Category Archives: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ – TV

85Η ΑΠΟΝΟΜΗ ΣΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ Καλύτερη ταινία το «Argo» – Ιστορικό τρίτο Οσκαρ για τον Ντ. Ντέι Λιούις


Ντάνιελ Ντέι Λιούις – Όσκαρ Α’ Ανδρικού… Είναι ο πρώτος που έχει κερδίσει τρεις φορές το Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού

Λαμπερή ήταν η φετινή 85η απονομή των βραβείων Όσκαρ στο Dolby Theatre του Λος Αντζελες, τα οποία φέτος ήταν μοιρασμένα. Το πολιτικό θρίλερ του Μπεν Άφλεκ «Argo» απέσπασε το βραβείο της καλύτερης ταινίας, ενώ ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις έγραψε οσκαρική ιστορία, κερδίζοντας για τρίτη φορά Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού για την ερμηνεία του στην ταινία «Λίνκολν».

Οπως είχε δείξει η μέχρι στιγμής πορεία, η ταινία του Μπεν Άφλεκ «Επιχείρηση: Argo» απέσπασε και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και έγινε 85η ταινία που κερδίζει το βραβείο.

Οι υπόλοιπες υποψήφιες για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας ήταν επίσης οι ταινίες «Αγάπη» (Amour) του Μίκαελ Χάνεκε, «Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου» του Μπεν Ζάιτλιν, Django: Ο Τιμωρός (Django Unchained) του Κουέντιν Ταραντίνο, «Οι Άθλιοι» του Τομ Χούπερ, «Η Ζωή του Πι» του Ανγκ Λι, «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, «Οδηγός Αισιοδοξίας» του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ και «Zero Dark Thirty» της Κάθριν Μπίγκελοου.

Το βραβείο για την καλύτερη ταινία στον Μπεν Άφλεκ ανακοίνωσε με μία εμφάνιση – έκπληξη η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ Μισέλ Ομπάμα, μέσω βιντεοοθόνης.

Μπεν Αφλεκ – Argo – Καλύτερης Ταινίας

«Καλωσήρθατε στον Λευκό Οίκο», είπε η σύζυγος του Μπαράκ Ομπάμα από την προεδρική κατοικία, φορώντας ένα ασημί φόρεμα, μετά τη σύντομη εισαγωγή του Τζακ Νίκολσον, ο οποίος βρισκόταν στη σκηνή του Dolby Theater.

Λίγα λεπτά αργότερα μετά την ανακοίνωση του βραβείου έγραψε στο λογαριασμό της στο Twitter πως η εμπειρία της ήταν καταπληκτική και συνεχάρη τους συντελεστές του «Argo».

Τζένιφερ Λόρενς – Οσκαρ Α’ Γυναικείου

Ο βρετανός ηθοποιός Ντάνιελ Ντέι Λιούις κέρδισε για τρίτη φορά το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου ενσαρκώνοντας τον Αμερικανό πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν στην ταινία «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Τα δύο προηγούμενα Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου έχει κερδίσει για τις ταινίες «Το αριστερό μου πόδι» (1989) και «Θα χυθεί Αίμα» (2008).

Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις είναι ο πρώτος ηθοποιός που κερδίζει τρεις φορές το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. «Ειλικρινά δεν ξέρω πώς έγινε. Αυτό που ξέρω είναι ότι είναι ότι έχω λάβει κάτι περισσότερο από ένα απλό μερίδιο καλής τύχης στη ζωή μου», δήλωσε ο βρετανός ηθοποιός μετά την κατάκτηση του βραβείου.

Αν Χάθαγουεϊ – Όσκαρ Β’ Γυναικείου

Ο 55χρονος ηθοποιός, ο οποίος ήταν το μεγάλο φαβορί, νίκησε τους Μπράντλεϊ Κούπερ (Οδηγός Αισιοδοξίας), Χιου Τζάκμαν (Οι ‘Αθλιοι), Χοακίν Φίνιξ (The Master) και Ντένζελ Ουάσινγκτον (Flight).

Η Αμερικανίδα Τζένιφερ Λόρενς κέρδισε το Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Οδηγός Αισιοδοξίας» (Happiness Therapy).

Η Λόρενς ήταν υποψήφια για το Οσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου με τις Τζέσικα Τσαστέιν ( Zero Dark Thirty), Εμανουέλ Ριβά (Αγάπη), Κουβενζανέ Γουόλις (Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου) και Ναόμι Γουότς (The Impossible).

Κρίστοφ Βαλτς – Β’ Ανδρικού

Η Αν Χάθαγουεϊ –όπως ήταν αναμενόμενο- κέρδισε το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία «Οι Άθλιοι», που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βίκτωρος Ουγκώ. Η Χάθαγουεϊ ήταν ένα από τα φαβορί για το βραβείο δεύτερου γυναικείου ρόλου.

Ο Κρίστοφ Βαλτς κέρδισε το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του στην ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο, «Django, Ο Τιμωρός».

Ο Ανγκ Λι με το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία «Η Ζωή του Πι»

Ο γεννημένος στην Ταϊβάν Ανγκ Λι κέρδισε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, το δεύτερο στην καριέρα του για την ταινίας «Η Ζωή του Πι», μιας δραματικής ταινίας σε 3D βασισμένης στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γιαν Μαρτέλ. «Η Ζωή του Πι» ήταν υποψήφια για 11 Οσκαρ, ανάμεσα στα οποία και αυτό της καλύτερης ταινίας.

Ο 58χρονος Λι, ο οποίος άρχισε την καριέρα του σκηνοθετώντας κινέζικες ταινίες, κέρδισε το πρώτο του Οσκαρ το 2006 για τη σκηνοθεσία της ταινίας «Βrokeback Mountain».

Το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού κέρδισε η βρετανίδα τραγουδίστρια Αντέλ για το «Skyfall» , θέμα της ομώνυμης τελευταίας ταινίας του Τζέιμς Μποντ.

Ο Κουέντιν Ταραντίνο κατακτά το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου για το Django: Ο τιμωρός

Η 24χρονη σταρ, η οποία είχε τραγουδήσει το «Skyfall» λίγα λεπτά νωρίτερα κατά την έναρξη της 85ης τελετής των ‘Οσκαρ, παρέλαβε το χρυσό αγαλματίδιο με δάκρυα στα μάτια.

«Είναι υπέροχο», δήλωσε συγκινημένη και αμέσως πρόσθεσε: «Και εσείς είστε υπέροχοι».

Το Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης κέρδισαν οι Ρικ Κάρτερ και Τζιμ Έρικσον για την ταινία «Λίνκολν».

Το «Brave» κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων, μεγάλου μήκους.

Η Αντέλ και ο Πολ Επγουορθ συντελεστές του τραγουδιού «Skyfall» που κέρδισε το Όσκαρ

Η αυστριακή ταινία «Αγάπη» κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Η ταινία, σε σκηνοθεσία του Μάικλ Χάνεκε, η οποία θεωρείτο ένα από τα φαβορί, εξιστορεί τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης ενός ζευγαριού ηλικιωμένων στο Παρίσι, καθώς η γυναίκα βρίσκεται στο τελικό στάδιο της ζωής της.

Συνολικά, τέσσερα Όσκαρ απέσπασε «Η ζωή του Πι», από τρία οι ταινίες «Argo» και «Οι Άθλιοι», ενώ από δύο οι ταινίες Django, ο Τιμωρός, «Λίνκολν» και «Skyfall».

Αναλυτικά οι νικητές

Καλύτερη ταινία: «Επιχείρηση: Argo»

Σκηνοθεσία: Ανγκ Λι, «Η Ζωή του Πι»

Α’ Ανδρικός Ρόλος: Ντάνιελ Ντέι Λιούις, «Λίνκολν»

Α’ Γυναικείος Ρόλος: Τζένιφερ Λόρενς, «Οδηγός Αισιοδοξίας»

Β’ Ανδρικός Ρόλος: Κρίστοφ Βαλτς, «Django ο Τιμωρός»

Β’ Γυναικείος Ρόλος: Αν Χάθαγουεϊ, «Οι Άθλιοι»

Πρωτότυπο Σενάριο: Κουέντιν Ταραντίνο, «Django ο Τιμωρός»

Διασκευασμένο Σενάριο: Κρις Τέριο, «Επιχείρηση: Argo»

Ξενόγλωσση Ταινία: «Αγάπη» (Αυστρία)

Καλύτερη Φωτογραφία: Κλαούντιο Μιράντα, «Η Ζωή του Πι»

Καλύτερο Μοντάζ: Γουίλιαμ Γκόλντενμπεργκ, «Επιχείρηση: Argo»

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Ρικ Κάρτερ και Τζιμ Έρικσον, «Λίνκολν»

Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: «Brave»

Καλύτερα Κοστούμια: Ζακλίν Ντουράν, «Άννα Καρένινα»

Καλύτερο Μακιγιάζ: Λίσα Γουέστκοτ και Τζούλι Ντάρτνελ, «Οι Άθλιοι»

Καλύτερη Μουσική: Μίκαελ Ντάνα, Η Ζωή του Πι

Καλύτερο Τραγούδι: Skyfall, «Skyfall»

Καλύτερος Ήχος: Άντι Νέλσον, Μαρκ Πάτερσον και Σάιμον Χέιζ, «Οι Άθλιοι»

Καλύτερο Μοντάζ Ηχητικών Εφέ: Περ Χόλμπεργκ και Κάρεν Μπέικερ Λάντερς, «Skyfall», Πολ Ν.Τζ. Οτόσον, «Zero Dark Thirty»

Καλύτερα Οπτικά Εφέ: Μπιλ Γουεστενχόφερ, Γκιγιόμ Ροσρόν, Έρικ-Γιαν Ντε Μπόερ και Ντόναλντ Ρ.Έλιοτ, «Η Ζωή του Πι»

Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: «Searching for Sugar Man»

Καλύτερο Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους: «Inocente»

Καλύτερη Μικρού Μήκους Κινούμενων Σχεδίων: «Paperman»

Καλύτερη Μικρού Μήκους Ταινία: «Curfew»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

ethnos.gr

 

To “House of Cards” θα αλλάξει για πάντα την τηλεόραση


Η νέα σειρά του David Fincher έκανε πρεμιέρα. Στο ίντερνετ. Σε μια μέρα. Ολόκληρη.

Θοδωρής Δημητρόπουλος

50

Τι ήταν το “House of Cards” μέχρι πριν λίγες μέρες: Ένα αγαπημένο από κοινό και κριτική, κλασικό πολιτικό θρίλερ του BBC από τις αρχές των ‘90s.

Τι είναι το “House of Cards” πλέον: Η φράση-συνώνυμο του μεγαλύτερου πειράματος πάνω στις συνήθειές μας ως θεατές, που ενδέχεται να σηματοδοτήσει τη μεγαλύτερη αλλαγή εδώ και δεκαετίες.

(Φυσικά παραμένει και το κλασικό πολιτικό θρίλερ του BBC. Αναζήτησέ το ανεξαρτήτως.)

Καθώς η σειρά έγινε διαθέσιμη μέσω Netflix, μπορούμε να βγάλουμε κάποια πρώτα συμπεράσματα, εξηγώντας παράλληλα για ποιο λόγο όλη η βιομηχανία κοιτάζει περιμένοντας με κομμένη την ανάσα.

Η σειρά

Βασισμένη στο ομώνυμο θρίλερ του BBC, είναι η ιστορία συνωμοσίας και εκδίκησης ενός μέλους του κογκρέσου που αφού βοηθάει την παράταξή του να κερδίσει τις εκλογές, δεν ανταμοίβεται με υπουργική θέση όπως περίμενε. Αυτό που ακολουθεί είναι μια υπολογισμένη παρτίδα σκάκι, με τον Φρανκ Άντεργουντ και τη σύζυγό του, Κλερ, να εξολοθρεύουν έναν-έναν τους εσωτερικούς αντιπάλους του χρησιμοποιώντας και το τελευταίο δυνατό μέσο πίεσης που διαθέτουν.

Είναι συναρπαστικό το πώς κάθε γεγονός οδηγεί στο επόμενο, ένα πραγματικό ντόμινο εξελίξεων όπως θα έλεγαν και στις ειδήσεις. Ο Φρανκ χρησιμοποιεί υπέρ του τον εκλεγμένο αντιπρόσωπο Πίτερ Ρούσο όταν μαθαίνει κάτι γι’αυτόν που δεν πρέπει να βγει προς τα έξω, και μια νεαρή ρεπόρτερ, την Ζόι Μπαρνς, η οποία διψά για αναγνώριση και επιτυχίες, συμφωνόντας να παίξει το παιχνίδι του Άντεργουντ.

Η ένταση

51

Καταρχάς παρότι βαρύ πολιτικό θρίλερ, κυλάει με τρόπο που νιώθεις πως βλέπεις ένα 20λεπτο σίτκομ. Δεν υπάρχει στιγμή που να βαριέσαι ή που να παρακολουθείς κάτι δίχως να νιώθεις πως είναι τρομερής σημασίας. Ακόμα και οι υπο-πλοκές έρχονται και δένουν με εκκωφαντικό τρόπο στα σχέδια του Φρανκ. Οι στιγμές, κάθε φορά, που μια δολοπλοκία του φτάνει στο καταληκτικό της σημείο, είναι εκεί που θες να σηκωθείς όρθιος και να χειροκροτήσεις.

Ακόμα κι αισθάνεσαι βρώμικος κάνοντάς το. Στην πραγματικότητα δε θα υποστήριζες ποτέ τέτοιους ανθρώπους.

Η γοητεία

52

Βοηθάει βέβαια το ύφος της σειράς. Ο Φίντσερ, που έχει σκηνοθετήσει τα 2 πρώτα επεισόδια και επιβλέπει την παραγωγή για την υπόλοιπη 1η σεζόν 13 συνολικά ωρών, καταφέρνει να ισορροπεί ανάμεσα στο βαρύγδουπο και το παιχνιδιάρικο κάνοντας το αποτέλεσμα εθιστικά παρακολουθήσιμο.

Το βασικό gimmick είναι πως ο Φρανκ σπάει διαρκώς τον τέταρτο τοίχο, απευθυνόμενος κατευθείαν στους θεατές, σχολιάζοντας κάθε τι που συμβαίνει. Άλλοτε χιουμοριστικά, άλλοτε υπογραμμίζοντας κάτι γαμάτο που μόλις πέτυχε, άλλοτε εξηγώντας.

Το καστ

53

Ο Κέβιν Σπέισι στο ρόλο είναι φοβερός, το οποίο σίγουρα παίζει μεγάλο ρόλο σχετικά. Σου κλείνει το μάτι και θες να τον παρακολουθείς και τον απολαμβάνεις, αλλά όταν είναι τρομακτικός, είναι ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ. Δε θα ήθελες να τον έχεις αντίπαλο.

Η Ρόμπιν Ράιτ είναι εξίσου καλή στον μελαγχολικά παγερό ρόλο της γυναίκας του, ενώ όσο άμεσα όλοι ξαφνικά προσέχουν τη νεαρή ρεπόρτερ Ζόι Μπαρνς, το ίδιο συμβαίνει και με την ηθοποιό που την ερμηνεύει, την Κέιτ Μάρα, αδερφή της Ρούνεϊ Μάρα (για την οποία έχουμε ξαναμιλήσει). Γενικά η λογική λέει πως η οικογένεια των Μάραs στα μεγάλα γλέντια που κάνουν θα πρέπει να φυλάνε κάπου μια θέση για τον Ντέιβιντ Φίντσερ.

(Τον ζηλεύουμε.)

Το Netflix

54

Βοηθάει που είναι καλή η σειρά, γιατί κουβαλάει μια μεγάλη ευθύνη, να αλλάξει για πάντα τα δεδομένα στον τομέα της παράδοσης original τηλεοπτικού περιεχομένου. Κανένα άγχος παιδιά!

