζί τους όταν εκείνοι βρίσκονται κοντά σε κάποια σπουδαία ανακάλυψη.

Στην πλειονότητά τους οι καταγεγραμμένες αυτές εμπειρίες παρουσιάζουν δύο κοινά χαρακτηριστικά: Πρώτον, οι ΜΙΒ προσπαθούν να πείσουν τον μάρτυρα ότι αυτό που έχει μόλις βιώσει δεν είναι κάτι τόσο σημαντικό. Και δεύτερον, πως σε περίπτωση αποτυχίας της προηγούμενης μεθόδου, δεν δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν απειλές και άλλα μέσα ψυχολογικής βίας ώστε να εξασφαλίσουν την σιωπή των μαρτύρων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση των δύο αμερικανών εργατών, Ντέιβιντ Στίβενς και Γκλεν Γκρέυ, οι οποίοι αμέσως μετά τη θέαση ενός UFO έχασαν τις αισθήσεις τους. Στην συνέχεια επανήλθαν, αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το σημείο που δούλευαν και το μόνο που υπήρχε στη μνήμη τους ήταν η εικονα δύο ΜΙΒ. Την ιστορία των δύο εργατών δημοσιοποίησε ο έγκριτος επιστήμονας, γιατρός και ερευνητής των UFO, Χέρμπερτ Χόπκινς, το 1976, υπνωτίζοντας τους δύο άντρες.

Κατά τη δεκαετία του 1990, οι ιστορίες για την εμφάνιση των ΜΙΒ επεκτείνονται και πέρα από τα σύνορα των ΗΠΑ, με σχετικά περιστατικά να αναφέρονται σε χώρες όπως η Σουηδία, το Μεξικό, η Ιταλία, η Μ. Βρετανία αλλά και σε κράτη της πρώην Σοβιετικής Ενωσης.

Παρ’ όλα αυτά δεν προσκομίστηκε κανένα απτό στοιχείο που να επιβεβαιώνει αυτές τις μαρτυρίες. Το γεγονός αυτό έκανε φυσικά αυτού του είδους τις αναφορές να «χωλαίνουν» και να μοιάζουν φαντασιοπληξίες.

Για ποιους δουλεύουν;

Αυτό είναι το ερώτημα που ταλανίζει κάθε καλόπιστο μελετητή του φαινομένου των ΜΙΒ. Η πλέον διαδεδομένη από τις δεκάδες θεωρίες που κυκλοφορούν κάνει λόγω για ειδικά εκπαιδευμένους πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ ή και σε κάποιες περιπτώσεις της Ρωσίας. Βέβαια η υπόθεση αυτή βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε σχετικά κινηματογραφικά ή μυθιστορηματικά σενάρια των τελευταίων δεκαετιών.

Ωστόσο όσοι… αγαπούν να μισούν την CIA, το FBI και τα μυστικά τους εγχειρήματα, δεν βρήκαν διόλου απίθανο αυτό το σενάριο. Μάλιστα αρκετοί είναι εκείνοι που έχουν πάει τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα, «φορτώνοντας» τη δράση των ΜΙΒ στην αινιγματική NSA (Αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας). Κι αυτό γιατί οι ακριβείς αρμοδιότητες της NSA δεν έχουν γίνει ποτέ απόλυτα ξεκάθαρες, εκτός από τον γενικότερο ρόλο της που είναι η παρακολούθηση των επικοινωνιών για λόγους εθνικής ασφάλειας.

Υπάρχει όμως και μια άλλη άποψη που ασπάζονται οι πιο τολμηροί οπαδοί των εξωγήινων θεωριών. Σύμφωνα με αυτή, οι μαυροντυμένοι είναι όντως πράκτορες, όμως όχι και άνθρωποι! Στην πραγματικότητα αποτελούν απεσταλμένους ενός τεχνολογικά προηγμένου εξωγήινου πολιτισμού στη Γη και ζουν ανάμεσά μας με σκοπό να προετοιμάσουν την απόβασή τους στον πλανήτη μας. Ως αντάλλαγμα για τη φιλοξενία που τους παρέχεται από τις ισχυρές κυβερνήσεις, παρέχουν επιστημονικές και τεχνολογικές γνώσεις.

 

Η φύση των ΜΙΒ

Τελικά τι ακριβώς είναι οι άνδρες με τα μαύρα; Αποτελούν αποκυήματα της ανθρώπινης φαντασίας που θέλει να βλέπει παντού συνωμοσίες; Ή πρόκειται όντως για όργανα του συστήματος ή εξωγήινων δυνάμεων που επιθυμούν να συγκαλύψουν ποικίλες εκδηλώσεις παράξενων –στα μάτια των κοινών θνητών- περιστατικών;

Πριν βιαστούμε να απαντήσουμε, ας συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι από την αυγή της ανθρώπινης ιστορίας κάνουν την εμφάνισή τους παρόμοιες «ανεξήγητες» καταστάσεις, αλλοκοσμικές μορφές και φιγούρες, η ερμηνεία και η ονομασία των οποίων αλλάζει ανάλογα με το βιοτικό και πνευματικό επίπεδο της εκάστοτε κοινωνίας. Ισως με αυτόν τον περισσότερο αποστασιοποιημένο τρόπο έχουμε τη δυνατότητα να εξάγουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα για τη φύση του φαινομένου.

