Category Archives: ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ

Η μνήμη του Μεγαλέξανδρου παραμένει ζωντανή στο Αφγανιστάν


Παρά τα εκατοντάδες χρόνια, που έχουν παρέλθει, αλλά και τα τελευταία τριάντα που έχουν σημαδευτεί από βίαιους πολέμους και συγκρούσεις, η «επιρροή» του Μεγαλέξανδρου και η ιστορία του που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη χώρα παραμένουν σημείο πολιτισμικής αναφοράς στην πολύπαθη χώρα.

Ειδικότερα στην περιοχή Νουριστάν οι κάτοικοι δηλώνουν περήφανοι απόγονοι των στρατιωτών του Αλέξανδρου και διατυμπανίζουν ότι είναι Ελληνες, ενώ η πληθώρα αρχαιολογικών ευρημάτων και στοιχείων φανερώνει των αντίκτυπο του ελληνικού πνεύματος στην περιοχή.

«Ο Μεγαλέξανδρος έχει αφήσει το αποτύπωμά του στο Αφγανιστάν. Υπάρχουν περίπου πέντε Αλεξάνδρειες, υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που καταδεικνύουν τη σχέση του Αφγανιστάν με τον ελληνιστικό κόσμο. Πολλά έχουν χαθεί σ’ αυτά τα 30 χρόνια πολέμου (από τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση το 1979 και τα γεγονότα που ακολούθησαν κατόπιν) αλλά έχουν μείνει αρκετά και μαρτυρούν τη μεγάλη επιρροή του στην περιοχή. Για παράδειγμα, στη Χαντά, ένα αρχαίο βουδιστικό κέντρο, εντόπισα τρεις κόγχες: στην πρώτη υπήρχε ένας πρίγκιπας που φύλασσε τον Βούδα, στη δεύτερη ο Ηρακλής και στην τρίτη ο Αλέξανδρος. Τα ευρήματα αυτά χρονολογούνται από τον 4ο -5ο αιώνα μ.Χ. γεγονός που δείχνει τη διάρκεια της επιρροής του Μεγαλέξανδρου και των απογόνων του στην περιοχή» δηλώνει ο, ελληνομαθής, Ομάρ Σουλτάν, τέως υπουργός πολιτισμού της χώρας.

Ωστόσο, μπορεί η «επιρροή» του μεγάλου στρατηλάτη να μην έχει «σβήσει», αλλά οι τραγικές τελευταίες δεκαετίες που έχει περάσει η έχουν δώσει ένα ισχυρό χτύπημα στον πολιτισμό της ασιατικής χώρας.

«Ελπίζω και νομίζω πως με την εκπαίδευση και τον πολιτισμό θα μπορέσουμε να ξαναενώσουμε τη χώρα μας. Γιατί οι Αφγανοί λένε πως όταν υπάρχει πολιτισμός πάντα υπάρχει ενότητα» υποστηρίζει ο Σουλτάν.

Ο τέως υπουργός Πολιτισμού του Αφγανιστάν παρουσίασε ορισμένα από τα ευρήματά του στο Διεθνές Αρχαιολογικό Συνέδριο για το Μεγαλέξανδρο που διοργάνωσε στη Νάουσα η ΙΖ’ Εφορεία Προϊστορικών και κλασσικών αρχαιοτήτων.

ΠΗΓΗ: iefimerida.gr

O κώδικας ηθικής των Ινδιάνων


Το προσωνύμιο «Ινδιάνοι», δόθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο

Οι «Ινδιάνοι» της Αμερικής ή ορθότερα, οι γηγενείς Αμερικανοί, κατοικούσαν στην Αμερικανική ήπειρο, για πολλές χιλιάδες χρόνια πριν από την άφιξη των «λευκών» Ευρωπαίων.

Κατά την περίοδο της άφιξης των «λευκών», εικάζεται ότι σε ολόκληρη την Αμερικανική ήπειρο, από το Μεξικό έως και την Αλάσκα, κατοικούσαν περίπου δέκα εκατομμύρια «Ινδιάνοι».

Πιστεύεται ότι οι πρώτοι γηγενείς Αμερικανοί, έφτασαν εκεί κατά την τελευταία περίοδο των παγετώνων, περίπου πριν από 20.000 — 30.000 χρόνια, μέσω μιας φυσικής γεωλογικής γέφυρας που διέσχιζε την περιοχή Bering Strait1 από την νοτιο-ανατολική Σιβηρία προς την Αλάσκα.

Οι αρχαιότερες καταγεγραμμένες ιστορικά φυλές στην βόρεια Αμερική, ήταν οι: Sandia (15000 πΧ), οι Clovis (12000 πΧ) και οι Folsom (8000 πΧ).

Οι Folsom για κάποιους αρχαιολόγους είναι αυτοί που ακολούθησαν διάφορους δρόμους αφήνοντας πίσω τους τα βόρεια εδάφη και εξαπλώθηκαν μέχρι το Μεξικό.

Σύμφωνα με τους θρύλους των αρκετών γηγενών Αμερικανών, οι πρόγονοι τους βγήκαν στην επιφάνεια της γης χρησιμοποιώντας ένα ιερό μυστικό πέρασμα που ενώνει την επιφάνεια με το κέντρο της Γης.

Αν και από κάποιους πιστεύεται ότι οι ρίζες των «Ινδιάνων» βρίσκονται κάπου στην κεντρική Ασία και κοντά στην σημερινή Ινδία, εντούτοις από τα γενεαλογικά στοιχεία που υπάρχουν, ελάχιστοι πρέπει να είναι αυτοί που ήρθαν από εκεί και μάλιστα πολλά χρόνια μετά την ανακάλυψη της Αμερικής.

Το προσωνύμιο «Ινδιάνοι», δόθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο, ο οποίος, λαθεμένα βέβαια, πίστεψε ότι η ήπειρος στην οποία είχε φτάσει, ήταν μέρος της ασιατικής ηπείρου, των τότε γνωστών Ινδιών.

Οι Ινδιάνοι της Αμερικής έζησαν αγαπώντας και τιμώντας πάνω από όλα την φύση.

Η Σοφία τους διαφαίνεται παντού.

Στο πως έζησαν αρμονικά με τη φύση, σε αυτά που φορούσαν, σε αυτά που δημιούργησαν, στον τρόπο που παρασκεύαζαν και έτρωγαν το φαγητό τους, στον τρόπο που ζούσαν μέσα στις οικογένειες τους και στη σημασία που έδιναν στην συνοχή της κοινωνίας τους, στις αξίες τους, στα πιστεύω τους και στη φιλοσοφία τους γενικότερα.

Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για την ιστορία των Ινδιάνων. Όχι μόνο γιατί είναι πάρα πολλά τα στοιχεία που πρέπει να αναζητήσεις, ούτε γιατί οι φυλές ήταν τόσες πολλές, αλλά κυρίως γιατί τα περισσότερα ιστορικά στοιχεία προέρχονται από περιγραφές που περνάνε από γενιά σε γενιά.

Ένας ακόμη λόγος που δυσκολεύει την ιστορική καταγραφή, είναι η προσπάθεια που κατέβαλαν οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι, όχι μόνο να υποδουλώσουν το έθνος των Ινδιάνων, αλλά να το εξαφανίσουν κιόλας.

ΠΗΓΗ:i-diadromi

Η Google τιμά τον συγγραφέα του «Δράκουλα»


Στον Αβραάμ Μπραμ Στόκερ, συγγραφέα του θρυλικού «Δράκουλα» είναι αφιερωμένο το σημερινό doodle της Google, τιμώντας τον διάσημο Ιρλανδό συγγραφέα τρόμου που γεννήθηκε σαν σήμερα στο Κλόνταρφ της Ιρλανδίας στις 8 Νοεμβρίου 1847.

Λόγω άγνωστους προβλήματος υγείας, ο Μπραμ Στόκερ δεν ήταν σε θέση να περπατήσει ή να σταθεί όρθιος μέχρι τα επτά του χρόνια, μια εμπειρία που αποτυπώθηκε έντονα στο λογοτεχνικό του έργο και ειδικά στον «Δράκουλα».

Το μυστήριο της υπόθεσης είναι ότι όσο άγνωστη ήταν η ασθένεια από την οποία έπασχε άλλο τόσο ήταν και η ανάρρωσή του, καθώς οι γιατροί είχαν σηκώσει τα χέρια.  Ο Μπραμ Στόκερ όχι μόνο κατόρθωσε να υπερνικήσει την αναπηρία του, αλλά έγινε ένας εξαίρετος αθλητής και ποδοσφαιριστής κατά την διάρκεια της φοίτησής του στο Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου.

Το 1870 παίρνει το πτυχίο του στα μαθηματικά και πιάνει δουλειά ως δημόσιος υπάλληλος στο Δουβλίνο. Παράλληλα γράφει θεατρικές κριτικές στην εφημερίδα «Dublin Evening Mail», που ο ιδιοκτήτης της ήταν ο συγγραφέας τρόμου Τζόσεφ Σέρινταν λε Φανού.

Το 1878 παντρεύτηκε την Φλόρενς Μπάλκομπ, που ήταν πρώην σύζυγος του Όσκαρ Ουάιλντ. Μαζί εγκαθίστανται στο Λονδίνο όπου ο Μπραμ Στόκερ αναλαμβάνει τα ηνία του Θεάτρου Λυσόμ, μια θέση που θα διατηρήσει για 27 ολόκληρα χρόνια.

Απέκτησε ένα μονάχα παιδί, τον Ίρβινγκ Νοέλ Στόκερ, που γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου το 1879.

Για να γράψει τον «Δράκουλα», εμπνεύστηκε από έργα των Έμιλι Γκέραρντ, Τζον Γουίλιαμ Πολιντόρικαι Τζόσεφ Σέρινταν λε Φανού. Στη συνέχεια έγραψε και άλλα μυθιστορήματα όπως «Το Μυστήριο της Θάλασσας» (1902), «Το Κόσμημα των επτά αστεριών» ( 1904) και την «κυρία με το Σάβανο» ( 1909), ωστόσο κανένα δεν πλησίασε την δημοτικότητα και την ποιότητα του Δράκουλα.

Στο κέντρο της πολιτικής του προσοχής βρέθηκε το θέμα της Ιρλανδίας και της πολιτικής της θέσης μέσα στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Ο ίδιος ήταν οπαδός του Φιλελεύθερου Κόμματος και αντίθετα με την πλειοψηφία των συμπατριωτών του επιζητούσε την αυτονομία της Ιρλανδίας μέσα στο βρετανικό στέμμα και όχι την ανεξαρτησία του νησιού.

Ο Μπραμ Στόκερ, πέθανε στις 20 Απριλίου 1912 στο Λονδίνο σε ηλικία 64 ετών, ύστερα από μια σειρά εγκεφαλικών επεισοδίων.

ΠΗΓΗ: pkool.gr

Φόρος καπνού σε όσους τολμούσαν να ανάψουν τζάκι …!!!


Ο φετινός χειμώνας είναι ο χειρότερος της μεταπολεμικής περιόδου, όχι λόγω κρύου, αλλά λόγω περιορισμών στη θέρμανση.
Τα καλοριφέρ σιωπούν, τα τζάκια υπερλειτουργούν, κάποιες σόμπες και μπουριά δοκιμάζονται αν δουλεύουν, ενώ αν ξαναμπούν σε λειτουργία και τα μαγκάλια τότε σημαίνει πως ο χρόνος πηγαίνει προς τα πίσω και αντί να βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα κατευθυνόμαστε ταχύτατα στο 19ο αιώνα, με….
τον οποίο θα ασχοληθούμε σήμερα…
Και επειδή τα τελευταία χρόνια η τουρκική λέξη «χαράτσι» ξαναμπήκε στη ζωή μας, σημειώνουμε ότι στην Τουρκοκρατία η θέρμανση θεωρείτο ουσιαστικά τεκμήριο, αφού όσοι, ελάχιστοι, διέθεταν τζάκι και είχαν την τόλμη να το ανάβουν πλήρωναν φόρο καπνού (ελπίζουμε να μη βάζουμε ιδέες…). Όταν ο φρουρός στο φυλάκιο του Ιερού Βράχου της Ακροπόλεως έβλεπε κάποια καμινάδα της πόλης να καπνίζει, ενημέρωνε το φορατζή, ο οποίος έκανε κατ οίκον επίσκεψη στους έχοντες και κατέχοντες θέρμανση.

Το «Δεν πληρώνω» της εποχής σήμαινε, στην καλύτερη περίπτωση, βαρύτατο πρόστιμο και, στη χειρότερη, φυλάκιση σε άθλιες συνθήκες.

Ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης οι προετοιμασίες για τα χειμωνιάτικα κρύα ξεκινούσαν απ τα μέσα Σεπτεμβρίου και διαρκούσαν ένα μήνα. Οι νοικοκυρές, αφού πρώτα σφουγγάριζαν καλά, τοποθετούσαν χαλιά και φλοκάτες στο πάτωμα, ενώ τα πλέον καλαίσθητα χαλιά με τις όμορφες παραστάσεις έμπαιναν στον τοίχο για διακόσμηση αλλά και καλύτερη θέρμανση του δωματίου.

Στη συνέχεια, έβγαζαν από τα μπαούλα – ή «γιούκους» – τα χειμωνιάτικα ρούχα, στα οποία ξεχώριζαν οι ολόσωμες μάλλινες πιτζάμες και οι πλεκτοί σκούφοι με τη φούντα στην άκρη.

Οι άνδρες αναλάμβαναν να μπαλώσουν τις τρύπες στις πόρτες και τη στέγη, καρφώνοντας ξύλα ή παραγεμίζοντάς τις με πούπουλα ώστε να μην μπαίνει η παγωνιά. Τα ξύλα του χειμώνα κόβονταν από τους άνδρες ή από τους «ψυχογιούς», όταν αυτοί υπήρχαν, με μαεστρία και αποθηκεύονταν ομοιόμορφα για να μη χαρακτηριστεί το σπίτι ανοικοκύρευτο, ή όπως ανέφερε έκφραση της εποχής: «Κούτσουρα ανακατωμένα, νύφη μακριά από μένα».

Ακόμα και το άναμμα της πρώτης φωτιάς του χειμώνα αποτελούσε ιεροτελεστία που ξεκινούσε ο σπιτονοικοκύρης ή ο πρεσβύτερος της οικογένειας. Όταν δεν υπήρχε κανένας από τους δύο, καλείτο ένα αγόρι της γειτονιάς, πάνω από 12 χρόνων, που έπαιρνε με κερί τη φλόγα από το καντήλι του σπιτιού και μετά το πρώτο άναμμα δεχόταν τα κεράσματα της οικογένειας.

Τα τζάκια στην Αθήνα του 19ου αιώνα μπορεί να ήταν ελάχιστα – εξ ου και η έκφραση: «Αυτός είναι από τζάκι» -, αλλά πολλά απ αυτά ήταν ιδιαίτερα περίτεχνα, αφού είχαν σκαλισμένα γύρω τους παραστάσεις της καθημερινής ζωής, κυνηγιού ή εικόνες του Χριστού και της Παναγίας, εμφανίζοντας ένα αποτέλεσμα υψηλής αισθητικής, που προκαλούσε έκπληξη και θαυμασμό στους ξένους περιηγητές της εποχής.

Αν η αριστοκρατία ζεσταινόταν από τζάκια, ο λαός περιοριζόταν σε μαγκάλια, που χωρίζονταν στα «ατζέμικα» που ήταν στατικά και στις «καρούσες» που διέθεταν τροχούς ώστε να μετακινούνται στο χώρο. Τα μαγκάλια θερμαίνονταν με πετροκάρβουνο, που ήταν υλικό κακής ποιότητας που κάπνιζε και μύριζε απαίσια, ποιοτικό κάρβουνο, κουκουνάρια από πεύκα και έλατα και φυσικά ξύλο.

Φυσικά, ακόμα και στα μαγκάλια υπήρχε ποιοτική διάκριση, μια και αυτά των πλουσίων ήταν από μπακίρι και υπήρχε ένα σε κάθε δωμάτιο, συμπληρώνοντας το τζάκι, ενώ των φτωχών ήταν μια και μοναδική πρόχειρη κατασκευή που έμπαινε συνήθως κάτω από το τραπέζι, ώστε να ζεσταίνει τα πόδια των μελών της οικογένεια και άναβε μόνο τις ημέρες που είχε πολύ κρύο, τις γιορτές ή όταν υπήρχαν μουσαφίρηδες.

Οι φτωχότεροι είχαν δημιουργήσει ένα ποιοτικό, για την εποχή, θερμαντικό υλικό, ιδιαίτερα όμως χρονοβόρο στην παρασκευή του, τις λεγόμενες φράπες.Οι τελευταίες παρασκευάζονταν από ψιλοκομμένο κάρβουνο, στάχτη, ρετσίνι και ροκανίδι, τα οποία, αφού ζυμώνονταν, ρίχνονταν στο καζάνι όπου γίνονταν πολτός. Στη συνέχεια, αφού στέγνωναν, γίνονταν μικρές μπάλες που ξεραίνονταν στον ήλιο και τον αέρα, ώστε να καταλήξουν τελικά στη φουφού.

Η φτωχική φράπα είχε ιδιαίτερη πέραση και στους πλούσιους, αυτή τη φορά όχι για λόγους οικονομίας, αλλά γιατί έτσι απέφευγαν τις ανεπιθύμητες παρενέργειες (δηλητηριάσεις, λιποθυμίες, πονοκεφάλους, εμετούς) που δημιουργούσε πολλές φορές με τις αναθυμιάσεις του το κάρβουνο. Ο Δημήτρης Καμπούρογλου, μάλιστα, θα περιγράψει τη φράπα ως «…περίφημον είδος καυσίμου ύλης το μίγμα τούτο, καθ ότι αναπλήρωνε επαρκέστατα το ήμερον κάρβουνο».Η πρώτη σόμπα στην Αθήνα εμφανίστηκε στην αυστριακή πρεσβεία, εντυπωσιάζοντας με τη θερμότητα και τις ανάγλυφες παραστάσεις της, αλλά η τιμή της, κατά τις εφημερίδες, «εκπολιτισμένης εστίας» ήταν απλησίαστη για τους πολλούς, αφού εισάγονταν αποκλειστικά από τη Γερμανία. Κάποιος επιχειρηματίας της εποχής προσπάθησε ν αντιγράψει την τεχνογνωσία της νέας εφεύρεσης, επιχειρώντας, χωρίς επιτυχία, να δημιουργήσει μια σόμπα φτιαγμένη αποκλειστικά στην Ελλάδα.

Οι πρώτοι μηχανισμοί τύπου καλοριφέρ κάνουν την εμφάνισή τους, στο τέλος του 19ου αιώνα. Ονομαστικά μιλάμε για μια σόμπα που έπαιζε ρόλο του λέβητα, που έπαιρνε τον ατμοσφαιρικό αέρα θερμαίνοντάς τον και διοχετεύοντάς τον στη συνέχεια μέσω σωλήνων στα δωμάτια.

Στους κοινόχρηστους χώρους, όπως τα καφενεία, η λύση στη θέρμανση δινόταν από το συνωστισμό, το ντουμάνι από τα τσιγάρα και τους ναργιλέδες και κάποια μαγκάλια που υπήρχαν μόνο στα «καλά» καφενεία, όπως του «Ζαχαράτου».

Κων/νος Μπορδόκας.

Η Βρετανία έχει εισβάλει σε 190 από τις 200 χώρες της γης


Σε όλον σχεδόν τον πλανήτη έχουν εισβάλει οι Βρετανοί καθώς σύμφωνα με μία μελέτη, από τις 200 που υπάρχουν μόνο οι 22 δεν έχουν υποστεί την εισβολή της Βρετανίας.