Το Netflix είναι ουσιαστικά το απόλυτο σύγχρονο βιντεάδικο, αλλά ακόμα πιο βολικό. Πληρώνεις μια μηνιαία συνδρομή κι έχεις ό,τι streaming θες από μια αχανή συλλογή ταινιών και σειρών. Και τώρα, αποφάσισε να μπει γερά στο παιχνίδι του πρωτότυπου περιεχομένου. Είχε ήδη προβάλει μια δική του σειρά πέρσι, αλλά το μεγάλο στοίχημα είναι αυτό: Μια παραγωγή με βαρύτητα, με μεγάλα ονόματα, με ποιότητα, με μπάτζετ $100 εκατομμυρίων παρακαλώ πολύ.

Τι έκανε το Netflix με το “House of Cards” λοιπόν; Το έβγαλε όλο online, τη μέρα της πρεμιέρας του. 13 επεισόδια. Όλα διαθέσιμα. Ταυτόχρονα. Μια κι έξω.

Φαντάζεσαι στο βιντεάδικο που πήγαινες και νοίκιαζες DVD, ξαφνικά στα ράφια μια μέρα να έβλεπες ένα ολόκληρο τμήμα να καταλαμβάνεται από DVD των επεισοδίων μιας σειράς που είχαν γυρίσει εκεί στις αποθήκες του μαγαζιού; Πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος.

Μια κι έξω

55

Το Netflix στοιχηματίζει πολύ σε αυτή τη μέθοδο παράδοσης, καθώς το ίδιο πλάνο έχει και για τις επόμενες δύο σειρές της: Το θρίλερ “Hemlock Grove” του Ιλάι Ροθ και τη νέα σεζόν του “Arrested Development” που επιστρέφει αυτή την άνοιξη, 7 χρόνια αφού κόπηκε από το FOX.

(Για το “Arrested” μάλιστα, οι δυνατότητες του format παράδοσης θα χρησιμοποιηθούν στο έπακρο: Τα επεισόδια θα σχηματίζουν μια ευρύτερη αφήγηση, και θα μπορείς να τα δεις με όποια σειρά θες. Δε θα είναι μια ευθεία διακεκομμένη γραμμή, όπως όλες οι σειρές, αλλά περισσότερο ένα ψηφιδωτό.)

Από την πλευρά τους, βγάζει νόημα: Γιατί να προσκολληθεί σε μια μέθοδο που σύντομα θα είναι απαρχαιωμένη, που βασίζεται στη λογική του τηλεοπτικού δικτύου, με ένα επεισόδιο τη βδομάδα; Το Netflix δεν είναι κανάλι, είναι όπως είπαμε, μια μετεξέλιξη βιντεάδικου. Δε το ενδιαφέρει πότε θα δεις κάτι, με τι ρυθμό, τι τρόπο κλπ. Εμείς τα έχουμε στα ράφια, σου λέει. Εσύ νοίκιασέ τα, κάνε ό,τι θες, σα να σου λέει.

Ήδη μαίνονται τα ντιμπέιτ για τον τρόπο παρακολούθησης. “Γιατί να τα δει κάποιος όλα με τη μία;”, αναρωτιέται ένας αμερικάνος κριτικός. “Γιατί όχι;”, απαντά ένας θεατής.

Οι συνέπειες

56

Θα πάρει πολύ καιρό μέχρι να δούμε τα αποτελέσματα που θα φέρει αυτή η κίνηση. Όμως σκέψου: Ζούμε σε μια εποχή όπου όλο και περισσότερο, η τηλεόραση είναι θέμα εντελώς προσωπικού προγραμματισμού. Στην Αμερική έχουν τα tivo και τα DVR και τα hulu κι όλα αυτά. Στις υπόλοιπες χώρες οι αμερικάνικες σειρές έκαναν πάταγο με την άνοδο του DVD και φυσικά των γρήγορων συνδέσεων.

Σε κάθε περίπτωση, πουθενά δεν μοιάζει πλέον κυρίαρχο το μοντέλο “κάθομαι συγκεκριμένη μέρα και συγκεκριμένη ώρα που κάποιος άλλος καθόρισε για μένα και βλέπω ένα επεισόδιο 40 λεπτών”. Αλλά το “όποτε έχω όρεξη και χρόνο κάθομαι και βλέπω όσα επεισόδια θέλω, με ό,τι τρόπο θέλω.”

Εκεί πατάει το Netflix, και προσφέροντας τόσο ποιοτικό περιεχόμενο, με τρόπο που εξυπηρετεί ακριβώς αυτή τη δεύτερη τάση, επιχειρεί όχι απλά να μπει δυνατά στο παιχνίδι του HBO και του Showtime, αλλά να τινάξει αυτό το παιχνίδι στον αέρα, να του αλλάξει τους κανόνες. Και όσο το κοινό βλέπει να γίνεται όλο και περισσότερο κυρίαρχο στο σχηματισμό του entertainment του, τόσο η βιομηχανία κοιτάζει το πείραμα του Netflix με ενδιαφέρον, αγωνία, ίσως και λίγο φόβο. Αν πετύχει, μπορεί κανείς να εγγυηθεί πως τα κανάλια όπως τα ξέρουμε θα επιβιώσουν τα επόμενα 15-20 χρόνια;

Ούτε ο Φρανκ Άντεργουντ δε θα τα σχεδίαζε τόσο καλά.

ΠΗΓΗ:

oneman.gr

Ο διαστημικός κόσμος του Τομ Κρουζ


Λες να φταίει η σαϊεντολογία; Το θέμα είναι ότι ο Τομ Κρουζ έχει κολλήσει τα τελευταία χρόνια με τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Όμως το «Oblivion» ίσως είναι η καλύτερή του.

Τον έχουμε δει ως μπάτσο του μέλλοντος στο «Minority Report», ως ρέμπελο πατέρα στο «War of the Worlds» και τώρα έρχεται ακόμα μια ταινία φαντασίας όπου θα βρεθεί αντιμέτωπος με διαστημικούς κακούς. Ο λόγος για τον Τομ Κρουζ, που ίσως επηρεασμένος και από τη σαϊεντολογία, μας μεταφέρει στο μέλλον και σε μια ψιλοδιαλυμένη  Γη, μέσα από το φιλμ «Oblivion».

Η διαφορά αυτής της ταινίας με τις προηγούμενες; Ότι μοιάζει πολύ καλύτερη, τουλάχιστον αν κρίνουμε από το trailer που κυκλοφόρησε. Δίπλα του ο 50χρονος σταρ θα έχει το πρώην Bond-girl Όλγα Κιριλένκο και τον Μόργκαν Φρίμαν.

Δείτε το video…

ΠΗΓΗ: pkool.gr

 

Κούρσα για τρεις τα Οσκαρ —- ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΑ


Η οσκαρική κούρσα ξεκίνησε επισήμως την πρώτη βδομάδα του Δεκεμβρίου με δύο ενώσεις Αμερικανών κριτικών να δημοσιεύουν τα βραβεία τους αναδεικνύοντας πρώιμα ένα φαβορί: το «Zero dark thirty» της Κάθριν Μπίγκελοου.

Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις ντύνεται «Lincoln» στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Τόσο οι Κριτικοί Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης όσο και το National Board of Review, η πιο παλιά ένωση κινηματογραφικών κριτικών, ακαδημαϊκών και σπουδαστών, συμφωνούν πως η καλύτερη ταινία της χρονιάς είναι αυτή που ασχολείται με το κυνήγι του νούμερο ένα εχθρού των ΗΠΑ, του Οσάμα Μπιν Λάντεν, και δίνουν στη δημιουργό της και το βραβείο της σκηνοθεσίας.

Τρία χρόνια μετά τα Οσκαρ σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας που πήρε για την πολεμική περιπέτεια «The hurt locker», η 61χρονη Μπίγκελοου δεν αποκλείεται να καταφέρει έναν ακόμη επαγγελματικό άθλο: να γίνει η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτης που θα έχει προταθεί και θα έχει πάρει 2 Οσκαρ σκηνοθεσίας. Εν αναμονή της ανακοίνωσης των οσκαρικών υποψηφιοτήτων σε έναν μήνα, στις 10 Ιανουαρίου, το «Zero dark thirty» έχει υψώσει ανάστημα σε σχέση με τις υπόλοιπες παραγωγές. Βασικός παράγοντας στη διαγραφόμενη επιτυχία του; Η σημασία του θέματος για όλους τους Αμερικανούς.

Σίγουρη θέση

Οι ήρωες της Κάθριν Μπίγκελοου αναζητούν τα ίχνη του Οσάμα Μπιν Λάντεν στο «Zero dark thirty»

Την αίγλη της «εθνικής», αλλά και «παγκόσμιας» υπόθεσης έχει και το ιστορικο-πολιτικό δράμα «Lincoln» του Στίβεν Σπίλμπεργκ που ξεχώρισαν οι Κριτικοί της Νέας Υόρκης (βραβεία α’ ανδρικού και β’ γυναικείου ρόλου για τους Ντάνιελ Ντέι Λιούις και Σάλι Φιλντ, αντίστοιχα, καθώς και σεναρίου για τον Τόνι Κούσνερ), αλλά σνόμπαρε στις δικές του βραβεύσεις το National Board Of Review. Εμπορικό σουξέ, το φιλμ που εντρυφά στους τελευταίους μήνες της ζωής του Αβραάμ Λίνκολν, έχει μία σίγουρη θέση στην τελική λίστα των υποψήφιων για Οσκαρ καλύτερης ταινίας, παραγωγών, μαζί με το λατρεμένο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού «Argo» του Μπεν Αφλεκ, που πραγματεύεται μία ακόμη αληθινή ιστορία επιτυχημένης στρατηγικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Μέχρι στιγμής, συνυπολογίζοντας τα φεστιβαλικά βραβεία, τη βαρύτητα των μεγάλων παραγωγών συν την απρόβλεπτη δυναμική των ανεξάρτητων (διακρίσεις στα Gotham Awards και στις υποψηφιότητες των Independent Spirit Awards), προβάδισμα για να συμπληρώσουν τη λίστα των διεκδικητών έχουν ταινίες σαν το βραβευμένο στη Βενετία «The master» του Πολ Τόμας Αντερσον, το προωθημένο για Οσκαρ από το ξεκίνημα των γυρισμάτων του μιούζικαλ «Οι άθλιοι» του Τομ Χούπερ, το φιλόδοξο «Η ζωή του Πι» του αγαπημένου της Ακαδημίας Ανγκ Λι και από εκεί και πέρα: το τιμημένο στο Σάντανς δράμα του Μπεν Ζάιτλιν «Τα μυθικά πλάσματα του νότου», το ραγδαία ανερχόμενο φιλμ «Ο έρωτας του φεγγαριού» του Γουές Αντερσον, καθώς και η δραματική κομεντί «Silver linings playbook» του Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ.

Ράσελ Κρόου και Χιου Τζάκμαν συναντιούνται στους «Αθλιους» του Τομ Χούπερ

Η προσωπική μας θέση είναι ότι τα «βαριά πυροβολικά», όπως οι «Αθλιοι», το «Lincoln» και το «Zero dark thirty», θα συγκεντρώσουν τις πολλές υποψηφιότητες με τους σκηνοθέτες τους, Τομ Χούπερ, Στίβεν Σπίλμπεργκ και Κάθριν Μπίγκελοου, αντίστοιχα, να είναι οι σοβαροί διεκδικητές του Οσκαρ σκηνοθεσίας.

Ταραντίνο και καρτούν
Ο αριθμός των ταινιών στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας η οποία χωράει από 5 έως 10 φιλμ, εξαρτάται από το πώς θα ψηφίσουν τα μέλη της Ακαδημίας.

Από εκεί και πέρα, στη… γωνία για διακρίσεις περιμένει και ο Κουέντιν Ταραντίνο με το νέο του φιλμ «Django unchained», η φανταχτερή «Αννα Καρένινα» του Τζο Ράιτ, ενώ ο πολυβραβευμένος Μίκαελ Χάνεκε με την αριστουργηματική «Αγάπη» έχει το Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας στο τσεπάκι του αλλά και αρκετές πιθανές υποψηφιότητες σε άλλες κατηγορίες.

Στα κινούμενα σχέδια, οι μέχρι τώρα διακρίσεις των «Frankenweenie» και «Ραλφ: Η επόμενη πίστα» πιστοποιούν ότι το Οσκαρ κινουμένων σχεδίων θα πάει φέτος σε ένα από τα δύο καρτούν της Ντίσνεϊ.

  • ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ «ΣΦΑΙΡΕΣ»

Η κούρσα των Οσκαρ φουντώνει την επόμενη βδομάδα με τις ανακοινώσεις των υποψηφιοτήτων των Critics Choice Awards, του Σωματείου των Ηθοποιών (SAG) και των Χρυσών Σφαιρών.

ΑΝΤΑ ΔΑΛΙΑΚA

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

Movies…: «The Master»


Με τη λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο βετεράνος του Πολεμικού Ναυτικού Freddie Quel (Joaquin Phoenix) δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στoν αμερικάνικο τρόπο ζωής της δεκαετίας του ’50. Νιώθει ότι δεν ταιριάζει πουθενά και κάθε του απόπειρα για επαγγελματική αποκατάσταση τερματίζεται βίαια, αφού η εξάρτησή του από το αλκοόλ και η αντικοινωνική του συμπεριφορά του προξενούν συνεχώς προβλήματα. Σε μια από τις νυχτερινές του περιπλανήσεις καταλήγει λαθρεπιβάτης στο σκάφος του αινιγματικού Lancaster Dodd (Phillip Seymour Hoffman), ιδρυτή της φιλοσοφικής-θρησκευτικής αίρεσης «The Cause». Σύντομα ο Quel γίνεται ο προστατευόμενος του και αρχίζει να νιώθει ότι έχει βρει ένα σκοπό στη ζωή του και κάποιον ο οποίος θα τον καθοδηγήσει. Δεν έχει όμως την ψυχική και πνευματική ικανότητα να καταλάβει τις «διδαχές» του κινήματος και εθελοτυφλεί μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα ότι ο Dodd δεν είναι τίποτε άλλο από ένας χαρισματικός τσαρλατάνος, ένας ψευτοδιανοούμενος που καθοδόν εφευρίσκει τις αρχές της αίρεσης ανάλογα με τι τον εξυπηρετεί κάθε φορά. Οι δυο τους συνδέονται με μια περίεργη σχέση που περνάει απ’ όλα τα στάδια: θαυμασμό, εξάρτηση, αποπλάνηση, αμφισβήτηση, προδοσία, επανασύνδεση και θυμίζει όχι τόσο σχέση πατέρα-γιού ή δασκάλου-μαθητή αλλά θηριοδαμαστή με αδάμαστο ζώο.

Το «The Master» δεν αποτελεί την ταινία κόλαφο για τη Σαϊεντολογία που όλοι περίμεναν. Ο ομώνυμος κεντρικός χαρακτήρας είναι σαφώς βασισμένος στον ηγέτη της Ron Hubbard, αλλά ο Paul Thomas Anderson δεν επιχειρεί να χτυπήσει ή να διακωμωδήσει την αίρεση. Προσπαθεί απλώς να μας δείξει σε τι σημείο μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος απελπισμένος προκειμένου να βρει ψυχική ισορροπία και λύτρωση. Τι είναι διατεθειμένος να κάνει για να πειστεί ότι υπάρχει κάποιος άλλος άνθρωπος ικανός να του δώσει απαντήσεις για τη δική του ζωή. Με αρωγούς το διευθυντή φωτογραφίας Mihai Malaimare Jr. και το συνθέτη Jonny Greenwood, ο Anderson επιδεικνύει για ακόμα μια φορά την άρτια κινηματογραφική τεχνική του και την εξαιρετική του ικανότητα να συνθέτει εντυπωσιακά πλάνα και κάδρα.