Διαχρονική παρουσία και επιρροή

Αν νομίζετε ότι οι άνθρωποι με τα μαύρα αποτελούν μια «ανακάλυψη» του 20ου αιώνα που έχει βολικά συνδυαστεί με τα σενάρια εμφάνισης εξωγήινων κάνετε λάθος. Αρκετές ανά την γη παραδόσεις συνδυάζουν εδώ και αιώνες το αρχέτυπο των μαυροντυμένων αντρών με το κακό, τους δαίμονες και τις αλλόκοσμες παρουσίες. Αλλωστε σε χειρόγραφα αλλά και μυθιστορήματα του 17ου αιώνα γίνεται λόγος αρκετά συχνά σε συναντήσεις ανθρώπων με μαυροφορεμένες μορφές. Μετά τις «επαφές» αυτές, οι άνθρωποι είτε εξαφανίζονταν είτε άλλαζαν ριζικά χαρακτήρα για την υπόλοιπη ζωή τους.

Η ιστορία των «αντρών με τα μαύρα» έχει φυσικά εμπνεύσει και τον χώρο του θεάματος αλλά και της ψυχαγωγίας και της λογοτεχνίας. Το 1952 δημοσιεύτηκε το βιβλίο του Γκρέι Μπάρκερ «Ηξεραν πάρα πολλά για τους ιπτάμενους δίσκους» και ακολουθεί το 1975 το βιβλίο του Τζον Κιλ, «Η προφητεία της πεταλούδας». Και στα δύο έργα γίνεται εκτενής αναφορά στη δράση των αντρών με τα μαύρα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, κυκλοφόρησαν οι σχετικές κινηματογραφικές ταινίες «Θεωρίες συνωμοσίας» (πολιτικό θρίλερ) και «Οι άντρες με τα μαύρα» (κωμωδία), τροφοδοτώντας ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον του κοινού. Μάλιστα σε ότι αφορά τη δεύτερη, γυρίστηκαν δύο ακόμα συνέχειες. Η πρώτη το 2002, ενώ η δεύτερη προβάλλεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους.

Who is Who: Η Θεανώ Καρούτα είναι δημοσιογράφος στον Ελεύθερο Τύπο και συντάκτρια του περιοδικού “Φαινόμενα” της εφημερίδας.

Σημείωση: Το άρθρο αυτό της Θεανώς Καρούτα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό “Φαινόμενα” του Ελεύθερου Τύπου.

ΠΗΓΗ: metafysiko.gr

Η γυναίκα του Ιησού


Για το σάλο που προκλήθηκε σχετικά με τον πάπυρο που εμφανίζει τον Ιησού… παντρεμένο.