Η Αυτοκρατορία της Βρετανίας μπορεί να μην υπάρχει πια, ωστόσο οι χάρτες που έδειχναν την έκτασή της δεν φαίνεται να μπορούν να αποτυπώσουν την πραγματική της επιρροή. Στο διάβα των αιώνων η Βρετανία εισέβαλε συνολικά στο 90% των χωρών. Μεταξύ αυτών των 22 χωρών που την «γλύτωσαν», σύμφωνα με την Daily Mail είναι το Λουξεμβούργο,η Γουατεμάλα, το Τατζικιστάν τα νησιά Μάρσαλ στον Ειρηνικό Ωκεανό κ.α.

Η μελέτη είναι κομμάτι του βιβλίου «Όλες οι χώρες που Εισβάλαμε: Και οι ελάχιστες που δεν το επιχειρήσαμε» και έρχεται σε αντίθεση με τους χάρτες οι οποίοι έδειχναν πως η Αυτοκρατορία στο μέγιστο σημείο της ήλεγχε το 1/4 της Γης.

Μεταξύ των εκπροσώπων της Αυτοκρατορίας, συγκαταλέγονται οι Βρετανοί πειρατές, ιδιώτες και οπλισμένοι εξερευνητές οι οποίοι δρούσαν εκ μέρους ή με την συγκατάθεση της κυβέρνησης.

Προκειμένου να κατανοήσουμε την έρευνα, επισημαίνεται ότι μεταξύ των χωρών συγκαταλέγονται και αυτές που ανήκαν στην Ισπανική Αυτοκρατορία, όπως η Κόστα Ρίκα και το Εκουαδόρ και είχαν μικρή σχέση με το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά υπέφεραν από τις επιδρομές και τις επισκέψεις των Βρετανών θαλασσοπόρων.

Η πρώτη εξόρμηση χρονολογείται στον δεύτερο αιώνα μΧ, όταν ο Κλόντιους Αλμπίνους με το στράτευμά του πέρασε στην Γαλατία προκειμένου να κατακτήσει τον αυτοκρατορικό θρόνο. Τελικά ηττήθηκε το 197 μΧ.

Μόνον η Γαλλία πλησίασε στο επίπεδο επέκτασης της Βρετανίας, η οποία μάλιστα κατέχει και το ρεκόρ του να έχει υπομείνει τις περισσότερες επιθέσεις από την Βρετανία.

ΠΗΓΗ: pkool.gr

Αυτά είναι τα 10 λάθη ηγετών που άλλαξαν τον κόσμο μας


Μπορεί η ανθρωπότητα να έχει καταφέρει στο πέρασμα των αιώνων θαυμαστά πράγματα ωστόσο κανείς δεν πρέπει ποτέ να υποτιμά την δύναμη και τη σημασία που έχουν τα λάθη των πρωταγωνιστών της Ιστορίας. Αυτά είναι τα πιο σημαντικά. 

Ιδού λοιπόν τα 10 μεγαλύτερα λάθη των ηγετών σύμφωνα με τον Μπιλ Φόσετ, συγγραφέα του βιβλίου: Trust Me, I Know What I’m Doing: 100 More Mistakes That Lost Elections, Ended Empires, and Made the World What It Is Today. 

Αν οι πρωταγωνιστές τους ήταν πιο προσεκτικοί, η Ιστορία πιθανόν να είχε άλλη έκβαση…

1. Ο ορισμός διαδόχου από τον Μέγα Αλέξανδρο

Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών θεωρείται ο μεγαλύτερος και πιο σπουδαίος στρατηλάτης της αρχαιότητας αφού όχι μόνο ένωσε τις ελληνικές πόλεις-κράτη υπό το στέμμα του αλλά διέλυσε την αυτοκρατορία των Περσών που έφτανε μέχρι την Ινδία. Ωστόσο ο μεγάλος βασιλιάς δεν έχρισε ποτέ διάδοχο. Σύμφωνα με την απόκρυφη παράδοση είπε σε ένα στρατηγό του να πάρει την αυτοκρατορία «ο καλύτερος». Αυτή του η ρήση στέρησε τη ζωή του γιου του και οδήγησε σε διάσπαση της αχανούς αυτοκρατορίας μεταξύ των στρατηγών του.

2. Η άφιξη των Σαξόνων στη Βρετανία

Το 449 ο βασιλιάς της Βρετανίας Βόρτιγκερν καλεί τους Σάξονες προκειμένου να αναλάβουν να υπερασπιστούν το βασίλειο έναντι των Σκωτσέζων. Φτάνοντας στις βρετανικές νήσους όμως οι Σάξονες αντιλαμβάνονται ότι αποτελούν την μοναδική ένοπλη δύναμη και φυσικά… παίρνουν την εξουσία και θα την κρατήσουν μέχρι το 1066 οπότε και εισβάλλουν οι Νορμανδοί.

3. Η ισλαμική αναγέννηση που δεν έγινε

Ο Αλα αντ-Ντιν Μουχάμεντ, Σάχης της Χορασμίας, ενός ισλαμικού βασιλείου στο σημερινό Ιράν, φοβάται την κατασκοπεία και δίνει εντολή να συλλαμβάνονται όλα τα καραβάνια στην οδό του Μεταξιού και οι Μογγόλοι να εκτελούνται. Σε μια προσπάθεια να κρατήσει ζωντανή τη διπλωματία ο Τζένγκις Χαν στέλνει 50 ευγενείς σαν αντιπροσωπεία στον Σάχη για να εξομαλυνθεί η κατάσταση. Όμως ο Αλα αντ-Ντιν αποφασίσει να τους βασανίσει και να τους εκτελέσει προκαλώντας την οργή του Τζένγκις Χαν ο οποίος εισβάλλει μετά από τρία χρόνια με 300.000 στρατιώτες και καταλύει την αυτοκρατορία αναστέλλοντας την «ισλαμική αναγέννηση» και την πορεία του Ισλάμ για πάντα.

4. Τα λάθος μαθηματικά του Κολόμβου

Ο Κολόμβος έφτασε στον Νέο Κόσμο εξαιτίας λάθος υπολογισμών. Παρά το Καθολικό δόγμα οι επιστήμονες από την αρχαιότητα γνώριζαν ότι η Γη είναι στρογγυλή και πολλοί μάλιστα υπολόγιζαν με ακρίβεια την διάμετρό της. Πριν ξεκινήσει το ταξίδι του ο Κολόμβος συμβουλεύθηκε τις σημειώσεις κυρίως μουσουλμάνων επιστημόνων. Υπολογίζοντας λάθος τη μονάδα μέτρησης ο Κολόμβος πίστευε ότι η Γη έχει διάμετρο μόλις 15.000 χιλιόμετρα και άρα τα πλούτη της Ανατολής είναι μερικές εβδομάδες ταξιδιού ακολουθώντας την αντίθετη τροχιά. Έτσι έφτασε στην Αμερική και ο κόσμος δεν θα ήταν ποτέ πια ο ίδιος…

5. Η καταστροφή της ισπανικής Αρμάδας

Τον 15ο και 16ο αιώνα θαλασσοκράτειρα δύναμη ήταν η Ισπανία. Όταν κατά τα χρόνια της Ελισάβετ ξέσπασε πόλεμος με την Αγγλία ο Φίλιππος της Ισπανίας διέταξε την αρμάδα του να απωθήσει τους Άγγλους από την Μάγχη προκειμένου να εισβάλλει στο νησί. Η μάχη δεν δείχνει νικητή και έτσι ο δούκας Αλόνζο Πέρες αποφασίζει η αρμάδα να επιστρέψει στην Ισπανία κάνοντας τον βόρειο περίπλου της Βρετανίας χωρίς να υπολογίσει ωστόσο τα αφιλόξενα νερά του Βόρειου Ατλαντικού. Έτσι η αρμάδα καταστράφηκε ολοσχερώς και η σκυτάλη της κυριαρχίας των θαλασσών παραδόθηκε στην Αγγλία…

6. Το Επιτελείο του Κάιζερ και ο Λένιν

Το 1917 εν μέσω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Λένιν είναι εγκλωβισμένος στην Ελβετία και καταζητείται σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα. Τότε το Γερμανικό επιτελείο έχει την φαεινή ιδέα να στείλει τον Ρώσο επαναστάτη και τους συντρόφους του στην Τσαρική Ρωσία με την οποία είναι σε πόλεμο. Το Βερολίνο χρηματοδοτεί τη μεταφορά και τον εξοπλισμό των επαναστατών μη πιστεύοντας ότι θα τα καταφέρουν… Αν είχαν εκτιμήσει διαφορετικά την κατάσταση η Οκτωβριανή Επανάσταση μπορεί να ήταν απλά ένα σενάριο.

7. Η Συμφωνία του Μονάχου

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφύγει άλλη μια παγκόσμια σύρραξη ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεϊν κάνει τα στραβά μάτια σε μια σειρά προκλήσεων από την πλευρά της ναζιστικής Γερμανίας. Όταν στα 1936 ο Χίτλερ κάνει κουρελόχαρτο τη Συνθήκη των Βερσαλλιών και στρατιωτικοποιεί την Ρηνανία κανείς δεν αντιδρά παρά το γεγονός οτι ο γερμανικός στρατός ήταν τόσο αδύναμος που θα υποχωρούσε αμέσως. Μετά ακολούθησε το Ανσλους, η προσάρτηση της Αυστρίας. Τελικά το 1938 ο Χίτλερ επιχειρεί να καταλάβει και την Σουδητία, στα βόρεια της Τσεχοσλοβακίας. Ο Τσάμπερλεϊν υποκύπτει στους όρους των Ναζί, συμφωνεί στον διαμελισμό της Τσεχοσλοβακίας και υπογράφει τη Συμφωνία του Μονάχου με στόχο να «εξαγοράσει την ειρήνη». Κατάφερε το ακριβώς αντίθετο.

8. Η εμμονή του Χίτλερ στον βομβαρδισμό του Λονδίνου

Το 1940 η Γερμανία βρέθηκε πολύ κοντά στο να κερδίσει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Άγγλοι έχαναν την «Μάχη της Βρετανίας» και οι επιθέσεις του Λουφτβάφε γονάτιζαν την Βασιλική Αεροπορία. Οι προτάσεις ανακωχής προς το Βερολίνο ήταν στο τραπέζι ενώ υπήρχαν και σκέψεις η βρετανική κυβέρνηση να διαφύγει στον Καναδά. Κατά λάθος τρεις Γερμανοί πιλότοι βομβαρδίζουν το Λονδίνο το οποίο βρισκόταν σε ηλεκτρικό μπλακ-αουτ. Την επόμενη 70 βρετανικά αεροπλάνα χτυπούν το Βερολίνο. Η επίθεση παρά το γεγονός ότι είχε σαν θύμα μόνο έναν… ελέφαντα του ζωολογικού κήπου προκαλεί την οργή του Χίτλερ ο οποίος δίνει διαταγή να εγκαταλειφθούν όλοι οι άλλοι στόχοι και να ισοπεδωθεί το Λονδίνο. Η εμμονή αυτή του Φύρερ έδωσε ζωτικό χρόνο στη RAF να επισκευάσει τα αεροπλάνα της και να αλλάξει την έκβαση της εκστρατείας Θαλάσσιος Λέων.

9. Η ξεροκεφαλιά του Στάλιν

Πολλούς μήνες πριν την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ο Στάλιν είχε ενημέρωσει για τις προθέσεις του Χίτλερ. Τόσο οι Βρετανοί όσο και οι Ρώσοι κατάσκοποι ενημέρωναν τον «Πατερούλη» ότι οι Ναζί ετοιμάζονται να εισβάλλουν. Εκείνος πιστός στη συμφωνία Μολότοφ-Ρίμπεντροπ θεωρεί πως οι Βρετανοί θέλουν να τον σύρουν στον πόλεμο. Φυσικά το να διαφωνήσει κανείς με τον Στάλιν ήταν κυριολεκτικά – μοιραίο λάθος. Ακόμη και όταν δύο εκατομμύρια Γερμανοί εισέβαλαν στην Σοβιετική Ένωση ο Στάλιν καλούσε τους διοικητές του να μην τους… ερεθίζουν, προκαλώντας έτσι το θάνατο σε εκατομμύρια Ρώσους στρατιώτες και πολίτες.

10. Η ομιλία που προκάλεσε τον πόλεμο της Κορέας

Δεν είναι πολύ συχνό φαινόμενο ένας Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών να προκαλεί… πόλεμο όμως στην περίπτωση του Ντιν Άτσεσον αυτό έγινε πάνω σε μια ομιλία!  Μιλώντας στην Εθνική Ένωση Συντακτών στις 12 Ιανουαρίου του 1950 ο Άτσεσον διεμήνυσε στους κομμουνιστές πως οι ΗΠΑ θα προστατέψουν τη ζώνη επιρροής τους που εκτείνεται από την Ιαπωνία ως την Ινδονησία. Αυτός ο άξονας όμως δεν περιελάμβανε την Κορέα. Έτσι ο Στάλιν και ο Κιμ Ιλ Σουνγκ ερμήνευσαν κατά λέξη την ομιλία του Αμερικανού υπουργού και αποφάσισαν την εισβολή στην Νότιο Κορέα…

ΠΗΓΗ: pkool.gr

Η ιστορία του Halloween


Μπορεί το τρομακτικό χτύπημα του Σάντι να επισκίασε τον παραδοσιακό εορτασμό του… τρόμου, το διάσημο Halloween. Όμως, όπως αναφέρει ο αμερικανικός Τύπος, οι Αμερικανοί θα προσπαθήσουν να μην παραλείψουν να αποδώσουν έστω και μια στοιχειώδη… σπονδή στο πνεύμα του Halloween.

Mέσα στα χρόνια, πάντως, παρά τις πολλές αλλαγές που έχει υποστεί, το Halloween αντέχει πεισματικά σε κάθε πλήγμα, φυσικό και ιστορικό. Κι εμείς είπαμε να σας ξεναγήσουμε στην… Sτοιχειωμένη ιστορία του Halloween

Παγανιστικές ρίζες

Οι απαρχές του Halloween χάνονται πίσω στο χρόνο, περίπου 2.000 χρόνια πριν. Οι Κέλτες γιόρταζαν τη μέρα που στο δικό μας ημερολόγιο είναι η 1η Νοεμβρίου, τη δική τους Πρωτοχρονιά, το Samhain.

Την παραμονή του Samhain, όπως πίστευαν οι Κέλτες, τα πνεύματα περπατούσαν στη Γη σε ένα σύντομο ταξίδι τους από το υπερπέραν. Νεράιδες, δαίμονες και άλλα στοιχειά απελευθερώνονταν από άλλους κόσμους για μια νύχτα.

Τα κοστούμια των Κελτών

Οι Κέλτες την παραμονή του νέου τους έτους θυσίαζαν ζώα προς τιμήν των θεών και συχνά φορούσαν κοστούμια -συνήθως από τομάρια ζώων- για να παραπλανήσουν τα πνεύματα και να μην τους καταλάβουν. Φορώντας μάσκες ή βάφοντας τα πρόσωπα τους έκαναν ένα είδος μνημοσύνου προς τους νεκρούς τους προγόνους. Επίσης, άφηναν φαγητά και ποτά έξω από την πόρτα τους για να γλυκάνουν τα υπερφυσικά όντα που κυκλοφορούσαν εκείνη τη νύχτα.

Το χριστιανικό… μπόλιασμα και το όνομα Halloween

Με την άνοδο του χριστιανισμού, οι παγανιστικές εορτές παραγκωνίστηκαν, απαγορεύτηκαν ή… διατηρήθηκαν απλά με άλλη μορφή. Toν 7ο μ.Χ. αιώνα, ο Πάπας Βονιφάτιος ο IV ανακήρυξε την 1η Νοεμβρίου ως την Ημέρα Όλων τω Αγίων ή την Ημέρα Όλων των Πνευμάτων (All Hallows’ Day). Καθώς η παράδοση ήταν βαθιά ριζωμένη, η παραμονή της εορτής μετονομάστηκε σε Παραμονή της Ημέρας των Πνευμάτων (All Hallows’ Eve ή… Halloween).

Το Halloween φτάνει στην Αμερική

Οι Ευρωπαίοι που μετανάστευσαν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού έφεραν στις αποσκευές τους και τις παραδόσεις τους, μεταξύ αυτών και το Halloween. Στα 1800 όταν το ρεύμα των μεταναστών από την Ιρλανδία προς τις ΗΠΑ βρέθηκε στο ζενίθ του, θεσμοθετήθηκε επίσημα ο εορτασμός του Halloween. Η πρώτη επίσημη, κρατική παρέλαση για την εορτή έγινε στην Ανόκα της Μινεσότα το 1920. Κι έκτοτε… ανελλιπώς μέχρι σήμερα.

ΠΗΓΗ: tampouloukia.gr

Τα «γκουρμέ» γεύματα της Κατοχής!!!


“Οι συνταγές της πείνας…” Τι έτρωγαν οι Έλληνες στην περίοδο της Γερμανικής Κατοχής

Γαϊδουροκεφαλές  …φιλέτο, χόρτα γιαχνί και σαρδέλες για δώρο.
Τέτοιο καιρό, πριν από 70 περίπου χρόνια, τον Απρίλη του 1941, οι Γερμανοί έμπαιναν στην Αθήνα (27 Απρίλη) και ξεκινούσε για την Ελλάδα η κατοχή. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, τα τρόφιμα εξαφανίζονται,  η πείνα γίνεται μόνιμος σύντροφος του ελληνικού πληθυσμού με αποτέλεσμα περίπου 40.000 συμπατριώτες μας να χάσουν τη ζωή τους το χειμώνα του ΄41 – ΄42.

Γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά;
Τα φαγητά που έτρωγε ο κόσµος στη γερµανοκρατούµενη Αθήνα, οι «Συνταγές της… πείνας» (εκδόσεις Οξυγόνο 2011),είναι το αντικείµενο πρωτότυπης ιστορικής έρευνας της γνωστής ιστορικού Ελένης Νικολαΐδου*, που αναδεικνύει ανάγλυφα ιστορίες καθηµερινής τρέλας στην κατεχόµενη πόλη.
Στα χρόνια της Κατοχής, τα χόρτα ήταν στο επίκεντρο των συνταγών στα αλµυρά φαγητά και η σταφίδα στα γλυκά
«Παίρνετε τις ντοµάτες, αν τις βρείτε, τις λειώνετε, τις βράζετε και µετά ρίχνετε τις ελιές: 5 µε 6 ελιές για κάθε άτοµο της οικογένειας. Να µια νόστιµη σούπα που δεν την είχατε σκεφτεί πριν». Τέτοιου τύπου συµβουλές έδιναν καθηµερινά οι εφηµερίδες της Κατοχής, καθώς οι ελλείψεις προϊόντων, οι αστρονοµικές τιµές, η µαύρη αγορά έκαναν την επιβίωση δύσκολη και έφερναν την ασιτία προ των πυλών.
Αν σε κάποιον είχε περισσέψει από το µεσηµέρι ένα πιάτο φασολάκια γιαχνί, ο περίφηµος Νίκος Τσελεµεντές στη στήλη του σε εφηµερίδα πρότεινε: «Ψιλοκόψτε το περίσσευµα, ρίξτε το στην κατσαρόλα, ρίξτε και αρκετό νερό, βάλτε και µερικές ελιές και έτοιµη η σούπα». Στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έρευνά της µε τίτλο «Οι συνταγές της… πείνας», η ιστορικός Ελένη Νικολαΐδου παρουσιάζει όλες τις λεπτοµέρειες της δύσκολης καθηµερινότητας του Αθηναίου στην Κατοχή µαζί µε περισσότερες από εβδοµήντα σελίδες µε τις συνταγές που χρησιµοποιούσαν τότε οι άνθρωποι για να στρώνουν ένα τραπέζι, έστω και εκ των ενόντων. Φασολάκια χωρίς φασόλια, µουσταλευριά χωρίς… µούστο, βλίτα ογκρατέν, βλιτοκεφτέδες, βιεννέζικο «νόκερλ» από πατάτες, λάχανο µε κάστανα, µελιτζάνεςµε πουρέ πατάτας, κολοκύθια γεµιστά µε τραχανά, σπανακοπίλαφο, σέσκουλα πουρέ, κυδωνόπαστο, µαρµελάδα πορτοκάλι χωρίς ζάχαρη, τσάι πορτοκαλιού.
Τα χόρτα ήταν στο επίκεντρο των συνταγών στα αλµυρά και η σταφίδα στα γλυκά. Η σταφίδα άλλωστε, λόγω της µεγάλης θερµιδικής της αξίας, έσωσε κόσµο στην Κατοχή.
Επιπλέον, όλα αυτά είχαν όνοµα και µάλιστα ευφάνταστο: λέγονταν «πολεµικά εδέσµατα».
Μπορεί και να τα… ξαναχρειαστούµε, λέει µεταξύ σοβαρού και αστείου η συγγραφέας Ελένη Νικολαΐδου που, εκτός από το ότι συµβουλεύτηκε µια εκτενή βιβλιογραφία, αποδελτίωσε τρεις εφηµερίδες της εποχής: τα «Αθηναϊκά Νέα», την «Καθηµερινή» και τη «Βραδυνή». Ενώ ταυτόχρονα κατέγραψε και το βασικό χρονολόγιο της κατοχικής Αθήνας µε τις διαδικασίες παράδοσης της πόλης, τις τρεις κυβερνήσεις (Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου, Ράλλη) της περιόδου αυτής, τις πρώτες απεργίες των δηµοσίων υπαλλήλων, τις πρώτες αντιστασιακές ενέργειες, τις µαζικές εκτελέσεις. Το αποτέλεσµα είναι εντυπωσιακό. Διαβάζοντας µαθαίνουµε λ.χ. ότι παγωτά και πάστες φτιάχνονταν από σταφιδίνη. Και ότι είδος µεγάλης κατανάλωσης ήταν η σταφιδόπαστα που φτιάχνεται από µαύρες σταφίδες και μοιάζει µε κέικ.
Διαβάζουµε ότι στα περισσότερα εξοχικά κέντρα οι πελάτες τότε προσέρχονταν µε τα φαγητά τους. Και ότι δεν ήταν λίγα τα εξοχικά κέντρα που νοίκιαζαν τα καθίσµατά τους µε µοναδική υποχρέωση του πελάτη να πάρει ένα ποτήρι κρύο νερό.
Στα Χαυτεία υπήρχαν ζαχαροπλαστεία που πωλούσαν γλυκίσµατα ακατάλληλα προς βρώση, κατασκευασµένα µε τσουένι (ρίζα κέθρου) και άλλες επιβλαβείς ουσίες. Το σαπούνι ήταν σπάνιο. Κάποιοι αετονύχηδες πωλούσαν νέο είδος σαπουνιού που, αν το χρησιµοποιούσες, κατέστρεφες τα ρούχα σου ή βρώµιζες το σώµα σου χειρότερα από πριν.
Οι γάµοι γίνονταν µε µαύρα κουφέτα! Επειδή τα κουφέτα ήταν πανάκριβα και δυσεύρετα, έφτιαχναν κουφέτα από καμένη ζάχαρη.
Ως νόστιµο χειµωνιάτικο φρούτο οι άνθρωποι κατανάλωναν κούµαρα. Τα κούµαρα έχουν γλυκιά γεύση, αλλά είναι γεµάτα µε σκληρούς σπόρους και πρέπει να τρώγονται σε µια συγκεκριµένη φάση ωρίµανσης, ενώ δεν αντέχουν σχεδόν καθόλου µετά τη συγκομιδή.
Οι τιµές των βιβλίων δεκαπλασιάστηκαν µέσα στους πρώτους µήνες του 1942. Κι επειδή από τους πρώτους ήδη µήνες της Κατοχής είχαν επιταχθεί τα αυτοκίνητα, η βενζίνη είχε έλλειψη και τα µέσα µεταφοράς σπάνιζαν, οι Αθηναίοι διένυαν τις περισσότερες αποστάσεις µε τα πόδια. Τα γαϊδούρια έγιναν της µόδας, αλλά ένα γαϊδουράκι κόστιζε όσο κόστιζε προπολεµικά µια µοτοσυκλέτα. Αργότερα τα έσφαζαν κι αυτά για το κρέας τους.
Σαρδέλες για δώρο
Στις γιορτές, οι Αθηναίοι συνέχιζαν να ανταλλάσσουν επισκέψεις, αλλά για δώρα έδιναν τρόφιµα. Τα καταστήµατα πλάσαραν στις βιτρίνες ως καλύτερα δώρα µεγάλες στολισµένες σακούλες που περιείχαν δύο κοµµάτια µαντολάτο, δύο κοµµάτια παστέλι, πενήντα φιστίκια, πενήντα αµύγδαλα κ.ο.κ. Οι βασιλόπιτες από χαρουπάλευρο και σταφίδες κόστιζαν µια περιουσία. Τα Χριστούγεννα του 1941 ένα µαγαζί πωλούσε για πρωτοχρονιάτικο δώρο παστές σαρδέλες. Ο καθένας πωλούσε ό,τι µπορούσε. Κατάστηµα που προπολεµικά πωλούσε µόνο ηλεκτρικά είδη τώρα δίπλα στην ηλεκτρική συσκευή είχε ένα µικρό, πανάκριβο γλυκό,50 δραχµές το κοµµάτι. Και τα γνωστά ανθοπωλεία της Βασιλίσσης Σοφίας στη Βουλή πουλούσαν επίσης µελιτζάνες, κολοκυθάκια και παντζάρια…
Γάτες και σκύλοι
Τον πρώτο χειµώνα της Κατοχής εξαφανίστηκαν από την Αθήνα γάτες και σκύλοι για ευνόητους λόγους. Η Αστυνοµία συνέλαβε κάποιον που προσπαθούσε να πουλήσει σκύλο ράτσας «λουλού» ως αρνάκι γάλακτος. Αλλος συνελήφθη να πουλάει κοκκινιστές γάτες στην κατσαρόλα, ενώ µια γάτα ήταν γδαρµένη και την πωλούσε για κουνέλι. Σε µια συνοικία της Αθήνας, τον Ασύρµατο, µια γυναίκα έσφαζε σκυλιά, τα µαγείρευε και τα πουλούσε ως φαγητό. Οταν πιάστηκε, είχε µαγειρέψει έναν σκύλο µε κολοκυθάκια. Το σκληρό κρέας είχε βάλει σε υποψίες έναν πελάτη που µασούσε το κρέας και δεν µπορούσε να το καταπιεί.

Σύμφωνα με την Ελένη Νικολαΐδου το Μάρτιο του 1942 συνελήφθη κάποιος που είχε µαζί του τρεις γαϊδουροκεφαλές και τις πήγαινε σε εστιατόριο. Ο εν λόγω πολίτης έσφαζε συστηµατικά γαϊδούρια και τα καλύτερα κοµµάτια των ζώων τα πωλούσε σε πολυκατοικίες του Κολωνακίου ως… µοσχαρίσια φιλέτα. Τα λιγότερο καλά τα πήγαινε σε άλλες συνοικίες. Στην Καισαριανή διέθεταν κατά σύστηµα το κοινό αλογίσιο κρέας, το οποίο γινόταν ανάρπαστο. Ο Τύπος, µάλιστα, δεν δίστασε να επιδοκιµάσει την πρακτική: «Σ’ όλον τον κόσµον τρώγεται το άλογον. Και εφ’ όσον έχει επιστηµονικώς διαπιστωθεί ότι είναι κατάλληλον προς βρώσιν είναι ακατανόητον, µε τας σηµερινάς µάλιστα δυσχερείας, να το κρατάµε µακριά από τις κουζίνες µας».

ΠΗΓΗ: aniwthoi.net

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940


Στη μάχη για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ:tampouloukia.gr

Ο 2ος Παγκόσμιος πόλεμος στο σήμερα


Η Jo Hedwig Teeuwisse έχει δημιουργήσει μία συλλογή εικόνων οι οποίες συνδιάζουν φωτογραφίες του  WWII με εικόνες από την ίδια τοποθεσία στο σήμερα. Η συλλογή βρίσκεται στο flickr με τίτλο Ghosts of History.
1. Cherbourg, Normandy, France
2. Cherbourg, Normandy, France
3. Acireale, Sicily, Italy, 1943
4. France, 1944
5. Cherbourg, Normandy, France, 1944
6. Sainte Marie du Mont, France
7. The Hague, The Netherlands, 1945
8. France, 1944
9. Cherbourg, Normandy, France
10. Cherbourg, Normandy, France
11. Cherbourg, Normandy, France

Οι δίκες που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα!


Ο κόσμος μας θα ήταν τελείως διαφορετικός χωρίς το «αλατοπίπερο» των φημισμένων αυτών δικαστικών υποθέσεων…Όταν η Ιστορία μπλέκεται με το δικαστικό δράμα, όταν τα μεγάλα γεγονότα του κόσμου σφραγίζονται από δίκες, τότε μιλάμε αναγκαστικά για τις μεγαλύτερες δικαστικές διαμάχες του πλανήτη.Χωρίς άλλη αργοπορία λοιπόν, ας δούμε τα δικαστήρια που έβαλαν το βουλοκέρι σε μια σειρά κορυφαίων ιστορικών γεγονότων…

Η Δίκη του Άιχμαν

Το 1960 ο πρώην αξιωματικός των SS και ένας εκ των πρωτεργατών του Τρίτου Ράιχ, ο φοβερός και τρομερός Adolf Eichmann, ξετρυπωνόταν από το «θαλάμι» του στην Αργεντινή. Έναν χρόνο αργότερα θα ξεκινούσε η πολύκροτη δίκη του σε δικαστήριο του Ισραήλ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η υπερασπιστική του γραμμή επέμεινε να βλέπει τον Άιχμαν ως ένα απλό γρανάζι του ναζιστικού μηχανισμού, που ακολουθούσε απλώς τις εντολές των ανωτέρων του. Δεν κατάφερε βεβαίως να πείσει το πολιτικό δικαστήριο και κρεμάστηκε για τη συμμετοχή του στη γενοκτονία το 1962…

Οι Δίκες της Νυρεμβέργης

Αμέσως σχεδόν μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι νικητές Σύμμαχοι έστησαν στην πόλη της Νυρεμβέργης το διεθνές στρατιωτικό δικαστήριο για τους πρωτεργάτες του αιματοκυλίσματος της Ευρώπης. Ανάμεσα στους ηγέτες των Ναζί και ο Hermann Goering, που πιστευόταν ευρέως ότι ήταν το Νο 2 στην ιεραρχία των Ναζί, μετά και την αυτοκτονία των Χίτλερ και Γκέμπελς. Η σειρά των δικών θα κατέληγε στη θανάτωση πολλών μελών του ναζιστικού κινήματος, ενώ άλλοι θα φυλακίζονταν ή απεναντίας θα αθωώνονταν. Η σημαντικότερη συνεισφορά ωστόσο των δικών της Νυρεμβέργης είναι ότι αποτέλεσαν δεδικασμένο στο Δίκαιο και μπορούσαν πλέον και μεμονωμένα άτομα, όπως τα κράτη, να βρεθούν ένοχοι για εγκλήματα πολέμου…

Οι δίκες της Ιεράς Εξέτασης

Για αιώνες κάτω από μουσουλμανική κυριαρχία, η Ιβηρική Χερσόνησος είχε γίνει χωνευτήρι πίστεων, πολιτισμών και παραδόσεων. Αυτό βέβαια έμελλε να αλλάξει δραματικά το 1483, όταν η ισπανική μοναρχία θα καθελκύσει στον δημόσιο βίο την Ιερά Εξέταση, σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της καθολικής πίστης στη χώρα. Οι προσχηματικές δίκες και η αμίμητη αυστηρότητα πέρασαν στην Ιστορία: χιλιάδες άνθρωποι κατηγορήθηκαν ως αιρετικοί και καταδικάστηκαν ακόμα και ερήμην, καταλήγοντας άλλοι στη φυλακή, όπου υφίσταντο ακραία βασανιστήρια, και άλλοι θανατώνονταν επιτόπου. Η Ιερά Εξέταση βρήκε μάλιστα τον δρόμο της και στον Νέο Κόσμο, ενώ η δράση της τερματίστηκε επισήμως μόνο στον 19ο αιώνα…

Η Υπόθεση Ντρέιφους

Δεν πρόκειται απλώς για δίκη, αλλά για σκάνδαλο που συντάραξε τη Γαλλία και ακούστηκε στα πέρατα του κόσμου. Το 1894, ο Alfred Dreyfus, αξιωματικός του γαλλικού στρατού, κατηγορήθηκε ψευδώς ότι πουλούσε στρατιωτικά μυστικά στους Γερμανούς. Ο εβραϊκής καταγωγής Ντρέιφους βρέθηκε με συνοπτικές διαδικασίες ένοχος για προδοσία και καταδικάστηκε σε ισόβια. Παρέμεινε μάλιστα φυλακισμένος στην εξορία για χρόνια, παρά τις αποδείξεις για ενοχή άλλου προσώπου στην υπόθεση της διαρροής των στρατιωτικών απορρήτων. Η Γαλλία διχάστηκε σε υπέρμαχους και πολέμιους του Ντρέιφους, με τον Εμίλ Ζολά να παίρνει ανοιχτά θέση υπέρ του: το 1898 θα συντάξει μια ανοιχτή επιστολή στον γάλλο πρόεδρο με τον περίφημο πλέον τίτλο «Κατηγορώ», η οποία θα τον φέρει αντιμέτωπο με τη δικαιοσύνη για λίβελο. Το 1899 η Υπόθεση Ντρέιφους θα ξανανοίξει, με το δικαστήριο ωστόσο να εμμένει και πάλι στην ενοχή του αξιωματικού. Και έπρεπε να παρέμβει ο ίδιος ο πρόεδρος της Γαλλίας, απονέμοντας χάρη στον Ντρέιφους, για να τελειώσει η ταλαιπωρία του, πριν το Εφετείο της χώρας να τον ανακηρύξει και επισήμως αθώο το 1906. Ήταν ωστόσο το 1995, περισσότερο από 100 χρόνια από την πρώτη καταδίκη του, που αποκαταστάθηκε πλήρως το όνομά του, με τον γαλλικό στρατό να δηλώνει επισήμως ότι ο Ντρέιφους ήταν πράγματι αθώος…

Η Δίκη του Χριστού

Η δίκη του Χριστού είναι αναμφίβολα από τις σημαντικότερες δίκες της ανθρωπότητας, κι όμως οι γνώσεις μας γι’ αυτή περιορίζονται σε όσα αναφέρονται στη Βίβλο. Η Ιερουσαλήμ πέφτει λοιπόν στα χέρια των Ρωμαίων το 63 π.Χ., ενώ η επανάσταση του ντόπιου πληθυσμού το 6 μ.Χ. θα καταπνιγόταν στο αίμα, με σταύρωση και υποδούλωση χιλιάδων ανθρώπων. Λίγα χρόνια μετά ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ανάμεσα σε άλλα που είπε, είχε προφητεύσει τον άμεσο ερχομό του Θεού. Γι’ αυτό και ο Ηρώδης, ο ρωμαίος αρμοστής της Γαλιλαίας, τον εκτέλεσε.

Εκείνα τα χρόνια έκανε την εμφάνισή του ο Χριστός και με τη διδασκαλία προσέλκυσε αρκετό κόσμο. Οι ταραχές ανάμεσα στους ισραηλίτες και τους Ρωμαίους ολοένα και κλιμακώνονταν, με τον Χριστό να μοιάζει πλέον «ταραξίας» στα μάτια του κατακτητή και εν δυνάμει υποκινητής μιας νέας εξέγερσης: η ώρα είχε έρθει για να συλληφθεί. Ό,τι συνέβη μετά δεν είναι εύκολο να ανασυγκροτηθεί ιστορικά, καθώς οι αναφορές είναι λίγες και ελλιπείς. Αυτό που ξέρουμε ωστόσο είναι ότι ο Χριστός παραδόθηκε κάποια στιγμή στον ρωμαίο έπαρχο Πόντιο Πιλάτο για εκτέλεση. Το περιστατικό με τον Βαραββά είναι επίσης γνωστό. Πρόκειται φυσικά για τη δίκη που έμελλε να αλλάξει την ιστορία του κόσμου…

Η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης της Νότιας Αφρικής

Έπειτα από δεκαετίες που κυριαρχούσε το απαρτχάιντ, η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης έγινε ορόσημο της προσπάθειας να χυθεί φως στα χρόνια της βίας, εκμετάλλευσης και αδικίας που είχε ζήσει η Νότια Αφρική. Η Επιτροπή ωστόσο δεν είχε ρόλο τιμωρητικό: σκοπός της ήταν η αμνηστία και η συμφιλίωση των δύο πλευρών του απαρτχάιντ. Αξιοσέβαστες προσωπικότητες της χώρας, όπως ο αρχιεπίσκοπος Desmond Tutu, πήραν μέρος στις διαδικασίες, οι οποίες ήταν άκρως σημαντικές για την ομαλή μετάβαση της χώρας σε μια πολυπολιτισμική δημοκρατία. Οι ακροαματικές διαδικασίες, που έλαβαν χώρα σε όλη τη Νότια Αφρική, αποδείχτηκαν επίπονες και όχι χωρίς αντιρρήσεις, το έργο της Επιτροπής ωστόσο χαρακτηρίστηκε από την πολιτική βούληση για δικαιοσύνη και τη μετριοπαθή στάση, αποτελώντας ιδανικό μοντέλο δικαστικής έρευνας και για άλλες χώρες που είχαν παρόμοιο τραυματικό παρελθόν…

Η Δίκη του Σωκράτη

Το 399 π.Χ. ο Σωκράτης συρόταν σε δίκη για ασέβεια και διαφθορά των νεανικών ηθών. Η αμφιλεγόμενη φήμη του φιλοσόφου, οι περίφημες διαλογικές τεχνικές του και τα φιλοσοφικά του ερωτήματα σχετικά με τους θεούς είναι που πυροδότησαν το αρνητικό κλίμα εναντίον του. Τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά: ο Σωκράτης καταδικάστηκε σε θάνατο, αρνήθηκε την απόδραση που του πρότειναν οι μαθητές του και υπέμεινε στωικά την ποινή του. Ήπινε το κώνειο και πέρασε στην αιωνιότητα…

Η «Δίκη των Πιθήκων»

Τον Ιούλιο του 1925, ο 24χρονος καθηγητής μέσης εκπαίδευσης John Scopes κατηγορούταν για παράβαση του πολιτειακού νόμου του Τενεσί που απαγόρευε τη διδασκαλία της δαρβινικής θεωρίας της εξέλιξης των ειδών. Η πολύκροτη «Δίκη των Πιθήκων» κατέληξε σε καταδίκη του καθηγητή, στον οποίο και επιβλήθηκε πρόστιμο 100 δολαρίων. Όταν η υπόθεση πήγε στο Εφετείο, η καταδίκη αναιρέθηκε μεν, ο νόμος παρέμεινε ωστόσο άθικτος: έπρεπε να περιμένει το Τενεσί το 1967 για να επιτραπεί η επιστημονική εξήγηση της εξέλιξης των ειδών! Η προαιώνια μάχη επιστήμης και θρησκείας έβρισκε έτσι άλλο ένα λαμπρό πεδίο αντιπαράθεσης…