Εκμεταλλευόμενος τις αρετές του 70mm και χρησιμοποιώντας μια ιδιαίτερη χρωματική παλέτα, καταφέρνει να δημιουργήσει μια εξαιρετικά υποβλητική ατμόσφαιρα απόλυτα πειστική για την Αμερική της δεκαετίας του ’50. Και φυσικά αξιοποιεί στο έπακρο το ταλαντούχο cast του. Ο Joaquin Phoenix επιτυγχάνει μια θαυμαστή ερμηνεία, αναμφισβήτητα την καλύτερη της καριέρας του και πιθανότατα και της χρονιάς. O Quel του είναι ένα πλάσμα απρόβλεπτο, ωθείται αποκλειστικά και μόνο από τα ζωώδη ένστικτά του και βρίσκεται συνεχώς στο χείλος του νευρικού κλονισμού και της ψυχολογικής κατάρρευσης. Στον αντίποδα ο Phillip Seymour Hoffman δημιουργεί ένα χαρισματικό χαρακτήρα γεμάτο αυτοπεποίθηση που καταφέρνει να πείσει τους γύρω του για την αυθεντία του. Πίσω από το προσωπείο του χαρισματικού ηγέτη καταφέρνει να κρύψει την ημιμάθειά του και την απελπισμένη του προσπάθεια να κρατήσει τα κεκτημένα. Δίπλα του η Amy Adams, ως η γυναίκα που πραγματικά κινεί τα νήματα, έχει ίσως τον πιο ενδιαφέροντα ρόλο που όμως δεν αναπτύσσεται όσο θα θέλαμε λόγω της περιορισμένης παρουσίας της στην ταινία.

Παρ’ όλες όμως τις αρετές του, το «Τhe Master» είναι μια ταινία που μπορεί κανείς εύκολα να θαυμάσει και να εκτιμήσει αλλά όχι να αγαπήσει. Ο θεατής αδυνατεί να ταυτιστεί με τους ήρωες, καθώς είναι δύσκολο να τους κατανοήσει. Οι χαρακτήρες δεν αποκαλύπτονται ποτέ πλήρως, δεν έχουν κάποια εμφανή εξέλιξη και φαίνονται ανολοκλήρωτοι, όπως άλλωστε και η ίδια η πλοκή της ταινίας. Το διφορούμενο φινάλε δε λύνει τα ερωτηματικά σχετικά με το ποιο ήταν το αρχικό όραμα του σκηνοθέτη. Όπως ο «Master» εφευρίσκει τις αρχές της αίρεσης στην πορεία, έτσι και ο Anderson δίνει την εντύπωση ότι δεν είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή απόλυτα τι ήθελε να πει. Αποτέλεσμα αυτής της ασάφειας είναι να προσπαθούν οι απανταχού σινεφίλ να γεμίσουν το κενό του «τι θέλει να πει ο ποιητής» (γιατί ο Anderson είναι αναμφίβολα ποιητής της κινηματογραφικής εικόνας).

Όμως το ερώτημα είναι κατά πόσο οι προσπάθειες αυτές είναι αποτέλεσμα της ανάγκης τους να προσδώσουν σε μια πολυαναμενόμενη αλλά τελικά άνιση ταινία τον χαρακτηρισμό «αριστούργημα» και για το αν ανάλογες προσπάθειες ερμηνείας των προθέσεων του σκηνοθέτη θα γίνονταν και σε περιπτώσεις δημιουργών με λιγότερες περγαμηνές από τον Anderson. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι για να απαντήσει κάποιος με σιγουριά τα παραπάνω ερωτήματα δεν αρκεί να δει την ταινία μια φορά, καθώς το «The Master» είναι μια απαιτητική, αινιγματική ταινία που ενδέχεται να χρειάζεται και μια δεύτερη επίσκεψη στις κινηματογραφικές αίθουσες για να ξεδιπλώσει πλήρως τις αρετές της.

ΠΗΓΗ: cinemanews.gr

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ» Amy Adams
» Joaquin Phoenix  bio
» Philip Seymour Hoffman  bio
» Jesse Plemons
» Laura Dern  bio
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ» Paul Thomas AndersonΔΙΑΡΚΕΙΑ» 137 λεπτά

ΠΡΕΜΙΕΡΑ» 06-12-12

ΔΙΑΝΟΜΗ» OdeonLINKS» Επίσημο Site

» Imdb

ΚΡΙΤΙΚΗ» Μανώλης ΔούνιαςΒΑΘΜΟΣ

“Argo”: Ο Μπεν Άφλεκ και μια από τις ταινίες της χρονιάς


Του Θοδωρή Δημητρόπουλου
Μερικές σκέψεις με αφορμή το κατασκοπικό θρίλερ του Μπεν Άφλεκ που θα πρωταγωνιστήσει το φετινό χειμώνα, φτάνοντας από το «Gigli» μέχρι τα Όσκαρ.

Πριν λίγες μέρες δόθηκαν τα πρώτα βραβεία από ένωση κριτικών στην Αμερική, κάτι που σημαίνει ένα πράγμα: Είμαστε στην τελική ευθεία για τα Όσκαρ. Τις προάλλες μιλήσαμε γενικά για το τι μπορούμε να περιμένουμε λίγο ως πολύ από την φετινή κούρσα, αλλά μιας και το «Argo» εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης, παίρνουμε την αφορμή να μιλήσουμε λίγο για αυτό, και γιατί ο Μπεν Άφλεκ είναι μια φοβερή περίπτωση που γίνεται πιο ιδιάζουσα με κάθε νέα ταινία που γυρίζει.

Αυτά είναι μερικά πράγματα που αξίζει να έχεις υπόψη σου περιμένοντας την κυκλοφορία του “Argo” στις αίθουσες.

Ο Μπεν Άφλεκ έκανε τη μεγαλύτερη ανατροπή

Είναι φοβερό το πόσο μοναδική είναι η περίπτωση του Μπεν Άφλεκ, ενός ηθοποιού/σεναριογράφου/σκηνοθέτη του οποίου η καριέρα θα ήταν φανταστικό θέμα για μια ταινία του Μπεν Άφλεκ. Για κάποιον ειδικά που στην κοινή συνείδηση καταγράφηκε ως περιορισμένος ηθοποιός σε μονίμως καθοδική πορεία, είναι κάπως απίστευτη η συνειδητοποίηση πως α) το Όσκαρ του το έχει κερδίσει ως σεναριογράφος και β) την καριέρα του την έχει χτίσει πλέον ως σκηνοθέτης.

Και καλός σκηνοθέτης κιόλας. Οι ταινίες του δεν είναι τρομερά πολυεπίπεδες ή απαιτητικές (αν και το φοβερό του ντεμπούτο “Gone Baby Gone” έφτασε πιο κοντά από το επίσης ωραιότατο “The Town”) αλλά διάολε, ο άνθρωπος ξέρει να φτιάχνει σκεπτόμενο, απόλυτα ικανοποιητικό, συναρπαστικό entertainment. Επιπλέον, με τη νέα του ταινία μπαίνει στο πεδίο του πολιτικού φιλμ, και μάλιστα σε μια περίοδο κρίσης στις διεθνείς σχέσεις με τη Μέση Ανατολή. Άρα, μια περιπέτεια για το τότε, λαμβάνει διαστάσεις σχολίου για το τώρα.

Ότι πριν μια δεκαετία αυτός ήταν ο ξύλινος ‘ηθοποιος’ που όλοι κοροϊδεύαμε στο “Gigli” και στο “Daredevil” κι επειδή τα είχε με τη Τζένιφερ Λόπεζ, μοιάζει σήμερα απίστευτο. Λες κι επρόκειτο για κάποιον άλλον Άφλεκ.  Τρεις σκηνοθεσίες μετά, το Rotten Tomatoes δίνει στο “Gone Baby Gone” ποσοστό αποδοχής 94%, στο “The Town” επίσης 94% και στο “Argo” ένα 95%, κάνοντάς το ασφαλές πια να ισχυριστούμε πως ο άνθρωπος βρήκε το κάλεσμά του.

Το “Argo” έχει τις περισσότερες “ωχ! ο Τάδε!” στιγμές οποιασδήποτε φετινής ταινίας

Δεν είναι κάτι καινούριο, πάντα μας άρεσε να σταμπάρουμε ηθοποιούς που έχουμε αγαπήσει από κάποιο ρόλο τους όταν περνάνε από κάποια άλλη ταινία. Αλλά με τους τηλεοπτικούς είναι κάπως αλλιώς, έτσι δεν είναι; Προφανώς λόγω του χρόνου που επενδύουμε σε κάθε τέτοια ‘σχέση’, είναι πάντα άλλη η χαρά όταν πετυχαίνεις κάποιον τηλεοπτικό σου ήρωα ακόμα και σε 18ο ρόλο σε κάποια ταινία.

Στο “Argo” δε θα έχει σταματημό αυτό το πράγμα. Θα δεις τον Γουώλτ Γουάιτ, τον κόουτς Τέιλορ, τον Τζίμι από το “O.C.”, τον μπαμπά της Σίτνεϊ Μπρίστοου από το “Alias”, τον Άντριου από τη “Buffy”, τον Ζέλικο Ιβάνεκ (αυτόν τον λέμε με το όνομά του γιατί έχει παίξει περίπου στο 106% των αμερικάνικων σειρών), την πράκτορα Όντρεϊ από το “Heroes” που μοιάζει με την Κλόι Σεβινί, η πρωταγωνίστρια της τελευταίας σεζόν “Scrubs” που δεν έβλεπε κανείς, μέχρι και ο Smoke Monster από το “Lost”.

Σοβαρά, κάθε 5 λεπτά θα είσαι “α! α! α!!”.

Είναι μια αληθινή ιστορία για μια ψεύτικη ταινία

Το “Argo” είναι μάλλον η διασημότερη από τις αρκετές ταινίες που έχουν βασιστεί σε άρθρα του περιοδικού Wired. Το συγκεκριμένο, από τον Απρίλιο του 2007, αφηγείται την απίθανη ιστορία για το πώς η CIA και το Χόλιγουντ έπαιξαν το ρόλο τους σε μια επιχείρηση διάσωσης 6 Αμερικανών διπλωματών από την Τεχεράνη, την περίοδο της κρίσης του 1980.

 

Το σχέδιο περιλάμβανε τη δημιουργία μιας ταινίας που δεν θα γυριζόταν ποτέ. Υπάρχουν σημεία που πραγματικά δεν πιστεύεις τα πράγματα που συμβαίνουν και συζητιούνται ακόμα και μες στο Λευκό Οίκο εν μέσω κρίσης με ομήρους. Το άρθρο του Wired είναι άψογο, αλλά μιας και η ιστορία δεν είναι ακριβώς και Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι λεπτομέρειές της δεν είναι πολύ γνωστές. Διαβάζεις λοιπόν το άρθρο με δική σου ευθύνη.

Έχει την ατάκα της χρονιάς

“Argo, fuck yourself.”

Ίσως ακόμα κι επιπέδου της “milkshake” ατάκας του “There Will Be Blood”. Επικό catch-phrase, και μπορούμε ήδη να φανταστούμε τον ιδρώτα να κυλά στο μέτωπο του λογοκριτή του NBC στη διάρκεια της απονομής των Χρυσών Σφαιρών (όπου ως γνωστόν οι σταρς πίνουν και κανά κρασάκι παραπάνω), γιατί έτσι και πάρει τίποτα το “Argo” η απόδοση δίνει 1.05 για να παίξει αυτή η ατάκα.

Θα είναι η φετινή “ταινία που είδε ο κόσμος” στα Όσκαρ

Βασικά φέτος θα έχει 2-3 τέτοιες ταινίες, σε αντίθεση με άλλες χρονιές όπου τους βασικούς νικητές έχουν δει στο σινεμά 17 μπλόγκερς και 3 ατζέντηδες απαντώντας μέιλ στο κινητό τους, αλλά το “Argo” θα είναι μάλλον το κατεξοχήν τέτοιο φιλμ. Καθαρόαιμο caper φιλμ, κατασκοπικό θρίλερ με τα όλα του, με αναγνωρίσιμους σταρ, σαφές στόρι και αγωνιώδη πλοκή, το “Argo” είνααι το σπάνιο crowd-pleaser που η Ακαδημία δε θα έχει κανένα πρόβλημα να βάλει στο πάρτι της.

Οι κριτικοί της Νέας Υόρκης (το πρώτο προ-Οσκαρικό γκρουπ που έδωσε βραβεία) του έδωσαν τη 2η θέση στην ψηφοφορία για την Καλύτερη Ταινία (το βραβείο πήγε στο “Zero Dark Thirty” της Κάθριν Μπίγκελοου) και γενικώς παραμένει ψηλά στις οσκαρικές εκτιμήσεις. Αν μη τι άλλο, Ταινία, Σκηνοθεσία και Β’ Ανδρικός (για τον Άλαν Άρκιν) είναι ψιλοσιγουράκια. Ακόμα κι αν φύγει με άδεια χέρια, το στάτους του Άφλεκ ως πιθανά Οσκαρικού σκηνοθέτη καλού κινηματογραφικού entertainment (και μάλιστα με μια πολιτική περιπέτεια που τραβά παραλλήλους με το σήμερα) όχι απλά αρκεί για να κάνει το “Argo” μια από τις ταινίες του χειμώνα, αλλά και στον Άφλεκ επισήμως έναν σκηνοθέτη αλάνθαστο.

*Το “Argo” βγαίνει στις αίθουσες στις 10 Ιανουαρίου

ΠΗΓΗ:oneman.gr

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΗ: Την ταινία την έχουμε ήδη δει. Ας είναι καλά το διαδίκτυο. Είναι καλή. Συνίσταται και με την χάσετε.

Independent Spirit Awards 2013: Οι υποψηφιότητες!


Μόλις ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα φετινά βραβεία που στηρίζουν το ανεξάρτητο αμερικανικό (κι όχι μόνο) σινεμά. Προβάδισμα για «Silver Linings Playbook», «Moonrise Kingdom» και «Beasts of the Southern Wild».

Μόλις χθες δόθηκαν τα Gotham Awards 2012 (τα ανεξάρτητα βραβεία της νεοϋορκέζικης βάσης) και σήμερα ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες των Independent Spirit Awards. Τα «indie awards» απονέμονται μία μέρα πριν από τα Οσκαρ, συμβολικά, καθώς προσπαθούν να κρατούν ακόμα τα προσχήματα: αξιομνημόνευτο σινεμά δεν είναι μόνο το χολιγουντιανό σινεμά.

Οι υποψηφιότητες για τα βραβεία του 2013 βρίσκουν τις ταινίες του Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ («Silver Linings Playbook») και Γουές Αντερσον («Moonrise Kingdom») να διεκδικούν τα περισσότερα βραβεία (και οι δύο κέρδισαν θέσεις στις πεντάδες καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου αλλά και στους ρόλους), χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ταινίες με 2 ή 3 υποψηφιότητες δεν μπορούν να κάνουν ζημιά (π.χ. οι φετινοί ρόλοι, τόσο στις γυναίκες, όσο και στους άντρες είναι άλυτος γρίφος).

Ακολουθούν τα («Beasts of Southern Wild»). του Μπεν Ζάιτλιν και «Keep the Lights On» του Αϊρα Σακς (υποψήφιο για 4 βραβεία – ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και Α’ ανδρικού ρόλου).

Μεγάλη επιτυχία η διπλή υποψηφιότητα του Μάθιου ΜακΚόνεχι (Α’ ανδρικού ρόλου για το «Killer Joe» και Β’ ανδρικού για το «Magic Mike»).

Προσωπικό αγαπημένο: η αναγνώριση του Μπρους Γουίλις και η υποψηφιότητά του στην κατηγορία Β’ ανδρικού για το «Moonrise Kingdom».

Η τελετή απονομής των Independent Spirit Awards θα πραγματοποιηθεί στις 23 Φεβρουαρίου του 2013.