Αρχικός τίτλος: Η γυναίκα του Ιησού… και άλλες ιστορίες

Την περασμένη Τετάρτη (19/9/2012) μια αρχαιολογική είδηση που αφορά τις απαρχές της χριστιανικής θρησκείας έκανε το γύρο του κόσμου και ήρθε να προστεθεί στις δεκάδες σχετικές που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για την ανακάλυψη ενός άγνωστου, μέχρι σήμερα, παπύρου, το περιεχόμενο του οποίου έχει ήδη επαναφέρει στην επικαιρότητα το ερώτημα: Ηταν ο Ιησούς παντρεμένος; Πιο συγκεκριμένα, σε αυτόν τον μεγέθους πιστωτικής κάρτας πάπυρο, εμπεριέχεται η φράση «ο Ιησούς τούς είπε, η γυναίκα μου…», γεγονός που έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στον χριστιανικό κόσμο. Αλλωστε δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από την κυκλοφορία του βιβλίου «Κώδικας Ντα Βίντσι» του Νταν Μπράουν (αλλά και της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας που ακολούθησε), στο οποίο και ετίθεντο αντίστοιχοι προβληματισμοί.
Η ανάλυση του κειμένου του παπύρου, γραμμένου σε κοπτική γλώσσα τον 4ο μεταχριστιανικό αίωνα και προερχόμενου πιθανότατα από κείμενο του 2ου αιώνα, είναι προϊόν έρευνας της Κάρεν Κινγκ, καθηγήτριας στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το γεγονός ανακοινώθηκε σε ειδική συνέντευξη Τύπου που οργανώθηκε στη Ρώμη, αν και είχε προηγηθεί παρουσίαση της έρευνας στο 10ο Διεθνές Συνέδριο Κοπτικών Σπουδών. «Αυτή η φράση (σ.σ στην οποία ο Ιησούς αναφέρεται στη σύζυγό του Μαρία) δεν αποδεικνύει ότι ο Ιησούς ήταν παντρεμένος, αλλά μας λέει ότι το ζήτημα αυτό ήρθε στην επιφάνεια στο πλαίσιο των έντονων αντιπαραθέσεων για την σεξουαλικότητα και το γάμο, την εποχή εκείνη», είπε χαρακτηριστικά. Και συνέχισε τονίζοντας πως «η χριστιανική παράδοση προέβαλε μόνο εκείνες της φωνές που ισχυρίζονταν ότι ο Ιησούς δεν είχε παντρευτεί ποτέ. Το ευαγγέλιο αυτό δείχνει πως κάποιοι είχαν αντίθετη άποψη».
Παρατηρούμε πως η καθηγήτρια έχει ήδη σπεύσει να δώσει… ευαγγελικό χαρακτήρα σε αυτό το μεγέθους 3,8 x 7,6 εκατοστών κομμάτι παπύρου, γεγονός που σαφέστατα καθιστά την είδηση περισσότερο «πιπεράτη». Στην πραγματικότητα η ιστορική έρευνα των απαρχών του χριστιανισμού αναδεικνύει ορισμένες περισσότερο πεζές ερμηνείες. Αλλωστε αρκετά από αυτά τα ζητήματα που συνδέονται με τις ευαγγελικές αφηγήσεις τα έχουμε εξετάσει αναλυτικά στα εορταστικά τεύχη των «Φαινομένων» τους δύο περασμένους Δεκέμβριους (βλ. τ. 13 και 60).
Συγκεκριμένα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όταν μιλάμε για ευαγγέλια, αναφερόμαστε σε κείμενα πίστης και όχι ιστορίας, το αρχαιότερο από τα οποία γράφτηκε δεδομένα μετά το 70 και την καταστροφή του Ναού από τους Ρωμαίους. Κάτι τέτοιο ισχύει ακόμα και για τα συνοπτικά ευαγγέλια, τα οποία η επίσημη χριστιανική εκκλησία πολύ προσεκτικά αποδίδει στους ευαγγελιστές, δίχως να ξεκαθαρίζει αν όντως αυτοί ήταν οι πραγματικοί συγγραφείς τους (Κατά Μάρκον, Κατά Λουκά, Κατά Ματθαίον).
Από κει και πέρα, κατά τη διάρκεια του 2ου και του 3ου μεταχριστιανικού αιώνα διεξάγεται ένας πόλεμος ιδεών (και όχι μόνο) ανάμεσα στους Γνωστικούς χριστιανούς (οι οποίοι ανέμεναν τον ερχομό ενός πνευματικού μεσσία που θα λύτρωνε την ανθρωπότητα, μια άποψη ενδεδυμένη με έναν παγανιστικό μανδύα) και στους Δογματικούς χριστιανούς, οι οποίοι μιλούσαν για τον ίδιο μεσσία, που όμως με υλική μορφή είχε ήδη κατέβει επί Γης αρκετές δεκαετίες νωρίτερα (δίχως όμως να αφήσει ιστορικά ίχνη) για να εγκαθιδρύσει τη βασιλεία των ουρανών φέρνοντας μια νέα εποχή. Η επικράτηση των Δογματικών και η δημιουργία του χριστιανικού ιερατείου επέφερε τον σταδιακό παραγκωνισμό και κυνήγι των απόψεων των Γνωστικών, έτσι στις μέρες μας τα κείμενα-ευαγγέλια των τελευταίων είναι περισσότερο γνωστά και ως «απόκρυφα».
Το κείμενο λοιπόν του 2ου αιώνα από το οποίο είναι παρμένες οι προτάσεις του εν λόγω παπύρου φαίνεται να προέρχεται από κάποιο απόκρυφο ευαγγέλιο. Δεν πολεμούν τον χριστιανισμό όσοι αναδεικνύουν τέτοιου είδους ευρήματα. Απλούστατα αποκαλύπτουν μια άλλη, καλά θαμμένη πτυχή του, η οποία παρ’ όλα αυτά δεν παύει να «προκαλεί» εξ’ αιτίας της απολυτότητας μέσω της οποίας έχει επιβληθεί η συμβατική συνοπτική ευαγγελική εξιστόρηση τους τελευταίους 16 αιώνες…
Σημείωση: Το κείμενο αυτό του Μηνά Παπαγεωργίου (meta-journalist) δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη στήλη «Δούρειος Ίππος» που διατηρεί στο εβδομαδιαίο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου, τα «Φαινόμενα» (τ. 98, 22/9/2012).
ΣΧΕΤ.ΣΗΜΕΙΩΣΗ blog Aristippos:
Τα ανωτέρω αποτελούν γνώμη του συντάκτη του κειμένου και σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται ότι εκφράζουν και τις προσωπικές αντιλήψεις μας για το θέμα. Δεν υιοθετούνται αλλά ούτε και απορρίπτονται απλώς παρατίθενται στα πλαίσια της ελεύθερης ενημέρωσης, γνώμης, άποψης, έκφρασης κλπ..

Deja Vu: Γιατί ο χρόνος επαναλαμβάνεται;;;


Τι ακριβώς είναι το συναίσθημα deja vu και ποια η σχέση του με τις παραφυσικές εμπειρίες; Το γνωρίζατε ότι υπάρχουν 3 διαφορετικά είδη deja vu; Τι… επιστημονικά πειράματα έχουν γίνει πάνω στο φαινόμενο και ποια τα συμπεράσματα τους; Το γνωρίζατε ότι 1 στους 2 ανθρώπους έχει βιώσει έστω μία φορά στη ζωή του σχετική εμπειρία;

Ο Νικόλαος Κουμαρτζής μας παρουσιάζει το φαινόμενο στην ολότητα του, μέσα από μία σπάνια αλλά και σύγχρονη βιβλιογραφία, παρουσιάζοντας

παράλληλα για πρώτη φορά στην Ελλάδα σύγχρονα σχετικά επιστημονικά πειράματα και στηριζόμενος σε papers της παλαιότερης βιβλιοθήκης ψυχικών ερευνών στον κόσμο (Βρετανική Εταιρία Ψυχικών Ερευνών).

Τι είναι Deja vu και τι δεν είναι;

Ο όρος deja vu είναι γαλλικός και σημαίνει «αυτό το έχω ξαναδεί». Πιο σπάνια, για το ίδιο φαινόμενο χρησιμοποιείται ο αγγλικός όρος paramnesia που σαφώς προέρχεται από την ελληνική λέξη «παραμνησία».

