Τι γλώσσα έχεις παλιοκλώσσα


Αλεξία Μπακοπούλου

Η γλώσσα λέει, κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει.

Κοινώς, μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να σφάξεις κάποιον κατακεραυνώνοντάς τον με μια καλομελετημένη πρόταση, παρά με το κουζινομάχαιρο.

Θα μου πείτε, για ποιο λόγο οι ειδεχθείς δολοφόνοι επιλέγουν πιρούνια, πριονοκορδέλες και σέγες, αντί απλά να ανοίξουν το στοματάκι τους;

Γιατί απλά, για να πονέσεις κάποιον προφορικώς, αφενός απαιτεί μια απλή οξυδέρκεια, αφετέρου προϋποθέτει καλή χρήση του λόγου, πράγμα που δεν διαθέτουν όλοι.

Έτσι, αντί να ταλαιπωρείς το οριακό σου μυαλουδάκι να σκαρφιστεί επιχειρήματα, αντίλογους και ιδέες, βουτάς τον μπαλτά και φιλετάρεις.

Βέβαια, το να βάζεις στο στόχαστρο κάποιον που επιθυμείς να στολίσεις σαν χριστουγεννιάτικο δένδρο προφορικώς, δεν σημαίνει ότι το κάνεις πάντα με επιτυχία.

Είναι φορές που πάνω στην οργή και στην επιθυμία μας, η γλώσσα κόβει δρόμο αγνοώντας το λόγο και μπαίνει στα χωράφια του απάτητου.

Τότε ανοίγουν οι ουρανοί και εκστομίζονται χαριτωμένες ύβρεις,  λόγια βαριά κι ασήκωτα και κουβέντες του λιμανιού (μούτσος, κάβος, κυματοθραύστης…).

Το φαινόμενο αυτό δεν παρατηρείται μόνο στον προφορικό, αλλά και στο γραπτό λόγο, αποτελώντας τα τελευταία χρόνια πολύ…προχώ συγγραφική προσέγγιση.

Έτσι, ξεκινάς να γράφεις για το ατέρμονο άπειρο του κόσμου και το διανθίζεις με καντήλια, λειτουργίες και χαριτωμένες αναφορές και οπίσθια, γενετήσιους αδένες και επί χρήμασι εκδιδόμενες.

Μπορεί ο συντηρητισμός μου να έχει την ικανότητα να διατηρήσει κονσέρβα επ’ αόριστο, αλλά εκλαμβάνω ως αδυναμία συγγραφική και προφορική, την κατά κόρο παρεμβολή λέξεων που προσβάλουν τη μη μου άπτου αισθητική μου.

Όταν έχεις κάτι να πεις και κάτι να γράψεις, μπορείς να γίνεις κόλαφος και καταπέλτης μαζί, χωρίς να υποπέσεις στην εύκολη λύση ύβρεων.

Οι πιο βαριές κουβέντες, τα πιο βαρυσήμαντα μηνύματα, αποστέλλονται με το βαμβάκι. Με αυτό τον τρόπο αφενός είναι σίγουρο ότι έχεις να πες κάτι και αφετέρου είναι σαφές ότι ξέρεις γιατί το λες.

Το φαινόμενο φαίνεται να γιγαντώνεται στους ανθρώπους που καταπιάνονται με τη σάτιρα και την κωμωδία.

Τονίζουν κείμενα και καταστάσεις παραθέτοντας ένα συνονθύλευμα από βρισίδια, που σου προκαλούν ένα ηλίθιο γέλιο.

Το θέμα είναι ότι στην ουσία γελάς με το «θάρρος» του δημιουργού να καταφεύγει σε ένα πιο ανάλαφρο λεξιλόγιο, όχι με το περιεχόμενο καθεαυτό.

Το εν λόγω «προχώ» λεξιλόγιο, φαίνεται ότι στις μέρες μας αποτελεί ένδειξη μαγκιάς και άπειρης υπεραξίας σε νεαρές υπάρξεις θηλυκού γένους.

Τη βλέπεις την τεκνή, βαμμένη θεά, με το υπερτζήν και τη μπλούζα «δεν υπάρχει», να ανοίγει το στόμα και να διερωτάσαι σε ποιο λιμάνι εργάζεται.

Δέχομαι την κατηγορία οπισθοδρομική.

Δηλώνω ένοχη στην ετυμηγορία παλιομοδίτισσα.

Θεωρώ όμως ότι αν ασκήσω έφεση θα δικαιωθώ κατά κράτος, αφού ο πύρινος λόγος, οι δυναμικές αναφορές και οι σκληρές λέξεις, είναι αυτές που δεν προσβάλλουν την αισθητική, αλλά εκείνες που σε καθηλώνουν με αυτό που έχουν να πουν.

Και για να μην σας πρήζω άλλο, παίρνω το κρινολίνο μου και φεύγω.

 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

eyedoll.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s