Διαβάστε τις υποψηφιότητες αναλυτικά:

Καλύτερης Ταινίας

  • Beasts of the Southern Wild
  • Bernie
  • Keep the Lights On
  • Moonrise Kingdom
  • Silver Linings Playbook

Σκηνοθεσίας

  • Γουές Αντερσον – Moonrise Kingdom
  • Τζούλια Λόκτεβ – The Loneliest Planet
  • Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ – Silver Linings Playbook
  • Αϊρα Σακς – Keep the Lights On
  • Μπεν Ζάιτλιν – Beasts of the Southern Wild

Σεναρίου

  • Γουές Αντερσον και Ρόμαν Κόπολα – Moonrise Kingdom
  • Ζόι Καζάν – Ruby Sparks
  • Μάρτιν ΜακΝτόνα – Επτά Ψυχοπαθείς
  • Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ – Silver Linings Playbook
  • Αϊρα Σακς – Keep the Lights On

Φωτογραφίας

  • Γιόνι Μπρουκ – Valley of Saints
  • Λολ Κρόουλι – Here
  • Μπεν Ρίτσαρντσον – Beasts of the Southern Wild
  • Ρόμαν Βασιάνοφ – End of Watch
  • Ρόμπερτ Γιόμαν – Moonrise Kingdom

Α’ Γυναικείου Ρόλου

  • Λίντα Καρντελίνι – Return
  • Εμαγιάτζι Καρινάλντι – Middle of Nowhere
  • Τζέινιφερ Λόρενς– Silver Linings Playbook
  • Κουαβεζανέι Γουόλις – Beasts of the Southern Wild
  • Μέρι Ελίζαμπεθ Γίνστεντ– Smashed

Α’ Ανδρικού Ρόλου

  • Τζακ Μπλακ – Bernie
  • Μπράντλεϊ Κούπερ – Silver Linings Playbook
  • Τζον Χοκς – The Sessions
  • Θορ Λιντχαρντ – Keep the Lights On
  • Μάθιου ΜακΚόνεχι – Killer Joe
  • Γουέντελ Πιρς– Four

Β’ Γυναικείου Ρόλου

  • Ρόζμαρι Ντεβίτ – Your Sister’s Sister
  • Αν Ντάουντ – Compliance
  • Ελεν Χαντ – The Sessions
  • Μπριτ Μάρλινγκ – Sound of My Voice
  • Λορέιν Τουσέντ – Middle of Nowhere

Β’ Ανδρικού Ρόλου

  • Μάθιου ΜακΚόνεχι– Magic Mike
  • Ντέιβιντ Ογέλοου – Middle of Nowhere
  • Μάικλ Πένια – End of Watch
  • Σαμ Ρόκγουελ – Επτά Ψυχοπαθείς
  • Μπρους Γουίλις – Moonrise Kingdom

Καλύτερο Κινηματογραφικό Ντεμπούτο

  • Fill the Void
  • Gimme the Loot
  • Safety Not Guaranteed
  • Sound of My Voice
  • The Perks of Being a Wallflower

Καλύτερο Σεναριακό Ντεμπούτο

  • Ράμα Μπέρσταϊν – Fill the Void
  • Ντέρεκ Κόνελι – Safety Not Guaranteed
  • Κρίστοφερ Φορντ– Robot & Frank
  • Ρασίντα Τζόουνς & Γουίλ ΜακΚόρμακ – Celeste and Jesse Forever
  • Τζόαναθαν Λισέκι– Gayby

Βραβείο Τζον Κασαβέτις για ταινίες που γυρίστηκαν με λιγότερο από 500.000 δολάρια

  • Breakfast with Curtis
  • Middle of Nowhere
  • Mosquita y Mari
  • Starlet
  • The Color Wheel

Ντοκιμαντέρ

  • How to Survive a Plague
  • Mariana Abramovic: The Artist Is Present
  • The Central Park Five
  • The Waiting Room

Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας

  • Amour – France
  • Κάποτε στην Ανατολία (Τουρκία)
  • Σώμα με Σώμα) (Γαλλία/Βέλγιο)
  • Sister (Ελβετία)
  • War Witch (Κονγκό)

Τιμητικό βραβείο Ρόμπερτ Αλτμαν για το σύνολο των ηθοποιών μίας ταινίας: Starlet

ΠΗΓΗ: flix.gr

1,2 εκατ. δολάρια αρχική τιμή για το πιάνο της «Καζαμπλάνκα»


«Παίξ’το Σαμ» λέει ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στον πιανίστα του μπαρ στην περίφημη ταινία «Καζαμπλάνκα». Το θρυλικό πιάνο δημοπρατείται από τον οίκο Sotheby’s στις 14 Δεκεμβρίου.

Η είδηση έχει κάνει το γύρο του κόσμου προκαλώντας μεγαλύτερο ενθουσιασμό απ’ ότι για πολλά έργα τέχνης κορυφαίων καλλιτεχνών. Το πιάνο στο οποίο ο Σαμ έπαιζε το τραγούδι «As Times Goes By», ανήκε σε Ιάπωνα συλλέκτη, ο οποίος το απέκτησε τον 1988 έναντι 154.000 δολαρίων από δημοπρασία του Sotheby’s. Tώρα είναι η ώρα να κερδίσει τα μέγιστα από αυτή την εκκεντρική επένδυσή του αφού συμπληρώνονται 70 χρόνια από την εμβληματική ταινία.

Αυτή τη φορά, η τιμή του θρυλικού μουσικού οργάνου αναμένεται να πιάσει τουλάχιστον 1,2 εκατ. δολάρια.

Η ταινία «Καζαμπλάνκα», όπου πρωταγωνιστούν ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ και η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, θεωρείται ένα από τα ωραιότερα ρομαντικά δράματα όλων των εποχών. Βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες της Νέας Υόρκης τον Νοέμβριο του 1942 και απέσπασε 3 Όσκαρ, αυτά της Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Σεναρίου.

Πηγή: iefimerida.gr

 

«Έφυγε» ο θρυλικός Τζέι Αρ της τηλεοπτικής σειράς Ντάλας


Ο Λάρι Χάγκμαν, ο θρυλικός Τζέι Αρ Γιούιν της αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς «Ντάλας», πέθανε χθες σε ηλικία 81 ετών ύστερα από μακρά μάχη με τον καρκίνο, σύμφωνα με την εφημερίδα Dallas Morningk News, η οποία επικαλέσθηκε την οικογένειά του.

Ο Χάγκμαν πέθανε σε νοσοκομείο του Ντάλας. ‘Επασχε από κίρρωση του ήπατος από τη δεκαετία του 1990 ύστερα από χρόνια εξάρτησης από το αλκοόλ.

Μητέρα του Χάγκμαν ήταν η ηθοποιός Μέρι Μάρτιν. Ο ίδιος έγινε σταρ το 1965 στη σειρά «Η Τζίνι και το Τζίνι» υποδυόμενος το σμηναγό Τόνι Νέλσον, έναν αστροναύτη που ανακαλύπτει ένα όμορφο τζίνι μέσα σε ένα μπουκάλι.

Η θρυλική σαπουνόπερα «Ντάλας» που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1978 και ολοκληρώθηκε το 1991 και η οποία έκανε τον Χάγκμαν σουπερστάρ επέστρεψε στις οθόνες. Προβάλλεται ήδη στο συνδρομητικό κανάλι ΤΝΤ και όχι στο CBS όπου σημείωσε τεράστια επιτυχία για 13 τηλεοπτικές σεζόν.

Πηγή:  iefimerida.gr

 

 

Σε δημοπρασία το «σήμα κατατεθέν» του Σαρλό


Το καπέλο και το μπαστούνι του Τσάρλι Τσάπλιν, τα πιο αναγνωρίσιμα αντικείμενα της εποχής των βουβών ταινιών του Χόλιγουντ, θα δημοπρατηθούν στο Λος Άντζελες, σήμερα Κυριακή, 18 Νοεμβρίου.

Τα δύο αυτά αντικείμενα διαμόρφωσαν τη φιγούρα του «μικρού αλήτη», του περιπλανώμενου ανέργου, που έκαναν διάσημο τον Τσάπλιν και τις ταινίες τους, όπως τα «Φώτα της Πόλης» και «Μοντέρνοι Καιροί».

Σύμφωνα με τον Οίκο Μπόναμς που διοργανώνει την δημοπρασία, αναμένεται να πουληθούν από 40.000 ως 60.000 δολάρια.

Το καπέλο και το μπαστούνι, ένα σετ από τα πολλά που χρησιμοποιούσε ο διάσημος καλλιτέχνης, προέρχονται από ιδιωτική συλλογή ανθρώπου που συνδέεται με την οικογένεια Τσάπλιν.

Ο χαρακτήρας του Σαρλό δημιουργήθηκε τυχαία μια βροχερή ημέρα στα Στούντιο Κιστόουν το 1914 και έζησε έως τους «Μοντέρνους Καιρούς» το 1936.

ΠΗΓΗ: tampouloukia.gr

Οι αλεξίσφαιρες ιδέες και οι επαναστάτες του καναπέ


Η μεγάλη οθόνη δημιουργεί τους επαναστάτες της μιας βραδιάς, με υπέροχους ήρωες όπως ο V. Η επανάσταση όμως θέλει πολλά παραπάνω από μία κινηματογραφική οθόνη.

Του Χρήστος Χατζηιωάννου

Tην ώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, εκατομμύρια social posts στο Facebook και το Twitter γράφουν “Remember, remember the 5th of November”. Το ποιοι το γράφουν είναι λίγο πολύ γνωστό. Το 10% (και πολύ λέω) είναι οι φανατικοί του V for Vendetta. Εκείνοι που κοιμούνται με το κόμικ στο προσκεφάλι τους. Που αγόρασαν την συλλεκτική μάσκα με το τελευταίο τεύχος. Που αγαπάνε τόσο πολύ την κουλτούρα του V, που στήθηκαν στην ουρά στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς για ένα αυτόγραφο του David Lloyd.

Ένα άλλο 10% είναι εκείνοι που βλέπεις στον δρόμο σε κάθε ευκαιρία. Και διαμαρτύρονται για τα μέτρα, το μνημόνιο, την καταπίεση, τον ρατσισμό, τον φασισμό και και και. Οι παραδοσιακοί επαναστάτες του δρόμου.

Το υπόλοιπο 80% είναι επαναστάτες του καναπέ. Σαν εμένα

Μια βραδιά κινηματογράφου στο Λονδίνο

Το V for Vendetta ήταν η πρώτη ταινία που αξιώθηκα να δω σε κινηματογράφο στο Λονδίνο. Παρέα με δύο Αμερικανούς, μία Πακιστανή, μία Γερμανίδα και έναν Γάλλο. Ο καθείς με τα δικά του βιώματα, τις δικές τους πατριωτικές αξίες και τα δικά του επαναστατικά απωθημένα.

Βγαίνοντας από τον κινηματογράφο, αντλώντας έπαρση από τα λόγια του V στην Natalie Portman προς το τέλος της ταινίας, κάθε ένας ξεχωριστά βρήκε το θάρρος να μιλήσει για την δική του επανάσταση. Εκείνη που δεν έκανε ποτέ αλλά θα όφειλε να ξεκινήσει. Για την καταπίεση στην χώρα του, για τον κόσμο που βγαίνει ή δεν βγαίνει στους δρόμους. Για μία αλεξίσφαιρη ιδέα που θα ήθελε να ξυπνήσει και τους δικούς του συμπολίτες.

Την άλλη ημέρα το πρωί πήγα μια βόλτα στον Τάμεση απέναντι από το Βρετανικό Κοινοβούλιο. Ξέρεις, εκείνο που γινόταν κομμάτια, τόσους αιώνες μετά την απόπειρα του Guy Fawkes, έστω και στην μεγάλη οθόνη ενός σινεμά υπό τους υπέροχους ήχους του Τσαικόφσκι.

Μπορεί δίπλα μου να στέκονταν κι άλλοι άνθρωποι που είχαν δει την ταινία. Και να κοίταζαν κι εκείνοι το Κοινοβούλιο ως ένα σύμβολο εξουσίας το οποίο για χάρη της αφήγησης είχε διαλυθεί κινηματογραφικά. Ένα ερέθισμα για μία επανάσταση. Κανονική επανάσταση.

Οι αλεξίσφαιρες ιδέες

Η κουλτούρα μας καλλιεργεί σύμβολα. Πρότυπα ανδρών και γυναικών για τον καθέναν μας να μαγευτεί, να διαφωνήσει, να αγαπήσει και να ακολουθήσει. Καλλιεργεί πεποιθήσεις, χτίζει την κοινή γνώμη και παρασύρει ανθρώπους σε όνειρα, σπανίως σε πράξη.

Τα ιδεώδη των ταινιών σπάνια μεταφέρονται στην καθημερινότητα. Πόσες και πόσες ταινίες δεν έχεις δει που αναφέρονται σε παγκόσμια ή εθνικά προβλήματα. Σε λαούς καταπιεσμένους, σε παιδιά που πεθαίνουν, σε αρρώστιες που σκοτώνουν.

Δεν ήθελες να κάνεις κάτι μετά το Hotel Rwanda; Να φωνάξεις μετά το ντοκιμαντέρ για το Γκουαντάναμο; Να σφιχταγκαλιάσεις δύο γορίλες μετά το Gorillas in the mist;

Ο κινηματογράφος καλλιεργεί καθημερινά ιδέες. Ιδέες που θα ήθελες να γράψεις σε ένα λάβαρο και να το κουνάς στους δρόμους. Ιδέες που θα ήθελες να χαράξεις με τατουάζ στο στήθος σου. Ιδέες που όπως είπε ο V στην ταινία είναι αλεξίσφαιρες. Επιβιώνουν κάθε καταστολής γιατί δεν βρίσκονται μέσα σε έναν τρωτό άνθρωπο αλλά σε ένα άτρωτο σύνολο.

Η επανάσταση είναι θέμα προσωπικό

Δεν πιστεύω πια στην επανάσταση του δρόμου και της πορείας. Τουλάχιστον όχι σε εκείνα τα κράτη που τα πέρασαν αυτά στα μέσα του 20ου αιώνα και τώρα οι πορείες είναι απλά κάτι που κόβει την κίνηση στο κέντρο της πόλης. Ούτε είμαι σε θέση (εδώ και τώρα) να αναλύσω ποια θα ήταν τα διέξοδα μιας επανάστασης στα πρότυπα της σημερινής εποχής.

Αυτό που ξέρω είναι ότι στην σημερινή εποχή η επανάσταση είναι πάνω από όλα προσωπική. Και όσο απεχθείς κι αν είναι οι ενέργειες των τρομοκρατών ανά τον κόσμο, αυτό αποδεικνύουν. Ότι ο κάθε πολίτης αυτού του κόσμου είναι ικανός να επαναστατήσει ενάντια στην καθεστηκυία τάξη. Οι μάσκες είναι πολλές.

Όπως και η πολιτική είναι πράξη προσωπική, από τις καθημερινές επιλογές στο σπίτι μέχρι την κάλπη, έτσι και η επανάσταση είναι πλέον καθαρά προσωπική επιλογή. Είναι πράξη και στάση ζωής, η οποία καλλιεργείται και ντύνεται με πρότυπα και ιδέες της λαϊκής κουλτούρας, που ανδρώνεται με τα βιώματα κάθε έθνους αλλά που κάτι πολύ περισσότερο από αυτά. Απαιτεί θέληση για πράξη.

“Ίσως μια μέρα καταφέρω να με αλλάξω, προσωπική μου ιδιώκτητη επανάσταση” που λέει κι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Μέχρι τότε, θα βλέπω V for Vendetta και θα γράφω στο wall μου “Remember remember the 5th of November”.

ΠΗΓΗ: oneman.gr

Οι ταινίες της εβδομάδας: Βίαιοι, βρώμικοι, κακοί και Αμερικανοί


Διεστραμμένοι φόνοι, παρανοϊκοί γκάνγκστερ, δολοφόνοι επί πληρωμή και διεφθαρμένοι αστυνομικοί

Ενώ θα μπορούσε να είναι μια πολύ βαρετή ταινία, το «Σκότωσέ τους γλυκά» («Killing them softly», ΗΠΑ, 2012), τελευταία δημιουργία του αυστραλού σκηνοθέτη Αντριου Ντόμινικ, τελικά δεν είναι. Ισως επειδή ενώ δύσκολα μπορείς να την κατατάξεις κάπου, άλλο τόσο δύσκολα ξεκολλάς μάτια (και κυρίως αφτιά) από πάνω της.