Ως λέξη πρωτοεμφανίστηκε από τον Emile Boirac(1851- 1917), έναν Γάλλο ερευνητή με έντονο ενδιαφέρον για τις ψυχικές έρευνες, στο βιβλίο του L’ Avenir des sciences psychiques(Το Μέλλον των Ψυχικών Ερευνών). Το σύγγραμμα του αποτελούσε επέκταση μίας εργασίας που είχε ολοκληρώσει όταν ακόμα ήταν προπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Chicago.

Τι ακριβώς όμως είναι μία deja vu εμπειρία; Είναι η αίσθηση ενός ανθρώπου ότι ένα γεγονός που τώρα βλέπει/ βιώνει/ ακούει έχει επαναληφθεί στο παρελθόν. Έτσι, η εν λόγω εμπειρία συνοδεύεται συχνά από ένα έντονο αίσθημα οικειότητας, αλλά κυρίως από ένα δεύτερο- και συχνά πιο έντονο- αίσθημα παραδοξότητας.

Η ιδιαιτερότητα όμως της εν λόγω εμπειρίας ώστε να οριστεί ως παραφυσικό φαινόμενο, δεν είναι ότι ένα γεγονός μοιάζει να επαναλαμβάνεται, αλλά το ιδιαίτερο αίσθημα που συνοδεύει την αίσθηση αυτή: είναι η έντονη πεποίθηση ότι «κάτι δεν πάει καλά», ότι αυτό που αισθάνομαι είναι αδύνατο να συμβαίνει. Κατά τη βίωση ενός deja vu συχνά αισθανόμαστε ότι δεν είναι δυνατόν να έχουμε ξαναζήσει την εν λόγω στιγμή, όσο έντονα και να νιώθουμε οικειότητα.

Δηλαδή, αρκετές φορές μπορεί να αισθανόμαστε έντονη σύγχυση με ερωτήσεις του τύπου: «Έχω ξαναδιαβάσει το εν λόγω βιβλίο;» ή «Έχω ξαναδεί την εν λόγω ταινία;». Η σύγχυση όμως αυτή δεν εμπεριέχει την αίσθηση της παραδοξότητας. ’λλωστε, είναι φυσικό ένας άνθρωπος που έχει διαβάσει εκατοντάδες βιβλία ή κάποιο βιβλίο πριν αρκετά χρόνια, να μην θυμάται τίποτα από αυτό.

Η σύγχυση όμως αυτή σε καμία περίπτωση δεν είναι deja vu.

Τα 3 Είδη Deja vu: Deja vecu – Deja senti – Deja visite.

Τα παραπάνω ίσως είναι οτιδήποτε έχετε ακούσει ποτέ για την ιδιαίτερη αυτή εμπειρία. Δυστυχώς όμως είναι εξαιρετικά, ίσως και επικίνδυνα, ελλιπείς. Κατ’ αρχήν, αυτό που ονομάζουμε Deja vu δεν είναι deja vu, παρά μία κατηγορία αυτού. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά..

Σύμφωνα με τον Arthur Funkhouser, στο paper Three Types of deja vu(Funkhouser, A., 1996), υπάρχουν τριών ειδών εμπειρίες deja vu, οι deja vecu, deja senti και deja visite.

H deja vecu μεταφράζεται ως «αυτό το έχω ξαναζήσει» και σχεδόν πάντα όταν ένας άνθρωπος μιλάει για deja vu εννοεί deja vecu. Βέβαια, μία τέτοια γενίκευση και ταυτοποίηση των δύο όρων είναι απόλυτα λανθασμένη.

Τι ακριβώς όμως είναι μία deja vecu εμπειρία; Κατ’ αρχήν, εμπεριέχει κάτι πολύ περισσότερο από ότι απλά οπτικά ερεθίσματα, γι’ αυτό και η ταύτιση του με τον όρο deja vu είναι λανθασμένη. Το αίσθημα που δημιουργείται περιέχει πολύ περισσότερη λεπτομέρεια και πληροφορίες, ενώ το άτομο που το βιώνει αισθάνεται ότι τα πάντα είναι ακριβώς όπως και στο παρελθόν.

Δηλαδή, δεν είναι απλά ότι «αυτό το έχω ξαναδεί» αλλά ότι «αυτό το έχω ξαναζήσει».

Η deja senti εμπειρία έχει να κάνει αποκλειστικά με κάποιο συναίσθημα του ανθρώπου, ενώ μεταφράζεται ως «αυτό το έχω ξανανιώσει». Σε αντίθεση με τις άλλες δύο κατηγορίες deja vu, η deja senti δεν εμπεριέχει την υποψία πρόγνωσης, είναι δηλαδή κάτι απόλυτα φυσικό. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι αρκετοί επιληπτικοί ασθενείς βιώνουν συχνά deja senti, κάτι που μπορεί να βοηθήσει στην έρευνα για τις άλλες δύο περιπτώσεις.

Τέλος, η deja visite αφορά ένα ακόμα πιο συγκεκριμένο συναίσθημα: την παράδοξη αίσθηση ότι γνωρίζουμε ένα μέρος που δεν έχουμε επισκεφτεί ποτέ στο παρελθόν. Δηλαδή, επισκεπτόμενοι π.χ. μία πόλη γνωρίζουμε πώς να κινηθούμε για να φτάσουμε στον προορισμό μας, ενώ κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο.