Η Δίκη του Λούθηρου

Έχει ονομαστεί ευρέως ως η δίκη που γέννησε τη σύγχρονη εποχή. Στις 15 Ιουνίου 1520, ο Πάπας απείλησε ότι θα αφορίσει τον γερμανό μοναχό από την καθολική εκκλησία αν δεν αποκήρυττε 41 προτάσεις από τα αμφιλεγόμενα γραπτά του, τα οποία έβλεπαν κριτικά κάποιες όψεις της πίστης και ευαγγελίζονταν μεταρρυθμίσεις. Ο Λούθηρος όχι μόνο δεν σταμάτησε τη διδασκαλία του, αλλά καταφερόταν πλέον ανοιχτά και εναντίον του Πάπα. Ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης περιφρόνησης, ο μοναχός θα αφοριζόταν από την εκκλησία στις 3 Ιανουαρίου 1521. Είχε βέβαια δοθεί μια τελευταία ευκαιρία στον Λούθηρο να ανακαλέσει, όταν τον κάλεσαν σε δημόσια απολογία για τις θέσεις του, αποδείχτηκε ωστόσο αμετακίνητος. Η απόφαση που βγήκε έπειτα από έναν μήνα ήθελε τη σύλληψη του αιρετικού μοναχού και την παράδοσή του στον αυτοκράτορα για παραδειγματική τιμωρία. Το διάταγμα ωστόσο δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Κι ενώ οι μετακινήσεις του Λούθηρου περιορίστηκαν δραστικά από τότε, τα λόγια του οδήγησαν στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση και ό,τι ακολούθησε…

Ο Γαλιλαίος αντιμετωπίζει το Βατικανό

Σε ένα από τα κορυφαία περιστατικά της μάχης επιστήμης και θρησκείας, ένας από τους πατέρες της σύγχρονης επιστήμης θα ερχόταν αντιμέτωπος με έναν εκκλησιαστικό θεσμό απαράμιλλης αυστηρότητας: ο Γαλιλαίος θα αντιμετώπιζε την περίφημη Ιερά Εξέταση. Στις 12 Απριλίου 1633 ο Γαλιλαίος καλούταν σε δίκη για τις αιρετικές ηλιοκεντρικές του απόψεις, που έρχονταν σε τραγική αντίθεση με το γεωκεντρικό σύστημα της καθολικής εκκλησίας. Ο Γαλιλαίος αναγκάστηκε να αποκηρύξει τις κοπερνίκειες θέσεις του ενώπιον της Ιεράς Εξέτασης (σιγομουρμουρίζοντας το πασίγνωστο «κι όμως κινείται»), συνέχισε ωστόσο να ερευνά και να γράφει για το ηλιοκεντρικό σύστημα. Γι’ αυτό και στις 22 Ιουνίου η εκκλησία καταδίκασε τελικά τον Γαλιλαίο ως αιρετικό, κλείνοντάς τον σε κατ’ οίκον περιορισμό ως τον θάνατό του. Περισσότερα από 300 χρόνια αργότερα, η καθολική εκκλησία θα καθαρίσει το όνομα του Γαλιλαίου, παραδεχόμενη τελικά πως ο επιστήμονας είχε δίκιο…

πηγή: newsbeast.gr

Η Δηµοκρατία της Βαϊµάρης


Ξενοφών Μπρουντζάκης

Την ήττα της Γερμανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησε μια πρωτοφανής οικονομική κρίση υπό τον ασφυκτικό και ταπεινωτικό έλεγχο της διεθνούς κοινότητας. Υπό το πρίσμα των ασφυκτικών διεθνών πιέσεων που υφίσταται η χώρα μας σήμερα, η επίκληση της Βαϊμάρης έχει τη βάση ενός ιστορικού προηγούμενου που θα μπορούσε, τηρουμένων των αναλογιών, να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την παρούσα κατάστασή μας αλλά και να προλάβουμε ενδεχομένως τα χειροτέρα. Πρέπει να γίνει ακλόνητη πεποίθηση ακόμα και στον τελευταίο πολίτη ότι, μπορεί να γίνονται ανεκτές οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις, αλλά οι περικοπές στη Δημοκρατία δεν πρέπει να γίνουν ανεκτές για κανέναν λόγο και από κανέναν. Η Γερμανία του Μεσοπολέμου υπήρξε έργο των μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων και συγκεκριμένα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, όπως επίσης και του Κόμματος του Κέντρου και των Φιλελευθέρων. Αυτές οι πολιτικές δυνάμεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με τον άκρατο λαϊκισμό και την ακραία δράση πολιτικών σχηματισμών, όπως των ναζί, των συντηρητικών και των κομμουνιστών. Η πρώτη Γερμανική Δημοκρατία έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη (Weimar), επειδή εκεί συνήλθε η Γερμανική Εθνοσυνέλευση για να δημιουργήσει ένα νέο σύνταγμα μετά την κατάλυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.

Το Ράιχσταγκ

Το Ράιχσταγκ και μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου συνέχισε να λειτουργεί ως νομοθετική Εθνοσυνέλευση, όπου συμμετείχαν οι εκπρόσωποι που ο λαός ψήφιζε στις γενικές εκλογές. Τα καθήκοντά τους ήταν η ψήφιση νόμων και προϋπολογισμών καθώς και η κύρωση συν-θηκών. Στα καθήκοντά τους επίσης ήταν η κήρυξη πολέμου ή η σύναψη ειρήνης. Με δυο λόγια, το Ράιχσταγκ αποτελούσε την κορυφαία πολιτική δύναμη διακυβέρνησης της Γερμανίας. Ωστόσο, παρά τον δημοκρατικό προσανατολισμό με τα χαρακτηριστικά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, το γερμανικό σύνταγμα παραχωρούσε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (Bundesprasident) το δικαίωμα να αποφασίζει ακόμα και τη διάλυση του Ράιχσταγκ. Το δικαίωμα αυτό ασκήθηκε τέσσερις φορές: το 1924, το 1930, το 1932 καθώς και το 1933. Ακόμα και με την άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία, το Ράιχσταγκ συνέχισε να λειτουργεί με τα χαρακτηριστικά του Κοινοβουλίου, ωστόσο όχι για πολύ.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 1933 το περίφημο κτήριο του γερμανικού Κοινοβουλίου τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο εμπρησμός ήταν εμφανής και εμφανέστερος υπήρξε ο δράστης και ο λόγος αυτού του εμπρησμού. Ο Χίτλερ άδραξε αμέσως την ευκαιρία να πιέσει και να πείσει τον τότε πρόεδρο της Γερμανίας Πάουλ φον Χίντενμπουργκ να προβεί στην έκδοση διατάγματος «Περί προστασίας του λαού και του κράτους». Βασιζόμενος στο διάταγμα αυτό, ο Χίτλερ προχώρησε στη διάλυση όλων των κομμάτων προκηρύσσοντας άμεσα εκλογές με ένα μόνο κόμμα, το Εθνικοσοσιαλιστικό. Παρά ταύτα το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα δεν κατάφερε, παρ’ ότι ήταν μόνο του, να κερδίσει την πλειοψηφία, αλλά καθώς φάνηκε αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για τους εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ στο να πείσουν το Κοινοβούλιο να ψηφίσει έναν νόμο «Περί νομοθετικής εξουσιοδότησης», που πέρασε με 444 ψήφους υπέρ και 94 κατά. Όπως γίνεται φανερό, οι εθνικοσοσιαλιστές πήραν «με τον νόμο» όλες τις εξουσίες στα χέρια τους. Έτσι το Υπουργικό Συμβούλιο εγκαθίδρυσε και με τους τύπους τη δικτατορία του Χίτλερ. Ο δε θεσμός του Ράιχσταγκ διατηρήθηκε μέχρι και τον επόμενο χρόνο, όταν με ειδικό διάταγμα καταργήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1934.

Η ανακήρυξη της Δημοκρατίας

Το μεγαλύτερο κόμμα της Γερμανίας το 1918 ήταν το Κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών υπό την ηγεσία του Φρίντριχ Έµπερτ και του Φίλιπ Σάιντεµαν. Είναι γεγονός ότι εκείνη τη χρονιά, και συγκεκριμένα το φθινόπωρο του 1918, η Γερμανία δεν περνούσε τις καλύτερες μέρες της καθώς παρέπαιε μετά την οδυνηρή ήττα της σε έναν πόλεμο που η ίδια είχε προκαλέσει.

Το μελαγχολικό απόγευμα της 9ης Νοεμβρίου 1918 στο Ράιχσταγκ του Βερολίνου έχει αρχίσει η συνεδρίαση του Κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών ενώ ο καγκελάριος πρίγκιπας Μαξ της Βάδης έχει υπογράψει την παραίτησή του και έχει εκθρονιστεί ο Κάιζερ. Εκείνη την περίοδο η Γερμανία βυθίζεται στο απόλυτο χάος. Στην ίδια πόλη και την ίδια χρονική συγκυρία, όχι πολύ μακριά από το Ράιχσταγκ, κοντά στην Unter den Linden, οι σπαρτακιστές σχεδιάζουν τις δικές τους ενέργειες. Επικεφαλής τους είναι δυο εμβληματικές μορφές, η Ρόζα Λούξεµπουργκ καιο Καρλ Λίµπκνεχτ. Στις επείγουσες προτεραιότητές τους είναι να κηρύξουν τη Γερμανία Σοβιετική Δημοκρατία.

Με κινηματογραφική ταχύτητα, παρασυρμένος σαν από μια έμπνευση της στιγμής, ο Σάιντεµαν, εις εκ των δύο ηγετών του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, σηκώνεται από τη θέση του την ώρα της συνεδρίασης και δίχως προηγουμένως να έχει ενημερώσει κανέναν κατευθύνεται στο παράθυρο εκείνο της αίθουσας που έβλεπε προς την Koenigsplatz και, μπροστά στους χιλιάδες συγκεντρωμένους πολίτες που αγωνιούσαν για το μέλλον της χώρας και το δικό τους, αναγγέλλει την ίδρυση της δημοκρατίας, μιας δημοκρατίας της οποίας το σύνταγμα θα ψηφιστεί με μεγάλη πλειοψηφία στις 31 Ιουλίου 1919 στο θέρετρο της Βαϊμάρης και θα μείνει γνωστή στην Ιστορία ως η Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Αυτή η «ανάπηρη» δημοκρατία, όπως μάλλον εύστοχα χαρακτηρίστηκε από τους ιστορικούς της περιόδου, κατάφερε να σταθεί όρθια δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια εν μέσω μιας πρωτοφανούς γενικής κρίσης, μέσα στην οποία – οφείλουμε να σημειώσουμε – αναπτύχτηκαν εντυπωσιακά ο πολιτισμός και οι τέχνες

Χρήσιμα συμπεράσματα

Η αλήθεια είναι ότι οι όροι που επέβαλε η Συνθήκη των Βερσαλλιών ήταν δυσβάστακτοι για την ηττημένη και εξαθλιωμένη Γερμανία και κυρίως αφορούσαν τις πολεμικές επανορθώσεις που έπρεπε να καταβάλει στους νικητές. Κρίνοντας εκ των υστερών την Ιστορία, με τη νηφαλιότητα που απαιτείται, όλοι οι ιστορικοί συγκλίνουν στην ερμηνεία που θέλει τις υπερβολές των νικητών στις Βερσαλλίες να οδηγούν στην καταπόνηση της Δημοκρατίας και την πρωτοφανή έξαρση του εθνικισμού, ο οποίος υπήρξε η κινητήριος δύναμη που έφερε τον Χίτλερ στη εξουσία, δημιουργώντας ταυτόχρονα τον πιο καταστροφικό πόλεμο στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Το πρόβλημα που ενσκήπτει από αυτά τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν ολόκληρη την Ευρώπη, είναι αν η Ιστορία διδάσκει. Αν ναι, η προβολή στο σήμερα μας οδηγεί σε απογοητευτικά αλλά και ανησυχητικά συμπεράσματα. Στεκόμαστε στα ανησυχητικά φαινόμενα γιατί η σύγχρονη πολιτική που εφαρμόζει η Γερμανία απέναντι στη χώρα μας αλλά και ευρύτερα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, δημιουργώντας οικονομικά αδιέξοδα μέσα από μια αδιάλλακτη, στενόμυαλη και εκδικητική πολιτική, ξυπνά εφιαλτικά αυτό που ακολούθησε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, μια ιστορική περιπέτεια του γερμανικού λαού που τελικά την πλήρωσε ακριβά ολόκληρη η Ευρώπη με την άνθιση του φασισμού και τη φρίκη που ακολούθησε.

Είναι πολύ σημαντικό οι σημερινοί ηγέτες της Ευρώπης να σταθούν στοιχειωδώς στο ύψος των περιστάσεων και να μην αρκούνται μόνο σε αριθμούς και προσθαφαιρέσεις. Δεν είναι που θα τους καταδικάσει η Ιστορία, είναι που ο κίνδυνος μιας πανανθρώπινης τραγωδίας παραμένει περισσότερο από ορατός προ των πυλών, πράγμα σοβαρότερο από τις σκοπιμότητες της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης της κυρίας Μέρκελ.

Η περίπτωση της Βαϊμάρης

Η περίπτωση της Βαϊμάρης μοιάζει να στοιχειώνει πλέον πολλές «ανάπηρες» δημοκρατίες της Ευρώπης, βρίσκοντας περισσότερο ευάλωτη τη δική μας. Η «ανάπηρη» δημοκρατία είχε να αντιμετωπίσει την κρίση μιας χώρας που περνούσε από τη μοναρχία στη δημοκρατία αιφνίδια, δίχως καμιά προετοιμασία και εν μέσω της πρωτοφανούς δοκιμασίας, υλικής και ψυχολογικής, μιας μεγάλης ήττας. Η Γερμανία της Δημοκρατίας ήταν μια χώρα διαιρεμένη, που δοκιμαζόταν σκληρά και από τις πολιτικές σκοπιμότητες. Χαρακτηριστική υπήρξε η στάση των Χίντεµπουργκ και Λούντεντορφ, οι οποίοι ως αρχηγοί του στρατού δεν δίστασαν να ρίξουν τις ευθύνες για την ταπεινωτική Συνθήκη των Βερσαλλιών στους σοσιαλδημοκράτες, πράγμα που επιβάρυνε αβάσταχτα τη διακυβέρνησή τους.

Αυτήν την απαράδεκτη στάση των στρατιωτικών αρχηγών θα την πλήρωνε η χώρα ανυπολόγιστα στα χρόνια που ακολούθησαν. Καλπάζων πληθωρισμός του 1922, κατάληψη της περιοχής της Ρουρ έναν χρόνο αργότερα από τους Γάλλους, εμφάνιση αποσχιστικών τάσεων στη Βαυαρία, δυναμικές συγκρούσεις με το ιδιαίτερα ισχυρό Κομμουνιστικό Κόμμα. Αποκορύφωμα δε των δεινών της Δημοκρατίας υπήρξε το περίφημο οικονομικό κραχ του 1929, που βύθισε τη Γερμανία στην απελπισία. Το τι συνέβαινε στη Γερμανία φαίνεται ιδιαίτερα «εύγλωττα» από τα ποσοστά του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Στις εκλογές της 20ής Μαΐου 1928 μόλις το 2,3% των ψήφων, για να λάβει τρία χρόνια αργότερα το 43,9% των ψήφων.

ΠΗΓΗ: topontiki.gr

40 χρόνια από τη φρίκη των Άνδεων


Ακόμη συγκινεί η ιστορία των 16 επιβατών που επέζησαν από αεροπορικό δυστύχημα και παρέμειναν 72 μέρες καθηλωμένοι σε συνθήκες πολικού ψύχους στις Άνδεις χωρίς να σταματήσουν να ελπίζουν και επιδιδόμενοι σε κανιβαλισμό για να κρατηθούν στη ζωή.

Για τους επιζήσαντες ήταν ένας εφιάλτης παρότι ο κόσμος αποκάλεσε αργότερα την περιπέτειά τους “Το Θαύμα των Άνδεων”.

Πώς έγιναν όλα

Η πτήση 571 της Uruguayan Air Force απογειώθηκε από το Μοντεβιδέο στις 12 Οκτωβρίου του 1972 με προορισμό το Σαντιάγο.

Η ομάδα ράγκμπι της της Ουρουγουάης, η Old Christians Club, θα έπαιζε σε φιλικό αγώνα στην πρωτεύουσα της Χιλής και συνοδευόταν από φίλους και γνωστούς. Ο καιρός επιδεινώθηκε και έτσι ο κυβερνήτης του αεροπλάνου επέλεξε να προσγειωθεί στην πόλη της Αργεντινής, Μεντόζα, στους πρόποδες των Άνδεων, όπου οι επιβάτες και το πλήρωμα διανυκτέρευσαν.

Στις 13 Οκτωβρίου, οι καιρικές συνθήκες δεν είχαν καθόλου βελτιωθεί, αλλά το πενταμελές πλήρωμα ενδίδοντας στις πιέσεις των επιβατών, αποφάσισε να απογειωθεί για το Σαντιάγο. Στη διαδρομή αναμένονταν αναταράξεις για το δικινητήριο αεροσκάφος τύπου Fairchild Hiller FH-227D, αλλά οι 40 επιβάτες του αντιμετώπισαν τις προειδοποιήσεις με χαμόγελα και χωρίς φόβο. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν 19 ή 20 ετών και για πολλούς αυτό ήταν το πρώτο τους ταξίδι με αεροπλάνο.

Ωστόσο, πάνω από τη Χιλή το αεροπλάνο αντιμετώπισε πρόβλημα, έχασε ύψος 200 μέτρα, προσέκρουσε σε βουνό, έχασε τμήμα της ουράς του και συνετρίβη στο χιόνι. Δώδεκα από τους επιβαίνοντες σκοτώθηκαν ακαριαία, ενώ τρεις ακόμα υπέκυψαν στα τραύματά τους την πρώτη νύχτα.

Ο πύργος ελέγχου του αεροδρομίου του Σαντιάγο έλαβε το τελευταίο σήμα από την πτήση στις 3:30 μμ.

Στο έδαφος, οι επιζήσαντες άρχισαν σιγά-σιγά να αποδέχονται τη μοίρα τους: βρίσκονταν σε υψόμετρο 4.000 μέτρων, σε θερμοκρασίες που έφθαναν τους μείον 30 βαθμούς Κελσίου με ελάχιστα τρόφιμα και μοναδικό καταφύγιό για να προστατεύονται από το χιόνι και τους ισχυρούς ανέμους, την κατεστραμμένη άτρακτο του αεροπλάνου. Ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα.

Έτρωγαν τους νεκρούς τους για να επιζήσουν

Ύστερα από δέκα μέρες άκουσαν σε ένα ραδιοφωνάκι ότι η επιχείρηση αναζήτησης τυχόν επιζώντων σταμάτησε. Τότε ήταν που πήραν τη σκληρή απόφαση, η οποία έμελλε να γίνει πρωτοσέλιδο και να συγκλονίσει τη διεθνή κοινότητα:  ξεκίνησαν να τρέφονται με τη σάρκα των νεκρών επιβατών και φίλων τους. Ήταν κάτι φρικτό, αλλά η ίδια τους η ζωή βρισκόταν σε κίνδυνο.

“Όταν μάθαμε ότι οι έρευνες σταμάτησαν, ότι δεν υπήρχαμε πλέον για τον κόσμο, έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση, και δεν μας είχε απομείνει τίποτα άλλο από τρόφιμα. Έτσι έγινε“, θυμάται ένας από τους επιζώντες, ο Κάρλος Παέζ, σε συνέντευξή του πριν από δέκα χρόνια με αφορμή την 30ή επέτειο από το δυστύχημα.

Οι επιζήσαντες υπέμειναν πολλές εβδομάδες με σφοδρές καταιγίδες και πολικό ψύχος. Πολλοί από αυτούς δεν άντεξαν και πέθαναν. Οι πιο δυνατοί απομακρύνονταν κάθε τόσο προσπαθώντας, μάταια, να καταλάβουν που βρίσκονται. Ήταν καθηλωμένοι σε ένα απομονωμένο σημείο, καλυμμένο με χιόνι, στη μακρύτερη οροσειρά της Γης.