Ούτε θρίλερ είναι, ούτε αυτό που λέμε παραδοσιακό «αστυνομικό» με κλασική υπόθεση. Στην πραγματικότητα, αυτό που βιώνουμε παρακολουθώντας την παράξενη αυτή ταινία είναι… συζητήσεις. Ατελείωτες συζητήσεις ανάμεσα σε κατακάθια του υποκόσμου, ο καλύτερος από τους οποίους δεν θα είχε πρόβλημα να σκοτώσει τη μάνα του. Ενας πληρωμένος φονιάς (Μπραντ Πιτ) διεκδικεί τα λεφτά του από έναν μεγαλοδικηγόρο (Ρίτσαρντ Τζένκινς) και παράλληλα του εξηγεί πώς προτιμά να σκοτώνει τα θύματά του. Ενας άλλος πληρωμένος φονιάς (ο Τζέιμς Γκαντολφίνι που εδώ θυμάται αμυδρά τον τηλεοπτικό Τόνι Σοπράνο) να γκρινιάζει που έχει προβλήματα με τις γυναίκες. Ενας γκάνγκστερ (Ρέι Λιότα) που έχει κοροϊδέψει ό,τι κινείται στη γη με τις κομπίνες του αλλά παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί να προκαλεί την τύχη του φλυαρώντας πάνω στο τραπέζι του πόκερ. Δυο ρεμάλια που προετοιμάζονται για μια ληστεία (Σκοτ Μακ Νάιρι, Μπεν Μέντελσον) και πραγματικά δεν λένε να το βουλώσουν!
Λόγια, λόγια, λόγια, το «Σκότωσέ τους γλυκά» είναι μια ταινία που μέσω των διαλόγων εξετάζει συμπεριφορές και φτιάχνει χυμώδεις ήρωες έτσι όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο έκανε στην πρώτη ταινία του, το «Reservoir dogs». Κάποια στιγμή βέβαια, έστω για λίγο, να και μια έκρηξη αυτοκινήτου (πολύ κωμική σκηνή), να και ένας πυροβολισμός που πολύ πιθανόν να γράψει κινηματογραφική ιστορία για τη γλαφυρότητα με την οποία ο Ντόμινικ τον κινηματογράφησε. Σε αργή κίνηση και κινηματογραφημένη από διαφορετικές γωνίες, η σφαίρα βγαίνει από την κάννη, τρυπά το τζάμι του αυτοκινήτου και σαδιστικά σχεδόν, καταλήγει στο θύμα. Επίδειξη θα μου πείτε; Ναι, θα συμφωνήσω, όμως καμιά φορά ακόμη και η επίδειξη αξίζει τον κόπο και νομίζω ότι σε αυτή την περίπτωση αξίζει γιατί η σκηνή δεν ξεχνιέται με τίποτε.
Oμως πέραν όλων αυτών, η ταινία δίνει πολλούς πόντους στον Μπραντ Πιτ σε μια τρομερά έξυπνη κίνηση καριέρας. Κυνικός, αδίστακτος αλλά την ίδια ώρα ρεαλιστής, καλλιεργημένος και με άποψη για όλα, ο Τζάκι του Πιτ δεν φεύγει εύκολα από τη μνήμη. Επαγγελματίας από την κορυφή ως τα νύχια, αλλά και «μανούλα» στις οικονομικές διαπραγματεύσεις με τους «καρχαρίες» δικηγόρους που τον προσλαμβάνουν για τις βρώμικες δουλειές των πελατών που εκπροσωπούν.
Ενας μπίζνεσμαν, με άλλα λόγια, που προτιμά να εκτελεί ανθρώπους από μακριά, να τους σκοτώνει «απαλά» όπως ο ίδιος το θέτει (δικαιολογώντας τον τίτλο της ταινίας) γιατί δεν αντέχει τα παρακαλετά και τις μύξες των υποψήφιων θυμάτων του. Γιατί με αυτόν τον τρόπο προσφέρει το καλό τόσο στο θύμα όσο και στον ίδιο τον θύτη. Αλλά την ίδια ώρα, ο Τζάκι μπορεί να συζητεί για πόρνες και πολιτική κάνοντας αναφορές από τον Τόμας Τζέφερσον μέχρι τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ. Είναι ένας πραγματικά τρομακτικός αλλά και πολύ αληθινός ήρωας μα και ένας ακόμη εκλεκτός ρόλος στη φιλμογραφία του ηθοποιού.
Βαθμολογία: 4
Αίθουσες: ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ – ΑΕΛΛΩ – STER ESCAPE – VILLAGE The Mall – VILLAGE ΡΕΝΤΗ – VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ – VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ODEON STARCITY – ODEON ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ – ΝΑΝΑ – ΟΠΕΡΑ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΛΑΙΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – STER MAKEΔΟΝΙΑ – VILLAGE COSMOS
Κομμένοι όρχεις με τη φαντασία του Νικ Κέιβ
Επτά χρόνια μετά την καλλιτεχνική επιτυχία τους με το «Proposition», ο Τζον Χίλκοουτ στη σκηνοθεσία και ο «κατάμαυρος» μουσικός Νικ Κέιβ στο σενάριο, συναντιούνται ξανά για μια ακόμη ταινία στην οποία το αίμα αναβλύζει σαν σιντριβάνι και οι σοροί πέφτουν σαν κορύνες του μπόουλινγκ. Στους «Παράνομους» («Lawless», ΗΠΑ, 2012) βλέπουμε μαχαίρια που κόβουν λαιμούς σε γκρο πλαν, βλέπουμε να πέφτει ξύλο μέχρι θανάτου, καυτή πίσσα να χύνεται σε γυμνή πλάτη, κομμένους όρχεις να στέλνονται ταχυδρομικώς ως μήνυμα απειλής· όποια βαρβαρότητα μπορεί να κατεβάσει ο ανθρώπινος νους, εδώ θα τη βρει. Εμ πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Η σκληρή εποχή στην οποία αναφέρεται η ταινία (που θυμίζει σε αρκετά σημεία την πολύ καλή τηλεοπτική σειρά «Boardwalk empire») είναι ένας εφιάλτης που δεν λέει να σταματήσει.
Είναι η εποχή της ποτοαπαγόρευσης και της μυθοποίησης του αμερικανού γκάνγκστερ. Τοποθετημένοι στη Βιρτζίνια το 1931, οι «Παράνομοι» παρακολουθούν την πορεία τριών αδελφών (Τόμας Χάρντι, Σία Λε Μπεφ, Τζέισον Κλαρκ) που κατασκευάζουν παράνομα αλκοόλ και αντιστέκονται στον παρανοϊκό ομοσπονδιακό πράκτορα που τους έχει βάλει στο μάτι εφόσον δεν υποκύπτουν στην πίεση του «λαδώματος». Ο τελευταίος είναι ο πιο αβανταδόρικος ρόλος της ταινίας και ο Γκάι Πιρς που τον υποδύεται μοιάζει με ενσάρκωση του Σατανά με τα ξυρισμένα φρύδια και το λιγδιασμένο μαλλί του. Εξίσου καλός όμως, όπως καταφέρνει τα τελευταία χρόνια, και ο Γκάρι Ολντμαν, ο οποίος υποδύεται έναν μεγαλοπιασμένο γκάνγκστερ που όσο ήσυχος δείχνει άλλο τόσο αδίστακτος είναι.
Το πρόβλημα της ταινίας είναι ότι στο μεγαλύτερο μέρος της αυτό που περιμένεις είναι το ξέσπασμα του μικρότερου αδελφού των παρανόμων, ο οποίος φέρει τη μορφή του Λε Μπεφ, ενός ηθοποιού που μπορεί μεν στην Αμερική να τον αγαπούν τρελά, εμένα όμως δεν μπορεί να με πείσει – πόσο μάλλον ως νιάνιαρο που προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι αντράκι δίπλα στο βουνό της σιγουριάς που είναι ο Τόμας Χάρντι, ο μεγαλύτερος αδελφός ο οποίος υποστηρίζει ότι η οικογένειά του ξέρει να επιβιώνει στον φόβο.
Πάντως, περισσότερο από καθετί, η ταινία στην ψυχή της δεν μπορεί να ξεφύγει από το συντηρητικό «κατεστημένο» της πλειονότητας των αμερικανικών ταινιών: καταλήγει σε έναν ύμνο προς την ιδέα της συσπειρωμένης οικογένειας που σαν γροθιά μπορεί να αντιμετωπίσει ακόμη και το χειρότερο κακό. Ναι, βέβαια. Μόνο στο σινεμά…
Βαθμολογία: 3
Αίθουσες: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ – ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ- ODEON ΕΜΠΑΣΣΥ – ΔΑΝΑΟΣ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ – ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ – ODEON STAR CITY – STER ΙΛΙΟΝ – VILLAGE MALL – VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ – VILLAGE ΡΕΝΤΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – STER MAKEΔΟΝΙΑ – VILLAGE COSMOS
Ολιβερ Στόουν, ένας απογοητευτικός δεξιοτέχνης
Η ωμή βία των «Παρανόμων» του Τζον Χίλκοουτ με φόντο τη δεκαετία του 1930 αντανακλάται και στην τελευταία ταινία του Ολιβερ Στόουν, την «Αγριότητα» («Savages, ΗΠΑ, 2012) που διαδραματίζεται στις μέρες μας και έχει αρκετά κοινά σημεία με την πρώτη.
Κατ’ αρχάς κι εδώ θα βρούμε το φωτοστέφανο της οικογενειακής συσπείρωσης να λάμπει πάνω από την ιστορία. Τα πάντα γίνονται για να μη χαθεί αυτή η έννοια. Και δεύτερον, η κατασκευή παράνομου αλκοόλ των «Παρανόμων» αντικαθίσταται εδώ από τη μαριχουάνα που κατασκευάζουν μέσα στην καρδιά της Καλιφόρνιας δύο κολλητοί φίλοι, ο «ποιητικός» Ααρον Τζόνσον και ο «μασίστας» βετεράνος του πολέμου στο Αφγανιστάν Τέιλορ Κιτς. Τόσο κολλητοί που θα μπορούσαν να είναι αδέλφια. ‘Η γκέι ζευγάρι.
Τα παλικάρια λοιπόν ζουν στον επίγειο παράδεισο έως ότου βρεθούν προ αδιεξόδου όταν η μεξικανική μαφία, της οποίας ηγείται η… Σάλμα Χάγεκ, απάγει την ξανθιά μούσα τους, την Μπλέικ Λάιβλι, η οποία εκτός από το ότι είναι το ερωτικό αντικείμενο και των δύο, είναι επίσης η σέξι αφηγήτρια της ταινίας με το αγαλματένιο σώμα και τη βραχνή φωνή που σε φτιάχνει. Με τον Τέιλορ Κιτς κάνει ωμό σεξ, την ακούμε να λέει, ενώ με τον Ααρον Τζόνσον κάνει έρωτα. Το γνωστό γυναικείο παραμύθι.
Τι θα πρέπει να κάνουν για να πάρουν πίσω το κορίτσι; Να θυσιάσουν την αυτοκρατορία τους φαίνεται να είναι η απάντηση, αλλά εφόσον έχουμε να κάνουμε με ταινία του Ολιβερ Στόουν, τίποτε δεν μπορεί να είναι απλό και ξεκάθαρο. Αντιθέτως, το φιλμ είναι δαιδαλώδες και σύνθετο, γαρνιρισμένο με πάμπολλες υποϊστορίες προδοσίας και δολιότητας από πλευράς Μεξικανών όπου κυριαρχεί η μορφή ενός τερατώδους Μπενίτσιο ντελ Τόρο στη μοχθηρότερη στιγμή της καριέρας του.
Ωστόσο, ενώ ο Στόουν είναι ένας αδιαμφισβήτητος τεχνίτης και κινηματογραφεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα, νεύρο και ένταση τις βαρβαρότητες των γκάνγκστερ, ενώ οι ηθοποιοί είναι πειστικοί και πείθουν στους ρόλους τους, η ταινία δεν ξεφεύγει από αυτό που θέλει να είναι: ένα άνευ νοήματος ενοχλητικό πιστολίδι διαρκείας.
Βαθμολογία: 2
Αίθουσες: ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ – ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΙΔΑΡΙ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ – ΒΑΡΚΙΖΑ – ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ
Οχι στην αλαζονεία
Το τραγούδι των Mamas and Papas «California dreamin’» είναι ο διεθνής τίτλος της πρώτης (και δυστυχώς τελευταίας) μεγάλου μήκους ταινίας του Κρίστιαν Νεμέσκου που σκοτώθηκε το 2006 σε ηλικία 26 ετών, αφήνοντάς την μάλιστα ανολοκλήρωτη (το έργο της ολοκλήρωσης ανέλαβε το καλλιτεχνικό επιτελείο του).
Εδώ, ο μύθος του Δαβίδ και του Γολιάθ επανέρχεται για μια ακόμη φορά στην οθόνη μέσα από μια ιστορία τρυφερής αντίστασης. Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο πεισματάρης σταθμάρχης του ηλεκτρικού σταθμού ενός ρουμάνικου χωριού (Ρασβάν Βασιλέσκου), ο οποίος εν έτει 1999 εμποδίζει τους αλαζόνες αμερικανούς στρατιωτικούς να περάσουν τα σύνορα χωρίς τα απαραίτητα χαρτιά.
Χιούμορ και μελαγχολία φτιάχνουν ένα πολύ ιδιαίτερο κοκτέιλ διάρκειας 155′ που περνούν χωρίς να το καταλαβαίνεις. Κρίμα πάντως για τον χαμό του Νεμέσκου, θα είχε πολλά να δώσει.
Βαθμολογία: 3

Αίθουσες: ΤΙΤΑΝΙΑ

Το παιδί φύτρωσε στον κήπο!
Στην κοινωνική περιπέτεια φαντασίας «Η παράξενη ζωή του Τίμοθι Γκριν» («The odd life of Timothy Green», ΗΠΑ, 2012) που σκηνοθέτησε ο Πίτερ Χέτζες, ένα ζευγάρι που δεν μπορεί να αποκτήσει παιδιά (Τζόελ Ετζερτον, Τζένιφερ Γκάρνερ) βλέπει ένα να… φυτρώνει στον κήπο του σπιτιού του. Κυριολεκτικά! Η ζωή αποκτά επιτέλους νόημα αλλά η «Η παράξενη ζωή του Τίμοθι Γκριν» δεν καταφέρνει ποτέ να αποκτήσει ρυθμό και χωρίς αμφιβολία είναι μια από τις πιο άνευρες οικογενειακές ταινίες της Ντίσνεϊ που έχουν γυριστεί τα τελευταία χρόνια.
Βαθμολογία: 1
Αίθουσες: VILLAGE TΗΕ MΑLL – VILLAGE ΡΕΝΤΗ – ODEON ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  STER MAKEΔΟΝΙΑ
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: 5: αριστούργημα, 4: πολύ καλή, 3: καλή, 2: ενδιαφέρουσα, 1: μέτρια, 0: απαράδεκτη
ΠΗΓΗ: tovima.gr

 

Πέθανε η ηθοποιός Σίλβια Κριστέλ


Η ταλαιπωρημένη υγεία της Ολλανδέζας ηθοποιού Σίλβια Κριστέλ η οποία έπασχε από καρκίνο και τον περασμένο Ιούλιο υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, είχε ως αποτέλεσμα τον πρόωρο θάνατό της σε ηλικία 60 ετών. Η θρυλική «Εμανουέλα» του κινηματογράφου που ήταν επίσης τραγουδίστρια, είχε γεννηθεί στις 28 Σεπτεμβρίου του 1952 στην Ουτρέχτη και δεν πέρασε ευχάριστα παιδικά χρόνια. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν 14 χρονών ενώ σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της, «Nue», είχε πέσει θύμα βιασμού σε ηλικία εννέα ετών.

Στα 17 της η Κριστέλ (που αρχικώς ήθελε να γίνει δασκάλα) μπήκε στον κόσμο του μόντελινγκ και το 1973 ανακηρύχθηκε Μις Ευρώπη. Ενα χρόνο αργότερα θα έγραφε κινηματογραφική ιστορία πρωταγωνιστώντας στην «Εμανουέλα» του Ζιστ Ζακέν την κορωνίδα του «μαλακού» πορνό της δεκαετίας του ’70, η οποία παραμένει μια από τις πιο εμπορικές ταινίες που έχει παράξει ως σήμερα ο γαλλικός κινηματογράφος.

Φυσικά, η επιτυχία της «Εμμανουέλα» τυποποίησε την Κριστέλ σε ανάλογους ρόλους. Υποδύθηκε την Εμανουέλα σε αρκετές ακόμη κινηματογραφικές ταινίες (π.χ. το «Αντίο Εμμανουέλα») και στην δεκαετία του 1990 την υποδύθηκε ξανά, σε μεγαλύτερη ηλικία.