Ως εμπειρία συναντάται πολύ πιο σπάνια, ενώ έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες ως εξήγηση του φαινομένου: από εξωσωματικές εμπειρίες και μετεμψύχωση, έως απλές λογικές απαντήσεις. Με το φαινόμενο έχει ασχοληθεί και ο Καρλ Γιούνγκ, στο paper On synchronicity(Συγχρονικότητα) , το 1952.

Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ της εμπειρίας deja vecu και της deja visite είναι ότι στη μεν πρώτη κυρίαρχο ρόλο παίζει το συναίσθημα, ενώ η δεύτερη έχει να κάνει κυρίως με γεωγραφικές και χωρικές διαστάσεις.

Η πιο συχνή και ενδιαφέρουσα περίπτωση deja vu είναι η deja vecu, κάτι που υποδηλώνεται και από το πλήθος των ερευνών, πειραμάτων και μελετών που έχουν αφιερωθεί στην εξήγηση του φαινομένου.

1 Στους 2 Ανθρώπους Έχει Βιώσει Deja vu!

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ως φαινόμενο παρατηρήθηκε πριν αρκετούς αιώνες, πιθανόν συνόδευε τον άνθρωπο και από την αρχή της πορείας του. Ως εκ τούτου, υπάρχει πλήθος παλαιότερων ερευνών πάνω στο φαινόμενο και όλες καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: 1 στους 3 ανθρώπους έχει βιώσει deja vu!

Κατ’ αρχήν, η πρώτη αφορά που η επιστημονική κοινότητα ασχολήθηκε μαζί του ήταν μόλις το 1890, όταν ο Lach- Szyrma παρουσίασε περιπτώσεις τέτοιων εμπειριών.

Ο McKellar το 1954, από τις πρώτες έρευνες που πραγματοποιήθηκαν πάνω στο φαινόμενο, κατέληξε ότι το 23% των συμμετεχόντων του είχαν βιώσει deja vu. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 182 φοιτητών του πανεπιστημίου του Aberdeen.

Το παραπάνω ποσοστό εκτοξεύθηκε στα ύψη λίγα χρόνια αργότερα, όταν το 1966 ο C.E. Green παρουσίασε τα αποτελέσματα παρόμοιας έρευνας πάνω σε 115 φοιτητές του πανεπιστημίου του Southampton. Σύμφωνα με το paper που εξέδωσε, το 80% των ερωτηθέντων είχε βιώσει έστω και μία φορά στη ζωή του deja vu!

Το 1985, σχετική έρευνα του Haraldsson έδειξε ότι το 64% των Βρετανών και το Ισλανδών έχει βιώσει εμπειρία deja vu, ενώ υπολόγισε ότι το αντίστοιχο ποσοστό για τις Η.Π.Α. αγγίζει το 60%!

Το 1991, οι Gallup και Newport υπολόγισαν ότι το παραπάνω ποσοστό στο 56%. Πιο πρόσφατα, το 1992, πραγματοποιήθηκε σχετική έρευνα από τον T. C. Gaynard με δείγμα μαθητές του Wyke College του Kingston, ηλικίας 16 με 19 ετών. Τα συμπεράσματα του; Από το σύνολο των μαθητών που βίωσαν κάποια παραφυσική εμπειρία, το deja vu ήταν το πλέον διαδεδομένο: 35.9%!

Τέλος, μόλις το 1999, σχετική έρευνα της Shari A. Cohn σε δείγμα 208 ατόμων από την Σκωτία, τη Βρετανία, την υπόλοιπη Ευρώπη, τη Νότιο Αμερική και άλλες περιοχές της υφηλίου, υπολόγισε ότι το ποσοστό των ανθρώπων που βιώνουν εμπειρίες deja vu ανέρχεται στο 66%, με το 12% να μην είναι σίγουροι και μόνο το 19% των ερωτηθέντων να απαντάνε όχι!

Επιστημονική Προσέγγιση: Γιατί Δεν Είναι Εφικτή;

Έχοντας υπόψη μας τα παραπάνω, δηλαδή ότι ως φαινόμενο βιώνεται από την πλειοψηφία των ανθρώπων και ότι έχει παρατηρηθεί από τις απαρχές της ιστορίας μας(υπάρχουν αρκετές αναφορές σε παλαιότερα κείμενα), είναι φυσικό να αναρωτηθούμε γιατί δεν αποτέλεσε μέχρι σήμερα αντικείμενο επιστημονικής έρευνας και πειραματισμού.

Και όντως, πέρα από τις αρκετές- στατιστικής φύσεως- έρευνες που παρουσιάσαμε παραπάνω, λιγοστές πραγματικά φορές οι εν λόγω εμπειρίες έχουν αποτελέσει αντικείμενο πειραματισμού. Γιατί λοιπόν;

Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή και έχει να κάνει με τη φύση των εμπειριών. Το deja vu δεν βιώνεται κατά παραγγελία, αντιθέτως μάλιστα εμφανίζεται πάντα σε τελείως απρόσμενες στιγμές, με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατη η μελέτη του σε εργαστηριακό περιβάλλον.

Οπότε, η μοναδική επιστημονική προσέγγιση που μπορεί να πραγματοποιηθεί, έως τη στιγμή που θα ανακαλυφθεί τρόπος πρόκλησης εμπειριών deja vu, είναι η καταγραφή εμπειριών και οι στατιστικές έρευνες όσο το δυνατόν περισσότερων πληθυσμών.