Αργά το μεσημέρι της 29ης Οκτωβρίου, καθώς η ομάδα των επιζησάντων ετοιμαζόταν για μια ακόμη πολική νύχτα, μια χιονοστιβάδα καταπλάκωσε ό,τι είχε απομείνει από το αεροπλάνο και στοίχισε τη ζωή σε επτά άνδρες και μια γυναίκα.

Ο αριθμός των επιζώντων μειώθηκε στους 19 και το αντικείμενο των συζητήσεών τους ήταν πλέον συχνά η τροφή τους.

Πεινούσαμε τόσο πολύ“, θυμάται ο Παέζ, ο οποίος τότε ήταν 18 ετών. “Καταρτήσαμε μια λίστα με 130 εστιατόρια στο Μοντεβιδέο. Κανονικός μαζοχισμός“.

Η παρέα χάραξε έναν σταυρό στο χιόνι με τα απομεινάρια των αποσκευών της ελπίζοντας ότι θα είναι ορατός από ψηλά.

“Αυτό που μας κρατούσε δυνατούς ήταν η σκέψη της επόμενης μέρας. ‘Ισως αύριο!’– αυτό ήταν που μας κράτησε ζωντανούς για 72 μέρες. ‘Ισως αύριο!’ –αυτό ήταν το σύνθημά μας“, θυμόταν ο Ρομπέρτο Κανέσα το 2002.

Οι επιζήσαντες

Ήταν εκείνος, μαζί με τον Φερνάντο Παράδο, που κατάφεραν να ανέβουν σε ένα βουνό και να ζητήσουν βοήθεια. Μέσα σε δέκα μέρες περπάτησαν 70 χιλιόμετρα στις Άνδεις μέχρι που βρήκαν έναν χιλιανό αγρότη, ο οποίος κάλεσε τα σωστικά συνεργεία που τελικά περισυνέλεξαν τους επιζώντες με ελικόπτερο στις 22 Δεκεμβρίου.

Η υποδοχή που τους επεφύλαξαν στο Μοντεβιδέο ήταν ενθουσιώδης. “Κάποιοι το αποκάλεσαν ‘Θαύμα των Άνδεων’. Νομίζω ότι ήταν μάλλον μια μάχη του ανθρώπου για επιβίωση“, λέει ο Παέζ. Δεκαέξι άνθρωποι επέζησαν τελικά του δυστυχήματος. “Θα επρόκειτο για θαύμα αν και οι 45 είχαμε επιζήσει ύστερα από 70 ημέρες, αλλά δεν συνέβη έτσι”, συμπληρώνει ο ίδιος.

Έπειτα από 40 χρόνια, κι ενώ η ιστορία τους έγινε βιβλίο και κινηματογραφική ταινία, 11 από τους επιζώντες εξακολουθούν να δίνουν διαλέξεις με θέμα τη δοκιμασία τους. Πάντα μπορούμε να το επιτύχουμε– αν διαθέτουμε την απαραίτητη πίστη– ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες“, λέει ο Κανέσα, ένας 59χρονος παιδοκαρδιολόγος.

Το 1974, ο βρετανός συγγραφέας Πιρς Πολ Ριντ έδωσε την πρώτη, εκτενή περιγραφή του δυστυχήματος στο βιβλίο του “Ζωντανοί: Η Ιστορία όσων επέζησαν στις Άνδεις”.

Πηγή: ΑΠΕ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: pkool.gr

Φεγγαρόβραδα στην Ακρόπολη


Προπολεμικά, το πιο θορυβώδες κομμάτι από τις συνοικίες που περιβάλλουν την Ακρόπολη ήταν του Μακρυγιάννη και η λεωφόρος Ακροπόλεως μέχρι το Θησείο. «Ήταν η “ηχητική” ζωή των Αθηνών», γραμμόφωνα, μεγάφωνα, λατέρνες, σαντούρια, ρομβίες, κιθάρες, βιολιά, μαντολίνα ακούγονταν από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης μέχρι τον λόφο του Φιλοπάππου ώς τα ξημερώματα! Στου Μακρυγιάννη, βέβαια, τα κέντρα δεν ήταν πολλά. Τα «Παναθήναια» του Σπίγγου, η «Ελλάς» του Στεφανάτου, η «Λευκάς» του Καρύδη και το γνωστό σε όλη την Αθήνα κέντρο του Ανδρίτσου διατηρούσαν αμετάβλητο τον παλαιό τους χαρακτήρα και συντελούσαν στη γνήσια αθηναϊκή εικόνα της συνοικίας. Κυριαρχούσαν οι… πατροπαράδοτες συνήθειες… καφεδάκι, γκαζόζα, λουκουμάκι και «υποβρύχιο».

Πιο πάνω όμως, στην πλατεία Ακρο­πόλεως, μοιραία η καλοκαιρινή κίνη­ση είχε εντονότερο χαρακτήρα. Εξάλ­λου, εκεί τα διάφορα καταστήματα θεωρούνταν «εξοχικά»: ο «Παρθε­νών» του Παπανδρέου, τα «Προπύ­λαια» του Ιωνά, το «Ερέχθειον» των Βρυχέα και Σταυριανού, ο «Βρούτος» της Άννας Βρυχέα και ο «Φιλόσοφος Σωκράτης» του Β. Γωγούση.

Στις περιπτώσεις αυτές υπήρχε μια ιδιαιτερότητα: Το πρωί οι επισκέπτες δεν ήταν απαιτητικοί. Σερβιρίζονταν με κάτι δροσιστικό, έβγαζαν ανα­μνηστικές φωτογραφίες σε έναν από τους δύο υπαίθριους φωτογράφους που έστεκαν πάντα στην πλατεία, τον Ιωάννη Δαλόγλου και τον Κώστα Ξανθομαλλίδη, και έφευγαν προς τα αρ­χαία ή προς το σπίτι τους.

Άλλος όμως ήταν ο απογευματινός και βραδινός κόσμος. Ερχόταν για να διασκεδάσει, να… ξεσκάσει. Κατα­λάμβανε λοιπόν όχι μόνο όλα τα τρα­πεζάκια των μαγαζιών που υπήρχαν, παρατείνοντας τη διαμονή τους έως τα μεσάνυχτα ή, τις ζεστές νύχτες, και πολύ αργότερα, αλλά ακόμη και προνομιακές ταράτσες, ιδιαίτερα στο Θησείο, με θέα την Ακρόπολη, όπου, εκτός από το να απολαμβάνουν τη φεγγαράδα, αυτό που έκαναν ήταν να διασκεδάζουν και να ξεφαντώνουν.

Στο Θησείο

Η περιοχή εκεί γύρω από την Ακρό­πολη, όταν ο καιρός ήταν κατάλλη­λος, προσφερόταν για ρομαντικούς περιπάτους προς τον λόφο του Φι­λοπάππου και το δασάκι του Αστερο­σκοπείου πέρα από το εκκλησάκι του Αϊ-Δημήτρη του Λουμπαρδιάρη και μετά προς το Θησείο, τη «Μαγεμένη Πολιτεία».

Το 1938 αποκτά τον ομώνυμο θερι­νό κινηματογράφο, ένα από τα ωραι­ότερα κινηματοθέατρα, στη θέση όπου άλλοτε ήταν η περίφημη ταβέρ­να «Μουριές» του Φιλελέ. Ο τελευ­ταίος έχασε το στέκι του, αλλά δεν αποθαρρύνθηκε. Νοίκιασε ένα πλα­ϊνό υπόγειο και σκόρπισε τα τραπε­ζάκια του στο πεζοδρόμιο σαν… υπο­βρύχιο που σκορπάει τορπίλες, μόνο που στην περίπτωση αυτήν ήταν για μπεκρήδες!

Κάθε βράδυ κοσμοπλημμύρα στο Θησείο. Γεμάτοι οι δύο παλαιοί κι­νηματογράφοι της περιοχής, ο «Ζέ­φυρος» και το «Έντεν», και πλήθος στις γύρω ταβέρνες και τα κέντρα· το καφε-οινοπωλείο «Ήπειρος» του Σαρρή, το κέντρο του Ρίζου, το ζαχαροπλαστείο «Λουξ», το «Τουρίστ» των Οικονομόπουλου και Σινεζού, η ταβέρνα «Κέντρον του Θησείου» του Σπυρόπουλου, η ταβέρνα του Δουζένη, το παλαιότατο καφε-ζυθοπωλείο «Ο Φώτης» του Παπαναστασόπουλου, αλλά και η περίφημη μπυραρία του Πίκινου, η οποία ήδη στα τέλη της δεκαετίας του 1930 έχει γί­νει μπαρ υπό την επωνυμία «Αι Τρεις Αδελφαί»!

Τι ήταν όμως εκείνο που είχε κα­ταστήσει το Θησείο τόσο αγαπητό σε όλες τις ηλικίες των Αθηναίων; Η ποικιλία ψυχαγωγίας που προσέφερε στους επισκέπτες του.

Οι μπεκρήδες κουτσόπιναν στις τα­βέρνες του, οι μανιώδεις φιλοθεά­μονες στοιβάζονταν στους κινηματο­γράφους του, οι περιπατητές έκαναν τις βόλτες τους στον ωραίο κήπο με τις ανθισμένες ροδοδάφνες, οι φίλοι της παλιάς ζωής ξεσκόνιζαν τα τά­βλια στα καφενεία, οι μπέμπηδες και οι μπεμπέκες καβαλίκευαν τα αλο­γάκια που είχε στήσει ένας δαιμόνι­ος επιχειρηματίας – Γιώργης Ζάννος – σε μια άκρη του κήπου υπό τον τίτ­λο «Χαρά των Παιδιών». Ήταν η «μα­γεμένη πολιτεία» της εποχής.

Στα Πετράλωνα

Όπως όλες οι αθηναϊκές γειτονιές της προπολεμικής περιόδου, έτσι και αυτές των Πετραλώνων είχαν το δικό τους «χρώμα». Ένα «χρώμα» που κυ­ριαρχούσε στην καθημερινή κίνηση. Οι περιοχές των Άνω και Κάτω Πετρα­λώνων ήταν εξελισσόμενες στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και θεωρού­νταν ως το απώτατο άκρο της πόλης. Χαρακτηριστικό στοιχείο των γειτονιών αυτών ήταν η διέλευση των σιδηροδρομικών αμαξοστοιχιών, που ανα­στάτωναν με ιδιαίτερο τρόπο τους κατοίκους τους.

Οι κάτοικοι της περιοχής είχαν τα στέκια τους στα οποία διασκέδαζαν και περνούσαν ευχάριστα τα θερινά βραδάκια… Η συνοικία των Άνω Πε­τραλώνων άρχιζε, όπως και σήμερα, από τη μικρή πλατεία μπροστά από το «Πιλοποιείον Πουλοπούλου» και εκτεινόταν κατά μήκος της γραμμής του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου Αθηνών-Πειραιώς, αλλά και δυτικότερα, πέρα από τη γέφυρα της γραμμής, όπου σχηματιζόταν η συνοικία των Κάτω Πετραλώνων.

Στα Άνω Πετράλωνα η νυχτερινή ζωή είχε ως επίκεντρο τα καταστή­ματα της οδού Τριών Ιεραρχών. Στην πλατειούλα την οποία αναφέραμε πιο πάνω – σήμερα πλατεία Αφαίας –, μπροστά από τη γέφυρα του Πουλόπουλου, βρισκόταν το καφενείο «Ερμής» του Πετρόπουλου. Εκεί, στην καταπράσινη τότε πλατεία, συγκε­ντρώνονταν τα βράδια οι γείτονες.

Άλλοι, όσοι δεν επιθυμούσαν να ανέβουν μέχρι το Θησείο, όπου υπήρ­χαν περισσότερα κέντρα διασκέδα­σης και κινηματογράφοι, περνούσαν τα βράδια τους στα ήσυχα καταστή­ματα της οδού Τριών Ιεραρχών. Στα ζαχαροπλαστεία «Νέον Αστυ» και «Κοσμικόν», στο καφενείο «Τρεις Ιεράρχαι» των Στέφα και Αθανασίου και στο καφε-ζυθοπωλείο «Αβέρωφ».

Ούτε στα Άνω ούτε στα Κάτω Πε­τράλωνα υπήρχαν μπυραρίες, πολύ­βουα μπαρ ή κέντρα με εξαιρετική κί­νηση. Υπήρχαν κυρίως σκόρπια μικρο­μάγαζα, όπου ο κόσμος περνούσε λί­γες ώρες διασκέδασης το βράδυ, χω­ρίς πολλά λεφτά. Εκεί δροσιζόταν με καμιά γκαζόζα, βυσσινάδα ή παγωτό ή γευόταν κανένα μεζεδάκι συνοδευ­μένο από «μισή» ή κατοσταράκι. Για τα περισσότερα, πάντα υπήρχε το γει­τονικό Θησείο… η μαγεμένη πόλη.

Οι ιστορίες αυτές προέρχονται από κείμενα του ιστορικού ερευνητή και δημοσιογράφου Λευτέρη Σκιαδά, εκδότη της εφημερίδας «ΜΙΚΡΟΣ ΡΩΜΗΟΣ», www.mikros-romios.gr, τηλ.: 210 3426833.

ΠΗΓΗ: topontiki.gr

Fix: Όνομα βαρύ, σαν (ελληνική) Ιστορία!


Δημιουργήθηκε από έναν Γερμανό πριν 162 χρόνια, έγινε μονοπώλιο, κατέρρευσε και διαπρέπει σήμερα χάρη σε τρεις διορατικούς Έλληνες

Από τον Παναγιώτη Χριστόπουλο

Όταν πριν από δύο χρόνια «ξαναγύρισε η Fix», ξαναγύρισαν μαζί της και ιστορικές αναμνήσεις για τους περισσότερους Έλληνες.

Μπορεί οι νεώτερες γενιές, όσες μεγάλωσαν στην δεκαετία του ’80 και μετά, να μην καταλάβαιναν προς τι ο τόσος ενθουσιασμός από τον Παύλο Χαϊκάλη, τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Σάκη Μπουλά σ’ εκείνη την πρώτη διαφήμιση της μπίρας, αλλά για τους πιο παλιούς ήταν αλλιώς. Η Fix, μέχρι το 1982, όταν και έκλεισαν τα εργοστάσιά της και σταμάτησε η παραγωγή της, ήταν η «ελληνική μπίρα». Ως το 1965, μάλιστα, απολάμβανε καθεστώς μονοπωλίου –ήταν η μοναδική μπίρα που υπήρχε στην Ελλάδα!

Όπως καταλαβαίνει κανείς, η ιστορία της φίρμας είναι τεράστια. Και τα σημάδια της σ’ αυτόν τον τόπο ουκ ολίγα. Φέρτε, για παράδειγμα, στο νου σας το εργοστάσιο στην Λ. Συγγρού, που δίνει πια και το όνομά του στον τοπικό σταθμό του μετρό. Το όνομα Fix, αν και γερμανικό, είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με την ελληνική ιστορία μετά την απελευθέρωση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία! Η πορεία του στην Ελλάδα ξεκινάει από το 1850. Και από το 2009, χάρη στην «Ολυμπιακή Ζυθοποιία», μια 100% ελληνική επιχείρηση που ίδρυσαν ο Γιάννης Χήτος και οι Ηλίας και Γιώργος Γκρέκης, αναβιώνει σε ένα ταξίδι συναρπαστικό, που μας διδάσκει δεκάδες μαθήματα για την ελληνική επιχειρηματικότητα.

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, η «Ολυμπιακή Ζυθοποιία» κατόρθωσε να ανεβεί στην τρίτη θέση ανάμεσα στις ζυθοποιίες που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας. Ούσα η πρώτη ανάμεσα στις αμιγώς ελληνικές και έχοντας να αναμετρηθεί με μεγαθήρια (την «Αθηναϊκή Ζυθοποιία» που ανήκει στον όμιλο της ολλανδικής Heineken και τη «Μύθος Ζυθοποιία» που ανήκει στον όμιλο της δανέζικης Carlsberg) αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την στήλη μας «Ψωνίζω Ελληνικά». Η ιστορία των 162 χρόνων που κουβαλάει το βαρύ όνομα Fix, πολλαπλασιάζει αυτό το ενδιαφέρον. Το παρελθόν και το μέλλον συνδυάζονται σε μια συναρπαστική ιστορία…

Οι Βαυαροί στην Ελλάδα

Μαζί με τη βασιλεία και τον Όθωνα, η Ελλάδα, ένα κράτος σε νηπιακό στάδιο καιταχέως αναπτυσσόμενο, αποκτά και τους πρώτους μετανάστες της. Πολλοί Βαυαροί –κυρίως αξιωματικοί του στρατού- ακολουθούν τον Όθωνα στην Αθήνα, απολαμβάνοντας, όπως είναι λογικό, ιδιαίτερα προνόμια. Αλλά και δυσκολευόμενοι να εγκλιματιστούν στις παράξενες συνθήκες ενός κράτους που μόλιςαρχίζει να οργανώνεται από ένα λαό που πέρασε 400 χρόνια σκλαβιάς…

Ο Ιωάννης Φιξ ταξιδεύει στην Ελλάδα για να βρει τον πατέρα του, αλλά δεν προλαβαίνει. Στη Μαγκουφάνα, την σημερινή Πεύκη, σε ένα επεισόδιο, ο Βαυαρός αξιωματικός-πατέρας του Ιωάννη θα πέσει νεκρός από δυο πιστολιές. Ο Ιωάννης, παραδόξως, αποφασίζει να μείνει σ’ αυτήν την άγνωστη χώρα. Σκέφτεται επιχειρηματικά: Οι Βαυαροί δεν μπορούν να απολαύσουν το αγαπημένο τους ποτό, αφού ο ζύθος είναι κάτι άγνωστο στην Ελλάδα. Στήνει ένα μικρό ζυθοποιείο στο Ηράκλειο Αττικής και ετοιμάζει την πρώτη μπίρα που φτιάχτηκε ποτέ στη χώρα μας!

Όπως ήταν λογικό, το προϊόν του είχε τεράστια απήχηση στους Βαυαρούς, ενώ άρχισαν να το απολαμβάνουν και οι Έλληνες. Το 1964 ο Ιωάννης Φιξ μεταστεγάζει τη μπιραρία του στο Κολωνάκι, για να βρίσκεται πιο κοντά στο κέντρο της Αθήνας. Η επιτυχία είναι τεράστια. Έξι χρόνια αργότερα, θα ανοίξει μια μεγαλύτερη μπιραρία στις πλαγιές του Αρδηττού, απέναντι από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Θα της δώσει το όνομα μιας γαλλικής πόλης, της Μετς, όπου οι Γερμανοί πέτυχαν μια σημαντικότατη και ιστορική νίκη στον γαλλοπρωσικό πόλεμο εκείνης της χρονιάς! Από τότε, η γειτονιά αυτή της Αθήνας κουβαλάει το όνομα της μπιραρίας του Ιωάννη Φιξ…

Η γέννηση μιας βιομηχανίας

Από την επίσημη ίδρυση της εταιρείας του, το 1864, ο Ιωάννης Φιξ πήρε από τον βασιλιά Όθωνα ένα τεράστιο δώρο: Το μονοπώλιο της παραγωγής μπίρας για έναν ολόκληρο αιώνα! Ωστόσο αυτό δεν σήμαινε πως ο Βαυαρός επιχειρηματίας σταμάτησε να προσπαθεί να κάνει το προϊόν του ποιοτικότερο. Το 1893 ανοίγει το νέο του μαγαζί στην περιοχή του Συγγρού και από μικρό ζυθοποιείο το μετατρέπει σταδιακά σε μεγάλο, ατμοκίνητο εργοστάσιο. Φέρνει τα πιο προηγμένα μηχανήματα από την πατρίδα του και η μπίρα Fix γίνεται όλο και καλύτερη. Το 1900 έρχεται και το πρώτο μεγάλο της βραβείο, «χρυσό» στην έκθεση του Μιλάνου.