Αν και πολύ μορφωμένος άνθρωπος (μιλούσε πέντε γλώσσες) στον κινηματογράφο, η Κριστέλ δεν είχε να επιδείξει παρά τις καμπύλες της: είτε ως «Μάτα Χάρι», είτε ως Λαίδη Τσάτερλι στον «Εραστή της Λαίδης Τσάτερλι». Υπήρξε όμως η αεροσυνοδός του Κονκόρντ που προσπαθούσε να σώσει ο κυβερνήτης του, ο Αλέν Ντελόν στην περιπέτεια καταστροφής «Πτήσις Κονκόρντ Απειλή στα 20.000 μέτρα».

ΠΗΓΗ: tovima.gr

 

Η «νέα» τηλεόραση είναι περισσότερο διαδραστική


Του Δημήτρη Μαλλά

Πριν από περίπου δέκα χρόνια, η παρακολούθηση ενός τηλεοπτικού προγράμματος σήμαινε ότι ο τηλεθεατής άνοιγε την τηλεόρασή του μία συγκεκριμένη ώρα και συγκεντρωνόταν στη θέαση της σειράς, της ταινίας ή της εκπομπής που τον ενδιέφερε. Σήμερα, ακόμη και στην Ελλάδα, με εξαίρεση γεγονότα σε ζωντανή μετάδοση, μπορείς να δεις το πρόγραμμα που σε ενδιαφέρει πρακτικά οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμείς, όπως και σε οποιαδήποτε συσκευή έχει οθόνη, είτε πρόκειται για φορητό υπολογιστή, tablet ακόμη και σε κινητό τηλέφωνο. Επιπλέον, ταυτόχρονα με την παρακολούθηση ενός προγράμματος σε ζωντανή μετάδοση (π.χ. ένας αγώνας ποδοσφαίρου ή ένα σόου) όλο και περισσότεροι χρήστες είναι ταυτόχρονα συνδεδεμένοι στο Facebook ή στο Twitter και σχολιάζουν αυτό που παρακολουθούν!

Πολλαπλές οθόνες
Η σημαντικότερη αλλαγή που υφίσταται αυτή τη στιγμή ο χώρος της τηλεόρασης είναι η χρήση πολλαπλών οθονών. Ολο και περισσότεροι καταναλωτές παρακολουθούν το πρόγραμμα που τους ενδιαφέρει στον υπολογιστή χρησιμοποιώντας ένα TV Tuner ή συνδέονται στο Internet και σε Web TV υπηρεσίες. Επιπλέον, ακόμη και στην Ελλάδα οι μεγάλοι τηλεοπτικοί σταθμοί δίνουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσει κάποιος το επεισόδιο της σειράς που «έχασε» μέσα από το διαδίκτυο. Οπως έχουμε δει και περιπτώσεις τηλεοπτικών σειρών που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για προβολή μέσω του web. Ακόμη και το δελτίο ειδήσεων μπορεί να παρακολουθήσει κανείς online και οπότε το επιθυμεί!

Online παρακολούθηση
Παράλληλα, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αλλά και στη δυτική Ευρώπη, γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς υπηρεσίες online παρακολούθησης κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, όπως είναι το Netflix και το Hulu. Επιπλέον, το YouTube έχει εξελιχθεί σε ένα ιδιαίτερα δημοφιλές μέσο κατανάλωσης video περιεχομένου κάθε είδους, υποκαθιστώντας, ιδίως στις μικρότερες ηλικίες, την τηλεόραση.

Ακόμη, τα tablets έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση video περιεχομένου ακόμη και ζωντανού, ενώ υπάρχουν και χρήστες που βλέπουν εκπομπές στο smartphone τους! Ο λόγος είναι η δυνατότητα επιλογής που υπάρχει για τους καταναλωτές να βλέπουν το περιεχόμενο που θέλουν. Σύμφωνα, μάλιστα, με τα στοιχεία μίας πρόσφατης έρευνας του Ericsson ConsumerLab, όπου συμμετέχουν άτομα από δώδεκα ανεπτυγμένες χώρες, περισσότεροι από τους μισούς καταναλωτές θέλουν να μπορούν να επιλέγουν τη δική τους τηλεόραση και το δικό τους video περιεχόμενο.

Η ίδια έρευνα έδειξε ότι το 67% των καταναλωτών χρησιμοποιεί smartphones, tablets ή φορητούς υπολογιστές για τη θέαση βίντεο και τηλεόρασης. Επιπλέον, το 60% των καταναλωτών δηλώνει ότι χρησιμοποιεί on-demand υπηρεσίες σε εβδομαδιαία βάση. Η παρακολούθηση τηλεόρασης σε κίνηση κερδίζει έδαφος όλο και περισσότερο, ενώ το 50% του χρόνου που δαπανάται βλέποντας τηλεόραση και βίντεο στο smartphone πραγματοποιείται εκτός σπιτιού, με τις συνδέσεις κινητής ευρυζωνικότητας να διευκολύνουν αυτήν την αύξηση.

Social TV
Ενα άλλο ακόμη πιο ενδιαφέρον στοιχείο που προκύπτει από την έρευνα του Ericsson ConsumerLab είναι η «σχέση» που αναπτύσσεται μεταξύ της τηλεθέασης και των υπηρεσιών κοινωνικής δικτύωσης (social media), όπως είναι το Facebook και το Twitter. Το 62% των θεατών χρησιμοποιεί τα social media ενώ παρακολουθεί τηλεόραση -δηλαδή παρατηρείται 18% αύξηση μέσα σε έναν χρόνο.

Το 66% των γυναικών υιοθετεί αυτήν τη συμπεριφορά, σε σύγκριση με 58% των ανδρών. Και επιπλέον το 25% των καταναλωτών χρησιμοποιεί τα social media για να συζητήσει αυτό που παρακολουθεί κατά τη διάρκεια του προγράμματος.

ΠΗΓΗ: imerisia.gr

Ο ξαφνικός θάνατος του “Deadwood”


Το γουέστερν του ΗΒΟ ένωσε την τηλεόραση, το θέατρο, την ποίηση και την Αμερικάνικη ιστορία σε 3 σεζόν αγνής τελειότητας. Ή, όπως θα έλεγε κι ο Αλ Σουέραντζεν, “Cocksuckers.”

Θοδωρής Δημητρόπουλος

Στις διάφορες λίστες με τις καλύτερες σειρές όλων των εποχών πάντα φιγουράρει αρκετά ψηλά, αλλά σπανίως στην κορυφή. Δεν έχει σημασία. Γιατί αυτή η ιστορία εκσυγχρονισμού της Αμερικής μέσα από την ανομία και τη βία είναι ένα καθηλωτικό θέατρο στη μικρή μας οθόνη, τέλειο ακριβώς επειδή είναι ατελές.

Συνήθως ακούμε ιστορικό δράμα και την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια, αλλά το “Deadwood” είναι μια κατηγορία από μόνο του. Διαδραματίζεται στη Νότια Ντακότα λίγο μετά τα μέσα του 19ου αιώνα και χρονολογεί μέσα από 3 καθηλωτικές σεζόν την ανάπτυξη του Deadwood, από τις μέρες που ήταν μια απλή κατασκήνωση μέχρι την έλευση του πολιτισμού και το σχηματισμό μιας πόλης, με νόμους και κοινωνικές δομές.

Ουσιαστικά μέσα από 3 σεζόν και 36 επεισόδια, το “Deadwood” παρακολουθεί τη γέννηση της σύγχρονης δυτικής καπιταλιστικής κοινωνίας, πατώντας πάνω σε γνωστές ή φανταστικές ιστορίες και θρύλους από την Άγρια Δύση. Και το κάνει, όχι με βαρετούς σερίφηδες και καουμπόηδες και όλα αυτά που τα ακούς και σε πιάνουν τα χασμουρητά: Αλλά ακολουθώντας τις διαδρομές μιας κοινότητας χαμένων ψυχών κάπου στα βάθη της americana, ανθρώπους που υπακούν μόνο στα ένστικτά τους μέχρι που αναγκάζονται να υπακούσουν σε κάτι ισχυρότερο από αυτούς.

Η σειρά όπως είπαμε διήρκησε 3 σεζόν, 12 επεισοδίων η κάθε μία – αρχικά επρόκειτο να ολοκληρωθεί στα 4 χρόνια, αλλά τα υπερβολικά υψηλό κόστος (κάτι που ευτυχώς για εμάς τους θεατές, είναι κάτι που φαίνεται απόλυτα στην οθόνη, ο ορισμός του καλά ξοδεμένου μπάτζετ) γονάτισε ακόμα και το ΗΒΟ, που έκοψε τη σειρά, απροσδόκητα, μετά την 3η σεζόν. Το θέμα είναι πως ο δημιουργός, David Milch, δεν περίμενε αυτή την κίνηση, κι έτσι η σειρά έμεινε κάπως στον αέρα, με ένα από σπόντα series finale που επρόκειτο απλώς να οδηγήσει στην τελευταία σεζόν.

Το ευτύχημα μέσα σε αυτή τη δυσάρεστη εξέλιξη; Ότι αυτό το κατά λάθος φινάλε είναι από τα καλύτερα που έχουμε δει ποτέ στην τηλεόραση. Αφαιρετικό; Ναι. Υπάρχουν πράγματα που δεν πάνε πουθενά; Σίγουρα. Όμως η συμβολική και μόνο δύναμη του τελευταίου πλάνου της σειράς είναι τόσο μεγάλη που κανένα κανονικό φινάλε δε θα μπορούσε ποτέ να έχει πιάσει.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει το “Deadwood” τόσο ξεχωριστό; Αυτοί είναι μερικοί λόγοι.

O πρωταγωνιστής

Ο Αλ Σουέραντζεν του Ian McShane (μια από τις διαχρονικά μεγαλειώδεις τηλεοπτικές ερμηνείες) δεν είναι ο αντι-ήρωας που έχεις συνηθίσει. Κι ο τρόπος που εξελίσσεται η σειρά τον κάνει ένα μοναδικό είδος πρωταγωνιστή. Στην αρχή, βλέπεις, είναι ο κακός, την ώρα που ο σερίφης Σεθ Μπούλοκ είναι εκείνος που έρχεται για να επιβάλλει το νόμο. Όμως καθώς η σειρά προχωρά, διαπιστώνουμε πως η αληθινή της καρδιά δεν είναι ο Σεθ, αλλά ο Αλ.

Ένας άνθρωπος-σύμβολο μιας εποχής που δίνει τη θέση της σε μια άλλη, ταυτόχρονα μπροστάρης στον καιρό του, αλλά και ξεπερασμένος. Μέχρι η σειρά να τελειώσει, ο Αλ δεν είναι πια ο κακός, και δεν έχεις καν καταλάβει πώς αυτό συνέβη. Δεν είναι αρκετά ηθικός για να είναι ήρωας, αλλά δεν είναι κι αρκετά ανήθικος για να είναι κυρίαρχος. Δεν έχουμε δει ποτέ ξανά πρωταγωνιστή ακριβώς σαν τον Αλ Σουέραντζεν.

Η γραφή

Ο David Milch ήταν καθηγητής ανθρωπολογίας πριν αρχίσει να γράφει σειρές που επικεντρώνονταν στη δυναμική των συνόλων, και του ατόμου μέσα σε αυτά. Έγραψε ιστορία στην τηλεόραση δημιουργώντας επιδραστικές (ακόμα και σήμερα) σειρές σαν το σπουδαίο “NYPD Blue”, αλλά άφησε ελεύθερο τον ατρόμητο καλλιτέχνη μέσα του όταν μετακινήθηκε στο ΗΒΟ.

Στο “Deadwood” δημιούρηγησε κάτι πανέμορφο και υπερφιλόδοξο, και μάλιστα με έναν απόλυτα αντισυμβατικό τρόπο. Είναι πια κοινό μυστικό πως δημιουργούσε πλοκές κι έγραφε διαλόγους συχνά και την ίδια τη στιγμή που γυρίζοντας, προχωρώντας σε μανιασμένα re-writes επί τόπου, στο πλατό. Οι κόσμοι που δημιούργησε στις ΗΒΟ σειρές του (το “Deadwood” και τα ακόμα πιο πειραματικά “John from Cincinnati” και “Luck” που ακολούθησαν) βρισκόταν μόνο μες στο κεφάλι του, και η εξωτερίκευση των ιδεών αυτών συνέβαινε με τον πλέον ενστικτώδη τρόπο.

Το αποτέλεσμα φαίνεται τόσο στη θεατρικότητα που έχει η σειρά, όσο και στον ποιητικά παραληρηματικό λόγο. Γράφοντας έμμετρους διαλόγους για ακούλτουρους εγκληματίες του 19ου αιώνα που είχαν το “cocksucker” πιο συχνό από το “ρε μαλάκα” για εμάς, ο Milch έφτιαξε τελικά ένα έργο που μοιάζει με το θεατρικό που θα έβλεπε στον fever dream του ένας ποιητής με καταπιεσμένα όνειρα ηθικής κι εγκλήματος. Σπάνια έχει θελήσει ποτέ μια σειρά να έχει τόση μικρή σχέση με το ρεαλισμό, μέσα σε ένα απολύτως ρεαλιστικό πλαίσιο, και το αποτέλεσμα να είναι τόσο υπερβατικό αλλά και αληθινό την ίδια στιγμή.

Βασικά δε μοιάζει, δεν ακούγεται, και δεν έχει την ίδια αίσθηση με απολύτως τίποτα που έχει βγει ξανά στην τηλεόραση.

Το πλαίσιο

Όπως θα υπέθεσες από τα παραπάνω, η σχέση της σειράς με την κυριολεκτική απεικόνιση της ιστορίας δεν είναι και απόλυτη. Ο Milch χρησιμοποιεί αληθινούς χαρακτήρες από τη μυθολογία της Άγριας Δύσης (τον Άγριο Μπιλ, την Καλάμιτι Τζέιν), τους μπλέκει με φανταστικούς χαρακτήρες που ίσως και να βασίζονται σε ιστορική καταγραφή αλλά ίσως και όχι, και το μείγμα το τοποθετεί σε ένα πλαίσιο που παίρνει τις ιστορικές πηγές και τις χρησιμοποιεί ως στοιχεία του μύθου. Κοινώς, αυτά που βλέπεις, συνέβησαν όντως; Ναι. Κάπως. Λίγο-πολύ. Όσο χρειάζεται.

Η δομή

Κάθε σεζόν αποτελείται από 12 επεισόδια, τα οποία αφορούν διαδοχικές ημέρες μια συγκεκριμένης περιόδου στην ιστορία του Deadwood. Που σημαίνει ας πούμε πως ναι, όταν στην αρχή της 2ης σεζόν ο Αλ πέφτει στο κρεβάτι επειδή έχει πέτρες στα νεφρά, θα περάσει εκεί τη μισή σεζόν σφαδάζοντας. Όταν ένας βασικός πρωταγωνιστής θα βιώσει μια ανείπωτη τραγωδία, θα είμαστε εκεί για να δούμε τις συνέπειες. Τα πάντα χτίζονται και ξετυλίγονται με βασανιστική (όσο και απολαυστική) εμμονή στη λεπτομέρεια και στη διαδικασία.

Συγκεκριμένα τώρα, η πρώτη σεζόν διαδραματίζεται το 1876, 6 μήνες μετά το χτίσιμο της πόλης. Στη 2η σεζόν βρισκόμαστε 7 μήνες αργότερα και η πόλη έχει αρχίσει να εκπολιτίζεται, να υπάρχει η έννοια της έννομης τάξης, των κοινωνικών σχέσεων. Και η κορύφωση φτάνει στην 3η και τελευταία σεζόν, 6 βδομάδες μετά τη 2η, όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσεγγίζει το Deadwood και ο νόμος (και η εκμετάλλευση) επιβάλλεται με το καλό ή με τη βία.