Ασθένεια, Παρενέργεια Φαρμάκων ή Ανωμαλία των Νευρώνων;

Κάπως έτσι, δημιουργήθηκε πρόσφορο έδαφος για ανάπτυξη δεκάδων θεωριών στην προσπάθεια εξήγησης του παράδοξου αυτού φαινομένου, από αρκετά επιστημονικά πεδία.

Για παράδειγμα, έχει παρατηρηθεί μία έντονη ομοιότητα μεταξύ εμπειριών deja vu και διάφορων κλινικών ασθενειών, όπως κάποιες μορφές σχιζοφρένειας. Η πιο ισχυρή πάντως σύνδεση έχει γίνει μεταξύ deja vu και παροδικής επιληψίας του λοβού(αγγλ. temporal lobe epilepsy), κάτι που οδηγεί αρκετούς επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι είναι αποτέλεσμα νευρολογικής ανωμαλίας. Τι σημαίνει αυτό; Οι περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν συχνά από μικρές(μη παθολογικές) επιληπτικές κρίσεις, μερικές εκ των οποίων κατά πάσα πιθανότητα ευθύνονται και για τις εμπειρίες deja vu.

Επίσης, έχει αποδειχθεί κλινικά ότι η παράλληλη χρήση συγκεκριμένων φάρμακων αυξάνει τις πιθανότητας βίωσης εμπειρίας deja vu. Μόλις το 2001, οι Taiminen και Jaaskelainen ανέφεραν την περίπτωση ενός, κατ’ άλλα υγιή, άνδρα που άρχισε να βιώνει έντονα και αλλεπάλληλα deja vu όταν ξεκίνησε φαρμακευτική αγωγή με αμανταδίνη και φενυλοπροπανολαμίνη(amantadine και phenylpropanolamine) για να αντιμετωπίσει τα συμπτώματα γρίπης που τον ενοχλούσαν. Στηριζόμενοι σε παλαιότερες έρευνες, οι δύο ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το deja vu είναι αποτέλεσμα υπερδοπανιμεργικής δραστηριότητας στον εγκέφαλο.

Από την άλλη, προς τα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα, αναπτύχθηκε η θεωρία ότι οι εμπειρίες deja vu είναι αποτέλεσμα της ετεροχρονισμένης ενεργοποίησης των νευρώνων. Ο παραπάνω ετεροχρονισμός παραπλανούσε τον εγκέφαλο, ο οποίος πίστευε ότι δεχόταν πανομοιότυπο ερέθισμα για δεύτερη φορά, ενώ στην πραγματικότητα λάμβανε το ίδιο ερέθισμα με μία μικρή καθυστέρηση. Η πιο διαδεδομένη θεωρία που στηρίχθηκε στην παραπάνω παραδοχή ήταν αυτή της οπτικής καθυστέρησης, η οποία εξηγούσε το φαινόμενο deja vu ως αποτέλεσμα της καθυστερημένης μεταφοράς από ένα μάτι ενός οπτικού ερεθίσματος σε σχέση με το δεύτερο. Έτσι, το ίδιο ερέθισμα έφτανε στον εγκέφαλο με καθυστέρηση χιλιοστών δευτερολέπτου, η οποία όμως ήταν αρκετή ώστε να παραπλανήσει τη συνείδηση και να δημιουργήσει μία παράδοξη αίσθηση οικειότητας: δηλαδή φαινόμενο deja vu. Η παραπάνω θεωρία όμως κατέρρευσε όταν παρουσιάστηκαν περιπτώσεις βίωσης deja vu από τυφλούς!

Deja vu: Μία ‘Aγνωστη Ικανότητα του Ανθρώπου;

Παράλληλα όμως με τις θεωρίες της καθεστηκυίας επιστήμης, αναπτύχθηκαν και ορισμένες προερχόμενες από το χώρο των ψυχικών ερευνών και της παραψυχολογίας, ιδιαίτερα διαδεδομένος και αποδεκτός σε χώρες της Βρετανίας και της Αμερικής.

Έτσι, αρκετοί επιστήμονες συνέδεσαν την εμπειρία με φαινόμενα πρόγνωσης, διόρασης ή υπεραισθητικών αντιλήψεων, ενώ η πλειονότητα της επιστημονικής κοινότητας των ψυχικών ερευνών είδαν το φαινόμενο deja vu ως την αδιαμφισβήτητη απόδειξη ύπαρξης ψυχικών ικανοτήτων στην πλειονότητα των ανθρώπων.

Από την άλλη, μικρότερος αριθμός ερευνητών υποστηρίζουν ότι το deja vu στην πραγματικότητα είναι προσπέλασης της μνήμης των ονείρων! Σύμφωνα με το σκεπτικό της εν λόγω θεωρίας, τα όνειρα- όπως και κάθε άλλο σημαντικό ερέθισμα- αποθηκεύονται στην μακροπρόθεσμη μνήμη.

Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να θυμηθούν την πλειονότητα των ονείρων που έχουν δει, εντούτοις ένας άνθρωπος που ονειρεύεται παρουσιάζει δραστηριότητα στο κομμάτι του εγκεφάλου του όπου βρίσκεται η μακροπρόθεσμη μνήμη. Έτσι, πιθανόν ένα όνειρο μπορεί να προσπεράσει τη μικροπρόθεσμη μνήμη, προσπελαύνοντας κατ’ ευθείαν τη μακροπρόθεσμη.