Η επόμενη γενιά της οικογένειας Φιξ είναι ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη, Κάρολος, και οι δύο γιοι εκείνου, Γιάννης και Αντώνης, που στα επόμενα χρόνια και μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο θα οδηγήσουν την επιχείρηση σε μια εντυπωσιακή, ακόμη και για τα δεδομένα της αναπτυσσόμενης Ελλάδας, εξέλιξη. Οι καινοτομίες δεν σταματούν ποτέ, μαζί τους έρχονται και τα βραβεία.

Το 1920 η Fix είναι η πρώτη επιχείρηση στην Ελλάδα που δημιουργεί τεχνητό πάγο (ο Κάρολος Φιξ έφερε ψυκτικά μηχανήματα με το που πληροφορήθηκε την ύπαρξή τους!), ενώ μέσα στα επόμενα χρόνια θα δημιουργήσει και βυνοποιείο, για να εκμεταλλεύεται την ελληνική παραγωγή κριθαριού και να μη φέρνει έτοιμη βύνη από έξω, αλλά και υπερσύγχρονους αποθηκευτικούς χώρους. Όσο η επικοινωνία εξελίσσεται, γίνεται και μια από τις πρώτες και πιο ενεργές επιχειρήσεις στον τομέα της διαφήμισης. Παρ’ ότι μονοπώλιο, το brand της υπάρχει παντού!

Ακόμη πιο δυνατό σύμβολο για τη μάρκα είναι το νέο της εργοστάσιο –ή μάλλον η ανακαίνιση του ιστορικού της εργοστασίου στην Συγγρού. Ο Τάκης Ζενέτος, σπουδαίος αρχιτέκτονας της εποχής, αναλαμβάνει τον επανασχεδιάσμό του το 1957. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η Αθήνα υποδέχεται ένα κτήριο – έμβλημα του μοντέρνου design!

Tέλος εποχής και αρχή μιας καινούργιας

Η δεκαετία του ’60, όμως, φέρνει την αρχή του τέλους για την αυτοκρατορία της Fix στην Ελλάδα. Ο Πέτρος Γαρουφαλιάς, πολιτικός της Ένωσης Κέντρου παντρεύεται τη χήρα του Ιωάννη Φίξ και ταυτίζει το όνομά του με την εταιρεία. Όταν θα συμμετάσχει στην κυβέρνηση αποστασίας, το 1965, η Fix ξαφνικά αποκτά κακό όνομα. Γίνεται η μπίρα του «προδότη». Και πλέον, οι Έλληνες έχουν εναλλακτική λύση, αφού ελάχιστους μήνες πριν, η κυβέρνηση Παπανδρέου, έδωσε το πράσινο φως για την είσοδο της ολλανδικής Amstel στην ελληνική αγορά. Το μονοπώλιο της Fix, άλλωστε, είχε λήξει από το 1963.

Οι κακοί συνειρμοί που προκαλεί το όνομα Fix και ο έντονος ανταγωνισμός που έρχεται από τις φίρμες του εξωτερικού, οδηγούν σε μαρασμό την επιχείρηση. Το 1982 η Fix καταρρέει υπό το βάρος των χρεών και το εμπορικό της σήμα περνάει στην Εθνική Τράπεζα. Για 13 ολόκληρα χρόνια η φίρμα δεν υπάρχει πουθενά. Ακόμη, όμως, και όταν η εταιρεία «Δ. Κουρτάκης» (της γνωστής ρετσίνας) αγοράζει τα δικαιώματα για τη χρήση του εμπορικού σήματος το 1995, όμως δεν καταφέρνει να δώσει στη Fix την παλιά της αίγλη. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η οικογένεια Φιξ αποχώρησε μεν από την ζυθοποιία, αλλά με έδρα την Ελβετία, συνέχισε τις επιχειρήσεις της, στις επενδύσεις αυτήν τη φορά. Το όνομα Φιξ ξανακούστηκε έντονα πριν από λίγα χρόνια, όταν η κατάρρευση της διαβόητης «πυραμίδας του Μέιντοφ» κόστισε στην επιχείρηση του Καρόλου Ιωάννη Φιξ περίπου 600 εκατομμύρια δολάρια!

Η Ολυμπιακή Ζυθοποιία

Το 2009, τρεις Έλληνες επιχειρηματίες, ο Γιάννης Χήτος (γνωστός από τη μεγάλη του επιτυχία με το νερό «Ζαγόρι») και οι Ηλίας και Γιώργος Γκρέκης εξαγόρασαν την εταιρεία «Ολυμπιακή Ζυθοποιία» στην οποία είχε μεταβιβαστεί το εμπορικό σήμα της Fix από την «Δ. Κουρτάκης». Το Μάρτιο του 2010 οι τρεις άντρες ολοκληρώνουν μια τεράστια επένδυση ύψους 16 εκατ. ευρώ, με όραμά τους την αναβίωση του πιο ιστορικού brand μπίρας στην Ελλάδα.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα υπερσύγχρονο ζυθοποιείο, έκτασης 7.500 τ.μ., στην περιοχή της Ριτσώνας, στην Εύβοια. Το εργοστάσιο είναι εξοπλισμένο με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα, ενώ οι παραγωγικές διαδικασίες στο σύνολό τους συνάδουν με μηχανισμούς απόλυτα φιλικούς προς το περιβάλλον. Τον Απρίλιο του 2010 η Fix επιστρέφει στην ελληνική αγορά και το αποτέλεσμα –χάρη και στην εντυπωσιακή διαφημιστική καμπάνια- είναι θεαματικό: Σε διάστημα έξι μόλις μηνών το brand κατακτά μερίδιο της τάξης του 3%!

Μέχρι το τέλος εκείνου του χρόνου, η «Ολυμπιακή Ζυθοποιία» επενδύει 15 εκατομμύρια ευρώ ακόμη, αφού η ζήτηση έχει ήδη ξεπεράσει την παραγωγή. Από το Μάρτιο του 2011, όταν και ολοκληρώθηκαν οι εργασίες στο εργοστάσιο, η παραγωγή τετραπλασιάστηκε και φτάνει πλέον τα 500.000 εκατόλιτρα ετησίως.

Παράλληλα, τον Οκτώβριο του 2011, η εταιρεία προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, αποδεικνύοντας από πολύ νωρίς ότι επενδύει υπεύθυνα και στην πρώτη ύλη: Ξεκίνησε την υλοποίηση του προγράμματος Συμβολαιακής Καλλιέργειας Κριθαριού, δημιουργώντας τον πρώτο της πειραματικό αγρό, έκτασης 200.000 τ.μ., στην περιοχή της Θήβας. Βασική επιδίωξη είναι η χρήση ελληνικού κριθαριού στην παραγωγή των προϊόντων της, ενισχύοντας στην πράξη την εθνική οικονομία και τους τοπικούς παραγωγούς. Ο πρώτος θερισμός έγινε φέτος και είχε σαν αποτέλεσμα την παραγωγή 100.000 κιλών ελληνικού κριθαριού εξαιρετικής ποιότητας.

Η Fix σήμερα

Το 2011 η Fix, που αυτήν την στιγμή απασχολεί περίπου 180 Έλληνες υπαλλήλους στις εγκαταστάσεις της στην Ριτσώνα (χωρίς να υπολογίζουμε τους συνεργαζόμενους παραγωγούς) έφτασε να κατέχει το 7% της αγοράς μπίρας στην Ελλάδα, νούμερο υπερδιπλάσιο από αυτό της πρώτης της χρονιάς και πραγματικά εντυπωσιακό, αν σκεφτεί κανείς τον έντονο ανταγωνισμό που έχει από τις πολυεθνικές. Με την έναρξη του τρέχοντος έτους, η εταιρεία ξεκίνησε και την εξαγωγική της δραστηριότητα σε Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Σουηδία, Φιλανδία, Αυστρία, Ελβετία, Αλβανία, Αυστραλία και Παναμά, ενώ η παρουσία της προγραμματίζεται και σε άλλες χώρες στο άμεσο μέλλον.

Ταυτόχρονα, τον Φεβρουάριο του 2012, λανσάρισε στην ελληνική αγορά το νέο της σήμα, τη Fix Dark που δημιούργησε ουσιαστικά μια εντελώς νέα κατηγορία ως προς τις εναλλακτικές επιλογές στην εγχώρια αγορά της μαύρης μπίρας. Με αυτά τα νέα δεδομένα, η «Ολυμπιακή Ζυθοποιία» προσδοκά πως στο τέλος του 2012 θα κατέχει πλέον το 10% της αγοράς. Ναι, είναι αλήθεια: Ξαναγύρισε η Fix

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

Αρχαιοελληνικά δίκτυα επικοινωνίας


Του Κώστα Στυλιάδη, 
Καθηγητή Πληροφορικής – Ερευνητή Ιστορίας Τηλεπικοινωνιών

Ο τηλέγραφος με φωτιά ήταν σε μεγάλη χρήση στην Αρχαία Ελλάδα και αυτό φαίνεται και από περιγραφές του Ομήρου. Στην τριλογία «Ορέστεια» του Αισχύλου, υπάρχουν μερικά πολύ χαρακτηριστικά λόγια ενός αρχαίου φρυκτωρού, που περιμένει υπομονετικά νύχτα – μέρα στο ανάκτορο των Μυκηνών το φωτεινό σήμα για την πτώση της Τροίας για να το μεταφέρει στη βασίλισσα Κλυταιμνήστρα.
Στην τραγωδία του ίδιου ποιητή με τον τίτλο «Αγαμέμνων», που αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας «Ορέστεια» και που παραστάθηκε το 458 π.Χ. στα Μεγάλα (Αστικά) Διονύσια, έχουμε και την πρώτη αναφορά στη χρήση του τηλεγράφου στην ιστορία των τηλεπικοινωνιών. Η αρχή του νήματος λοιπόν στην ιστορία των τηλεπικοινωνιών αρχίζει με την αναφορά ότι η πτώση της Τροίας έγινε γνωστή στη βασίλισσα και σύζυγο του Αγαμέμνονα Κλυταιμνήστρα, με ένα σύστημα από φωτιές (φρυκτωρίες) και μέσα σε μια μόλις μέρα, όπως ήταν και η υπόσχεση του αρχηγού της εκστρατείας των Ελλήνων προς
τη σύζυγό του πριν ξεκινήσει για τη μεγάλη εκστρατεία.
Φωτεινοί αναμεταδότες
Για τη μετάδοση του μηνύματος χρησιμοποιήθηκε το σύστημα της πυρσείας, δηλ. η χρήση φωτεινών αναμεταδοτών από βουνοκορφή σε βουνοκορφή. Η διαδρομή του σήματος ήταν από την Ίδη της Τροίας στοΈρμαιο της Λήμνου, μετά στην κορυφή του βουνού του Δία τον Αθω (Άγιον Όρος), στον Μάκιστο της Εύβοιας, μετά στο Μεσσάπιο (Εύριπος), στον Κιθαιρώνα, στα Μέγαρα και στις κορυφές του Αραχναίου, κοντά στις Μυκήνες και τέλος στο ανάκτορο των Ατρειδών.
Η Κλυταιμνήστρα είχε δώσει εντολή σ’ έναν παρατηρητή (φρυκτωρό) να περιμένει στη στέγη του παλατιού, έως ότου δει τους αναμένους δαυλούς στις κορυφές των βουνών, σημάδι ότι πάρθηκε η Τροία. Για μήνες δεν φαινόταν τίποτα στον ορίζοντα, ώσπου τελικά η φλόγα έλαμψε μέσα στη νύχτα. Τότε η βασίλισσα ετοίμασε λαμπρή γιορτή στο Άργος.
Παραθέτουμε μεταφρασμένα αποσπάσματα από την τραγωδία του Αισχύλου, όπου γίνεται και ένας πολύ ενδιαφέρον διάλογος ανάμεσα στον Χορό και στη βασίλισσα Κλυταιμνήστρα. Το κείμενο είναι παρμένο από το βιβλίο «Αισχύλος Αγαμέμνων» σε μετάφραση Τάσου Ρούσσου (εκδ. Κάκτος).
ΧΟΡΟΣ:
«Μα εσύ του Τυνδάρεω κόρη, Κλυταιμνήστρα βασίλισσα, λέγε τι τρέχει; τι καινούργιο συμβαίνει; Ποιό μαντάτο μαθαίνοντας έστειλες ολούθε να ετοιμάσουν θυσίες;»
    Ο Χορός φαίνεται να απορεί για την ταχύτητα μετάδοσης της ευχάριστης είδησης.
ΧΟΡΟΣ:
«Και πότε κούρσεψαν την πόλη;»
ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ:
«Τη νύχτα, σου είπα, που το φως γέννησε τούτο»
ΧΟΡΟΣ:
«Τόσο γοργά ποιός θα ‘ρχόταν μαντατοφόρος;»
    Η απόδοση της απάντησης της Κλυταιμνήστρας δίνεται κάπως πιο σύντομα και περιεκτικά στο βιβλίο του Leonard de Vries «Το βιβλίο των Τηλεπικοινωνιών»
ΧΟΡΟΣ:
«ποιός μπόρεσε να φέρει τόσο γρήγορα τα νέα;»
ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ:
«Ο Ηφαιστος! Δυνατή φωτιά άναψαν στην κορυφή της Ιδας και πολλές φωτιές μετά μας έφεραν διαδοχικά το μήνυμα: Από την Ιδα το μήνυμα της φλόγας πήγε στον κάβο Ερμή της Λήμνου και τρίτη η ψηλή κορυφή του Αθω δέχθηκε το φως. Με δύναμη η φλόγα γεφύρωσε το πέλαγος και έφθασε στις Βίγλες του Μακίστου, στην Εύβοια. οι φρουροί προώθησαν το μήνυμα στον Εύριπο, στους ανθρώπους πάνω στο Μεσσάπιο. Κι αυτοί έβαλαν φωτιά σ’ ένα σωρό με ρείκια και πάνω από τους κάμπους του Ασωπού έστειλαν το μήνυμα στην κορυφή του Κιθαιρώνα. Κι από κει πάλι με ζήλο πολύ προώθησαν το μήνυμα και το έστειλαν πάνω από την Γοργώπιδα λίμνη στο Αιγίπλαγκτο όρος. Και η φλόγα πέρασε τον Σαρωνικό και έφθασε σαν κεραυνός στις κορυφές του Αραχναίου και τέλος εδώ το λάβαμε, στων Ατρειδών τις στέγες, το φως αυτό, που προππαπός του είναι η φωτιά της Ιδας».

    Αυτό το κείμενο του Αισχύλου είναι μια πολύ καλή ένδειξη του πόση σημασία έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες στη χρήση του οπτικού τηλέγραφου. Οι κορυφές των βουνών που χρησιμοποιήθηκαν για την αναμετάδοση των μηνυμάτων δεν επιλέχτηκαν τυχαία. Ακόμη και σήμερα αν ανεβούμε πάνω σε μια απ’ αυτές και κοιτάξουμε με καθαρό ουρανό, θα μπορέσουμε να διακρίνουμε την απέναντι κορυφή.
Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας με τα φωτεινά σήματα, που εξελίχθηκε αργότερα, ήταν γνωστός σαν πυρσεία ή φρυκτωρία και αναφέρεται ακόμη από τους Ευριπίδη, Αριστοφάνη και Θουκυδίδη.
Υδραυλικός τηλέγραφος
    Γύρω στο 330 π.Χ., όπως αναφέρει ο Αρκάδας στρατηγός Αινείας ο Τακτικός στο έργο του με τον τίτλο «Πολιορκητικά», είχε επινοήσει ο ίδιος ένα έξυπνο σύστημα τηλεγραφίας. Την περιγραφή και τη λειτουργία της συσκευής αυτής διέσωσε ο ιστορικός Πολύβιος (203-121 π.Χ.) Ο στρατηγός Αινείας ήταν ένας από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς των πολεμικών τεχνών στην εποχή του, αλλά ήταν ακόμα πολύ σπουδαίος και στις μάχες και στις τεχνικές κατασκευές.
Στους σηματοδοτικούς σταθμούς υπήρχαν δύο πανομοιότυποι κάδοι κυλινδρικής μορφής γεμάτοι με νερό μέχρι το ίδιο σημείο που είχαν στη βάση τους και από μια βρύση ίδιας διαμέτρου, ώστε όταν έτρεχε το νερό η ροή του να ήταν η ίδια και στους δύο κάδους. Το ύψος των κάδων ήταν περίπου 1,5 μέτρο και το πλάτος τους περίπου μισό μέτρο.
Πάνω στο νερό του κάθε κάδου επέπλεε ένα ξύλινο ραβδί που ήταν κάθετα στηριγμένο σε έναν κυλινδρικό φελό, που είχε διάμετρο λίγο μικρότερη από την αντίστοιχη των δοχείων. Το ραβδί ήταν χωρισμένο σε παράλληλους κύκλους που είχαν απόσταση περίπου 6 εκατοστών μεταξύ τους. Στα κενά αυτών των κύκλων ήταν σημειωμένες διάφορες κωδικοποιημένες πληροφορίες, στρατιωτικής κυρίως φύσης, οι ίδιες και στους δύο κάδους. Τέτοιες πληροφορίες μπορεί να ήταν «εισβολή εχθρικού στρατού», «εμφάνιση πλοίων», «κινήσεις στρατευμάτων» κ.α.
Λειτουργία
    Η επικοινωνία μεταξύ των σταθμών με το σύστημα αυτό γινόταν ως εξής: όταν επρόκειτο να μεταδοθεί ένα μήνυμα, ειδοποιούσαν για την πρόθεσή τους τον επόμενο σταθμό υψώνοντας έναν πυρσό. Μόλις ο απέναντι σταθμός απαντούσε ότι έλαβε το σήμα, υψώνοντας κι αυτός πυρσό, ο πομπός ύψωνε τον πυρσό του και πάλι και άνοιγαν και οι δύο, τις βρύσες να τρέξουν ταυτόχρονα.
Όταν το ραβδί, καθώς κατέβαινε, έφθανε στο μήνυμα που ήθελαν να μεταδώσουν στα χείλη του κάδου, τότε ο πομπός χαμήλωνε τον πυρσό και έκλεινε τη βρύση του. Ο λήπτης έκλεινε κι αυτός τη δική του βρύση. Τα μηνύματα έφθαναν και στους δύο σταθμούς στο ίδιο σημείο.
Ο λήπτης γινόταν μετά πομπός στον επόμενο σταθμό κ.ο.κ.
Το σύστημα αυτό στηρίζεται στο συγχρονισμό των κινήσεων πομπού και δέκτη, κάτι που συναντάμε και στα σύγχρονα τηλεπικοινωνιακά συστήματα. Το σύστημα αυτό είχε το μειονέκτημα ότι ήταν γενικά αργό στη χρήση του και ακόμη δεν μπορούσε να δώσει ακριβέστερες πληροφορίες πέρα από κάποιες απλές αναφορές για τις εχθρικές κινήσεις.
Οπτικός τηλέγραφος
Η μεταβίβαση μηνυμάτων με φωτιές είχε συστηματοποιηθεί κυρίως για στρατιωτικούς σκοπούς και οι φρυκτωρίες (από τις λέξεις φρυκτός = πυρσός και ώρα = φροντίδα), όπως τις ονόμαζαν, αποτελούσαν το βασικό μέσο επικοινωνίας στον στρατό.
Μια αξιοσημείωτη μέθοδος σηματοδότησης που μας περιγράφει και πάλι ο Έλληνας ιστορικός Πολύβιος ήταν αυτή των αλεξανδρινών τεχνικών Κλεοξένη και Δημόκλειτου, που την επινόησαν το 350 π.Χ. περίπου και που αποτέλεσε πραγματική επανάσταση στο χώρο των τηλεπικοινωνιών.
Σύμφωνα με το σύστημα αυτό ο πομπός και ο δέκτης είχαν ο καθένας από δύο τοίχους, που απείχαν μεταξύ τους λίγα μέτρα και ο σταθμός που έκανε τον δέκτη μπορούσε να τους διακρίνει άνετα με κάποια διόπτρα. Η εμβέλεια αυτού του τρόπου επικοινωνίας αποδείχθηκε στην πράξη ότι έφθανε μέχρι και τα 30 χιλιόμετρα.
Η κατασκευή των τοίχων θύμιζε πολεμίστρες, με έξι εσοχές και πέντε κοιλότητες. Η κάθε κοιλότητα φιλοξενούσε και από μια πυρσεία και είχε πλάτος περίπου ένα μέτρο. Οπως έβλεπε τον σταθμό εκπομπής ο δέκτης, ο αριστερός τοίχος αντιστοιχούσε στη σειρά των γραμμάτων και ο δεξιός στη στήλη των γραμμάτων.
Δηλαδή, είχαν χωρίσει τα γράμματα της αλφαβήτου σε πέντε ομάδες και σε πέντε στήλες, με την τελευταία σειρά και στήλη να έχουν από ένα γράμμα λιγότερο. Το κάθε γράμμα αντιστοιχούσε σε κάποια σειρά και κάποια στήλη και με κατάλληλα ανάμματα των πυρσών ο λήπτης λάμβανε τα γράμματα ένα ένα. Κάθε ζευγάρι αριθμών αντιστοιχούσε και σε ένα γράμμα της αλφαβήτου.
Αν άναβαν δηλ. πρώτα δύο πυρσοί και μετά τρεις, σήμαινε τη δεύτερη στήλη και την τρίτη γραμμή, δηλ. την αποστολή του γράμματος κ.ο.κ. Με τον τρόπο αυτό γινόταν οι αποστολές όλων των γραμμάτων. Ο Πολύβιος αναφέρεται στην απλότητα και στην ακρίβεια που παρείχε αυτός ο κώδικας επικοινωνίας. Οι πυρσοί είχαν επάλειψη ρετσινιού ή ακάθαρτου πετρελαίου που ήταν γνωστό από τότε στο Κερί της Ζακύνθου, όπου και σήμερα αναβλύζει. Ο Αισχύλος πολύ χαρακτηριστικά αναφέρεται στο «άγγαρο πυρ» (άσβεστο πυρ) των φρυκτωριών.