Ουσιαστικά μιλάμε για μια σειρά που μιλάει για την πιο δραστική αλλαγή, για την ίδια τη γέννηση ουσιατικά, του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, και το κάνει ακολουθώντας μια χούφτα χαρακτήρες στην καθημερινή τους άνομη ρουτίνα – που φυσικά κάθε άλλο παρά βαρετή ή συνηθισμένη είναι.

Το καστ

Μιλήσαμε ξεχωριστά για τον Αλ, όμως ας μη μείνουμε εκεί. Στο “Deadwood” θα συναντήσουμε ένα σωρό γνώριμα (συνήθως μετέπειτα) πρόσωπα της αμερικάνικης τηλεόραση, αλλά και του σινεμά. Είναι η σειρά με το καλύτερο καστ στην ιστορία της τηλεόρασης; Ναι, φυσικά και είναι.

Ο Timothy Olyphant (ο Σεθ Μπούλοκ, έτερος πρωταγωνιστής της σειράς) είναι και ο πρωταγωνιστής του “Justified”, ο John Hawkes (που παίζει το δεξί χέρι του Μπούλοκ) θα είναι φέτος υποψήφιος για Όσκαρ για 2η φορά (!), με το “Sessions” (πρώτη ήταν για Β’ Ανδρικό, με το “Winter’s Bone”), η Anna Gunn έγινε φυσικά η κυρία Χάιζενμπεργκ στο “Breaking Bad”, ο Titus Welliver έγινε το πρόσωπο του Smoke Monster στο “Lost”, o Keith Carradine έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο “Dexter”, ο Powers Boothe έγινε πρόεδρος στο “24” (και κάτι ακόμα ισχυρότερο στο φετινό “Nashville”), η Kim Dickens είναι η σεφ της καρδιάς μας στο “Treme”, ο Garret Dillahunt έχει εξελιχθεί σε μια από τις χαρακτηριστικές φάτσες του σινεμά με ρόλους στο “Looper”, στο “Καμιά Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους” και το “Σκότωσέ Τους Γλυκά”.

Ενώ άλλοι σημαντικοί ηθοποιοί, ήδη γνωστοί πριν το “Deadwood” που κράτησαν βασικούς ρόλους σε αυτό, είναι οι Molly Parker, o Brian Cox (του “X-Men 2” μεταξύ πολλών άλλων), ο Stephen Tobolowsky και ο Jeffrey “κακός λυκειάρχης του Φέρις Μπιούλερ” Jones.

Αυτοί είναι λίγοι από τους βασικούς ηθοποιούς του “Deadwood”. Για σειρά που κράτησε μόλις 36 επεισόδια, σίγουρα έδωσε βάρος στην ανάπτυξη ενός τεράστιου καστ. Θα τους θυμάσαι όλους, εγγυημένα.

Στην τελική

Είναι πανέμορφο. Ποιητικό. Ονειρώδες. Αριστοτεχνικά παιγμένο, και γραμμένο με τρόπο που δε θα σου θυμίζει τίποτα άλλο. Μια από τις πιο ξεχωριστές και μεγαλεπίβολες σειρές που έχουν γυριστεί ποτέ, το “Deadwood” μπορεί να πέθανε άδοξα, αλλά ακόμα και μέσα από το κατά λάθος τελευταίο του πλάνο, δε σταματά να θυμίζει διαρκώς πόσο πυκνό (σε νοήματα, σε ιδέες, σε φανταστικούς χαρακτήρες και σε καθηλωτικούς διαλόγους) και πόσο ξεχωριστό υπήρξε.

Είναι η καλύτερη σειρά στην ιστορία; Δεν έχει σημασία. Είναι μοναδική.

ΠΗΓΗ: oneman.gr

Όταν το Χόλιγουντ «έκλεβε» τον Κουροσάβα


Οι επικές ιαπωνικές ελεγείες που μετατράπηκαν σε… θρυλικά γουέστερν

Το κλασικό γουέστερν Και οι Εφτά ήταν Υπέροχοι και το σπαγγέτι «αδερφάκι» του Για μια Χούφτα Δολάρια χρωστούν στον μεγάλο ιάπωνα σκηνοθέτη μια μεγαλύτερη χούφτα δολάρια…

Κάποτε στη Δύση βρέθηκε ένας σαμουράι. Το ξίφος του είχε μετατραπεί σε εξάσφαιρο και οι κώδικες τιμής του δεν είχαν πλέον καμία αξία, καθώς στο αφιλόξενο περιβάλλον των πιστολιών και των κοντόκανων Winchester του Φαρ Ουέστ οι κλασικές ηρωικές αξίες φάνταζαν αναχρονισμοί.

Ο σαμουράι δεν αναγνώριζε πια τον εαυτό του, αλλά ευτυχώς γι’ αυτόν η ανασυγκρότηση της κινηματογραφικής ιστορίας τον έβγαλε από το «δράμα» του.

Αντικαθιστώντας την ιαπωνική ύπαιθρο με τα άνυδρα και σκονισμένα χωριά του Μεξικού, καθώς και τους περιπλανώμενους σαμουράι με τους ανηλεείς πιστολάδες, οι γιαπωνέζικες πολεμικές ταινίες μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε γουέστερν: τα αριστουργήματα του Akira Kurosawa Οι Εφτά Σαμουράι (1954) και Yojimbo (1961) μεταμορφώθηκαν έτσι στα κλασικά πλέον Και οι Εφτά ήταν Υπέροχοι (The Magnificent Seven, 1960) του John Sturges και Για μια Χούφτα Δολάρια (A Fistful of Dollars, 1964) του Sergio Leone, αντίστοιχα.

Οι ομοιότητες είναι κάτι περισσότερο από εντυπωσιακές: τα δύο ριμέικ αποτελούν πιστά αντίγραφα των ιαπωνικών «πρωτοτύπων», με μόνη διαφορά την «αναβάθμιση» του ξίφους σε πιστόλι.

Οι απεγνωσμένοι κάτοικοι ενός χωριού προσλαμβάνουν μια ομάδα μαχητών, προκειμένου να τους προστατεύσουν από τις συχνές επιδρομές μιας συμμορίας ληστών. Αν οι υπερασπιστές του χωριού είναι περιπλανώμενοι ρόνιν, τότε πρόκειται για τους Εφτά Σαμουράι, ενώ αν είναι αδίστακτοι καουμπόι, τότε μιλάμε σίγουρα για τους Εφτά Υπέροχους.

Όπως και να έχει, το αμερικανικό ριμέικ του Sturges δεν διαφοροποιείται σε τίποτε άλλο από τον δίδυμο γιαπωνέζο «αδερφό» του: η ιστορία είναι η ίδια, η πλοκή είναι η ίδια, η ταινία όμως δεν είναι ίδια. Οι Εφτά, όσο Υπέροχοι κι αν είναι, δεν μπορούν να συγκριθούν καλλιτεχνικά με το επίτευγμα του Kurosawa. Ο ίδιος ο Kurosawa είχε κάποιες «επιφυλάξεις» για το ριμέικ των Εφτά Σαμουράι και, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «People» το 1980, περιορίστηκε απλώς να δηλώσει ότι «οι πιστολέρο δεν είναι σαμουράι».

Επιπλέον, δεν έλαβε από το χολιγουντιανό στούντιο καμία αποζημίωση για τη δουλειά του, ως σεναριογράφος της πρωτότυπης ταινίας, ενώ καμιά αναφορά δεν γίνεται σ’ αυτόν στους τίτλους των Εφτά Υπέροχων, που παρόλα αυτά παραμένει μια πολύ καλή ταινία.

Αξίζει πάντως να αναφερθεί ότι όταν κυκλοφόρησαν οι Εφτά Σαμουράι στην Αμερική το 1956, ο τίτλος με τον οποίο βγήκε η ταινία στις αίθουσες ήταν Οι Υπέροχοι Εφτά, καθώς οι ιάπωνες παραγωγοί θεώρησαν πώς το αμερικανικό κοινό δεν θα γνώριζε τι σημαίνει «σαμουράι». Γι’ αυτό και Οι Εφτά Σαμουράι αναφέρονται πολλές φορές ως «το Πρωτότυπο Υπέροχοι Εφτά», ένα είδος δικαίωσης για τον δημιουργό του.

Ένας μοναχικός σαμουράι καταφθάνει σε μια πόλη που μαστίζεται από τη σύγκρουση δύο αντίπαλων οικογενειών. Εξωθεί τον πόλεμο των δύο συμμοριών στα άκρα, βοηθά μια οικογένεια να σωθεί και, στο τέλος, αποτελειώνει οτιδήποτε σχεδόν κινείται στα πέριξ. Η ιστορία αυτή, που διαδραματίζεται στην Ιαπωνία του 19ου αιώνα και έχει πρωταγωνιστή τον Toshiro Mifune, αν μεταφερόταν στην Άγρια Δύση θα είχε πρωταγωνιστή τον Clint Eastwood και θα ήταν ένα καλογυρισμένο γουέστερν.

Ο Sergio Leone ξαναγύρισε πράγματι το Yojimbo του Kurosawa, φτιάχνοντας το πρώτο σπαγγέτι-γουέστερν του κινηματογράφου. Οι ομοιότητες μεταξύ του Yojimbo [Σωματοφύλακας, στα ιαπωνικά] και του Για μια Χούφτα Δολάρια δεν περιορίζονται μόνο στην κοινή πλοκή, αλλά η ταινία του Leone είναι αντιγραφή του Yojimbo σκηνή-προς-σκηνή, πλάνο-το-πλάνο.

Έτσι, ο ανώνυμος σαμουράι Toshiro Mifune είναι ο πιστολέρο Άνθρωπος-Χωρίς-Όνομα Clint Eastwood, με μόνη διαφορά την οδοντογλυφίδα του Mifune που αντικαταστάθηκε από το τσιγάρο του Eastwood. Ο Kurosawa δεν μπορούσε να είναι ευχαριστημένος με αυτό που θεωρούσε μια δεύτερη, κατάφωρη, κλοπή του έργου του: θα μηνύσει την εταιρεία του Leone κερδίζοντας τελικά το 15% των εισπράξεων του γουέστερν, μια μεγάλη χούφτα δολάρια δηλαδή.

Με αυτό τον τρόπο, ο «βαρύς», αργός, ασπρόμαυρος ιαπωνικός κινηματογράφος μεταμορφώνεται στη γνώριμη φόρμα της χολιγουντιανής ψυχαγωγίας. Οι επικές ελεγείες του Kurosawa ζυμώνονται με νέα υλικά, μεταμορφώνοντας το ιαπωνικό jidai-geki [ταινίες εποχής με σαμουράι] σε γουέστερν: υπάρχει έτσι ο καλός, ο κακός –ενίοτε και ο άσχημος–, αλλά ως εκεί. Τα στοιχεία που καθιστούν τα έπη του Kurosawa αριστουργήματα θυσιάζονται αναπόφευκτα στο μεταφραστικό εγχείρημα της «δυτικοποίησης» αυτής.

Βέβαια, δεν συμβαίνει και πολύ συχνά ένα ριμέικ μιας κλασικής ταινίας να γίνεται και το ίδιο κλασικό, όπως συνέβη με τα δύο «δάνεια» της ιστορίας μας. Φαίνεται πως, όπως έλεγε και ο Kurosawa, τα καλά γουέστερν αρέσουν σε όλους…

ΠΗΓΗ:newsbeast.gr

 

 

“Skyfall”: ακόμα μία φορά Daniel Craig, ακόμα μία φορά Omega. [video]


Το SKYFALL, αναμένεται στις κινηματογραφικές αίθουσες το Νοέμβριο και είναι η 23η ταινία με ήρωα τον James Bond. Σε αυτή, η πίστη του Bond στη Μ (Judi Dench) δοκιμάζεται καθώς το παρελθόν της επιστρέφει για να τη στοιχειώσει. Ο 007 πρέπει να καταδιώξει και να καταστρέψει την απειλή, όσο μεγάλο και αν είναι το προσωπικό κόστος. Ο Daniel Craig για ακόμα μία φορά θα ενσαρκώσει τον ρόλο του δημοφιλέστερου μυστικού κατασκόπου στον κόσμο, φορώντας στο χέρι του ακόμα μία φορά, ένα OMEGA Seamaster.

Ο Daniel Craig επιλέχτηκε το 2005 ως ο έκτος ηθοποιός για να ενσαρκώσει τον James Bond και από τότε έχει πρωταγωνιστήσει ως 007 στο Casino Royale και το Quantum of Solance. Εκτός από τον ρόλο του ως Bond, ο Daniel Craig έχει εργαστεί σε όλο το φάσμα δραστηριοτήτων που περιλαμβάνει το επάγγελμά του, μεταξύ των οποίων είναι οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι στο The Girl with the Dragon Tattoo και το Cowboys and Aliens, θεατρικές παραστάσεις στο Broadway και ρόλοι σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, όπως είναι το Our Friends In The North, το Archangel και το Copenhagen.

Ο James Bond φοράει ένα OMEGA Seamaster σε κάθε ταινία από το GOLDENEYE το 1995 και έπειτα. Η βραβευμένη με όσκαρ ενδυματολόγος Lindy Hemming ήταν η πρώτη που σύστησε τον Bond στην OMEGA. Περιέγραψε τον Bond ως ένα «ναυτικό» άνδρα και ως ένα διακριτικό τζέντλεμαν, και έτσι το Seamaster ήταν η πιο φυσική επιλογή. Η OMEGA δε θα μπορούσε να συμφωνήσει περισσότερο με αυτό! Στο SKYFALL, ο Bond θα φοράει το OMEGA Seamaster Planet Ocean 600m 42mm από ατσάλι, με μαύρη ματ καταδυτική στεφάνη μονής κατεύθυνσης.

OMEGA SEAMASTER PLANET OCEAN 600M Co-Axial Chronometer 42MM: Το νέο ρολόι του James Bond στο Skyfall.

Όταν ο Daniel Craig υποδυθεί τον James Bond στο SKYFALL, θα φοράει ένα OMEGA Seamaster Planet Ocean 600M Co-Axial Chronometer 42mm με μαύρο καντράν και ματ μαύρη κεραμική καταδυτική στεφάνη μονής κατεύθυνσης, ένα μοντέλο του οποίου τα χαρακτηριστικά ανακαλούν τα κλασσικά Seamasters του 1950.

Οι θαυμαστές του Bond και οι οπαδοί της OMEGA γνωρίζουν ότι ο πιο αγαπημένος μυστικός πράκτορας παγκοσμίως φοράει ρολόγια Seamasters από το 1995, ενώ το ρολόι Planet Ocean αποτελεί την επιλογή του από το CASINO ROYALE το 2006.

Στο εσωτερικό της κάσας του υπάρχει μια διαφορετική ιστορία: το ρολόι λειτουργεί με τον Co-Axial μηχανισμό 8500 της OMEGA, του οποίου το Co-Axial σύστημα διαφυγής και το ελεύθερο σύστημα αντιστάθμισης προσφέρουν μακροχρόνια σταθερότητα και ακρίβεια, μειώνοντας δραματικά την ανάγκη για σέρβις. Επιπλέον, είναι εξοπλισμένο με σπιράλ του ταλαντωτή από οξείδιο του πυριτίου (Si14) και διατίθεται με εγγύηση 4 ολόκληρων ετών. Οι δείκτες και οι ενδείξεις είναι επικαλυμμένοι με Super-LumiNova και είναι ευανάγνωστοι κάτω από όλες τις συνθήκες και τα είδη φωτισμού, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση με τη μαύρη ματ επιφάνεια του καντράν.

Το Super-LumiNova στις ενδείξεις, το δείκτη της ώρας και των δεικτών των δευτερολέπτων εκπέμπει μπλε φως, ενώ στο δείκτη των λεπτών και στη κουκίδα της στεφάνης εκπέμπει πράσινο φως. Αυτή η αντίθεση σημαίνει ότι οι δύτες μπορούν να δουν με μια ματιά πόσος χρόνος έχει παρέλθει όσο βρίσκονται κάτω από το νερό. Ακόμη και ο φωσφορίζων δείκτης δευτερολέπτων με την πορτοκαλί μύτη μπορεί εύκολα να αναγνωστεί στο σκοτάδι. Στο καντράν υπάρχουν αραβικοί αριθμοί στο 12, 6 και 9 και ένα παράθυρο ημερομηνίας στο 3.