Με λίγα λόγια, το συναίσθημα του deja vu μπορεί να προκληθεί εξαιτίας μίας ανάμνησης ενός ξεχασμένου ονείρου, το οποίο φέρει αρκετά κοινά στοιχεία με την κατάσταση που βιώνει εκείνη τη στιγμή το άτομο.

Κάπως έτσι, αρκετοί ερευνητές συνέδεσαν την εμπειρία deja vu με το φαινόμενο deja reve, που σημαίνει «αυτό το έχω ονειρευτεί».

To Deja vu Αναδημιουργήθηκε σε Εργαστήριο!

Όπως όμως ήδη προείπαμε, όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά θεωρίες που αναπτύχθηκαν στην προσπάθεια του ανθρώπου να βρει απαντήσεις γύρω από ένα φαινόμενο που δεν μπορεί να μελετήσει πειραματικά. Σαν μία ψηλάφηση δηλαδή στα τυφλά!

Και όμως, μόλις πριν λίγους μήνες, στις 21 Ιουλίου 2006, μία ανατρεπτική είδηση αναμεταδόθηκε από το ειδησεογραφικό δίκτυο του BBC News: «Εμπειρίες Deja vu αναδημιουργήθηκαν στο εργαστήριο!» .

Τι σημαίνει μία τέτοια είδηση; Εφόσον κατάφεραν να αναδημιουργήσουν κατά παραγγελία την εν λόγω εμπειρία, τότε το φαινόμενο δεν μένει παρά να εισέλθει στα εργαστήρια για πειραματική μελέτη. Τέλος στις θεωρίες δηλαδή, αρχή στις πράξεις. Σύμφωνα με δημοσίευμα λοιπόν του περιοδικού New Scientist, τα μέλη του Leeds Memory Group κατάφεραν μέσω «ύπνωσης» να προκαλέσουν deja vu εμπειρίες στους συμμετέχοντες στα πειράματα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το περιοδικό: «η δουλειά τους θα ρίξει φως σε θεμελιώδεις εργασίες της ανθρώπινης μνήμης» .

Πως όμως κατέληξαν στην εν λόγω ανακάλυψη; Σύμφωνα με την πλειονότητα των επιστημόνων, όταν ένας άνθρωπος αναγνωρίζει ένα οικείο αντικείμενο ή πρόσωπο περνά από δύο σημαντικές διεργασίες. Αρχικά, ο εγκέφαλος προσπελαύνει τη μνήμη με σκοπό να διαπιστώσει αν το αντικείμενο που βλέπει τώρα έχει παρατηρηθεί στο παρελθόν. Στη συνέχεια, αν όντως έχει παρατηρηθεί, ένα άλλο κομμάτι του εγκεφάλου αναγνωρίζει το αντικείμενο ως οικείο.

Αυτό που κατάφεραν οι επιστήμονες του Leeds είναι να διαχωρίσουν τη δεύτερη διεργασία από την πρώτη και να προκαλέσουν τη δεύτερη μέσω «ύπνωσης». Αποτέλεσμα; Αναπαράγεται επιτυχώς στους συμμετέχοντες το συναίσθημα του deja vu για κάθε τι που παρατηρούν! Με αυτόν τον τρόπο, το παράδοξο αυτό φαινόμενο μετατρέπεται σε αντικείμενο πειραματισμού.

Ο ερευνητής Akira O’ Connor, μέλος της ομάδας του Leeds, παρουσίασε τα συμπεράσματα τους στο Διεθνές Συνέδριο για τη Μνήμη στο Σύδνευ της Αυστραλίας, ενώ δήλωσε χαρακτηριστικά στο New Scientists: «Αυτό μας λέει ότι είναι δυνατόν να διαχωρίσουμε στο εργαστήριο τις δύο αυτές διεργασίες, κάτι πολύ σημαντικό στην προσπάθεια μας να αποδείξουμε ότι είναι όντως ξεχωριστές».

Μάλιστα, οι παραπάνω ανακαλύψεις δεν άφησαν ασυγκίνητη την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα. Ο καθηγητής Alan Brown, ειδικός στο φαινόμενο deja vu στο πανεπιστήμιο South Methodist του Ντάλας, είπε χαρακτηριστικά: «Δεν έχω πολλές πληροφορίες για την έρευνα που διεξάγεται στο Leeds, όμως από οτιδήποτε γνωρίζω πρόκειται σίγουρα για μία σοβαρή και μεθοδική δουλειά με ένα ιδιαίτερα ανατρεπτικό αποτέλεσμα»!

ΠΗΓΗ: metafysiko.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: pinnokio.gr

Ξεχάστε τα πράσινα ανθρωπάκια – Οι εξωγήινοι είναι τεράστιες πορτοκαλί μέδουσες


 

Αν πιστεύατε ότι οι εξωγήινοι είναι μικρά πράσινα ανθρωπάκια, μάλλον θα πρέπει να το ξεχάσετε, αφού σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα όντα αυτά -αν υπάρχουν- πιθανόν θα μοιάζουν με τεράστιες μέδουσες με πορτοκαλί υπογάστριο.

Σύμφωνα με την Μάγκι Αντεριν-Ποκοκ, ειδική σε θέματα δορυφόρων και σύμβουλο της βρετανικής κυβέρνησης, είναι πιθανό ότι αν υπάρχει εξωγήινη ζωή τότε είναι ακόμη πιο παράξενη από όσο φανταζόμαστε.