Οπτικός και υδραυλικός τηλέγραφος, φρυκτωρίες και κωδικοποιημένα σήματα

Υδραυλικός Τηλέγραφος του Αινεία

Και τα δύο συστήματα επικοινωνίας των αρχαίων Ελλήνων, ο οπτικός και ο υδραυλικός τηλέγραφος, είχαν τα μεγάλα μειονεκτήματα ότι ήταν πολύ αργά για τη μετάοδση ενός μεγάλου μηνύματος και χρειάζονταν ακόμη να είναι σε ετοιμότητα ενας μεγάλος αριθμός από σταθμούς αναμετάδοσης, για την αποστολή ενός μηνύματος. Πέρασαν, όμως, στην ιστορία σαν τα πρώτα συστήματα μετάδοσης πληροφοριών σε μεγάλη απόσταση και χρησιμοποιήθηκαν για πολλούς αιώνες.
Στις αρχές του αιώνα μας, η οπτική τηλεγραφία υπήρξε ένα από τα ασφαλέστερα μέσα τηλεπικοινωνίας.
Η γερμανική εφημερίδα «Frankfurter Zeitung» περιέγραψε το 1912 μια νέα λυχνία ακετυλενίου, που ήταν ορατή σε μια απόσταση 75 χιλιομέτρων τη νύχτα και η οποία χρησιμοποιήθηκε από τον γερμανικό στρατό αντί για τον τηλέγραφο, το τηλέφωνο και τον ασύρματο για τον απλούστατο λόγο ότι τα τελευταία μέσα επικοινωνίας, εκείνη τουλάχιστον την εποχή, είτε τα παρακολουθούσε ο εχθρός ή γίνονταν άχρηστα σε περίπτωση κακών καιρικών συνθηκών.

Σημαντικότεροι σταθμοί

Σταθμός αρχαίων φρυκτωριών πρέπει να υπήρχε ακόμα και στο σημερινό Καβο-Ντόρο της Εύβοιας (όπου βρέθηκαν μεγάλα τείχη και τρία δωμάτια), στη δυτική Κρήτη για επικοινωνία με τα Κύθηρα και στο ακρωτήριο Μαλέας.
Πολλοί μεγάλοι ιστορικοί αναφέρονται στις Ηράκλειες Στήλες (σημερινό Γιβραλτάρ) που σύμφωνα με τη Μυθολογία τις δημιούργησε ο Ηρακλής, όπου με τις φωτιές και τους καπνούς που άναβαν καθοδηγούσαν τους ναυτιλλομένους στο ταξίδι τους στον άγνωστο τότε Ατλαντικό Ωκεανό.
Η ντόπια παράδοση λέει, ότι ακόμη από την εποχή των μεγάλων εμπόρων των Φοινίκων και των αρχαίων Ελλήνων και μέχρι και την εμφάνιση του ηλεκτρικού τηλέγραφου, ενημερώνονταν οι ντόπιοι έμποροι για την άφιξη των πλοίων από τα φωτεινά σήματα του βράχου του Γιβραλτάρ.
Οι Ισπανοί εκτιμούν πολύ αυτήν την προσφορά των αρχαίων Ελλήνων και τη διατηρούν σαν μουσειακό του μνημείο. Ο πύργος που υπήρχε στις Ηράκλειες Στήλες, αφού καταστράφηκε από πολλούς επιδρομείς, ξανακτίστηκε στην ίδια ακριβώς θέση την εποχή του Αυγούστου Καίσαρα, σαν οχυρό και σταθμός τηλεπικοινωνιών των Ρωμαίων και χρησιμοποιήθηκε μέχρι ακόμα και το 1682 μ.Χ.
Ο Καρχηδόνιος στρατηλάτης Αννίβας (3ος αιώνας π.Χ) συντήρησε και χρησιμοποίησε κι αυτός τις Ηράκλειες Στήλες και είχε ακόμη ένα μεγάλο δίκτυο επικοινωνιών από το Μαρόκο ως το Φάρο της Αλεξάνδρειας και από την Καρχηδόνα – Σικελία – Ιταλία.
Οι Καρχηδόνιοι συμπλήρωσαν και βελτίωσαν τον υδραυλικό τηλέγραφο του Αινεία του Τακτικού, τον οποίο και χρησιμοποίησαν στο Σικελικό πόλεμο για επικοινωνία με την πρωτεύουσα τους από απόσταση 134 χιλιομέτρων και με ενδιάμεσο σταθμό το νησί Παντελαρία.

Ευρύ δίκτυο

Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες Τραϊανός και Αδριανός (1ος και 2ος αιώνας μ.Χ.) εγκατέστησαν ένα πολύ ευρύ δίκτυο φρυκτωριών με 6.000 χιλιόμετρα κάλυψης και με 1.500 σταθμούς αναμετάδοσης. Άλλος σημαντικός σταθμός τηλεπικοινωνιών ήταν το «καιροσκοπείο» στην κορυφή του Αθω, όπως το μνημονεύει ο Αναξίμανδρος, δηλ. μετεωρολογικός σταθμός και φρυκτώριο που η ιστορία του ξεκινά από τις Γιγαντομαχίες της Μυθολογίας και φθάνει μέχρι και τη σημερινή εποχή, όπου οι καλόγεροι βοηθούν τα πλοία στον προσανατολισμό τους.
Η βουνοκορφή του Μεσσάπιου της Εύβοιας έχει κι αυτή τη δική της ιστορία σαν θέση φρυκτωρίου και μετέπειτα ναυτικού φάρου, όπως και το φρυκτώριο του Δράκανου της ανατολικής Ικαρίας. Αλλα φρυκτώρια που αναφέρονται στη Μυθολογία και στην ιστορία είναι της Ανάφης,
του Γιούχτα (βουνό στην Κνωσό του Ηρακλείου Κρήτης), το ακρωτήριο Σίδερο, ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο,
το Άκτιο, το άγαλμα της Αθηνάς στην Ακρόπολη κ.α. Πολλά από αυτά τα σημεία είναι και σήμερα τηλεπικοινωνιακοί φάροι.
Ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου ήταν και ο Φάρος της Αλεξάνδρειας που λειτουργούσε και σαν τηλεπικοινωνιακό κέντρο. Ο Φάρος χτίσθηκε το 279 π.Χ. επί Πτολεμαίου Β’. Γκρεμίστηκε από μεγάλους σεισμούς κατά τον 12ο και 14ο αιώνα και πρόσφατα Γάλλοι και Αιγύπτιοι αρχαιολόγοι έχουν εντοπίσει και ανασύρει από το βυθό πολλά από τα κομμάτια του. Ο Φάρος ήταν χτισμένος από άσπρο μάρμαρο, είχε ύψος 150 μέτρα και ήταν εφοδιασμένος με έναν υδραυλικό μηχανισμό για να ανεβαίνουν τα καύσιμα στην κορυφή του, όπου υπήρχε κάποιο σύστημα αντανάκλασης του φωτός που ήταν ορατό σε μια ακτίνα 50 χιλιομέτρων.
Στη βάση του οικοδομήματος υπήρχαν 300 δωμάτια για τους μηχανικούς και τους τεχνικούς, στους οποίους είχε ανατεθεί η συντήρηση και η λειτουργία του.
Πραγματικός άξονας του κόσμου, με τη φωτιά που άναβε στην κορυφή του, όπως γράφει ο Στράβων, χρησίμευσε για τον καθορισμό του πρώτου μεσημβρινού.
Ακόμη και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν δίκτυο φρυκτωριών για να πληροφορούνται έγκαιρα για τις πλημμύρες του Νείλου. Ο Κολοσσός της Ρόδου οδηγούσε κι αυτός τους ναυτικούς με το χρυσό του στεφάνι και το φανάρι του.
Ο «Φάρος της Μεσογείου» ήταν το ενεργό ηφαίστειο Στρόμπολι των Λιπάρων Νήσων, βορειοδυτικά της Σικελίας.

ΠΗΓΗ: kalyterotera.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: pinnokio.gr

Αφιέρωμα 1912 – 2012: Εκατό χρόνια από τον Α’ Βαλκανικό πόλεμο


Η επίθεση της Ελλάδας εναντίον του οθωμανικού στρατού στις αρχές Οκτωβρίου του 1912 θα μπορούσε να είναι ο δεύτερος γύρος του άτυχου και ταπεινωτικού για την Ελλάδα ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897.

Τα πράγματα όμως αυτή τη φορά ήταν τελείως διαφορετικά, τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε διπλωματικό επίπεδο. Άλλωστε στην καθοριστική αυτή σύγκρουση για την περιοχή θα εμπλακούν περισσότερες χώρες εναντίον του…
«μεγάλου ασθενούς», δηλαδή της εξόφθαλμα πλέον παραπαίουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εν τω μεταξύ όμως η άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία, κατά τη διάρκεια του πρόσφατου ιταλοτουρκικού πολέμου, είχε αποψιλωθεί από κτήσεις της τόσο στη Βόρεια Αφρική (Λιβύη) όσο και στο Αιγαίο με την κατάληψη της Δωδεκανήσου…

Και βεβαίως το καθεστώς των Νεοτούρκων δεν σεβάστηκε όπως επαγγελλόταν τις ποικίλες εθνότητες που διαβιούσαν στην αχανή αυτοκρατορία.

Έτσι, οι χριστιανικές χώρες της περιοχής, Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο και Ελλάδα, δεν έχασαν την ευκαιρία να συνάψουν μεταξύ τους συνθήκες – άσχετο αν σε κάποιες περιπτώσεις τα συμφέροντά τους ήταν αλληλοσυγκρουόμενα. Για παράδειγμα, τέσσερα χρόνια μετά το κίνημα των Νεοτούρκων (1908) που έφερε και τη λήξη του Μακεδονικού Αγώνα, οι βούλγαροι κομιτατζήδες επέστρεψαν ξανά στη Μακεδονία πραγματοποιώντας πλήθος τρομοκρατικών επιθέσεων, δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις, ακόμη και μέσα στην ίδια τη Θεσσαλονίκη, το αδιαφιλονίκητο αντικείμενο του πόθου τους.

Ο ουσιαστικός όμως εχθρός ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία και τα υπόλοιπα ζητήματα θα επιλύονταν εν καιρώ, δηλαδή κι αυτά διά των όπλων…

Σαν σήμερα λοιπόν, στις 30 Σεπτεμβρίου του 1912 (σχετ. σημείωση blog: πριν 2 ημέρες), πριν από ακριβώς 100 χρόνια, επιδόθηκε στην Τουρκία από τους πρεσβευτές των πιο πάνω τεσσάρων χριστιανικών κρατών διακοίνωση, η οποία δεν αποτελούσε μια απλή διπλωματική κοινοποίηση ή γνωστοποίηση, αλλά ενείχε την τάξη τελεσιγράφου και απαιτούσε την καθιέρωση ειδικού καθεστώτος αυτονομίας στις ευρωπαϊκές περιοχές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η Τουρκία όμως στις 4 Οκτωβρίου προτίμησε να επιτεθεί στη Σερβία και στη Βουλγαρία, έχοντας μάλλον την πεποίθηση πως η Ελλάδα δεν θα είχε το σθένος να της επιτεθεί, ενώ προφανώς δεν τη συνέφερε να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο. Παρ’ όλα αυτά την επόμενη μέρα η Ελλάδα κηρύττει τον πόλεμο στην Τουρκία και αρχίζει την προέλαση.

Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον όμως είναι ότι οι χριστιανικές βαλκανικές χώρες στη φάση αυτή δεν έδειξαν μόνον ανυπακοή στην Οθωμανική αυτοκρατορία, αλλά δεν δέχτηκαν να συμμορφωθούν και στις υποδείξεις των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, τις οποίες τη στιγμή εκείνη τις ενδιέφερε η ακεραιότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και όχι η ενδυνάμωση των άλλων «περιφερειακών» κρατών. Παρ’ όλα αυτά ούτε η βαλκανική κοινοπολιτεία θα πραγματοποιηθεί, ούτε το όραμα του Ρήγα για μια ευρεία συνεννόηση στην περιοχή θα εμπνεύσει τους βαλκάνιους συμμάχους για κάτι συλλογικότερο, και κυρίως χωρίς να χυθεί αίμα στην περιοχή…

Για την Ελλάδα βεβαίως της ήττας του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, ο δρόμος για τη Θεσσαλονίκη και την απελευθέρωση ολόκληρης της Βόρειας Ελλάδα είχε ανοίξει. Και τις πρώτες μέρες του Οκτωβρίου του 1912 οι πρώτες περιοχές ήταν ήδη ελεύθερες…

Άρθρο
Σπυρίδων Σφέτας

ΠΗΓΗ: pinnokio.gr

Αν ο Έλγιν δεν ερχόταν στην Αθήνα, αλλά πήγαινε… αλλού!


Προσπαθώντας να ανακαλύψoυν τι ακριβώς θα είχε συμβεί εάν ο Έλγιν δεν ερχόταν στην Αθήνα, αλλά προτιμούσε το Παρίσι, το Λονδίνο ή το Βερολίνο, δύο Έλληνες που ζουν μόνιμα στη Γερμανία έκαναν τη δική τους έρευνα. Ο Άρης Καλογερόπουλος και ο Αλέξης Μανθεάκης, δημιουργοί της ιδέας «I’m Greek and I want to go home», σε μια προσπάθεια να συμμετέχουν στην εκστρατεία για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, δημιούργησαν μια συλλογή από ενδιαφέρουσες φωτογραφίες. Με τον τίτλο «If Elgin…» παρουσιάζουν με ευρηματικό τρόπο τις καταστροφές που θα έκανε ο Έλγιν αν είχε προτιμήσει μνημεία άλλων χωρών, αντί της Ακρόπολης.  Η συλλογή τους έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον…

ΠΗΓΗ: perierga.gr

Aναδρομές: 11/9, η μέρα που άλλαξε τον κόσμο


Κανένα άλλο γεγονός στην παγκόσμια ιστορία δεν συνοψίζεται σε δύο απλούς αριθμούς: αυτό και μόνο δείχνει τη σημασία της 11ης Σεπτεμβρίου (9/11 στην αμερικανική αρίθμηση), όταν 19 αεροπειρατές κατέλαβαν τέσσερα επιβατηγά αεροσκάφη και κατάφεραν να συντρίψουν τρία εξ αυτών πάνω σε ισάριθμα ιστορικά κτίρια – τους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης και το Πεντάγωνο. Ηταν η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ δέχθηκαν ξένη επίθεση στο ηπειρωτικό έδαφός τους. Το φονικότατο τρομοκρατικό χτύπημα προκάλεσε τον θάνατο 2.753 πολιτών, τον τραυματισμό πολύ περισσότερων, ενώ ανυπολόγιστος είναι ο αριθμός εκείνων που πάσχουν από χρόνια προβλήματα υγείας εξ αυτού του γεγονότος.

Η 11η Σεπτεμβρίου προκάλεσε σοκ στην Αμερική, υποβαθμίζοντας το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών της. Οι ηγέτες του κόσμου εξέφρασαν τη συμπαράσταση και τη συμπάθειά τους προς τις ΗΠΑ: «Είμαστε όλοι Αμερικανοί τώρα» έγραψε χαρακτηριστικά στο πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα «Le Monde» τρεις μέρες αργότερα. Το άμεσο και βαθύτερο αποτέλεσμα της 9/11 στην παγκόσμια πολιτική σκηνή όμως ήταν ότι έθεσε υπό αμφισβήτηση τις πεποιθήσεις και τα στερεότυπα που υπήρχαν, τόσο εντός, όσο και εκτός Αμερικής, σχετικά με την ισχύ των ΗΠΑ.

«Η σύγκρουση των πολιτισμών» στην οποία είχε αναφερθεί ο Samuel Huntington έγινε πραγματικότητα, λόγω του πανικού με τον οποίο αντέδρασε η Αμερική στην υποτιθέμενη απειλή του μουσουλμανικού κόσμου. Ο Τζορτζ Μπους υποστήριξε ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε σχέσεις με την Αλ Κάιντα -ισχυρισμός που διαψεύσθηκε αργότερα από την ίδια την επιτροπή που συστήθηκε στην Ουάσιγκτον για τη διερεύνηση της 9/11- και διέταξε εισβολή στο Ιράκ. Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν περισσότεροι Αμερικανοί στρατιώτες εκεί (4.474), από τους πολίτες που έχασαν τη ζωή τους στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Στο μεταξύ, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν κλιμακώθηκε, με περαιτέρω αρνητικές συνέπειες για την περιοχή. Οπως έγραψε και ο άλλοτε συνάδελφός μου, Anatol Lieven, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν «ριζοσπαστικοποίησε και αποσταθεροποίησε το Πακιστάν, γεγονός που εγείρει τον κίνδυνο μιας γεωπολιτικής καταστροφής για τις ΗΠΑ, που θα κάνει τις όποιες απώλειες στο Αφγανιστάν να μοιάζουν αμελητέες». Λίγοι είναι εκείνοι που πιστεύουν πια ότι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν μπορεί να κερδηθεί. Η επιθυμία της εκθρόνισης του Σαντάμ, της συντριβής των Ταλιμπάν και της αποδυνάμωσης της Αλ Κάιντα, δεν αποτελεί δικαιολογία σε καμία περίπτωση για τη μυωπική και ριψοκίνδυνη εξωτερική πολιτική που ακολούθησαν οι ΗΠΑ.

Εξίσου ανεύθυνες ήταν και οι ευρωπαϊκές ακροβασίες. Ο Βρετανός πρωθυπουργός επέλεξε να ακολουθήσει τον Μπους σε έναν δρόμο που αμαύρωσε ανεπανόρθωτα και τον ίδιο και την παρακαταθήκη του στην Ιστορία. Και ο Ντόναλντ Ράμσφελντ σωστά εντόπισε τον διχασμό ανάμεσα στην «παλαιά» και τη «νέα» Ευρώπη, με αφορμή τις διαφορετικές αντιδράσεις στον πόλεμο του Ιράκ.