Το OMEGA Seamaster Planet Ocean 600M Co-Axial Chronometer είναι ένα ρολόι για επαγγελματίες δύτες, αφού είναι εξοπλισμένο με βαλβίδα διαφυγής ηλίου. Το μπρασελέ από ανοξείδωτο ατσάλι διαθέτει ειδικό κούμπωμα για δύτες, που επιτρέπει να επεκταθεί το μήκος του για να προσαρμόζεται πάνω από τη στολή τους. Όπως προτείνει και το όνομά του, το Planet Ocean 600M είναι αδιάβροχο στα 600 μέτρα (60 bar / 2000 πόδια).

Οι Συμπρωταγωνίστριες…

Στο SKYFALL, την 23η ταινία του James Bond, δύο γυναίκες ηθοποιοί θα γοητεύσουν τον πιο αγαπημένο κατάσκοπο στον κόσμο. Η Bérénice Marlohe, η οποία υποδύεται την γοητευτική και αινιγματική Severine και η Naomie Harris, που υποδύεται την πράκτορα Eve. Όπως και ο James Bond, έτσι και η Eve με τη Severine φορούν ρολόγια OMEGA στους ρόλους τους στην μεγάλη οθόνη.

Το SKYFALL σηματοδοτεί την πρώτη φορά που η Bérénice Marlohe πρωταγωνιστεί σε ταινία χρησιμοποιώντας την αγγλική γλώσσα, καθώς στους ρόλους της σε όλες τις προηγούμενες ταινίες χρησιμοποιούσε τη μητρική της γλώσσα, τα γαλλικά. Σχετικά με το ρόλο της η γαλλίδα ηθοποιός δήλωσε « Ήθελα να δημιουργήσω έναν χαρακτήρα που δεν είναι στερεότυπος. Δεν είναι αμέσως προφανές τι τύπος ανθρώπου είναι η Severine». Και προσθέτει « Ο Daniel Craig έχει προσθέσει κάτι ιδιαίτερο στον James Bond- είναι σκληρός και ευάλωτος και δεν είναι πάντα ξεκάθαρο το τι ακριβώς σκέφτεται. Θέλω να κάνω ακριβώς το ίδιο με τη Severine- να μην εμφανίζεται στην οθόνη απλώς για να σωθεί από τον James Bond».

Η Naomie Harris έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές από όταν ήταν παιδί, αλλά η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία του Danny Boyle, 28 Days Later. Επιπλέον, εμφανίστηκε στη δεύτερη και την τρίτη ταινία των Πειρατών της Καραϊβικής. Η απόφοιτος του πανεπιστημίου του Cambridge, σπούδασε επίσης υποκριτική στο Old Vic Theatre School στο Bristol και εκτός από τους πολυάριθμους ρόλους της σε ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές, έχει διακριθεί ως θεατρικός ηθοποιός.

Στο SKYFALL, η Eve, ο χαρακτήρας που υποδύεται η Naomie Harris, φοράει ένα OMEGA Aqua Terra με μαύρο καντράν, κάσα και μπρασελέ από ανοξείδωτο ατσάλι. Η Severine, ο χαρακτήρας που υποδύεται η Bérénice Marlohe, φοράει ένα OMEGA De Ville Prestige με καντράν από φίλντισι, κάσα και μπρασελέ από ανοξείδωτο ατσάλι.

SEAMASTER PLANET OCEAN 600M SKYFALL LIMITED EDITION: αφιερωμένο στη νέα ταινία τουJames Bond.

Για να γιορτάσει το λανσάρισμα του SKYFALL, η OMEGA κυκλοφορεί σε περιορισμένη έκδοση το Seamaster Planet Ocean 600M”SKYFALL”.

Όπως κάθε μοντέλο Planet Ocean, έτσι και το νέο αυτό ρολόι είναι έτοιμο για υποβρύχιες περιπέτειες. Είναι εξοπλισμένο με καταδυτική (περιστρεφόμενη μονής κατεύθυνσης) στεφάνη και με βαλβίδα διαφυγής ηλίου, και είναι αδιάβροχο στα 60 bar / 600 μέτρα / 2000 πόδια.

Η 42mm κάσα του ρολογιού είναι ματ και γυαλιστερή από ανοξείδωτο ατσάλι, όπως και το μπρασελέ, με σύστημα screw-and-pin και καταδυτικό κούμπωμα ασφαλείας , στο οποίο υπάρχει χαραγμένο το “007”. Η περιστρεφόμενη καταδυτική στεφάνη του ρολογιού ξεχωρίζει λόγω του δακτυλίου από μαύρο ματ κεραμικό υλικό και ενδείξεις της καταδυτικής κλίμακας από νιτρίδιο του χρωμίου.

Οι απλικέ ενδείξεις επάνω στη μαύρη , ματ επιφάνεια του καντράν με το ανάγλυφο μοτίβο, έχουν επικάλυψη από λευκό Super-LumiNova που εκπέμπει μπλε φως, όπως και οι δύο, γυαλιστεροί, πολυεδρικοί δείκτες. Εξαίρεση αποτελεί ο δείκτης των λεπτών, ο οποίος εκπέμπει πράσινο φως, όπως και η κουκίδα επάνω στην καταδυτική στεφάνη. Αυτό το χαρακτηριστικό βοηθάει ιδιαίτερα τους δύτες να μπορούν να ελέγχουν το χρόνο της κατάδυσής τους με μια μόνο ματιά. Στο 7 βρίσκεται το λογότυπο του 007 και στο 3 υπάρχει το παράθυρο της ημερομηνίας.

Το Seamaster Planet Ocean 600M SKYFALL Limited Edition λειτουργεί με τον καινούργιο, αποκλειστικό μηχανισμό της OMEGA, Co-Axial 8507. Επάνω στο ρότορα του μηχανισμού βρίσκεται χαραγμένο και επικαλυμμένο με μαύρο βερνίκι το σήμα SKYFALL 007. Ο μηχανισμός είναι ορατός μέσα από το κρύσταλλο σαπφείρου στο ματ, βιδωτό καπάκι της κάσας.

Εκτός από την επαναστατική στο χώρο της ωρολογοποιίας, τεχνολογία Co-Axial της OMEGA, το ρολόι είναι επίσης εξοπλισμένο με σπιράλ του ταλαντωτή από οξείδιο του πυριτίου (Si14). Αυτός ο συνδυασμός προσφέρει τόσο μεγάλη σταθερότητα και αξιοπιστία στο Planet Ocean ώστε αυτό να διατίθεται με εγγύηση 4 ολόκληρων ετών.

Το ρολόι Seamaster Planet Ocean 600M SKYFALL κυκλοφορεί σε περιορισμένη έκδοση 5.007 κομματιών και διατίθεται μέσα σε ειδική συσκευασία.

ΠΗΓΗ:ministryofmen.gr

Ο Λίνκολν πάει για Οσκαρ


Η ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, με τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις στον ρόλο του Αμερικανού προέδρου, κέρδισε τις εντυπώσεις στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης

Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις ντύνεται «Λίνκολν» στη νέα ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ και οι πρώτες κριτικές είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές

Αυτό ήταν. Μια υψηλού προφίλ προβολή-έκπληξη το βράδυ της Δευτέρας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, που έκανε πολλούς να περιμένουν στην ουρά έως και μία ώρα για να εισέλθουν στην αίθουσα, ήταν αρκετή για να πάρει φωτιά το Ιντερνετ με τις πρώτες κριτικές για το «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, όλες με μία κοινή συνιστώσα: πάει βολίδα για τα Οσκαρ. Ατυπα εγκαίνια της προ-οσκαρικής περιόδου προκάλεσε ο χαμός που έγινε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά την προβολή της ταινίας, καθώς κριτικοί έσπευσαν να γράψουν στους λογαριασμούς του στο Twitter τις πρώτες εντυπώσεις τους, ανάμεικτες στο σύνολό τους, αλλά, όπως προείπαμε, σταθερά προσανατολισμένες στις οσκαρικές προδιαγραφές της ιστορικής βιογραφίας.

Πολλοί συντάκτες συμφωνούν ότι είναι «η καλύτερη ταινία του Σπίλμπεργκ εδώ και χρόνια», ενώ θερμούς επαίνους για τη δουλειά τους εισπράττουν οι Τόμι Λι Τζόουνς και Σάλι Φιλντ, που πλαισιώνουν τον πρωταγωνιστή Ντάνιελ Ντέι Λιούις ως Αβραάμ Λίνκολν λίγο πριν από το τέλος της ζωής του. Στον ρόλο του Ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή Ταντέους Στίβενς ο Τόμι Λι Τζόουνς και στον ρόλο της Μέρι Αν, συζύγου του 16ου προέδρου της Αμερικής, η Σάλι Φιλντ, εισπράττουν όλα τα εύσημα.

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο της ιστορικού και συγγραφέως Ντόρις Κιρνς Γκούντγουιν με τίτλο «Team of rivals: The political genius of Abraham Lincoln» (εκδόσεις «Simon & Schuster») και εξιστορεί τους χειρισμούς του Αμερικανού προέδρου, λίγες βδομάδες πριν από τη δολοφονία του, σε ό,τι αφορά το φλέγον ζήτημα της κατάργησης της δουλείας, πάντα με φόντο τον εν εξελίξει εμφύλιο πόλεμο. Στο καστ φιγουράρουν ακόμη σημαντικά ονόματα ανερχόμενων ή βετεράνων ηθοποιών, όπως αυτά των Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, Τζάκι Ερλ Χάλεϊ, Μάικλ Στούλμπαργκ, Τζέιμς Σπέιντερ, Τζάρεντ Χάρις, Ντέιβιντ Στράδερν και Χαλ Χόλμπρουκ

«Το «Lincoln» μοιάζει να είναι η προσωποποίηση του οσκαρικού δολώματος. Ο Σπίλμπεργκ, που σε όλη του την καριέρα θολώνει τη γραμμή ανάμεσα στην τέχνη και στο εμπόριο, έχει φανεί αντάξιος της περίστασης», γράφει η εφημερίδα «The Hollywood Reporter», ενώ συγκρίνει το διάρκειας 2 ωρών και 25 λεπτών φιλμ με άλλες ιστορικές ταινίες-σταθμούς του σκηνοθέτη, όπως είναι η «Λίστα του Σίντλερ» και η «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν». Κατά τις εκτιμήσεις των ειδικών, η ταινία μπορεί εύκολα να εισπράξει 12 υποψηφιότητες για Οσκαρ και να πετύχει συνολικά 4 νίκες (σίγουρα στις κατηγορίες των ερμηνειών).

Παρά τις γκρίνιες, που δεν λείπουν από κάποιες κριτικές, η συγκεκριμένη προβολή εξασφάλισε το επικό στάτους του «Λίνκολν» και το έβαλε για τα καλά στον χάρτη των επερχόμενων βραβείων της αμερικανικής κινηματογραφίας. Παρών στη βραδιά ήταν και ο ίδιος ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, που εισέπραξε την ενθουσιώδη υποδοχή ενός κοινού που τον χειροκροτούσε όρθιο. «Ηταν προσωπική τιμή και προνόμιο να αποτυπώσω μια τέτοια ιστορική φιγούρα σε ταινία μου», δήλωσε ο δημιουργός, διευκρινίζοντας στις ερωτοαπαντήσεις που ακολούθησαν πως το καινούριο έπος του βρίσκεται ακόμη στο τελικό στάδιο επεξεργασίας, έναν μήνα πριν από την έξοδό του στους αμερικανικούς κινηματογράφους.

Την ίδια ώρα που η Νέα Υόρκη ήταν απασχολημένη με το χολιγουντιανό γκλάμουρ, έκλεισε επισήμως και η λίστα με τις ταινίες που θα διεκδικήσουν μία θέση στην πεντάδα των ξενόγλωσσων φιλμ. Εβδομήντα μία συμμετοχές από ισάριθμες χώρες μετράει φέτος η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, αριθμό-ρεκόρ στον οποίο -ας μην ξεχνάμε- περιλαμβάνεται και ο «Αδικος κόσμος» του Φίλιππου Τσίτου, ως επίσημη πρόταση της Ελλάδας.

ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ
Το βιογραφικό δράμα «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ θα κάνει πρεμιέρα στις ΗΠΑ στις 16 Νοεμβρίου.

ΑΝΤΑ ΔΑΛΙΑΚΑ

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

 

imdb.com

Ο Οσάμα μπιν Λάντεν πάει σινεμά!


Η πρώτη ταινία που αφορά την επιχείρηση που οδήγησε στο θάνατο του Νο1 τρομοκράτη, θα προβληθεί στις 4 Νοεμβρίου από το National Geographic.

Την πρώτη ταινία που αφηγείται την επιδρομή, η οποία οδήγησε στο θάνατο του Οσάμα μπιν Λάντεν, θα προβάλει ο ισχυρός παραγωγός του Χόλιγουντ Χάρβεϊ Βάινστιν δύο ημέρες πριν τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές της 6ης Νοεμβρίου.

Η ταινία με τίτλο «SEAL Team Six: The Raid on Osama bin Laden» («Ομάδα SEAL έξι: η επιδρομή κατά του Οσάμα Μπιν Λάντεν»), τη διανομή της οποία κάνει ο Βάινστιν, θα προβληθεί στις 4 Νοεμβρίου από το τηλεοπτικό δίκτυο National Geographic, όπως ανακοίνωσε το κανάλι επικαλούμενο τον πρόεδρό του Χάουαρντ Οουενς και τον Βάινστιν, ο οποίος δήλωσε ότι η ταινία «θα μιλήσει σε όλους τους Αμερικανούς».

Η ταινία, που έχει σκηνοθετηθεί από τον Τζον Στόκουελ και η παραγωγή της για μεταγενέστερη προβολή στις αίθουσες έχει γίνει από τον Νίκολας Σαρτιέ, παραγωγό της βραβευμένης με Όσκαρ ταινίας «The Hurt Locker» θα είναι επίσης διαθέσιμη προς ενοικίαση στο Netflix.

Στο τρέιλερ που ανέβηκε στο διαδίκτυο, οι χαρακτήρες τη ταινίας δηλώνουν: «Θα είμαστε η ομάδα που θα ξεφορτωθεί τον Οσάμα» και «ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών παίζει την προεδρία του σε αυτή την αποστολή».

Ο πρόεδρος Ομπάμα είχε δώσει προσωπικά το πράσινο φως για την αποστολή των καταδρομέων της ελίτ μονάδας των SEAL που σκότωσαν τον ηγέτη του τρομοκρατικού δικτύου της αλ Κάιντα στις 2 Μαΐου του 2011 στο κρησφύγετό του στην πόλη Αμποταμπάντ του Πακιστάν.

«Η αναπαράσταση των γεγονότων που έλαβαν χώρα εκείνο το βράδυ είναι συναρπαστική, για να μην πω κάτι περισσότερο», αναφέρει ο Βάινστιν σε ανακοίνωσή του. «Νομίζω ότι το κοινό θα γοητευθεί, όπως και εγώ, από την αρχή και έως το τέλος της ταινίας […] και είμαι πολύ υπερήφανος ως Αμερικανός πολίτης που διαδραματίζω ένα ρόλο, ώστε αυτό το καταπληκτικό επεισόδιο της πρόσφατης αμερικανικής ιστορίας να το δουν όσο το δυνατόν περισσότερα νοικοκυριά».

Ο Βάινστιν, παραγωγός σε ταινίες όπως «Ο Άγγλος ασθενής», «The Artist» και «John Rambo», είναι γνωστός υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος.

ΠΗΓΗ: pkool.gr

Τα στατιστικά του James Bond, εικονογραφημένα..!!!


Κλείνοντας εντός ολίγου(1962-2012) τα 50 χρόνια κινηματογραφικής ζωής ας ρίξουμε μια ματιά σε ένα απλό στατιστικό εικονογράφημα τι έχει πετύχει ο σούπερ υπερκατάσκοπος στον κόσμο του Κινηματογράφου σ΄αυτήν την απόλυτα πετυχημένη κατά την άποψή μας διαδρομή….Έχει πολύ ενδιαφέρον.