Μας καλεί λοιπόν αντί για μικρά πράσινα ανθρωπάκια να φανταστούμε την εξωγήινη ζωή να μοιάζει με γιγαντιαίες μέδουσες σε σχήμα κρεμμυδιού με πορτοκαλί υπογάστριο.

Βάση της ζωής δεν είναι ο άνθρακας αλλά το πυρίτιο και τα πλάσματα απορροφούν το ηλιακό φως μέσω του «δέρματός» τους και τις χημικές ουσίες που απορροφώνται μέσα από γιγαντιαία στόματά τους.

Αλλά ενώ θα μπορούσαν να μοιάζουν με μέδουσες, δεν θα ζούν μέσα στη θάλασσα αλλά στην ατμόσφαιρα πλανητών όπως ο Δίας.

Μεγάλο μέρος της έμπνευσής της Πόκοκ προέρχεται από τις παράξενες μορφές ζωής που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα στα βάθη των ωκεανών.

Η δρ Πόκοκ περιέγραψε τον δικό της «Ε.Τ.» της στα πλαίσια του Μήνα Επιστήμης τονίζοντας πως είναι φυσικό «η φαντασία μας να περιορίζεται από ό, τι βλέπουμε γύρω μας και τη συμβατική σοφία ότι η ζωή απαιτεί νερό και άνθρακα. Ωστόσο, ορισμένοι ερευνητές έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά, παίζοντας με ιδέες όπως είναι το πυρίτιο στο οποίο θα μπορούσαν να βασιστούν άλλες εξελιγμένες μορφές ζωής σε άλλους πλανήτες και περιβάλλοντα πολύ διαφορετικά από το δικό μας».

Η επικεφαλής επιστήμονας της διαστημικής εταιρείας Astrium, λέει ότι ενώ εξακολουθούν να υπάρχουν δισεκατομμύρια πλανήτες στο γαλαξία μας και μόνο, πολύ λίγοι είναι σε θέση να υποστηρίξουν ζωή.

Στη συνέχεια, ακόμη και αν η ζωή έχει εξελιχθεί, είναι απίθανο να είναι αρκετά ευφυής για να επικοινωνήσει μαζί μας. Τέλος, αν είναι σε θέση να έρθει σε επαφή, οι πιθανότητες αυτό να συμβαίνει αυτή τη στιγμή είναι εξαιρετικά περιορισμένες.

ΠΗΓΗ: iefimerida.gr

Tο δεύτερο ημερολόγιο των Μάγια: Αυτό είναι το τελευταίο μας καλοκαίρι!


Δεύτερο ημερολόγιο των Μάγια όπου καταγράφεται ως καταληκτική ημερομηνία του κόσμου -όπως τουλάχιστον τον γνωρίζουμε σήμερα- η 21η Δεκεμβρίου 2012 έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη. Αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι βρέθηκε σε πέτρινη σκάλα της τοποθεσίας Λα Κορόνα στην Γουατεμάλα και δεύτερο ημερολόγιο των Μάγια στο οποίο αναφέρεται ξεκάθαρα η πρόβλεψή τους για το τέλος του κόσμου.

 

Iερογλυφικά του ευρήματος που χρονολογείται 1300 ετών παρουσιάζουν ως τελευταία ημέρα του κύκλου ζωής του κόσμου μας την 21η Δεκεμβρίου 2012, την ίδια δηλαδή ημέρα που αναφέρει και το πρώτο ημερολόγιο του μεσοαμερικανικού πολιτισμού. Το ημερολόγιο των Μάγια θεωρείται το ακριβέστερο ημερολόγιο που δημιουργήθηκε ποτέ, από οποιονδήποτε γνωστό πολιτισμό και βασίζεται σε τρεις κύκλους: Έναν κεντρικό κύκλο 365 ημερών, έναν «ιερό» κύκλο 260 ημερών κι έναν Μεγάλο Κύκλο 5.125 ετών. Σύμφωνα, λοιπόν, με την προφητεία τους στις 21/12/2012 θα ολοκληρωθεί ένας Μεγάλος Κύκλος ο οποίος -όπως υπαγορεύουν οι θρύλοι τους- θα τελειώσει με μία τεράστια καταστροφή.

Η αποκάλυψη όπως την παρουσιάζουν οι Μάγια αναφέρεται στο 5.125ο χρόνο από την δημιουργία του κόσμου η οποία ορίζεται στο 3113 προ Χριστού, δηλαδή στο 2012 μΧ.

«Μόλις πέρυσι συνειδητοποιήσαμε ότι οι αρχαιοκάπηλοι μιας συγκεκριμένης περιοχής είχαν απορρίψει κάποιες πέτρες με ιερογλυφικά επειδή ήταν πολύ διαβρωμένες και πίστευαν πως δεν θα μπορούσαν να τις πουλήσουν ακριβά στη μαύρη αγορά. Εκτίμησαν ότι δεν άξιζαν οι πέτρες αυτές το ρίσκο της αρχαιοκαπηλίας αλλά βέβαια δεν ήξεραν ότι επρόκειτο για το δεύτερο ημερολόγιο των Μάγια», εξηγεί ο Μαρτσέλο Κανούτο του Πανεπιστημίου Universidad del Valle της Γουατεμάλα και εκτιμά πως η ανακάλυψη της ομάδας του είναι μία από τις σημαντικότερες του αιώνα γιατί επιβεβαιώνει την ύπαρξη του ημερολογίου.

ΠΗΓΗ: lifo.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:pinnokio.gr