Από την 11η Σεπτεμβρίου όμως άνθησε και ένα ακόμη αρνητικό φαινόμενο: οι θεωρίες συνωμοσίας. Το Ιντερνετ βρίθει από τέτοιες. Λίγο μετά τις επιθέσεις, ακόμη και σε τραπέζια της καλής κοινωνίας των Αθηνών, άκουγε κανείς ιστορίες για το πώς οι Εβραίοι δήθεν κατάφεραν να δραπετεύσουν από τους Δίδυμους Πύργους πριν από τις επιθέσεις. Ομοίως, πολλοί Πακιστανοί πιστεύουν ότι ο Οσάμα μπιν Λάντεν ήταν νεκρός πολύ πριν από την αμερικανική καταδρομική επιχείρηση της 2ας Μαΐου. Χρειαζόμαστε, φαίνεται, μία θεωρία συνωμοσίας για να εξηγήσουμε ένα γεγονός παγκόσμιας σημασίας, αν αυτό περιλαμβάνει και Αμερικανούς.
Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μία ανθρώπινη τραγωδία, αλλά και ένα σημείο καμπής που οδήγησε σε καταστροφές στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και ενίσχυσε τον κυνισμό. Ο κόσμος μας είναι λιγότερο ασφαλής και περισσότερο διχασμένος μετά από αυτήν.

Τζορτζ Μπους: Συγκίνησε αλλά και δίχασε την Αμερική

Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους είχε μόλις συμπληρώσει οκτώ μήνες στην εξουσία των ΗΠΑ όταν η Αμερική δέχθηκε τη χειρότερη επίθεση στην ιστορία της. Η εικόνα του Αμερικανού προέδρου που μένει ενεός καθώς πληροφορείται τη συγκλονιστική είδηση, ενώ βρίσκεται με μαθητές σε σχολείο στη Φλόριντα, έκανε τον γύρο του κόσμου. Το γεγονός ότι ο Μπους δεν αποχώρησε αμέσως από την αίθουσα αλλά συνέχισε να διαβάζει ένα βιβλίο στα παιδιά, εξελήφθη ως αδυναμία και έλλειψη ηγετικής ικανότητας. Προσφάτως, ο ίδιος υπερασπίστηκε τη στάση του λέγοντας ότι ήταν συνειδητή, επειδή ήθελε να επιδείξει ηρεμία σε περίοδο κρίσης. Το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου, πάντως, από το Οβάλ Γραφείο, ο πρόεδρος απηύθυνε μήνυμα στο αμερικανικό έθνος και δεσμεύτηκε ότι η Αμερική θα δώσει ηχηρή απάντηση στις επιθέσεις. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, ο Τζορτζ Μπους επισκέφθηκε το Σημείο Μηδέν, εκεί όπου άλλοτε υψώνονταν οι Δίδυμοι Πύργοι. Πάνω σε ένα σωρό από συντρίμμια και με ένα μεγάφωνο στο χέρι, ο Μπους μίλησε στο συγκεντρωμένο πλήθος, μιλώντας ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο. «Σας ακούω. Και ο υπόλοιπος κόσμος σας ακούει. Και οι άνθρωποι που έριξαν αυτά τα κτίρια, θα έχουν την απάντησή μας πολύ σύντομα», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, προκαλώντας παγκόσμια συγκίνηση.

Η Αμερική βρισκόταν πλέον σε πόλεμο και ο Μπους που τίποτε δεν προοιωνιζόταν ότι θα αντιμετώπιζε τέτοια πρόκληση στη θητεία του, καλείτο να απαντήσει. Στις αρχές Οκτωβρίου 2001, ο Μπους διέταξε την εισβολή των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο Αφγανιστάν για να ανατρέψουν τους Ταλιμπάν που στήριζαν την Αλ Κάιντα, και να εξολοθρεύσουν τον αρχηγό της, Οσάμα μπιν Λάντεν. Η παγκόσμια συγκίνηση που προκάλεσαν οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου, τις πρώτες μέρες μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, εξανεμίστηκε ενάμιση χρόνο αργότερα, όταν ο Μπους εισέβαλε στο Ιράκ για να ανατρέψει το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν που υποτίθεται ότι διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής, επικίνδυνα για τις ΗΠΑ, τα οποία δεν βρέθηκαν ποτέ.

Οσάμα μπιν Λάντεν: Εμπνεύστηκε και οργάνωσε τη φρίκη

Πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, το όνομα του Οσάμα μπιν Λάντεν δεν ήταν ιδιαιτέρως γνωστό. Η τρομοκρατική του δράση όμως ήταν αδιαμφισβήτητη. Ο ιδρυτής της Αλ Κάιντα ήταν υπεύθυνος, μεταξύ άλλων, για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις αμερικανικές πρεσβείες στο Νταρ Ες Σαλάμ της Τανζανίας και στο Ναϊρόμπι της Κένυας, το 1998, με εκατοντάδες νεκρούς. Γόνος πλούσιας σαουδαραβικής οικογένειας, ο οποίος είχε πολεμήσει εναντίον των Ρώσων στο Αφγανιστάν, υπερασπιστής του πιο ακραίου Ισλάμ, ο Μπιν Λάντεν έγινε ο θλιβερός πρωταγωνιστής της 11ης Σεπτεμβρίου. Ιδρυσε την Αλ Κάιντα με στόχο την επιβολή της «σαρίας» στον μουσουλμανικό κόσμο, αντίβαρο στη «διεφθαρμένη» Δύση στην οποία είχε κηρύξει «τζιχάντ» – ιερό πόλεμο. Ο Μπιν Λάντεν εμφορείτο από άσβεστο μίσος για τους Αμερικανούς και υπό αυτό το πνεύμα, σχεδίασε και οργάνωσε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Αρχικώς ο Μπιν Λάντεν δεν ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις. Καταφέρνοντας να παραμείνει επί μία δεκαετία ασύλληπτος, παρότι είχε επικηρυχθεί από τις αμερικανικές αρχές για 25 εκατ. δολάρια, ανέλαβε τελικώς την ευθύνη για την τραγωδία, σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα το 2004, τέσσερις μέρες πριν από τις αμερικανικές εκλογές. Στο μήνυμα αυτό, ο Μπιν Λάντεν επέρριψε και ευθύνες στον Αμερικανό πρόεδρο Μπους για αμέλεια, γιατί… επέτρεψε να συμβούν οι αεροπειρατείες στα αεροπλάνα που οι τρομοκράτες έστρεψαν στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο. Είπε επίσης ότι «εμπνεύστηκε» την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους αφ’ ότου είδε το Ισραήλ να καταστρέφει πύργους στον Λίβανο στη διάρκεια της εισβολής στη χώρα αυτή, το 1982.

Επί μία δεκαετία, τα ηχογραφημένα μηνύματα του Μπιν Λάντεν θύμιζαν την ύπαρξη του ανθρώπου που ταυτίστηκε με το απόλυτο κακό, και που πολλοί θεωρούσαν από χρόνια νεκρό. Ο θάνατος του Μπιν Λάντεν επήλθε τελικώς από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, στο Αμποταμπάντ του Πακιστάν, στις 2 Μαΐου.

Ρούντολφ Τζουλιάνι: Ο υπερδήμαρχος της Νέας Υόρκης

Στα τέλη του 2001, το αμερικανικό περιοδικό ΤΙΜΕ ανακήρυξε τον Ρούντολφ Τζουλιάνι, δήμαρχο της Νέας Υόρκης, «άνθρωπο της χρονιάς». Η επιλογή αυτή ήταν αποτέλεσμα της δράσης του Τζουλιάνι στην περίοδο που ακολούθησε τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Τις ημέρες μετά τις επιθέσεις και αφού διαβεβαίωσε ότι «αύριο η Νέα Υόρκη θα είναι εδώ και θα την ξαναχτίσουμε, και θα είμαστε πιο δυνατοί από πριν», ο Τζουλιάνι επεδίωξε να είναι ο πανταχού παρών δήμαρχος. Ο Τζουλιάνι, δήμαρχος της πόλης από το 1994, είχε ήδη λάβει εύσημα για τα επιτεύγματά του στη Νέα Υόρκη κυρίως ως προς την πάταξη της εγκληματικότητας και την καθαριότητα της πόλης. Τώρα όμως έπρεπε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, καθώς η Νέα Υόρκη αντιμετώπιζε τη χειρότερη κρίση στην πρόσφατη ιστορία της. Ο Τζουλιάνι εμφανίστηκε συχνά στο σημείο Μηδέν, στο πλευρό των συνεργείων διάσωσης.

Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι εργαζόταν μαζί με τα μέλη των σωστικών συνεργείων, στην τεράστια επιχείρηση εντοπισμού των ανθρώπων που είχαν θαφτεί κάτω από τα συντρίμμια. Ωστόσο, η έκθεση της Επιτροπής που ερεύνησε τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου αναφέρει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, η έλλειψη ετοιμότητας των υπηρεσιών του δήμου, προκάλεσε τον θάνατο των μελών συνεργείων διάσωσης και πυροσβεστών που έσπευσαν πρώτοι στο σημείο των επιθέσεων. Στην κατάθεσή του στην Επιτροπή, ο Τζουλιάνι είπε ότι οι πυροσβέστες αγνόησαν την εντολή εκκένωσης των κτιρίων προκειμένου να σώσουν ανθρώπινες ζωές. Αλλοι επίσης ακτιβιστές υποστήριξαν ότι δεν ήταν ο Τζουλιάνι που ένωσε τους Νεοϋορκέζους αλλά η οδύνη και η αξιοπρέπειά τους. Παρά τις φωνές που τον αμφισβήτησαν, ο Τζουλιάνι, ο οποίος αποχώρησε από τον δήμο της Νέας Υόρκης στις 31 Δεκεμβρίου 2001, εξακολουθεί να είναι για πολλούς Αμερικανούς, «ο δήμαρχος της Αμερικής», χαρακτηρισμό που του απέδωσε πρώτη η δημοφιλής Αμερικανίδα τηλεπαρουσιάστρια Οπρα Γουίνφρεϊ.

Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ: Επέλεξε στόχους και αεροπειρατές

Ο Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ, που εξακολουθεί να κρατείται στις φυλακές της στρατιωτικής βάσης του Γκουαντάναμο στην Κούβα, θεωρείται εκ των εγκεφάλων των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Στα τέλη του 1998, ο Μοχάμεντ, ο οποίος γεννήθηκε το 1965 στο Κουβέιτ και σπούδασε σε αμερικανικά πανεπιστήμια στη δεκαετία του 1980, πήρε το πράσινο φως από τον Οσάμα μπιν Λάντεν για να οργανώσει τις επιθέσεις. Σε σειρά συναντήσεων με τον αρχηγό της Αλ Κάιντα, την άνοιξη του 1999, ο Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ ανέλαβε να επιλέξει τους στόχους των επιθέσεων και να φροντίσει για το ταξίδι των αεροπειρατών που θα έστρεφαν τα αεροσκάφη εναντίον συγκεκριμένων στόχων. Αφ’ ότου ο Μοχάμεντ Ατα επελέγη ως επικεφαλής της αεροπειρατών, ο Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ συναντήθηκε εκ νέου με τον Οσάμα μπιν Λάντεν, για να συζητήσουν τους στόχους των επιθέσεων. Στους στόχους που πρότεινε ήταν οι Δίδυμοι Πύργοι, σύμβολο της αμερικανικής οικονομίας, το Πεντάγωνο, σύμβολο της στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ, και το Καπιτώλιο, ως σύμβολο της αμερικανικής πολιτικής που στηρίζει το Ισραήλ. Στον κατάλογο ήταν και ο Λευκός Οίκος, καθώς ο Μπιν Λάντεν τον θεωρούσε σύμβολο πολιτικής ισχύος και ήθελε να επιτεθεί εναντίον του. Ο Μπιν Λάντεν πίεζε τον Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ ώστε οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις ΗΠΑ να γίνουν νωρίτερα. Ο Μοχάμεντ έχει ισχυριστεί ότι ο Μπιν Λάντεν τού ζήτησε οι επιθέσεις να γίνουν ακόμη και στα μέσα του 2000.

Ο Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ έχει ομολογήσει ότι συμμετείχε στην οργάνωση, τον σχεδιασμό και την εκτέλεση των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Εχει ομολογήσει ακόμη ότι είναι υπεύθυνος για τις επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου το 1993, για τις επιθέσεις στο Μπαλί το 2002. Εχει παραδεχτεί επίσης ότι με το «ευλογημένο δεξί του χέρι» αποκεφάλισε τον Αμερικανό δημοσιογράφο Ντάνιελ Περλ, το 2002 στο Πακιστάν. Η σύλληψη του Μοχάμεντ τον Μάρτιο του 2003 στο Πακιστάν, σηματοδότησε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της αμερικανικής κυβέρνησης στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.

Του Kevin Featherstone*
* Ο κ. Featherstone είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Ευρωπαϊκών Σπουδών και του Ελληνικού Παρατηρητηρίου στο London School of Economics.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Sweeney Todd, ο δαιμονικός κουρέας της Οδού Fleet .Μέρος IV


 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
O Sweeney Todd στη λαϊκή λογοτεχνία
Λίγο μετά το «φιλετάρισμα» του Sweeney Todd από τους «κουρείς-χειρουργούς», η αναπτυσσόμενη βιομηχανία των φτηνών περιοδικών ασχολήθηκε με την υπόθεση. Οι πρώτες ιστορίες εμφανίστηκαν στα λεγόμενα «penny dreadfuls». Εικονογραφημένα φθηνά περιοδικά, που εξιστορούσαν πραγματικές ιστορίες εγκλημάτων. Ήταν πολύ δημοφιλή και περιείχαν στις περιγραφές τους όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της ιστορίας του τέρατος, που χρησιμοποιούσε μια καρέκλα κουρέα και μια καταπακτή για να παγιδεύει και να σκοτώνει τα ανυποψίαστα θύματά του.
Μια άλλη, παρεμφερής έκδοση της εποχής ήταν οι ιστορίες του Newgate, που είχε γίνει πολύ δημοφιλής από τότε που δημοσίευσε την πρώτη ιστορία βασισμένη σε αληθινό έγκλημα, το 1776. Πρόκειται για το έντυπο «The Annals of Newgate» (Τα Χρονικά του Newgate), επίσης γνωστού ως «Malefactors Register» (Το Μητρώο των Κακούργων), το οποίο είχε δημιουργηθεί από τον ιερέα της φυλακής του Newgate και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές, κυρίως ανάμεσα στους ανθρώπους της λαϊκής τάξης.
Οι ιστορίες συχνότατα δημοσιεύονταν σε συνέχειες, ώστε να κρατούν το ενδιαφέρον του κοινού σε εγρήγορση και να έχουν εξασφαλισμένους πελάτες. Η ιστορία του Sweeney Todd, την οποία έγραψε ο Thomas Peckett Prest κάτω από τον τίτλο «The String of Pearls». Το συγκεκριμένο αφήγημα έγινε υπέρ το δέον δημοφιλές και γρήγορα διασκευάστηκε σε θεατρικό έργο από τον George Dibdin-Pitt και ανέβηκε στο θέατρο Britannia.

Αιώνες μετά το θάνατό του, ο Sweeney Todd ζωντάνευε κάθε βράδυ σε σκηνές θεάτρων σε ολόκληρη τη Βρετανία. Τα περισσότερα έργα βασίζονταν στην ιστορία του Prest, αλλά και στις άλλες διασκευές οι «κακοί» της ιστορίας ήταν πάντα οι ίδιοι: ο Sweeney Todd και –σε μερικές περιπτώσεις- η Margery Lovett.

Ένας από τους κύριους χαρακτήρες στο String of Pearls ήταν οTobias, ο μαθητευόμενος του Todd, προφανώς εμπνευσμένος από το φτωχό παιδί που κατέληξε στο άσυλο φρενοβλαβών, εξαιτίας του Todd. Στο έργο του Pit, ο Tobias δραπετεύει από το άσυλο την ώρα που οι, μεθυσμένοι από τζιν, φύλακες κοιμούνται, επιστρέφει στη Fleet Street ζητώντας εκδίκηση, αποκαλύπτει τον κακό, ανακτά το περιδέραιο και κερδίζει το κορίτσι!

Ο Sweeney Todd στο Broadway

Η πρεμιέρα του έργου στο Broadway έγινε με την Angela Lansbury στο ρόλο της Mrs. Lovett και τον Len Cariou σε αυτόν του Δαιμονικού Κουρέα.
Το έργο είχε σκηνοθετήσει ο Harold Prince και κέρδισε διάφορα βραβεία Tony, μεταξύ των οποίων αυτά του Καλύτερου Μιούζικαλ, Λιμπρέτου, Μουσικής καθώς και εκείνα του Καλύτερου Ανδρικού και Γυναικείου ρόλου. Κέρδισε επίσης το βραβείο της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου της Νέας Υόρκης. Από την Αμερική και το Broadway το μιούζικαλ ταξείδεψε σε όλο τον κόσμο.
Αλλά εκεί που ο μύθος του Sweeney Todd παραμένει για πάντα ζωντανός είναι οι δρόμοι και οι παιδότοποι. Σε οποιοδήποτε σημείο της Αγγλίας τα παιδιά μαζεύονται για να διηγηθούν ιστορίες τρόμου, ο θρύλος του Sweeney Todd έρχεται πρώτος στις προτιμήσεις τους. Όπως έγραψε η Anna Pavord στον London Observer το 1979: «Ο Sweeney Todd δεν θα πεθάνει ποτέ. Χρειαζόμαστε όλοι τους «μπαμπούλες» και ο Todd είναι ο «μπαμπουλότερος» όλων!»

Βιβλία

-Haining, Peter. 1993. Sweeney Todd: The Real Story of the Demon Barber of Fleet Street. London: Robson Books.
-Jeffers, H. Paul. 1992. Bloody Business: An Anecdotal History of Scotland Yard. New York: Barnes and Noble Books.
-Nef, John U. 1943. “The Industrial Revolution Reconsidered.” Journal of Economic History. Volume 3:1.
-Raynor, J.L and G.T. Crook. 1926. The Complete Newgate Calendar. London: The Navarre Society.
-Sondheim, Stephen and Hugh Wheeler. 1979 Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street. New York: Applause Theatre Book Publishers.
-Wilson, Colin. 2000. The Mammoth Book of the History of Murder. London: Carroll & Graf.
-Zito, George V. 1972. “A Note on the Population of Seventeenth Century London.” Demography. Volume 9:3.

Ταινίες

Με την εφεύρεση του κινηματογράφου ήταν φυσικό επακόλουθο ο Sweeney Todd να περάσει στο πανί. Η πρώτη του εμφάνιση σε ταινία ήταν στη βουβή μεταφορά του String of Pearls, το 1920. Ο τίτλος της ταινίας ήταν απλά «Sweeney Todd» και –όσο παράξενο κι αν φαίνεται- ήταν μια ρομαντική κομεντί. Δυο χρόνια αργότερα γυρίστηκε μια σοβαρή ταινία φρίκης και το 1936 ο Sweeney Todd είχε τον πρώτο του ομιλούντα ρόλο.

Πρόσφατα, τα Χριστούγεννα του 2007, βγήκε στις αίθουσες η πολυαναμενόμενη εκδοχή της ιστορίας από τον Tim Burton με τον Johnny Depp στο ρόλο του Sweeney και την Helena Bonham Carter σε αυτόν της Margery.

Πηγές

-Crime Library
-The MalefactorΆs Register
-Knowledge of London
-Το αχανές διαδίκτυο

Αναδημοσίευση από:

eglima.wordpress