Είσαι πολίτης ή απλός ιδιώτης και βλάκας;


Ζωή Louper Ευσταθίου

Υπάρχει μια γενικότερη άποψη, ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τα φιλοζωικά ζητήματα είναι κλινικές περιπτώσεις, μισότρελοι και ανισόρροποι.

Σας έχω νέα.

Αυτά, παλιά, στο Τέξας!

Πλέον, το φιλοζωικό κίνημα απαρτίζεται από ανθρώπους συγκροτημένους, μορφωμένους, με παιδεία, που ασχολούνται με ένα κοινωνικό πρόβλημα επί της ουσίας, εφόσον η πολιτεία αδυνατεί τις περισσότερες φορές να αναλάβει δράση, για ποικίλους λόγους.

Έχω ξαναπεί πως η φιλοζωία δεν είναι χόμπι, είναι στάση ζωής.

Για μένα είναι ακόμα πιο απλό. Ή είσαι άνθρωπος ή δεν είσαι. Ενδιάμεσο δεν υπάρχει.

Η φιλοζωία αποτελεί μια αυτόματη, ακούσια λειτουργία ανθρώπων υγειών πνευματικά, όταν βλέπουν ένα πλάσμα να υποφέρει.

Είτε πρόκειται για ζώο, είτε για άνθρωπο.

Γιατί κακά τα ψέματα, αν βλέπεις ένα χτυπημένο ζώο για παράδειγμα, να σφαδάζει από τους πόνους και απλά το αγνοήσεις, είναι πάρα πολύ σίγουρο ότι θα το έκανες ακόμα και αν στη θέση του ζώου ήταν άνθρωπος.

Θα περιμένεις κάποιος άλλος να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Δεν ξέρω αν θυμάστε κάτι εικόνες που έκαναν το γύρο του κόσμου κάποτε από την Κίνα με ένα βρέφος κοριτσάκι που το παράτησαν νεογέννητο στο δρόμο και το προσπερνούσαν αμέριμνοι οι υπόλοιποι;

Νομίζετε πως απέχουμε πολύ;

FYI (for your information) έχουμε πλησιάσει επικίνδυνα σε αυτό το σημείο.

Τελευταία μάλιστα, η οικονομική κρίση μας προσφέρει άπειρες δικαιολογίες για να μην είμαστε ενεργοί πολίτες.

Λες και η κρίση δικαιολογεί την αποκτήνωση μας.

Το να είσαι άνθρωπος δεν κοστίζει και κυρίως, δεν είναι απλό γεγονός, είναι αξίωμα.

Ένας διαχωρισμός που κάνω αυτόματα πια, είναι οι Πολίτες και οι Ιδιώτες.

Από τη λέξη Ιδιώτης προέρχεται και η αντίστοιχη αγγλική idiot, που όλοι ξέρουμε τι σημαίνει.

Αν το κράτος λειτουργούσε από πραγματικούς πολίτες, όλα θα ήταν διαφορετικά, σε όλους τους τομείς.

Γιατί ο ιδιώτης λειτουργεί με γνώμονα τα δικά του συμφέροντα και δεν δίνει δεκάρα για το κοινωνικό σύνολο.

Αυτός να είναι καλά και οι πολύ κοντινοί του.

Σας θυμίζει κάτι; Μάλλον την πλειονότητα των ανθρώπων γύρω μας.

Επίσης, έχει πολύ ενδιαφέρον το γεγονός πώς οι πολίτες συνήθως απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα και οι Ιδιώτες στο δημόσιο.

Είναι η απάντηση στην ερώτηση πώς φτάσαμε ως εδώ σαν κράτος και κοινωνία.

Ιδού, σας δείχνω και τον εχθρό.

Δεν είναι ο εκάστοτε πολιτικάντης, αλλά τα ανθρώπινα παράσιτα που μας περιτριγυρίζουν.

Όποτε έρχομαι αντιμέτωπη με τέτοιους ανθρώπους σε διάφορα περιστατικά, μπαίνω αυτόματα σε μισανθρωπικό mode.

Δεν λέω πως είναι σωστό, αλλά πλέον δεν έχω την υπομονή να τους αντιμετωπίζω σαν ανθρώπους.

Να σας πω την αλήθεια, σαν δίποδες κοπριές τους βλέπω, που καταναλώνουν οξυγόνο και μολύνουν το σύμπαν με τις εκκρίσεις τους.

Άχρηστο κρέας, πώς το λένε;

Και δεν έχει να κάνει με το κοινωνικό στάτους, ούτε με την επαγγελματική κατάρτιση.

Μου έχει τύχει δημοτικός σύμβουλος σε παροξυσμό να ωρύεται ότι πεινάνε παιδάκια και εμείς οι ανόητες ασχολούμαστε με τα ζώα.

Προφανώς στη γειτονιά του σκοτώνουν νηστικά παιδάκια με φόλες ή τα κρατάνε αλυσοδεμένα μέσα στις ακαθαρσίες τους.

Ρε πανύβλακα, αιρετό καθίκι, δουλειά σου είναι να μην πεινάνε τα παιδάκια!

Εάν πεινάει έστω και ένα παιδί, είσαι απλά αποτυχημένος και πήγαινε ψόφα, κουστουμαρισμένο ανθρωπίδιο.

 

Μπλαμπλάδες, που αν πας και ζητήσεις βοήθεια για άνθρωπο, θα σου βάλουν ένα σωρό γραφειοκρατικά παλούκια.

Βάλε το χέρι στην τσέπη σαν πολίτης και βοήθα επιτόπου.

Αλλιώς, πάλι εγώ βοηθάω, με τα λεφτά από τους φόρους που πληρώνω και έχεις οριστεί εσύ ο ανύπαρκτος να τα κάνεις κουμάντο με παταγώδη αποτυχία.

Για να μην είμαι άδικη, υπάρχει και μια ακόμα κατηγορία, χειρότερη από τις παραπάνω.

Οι κατά φαντασίαν ενεργοί πολίτες.

Ξέρετε, αυτοί που παίρνουν άλλους πολίτες τηλέφωνο να τους ενημερώσουν για περιστατικά και θεωρούν ότι έπραξαν τα δέοντα.

Εντάξει, ειδοποιήσαμε και κάναμε το χρέος μας.

Ας αναλάβει τώρα το κορόιδο κι εμείς ας κάνουμε τους ψόφιους κοριούς.

Όλοι όσοι ασχολούνται ενεργά με τη φιλοζωία, αντιμετωπίζουν τέτοιους καραγκιόζηδες καθημερινά.

Το πιο σύνηθες είναι να είσαι ήδη σε άλλο περιστατικό, να σε ενημερώνουν για χτυπημένο ζώο και όταν τους λες το λογικό, δηλαδή πήγαινε το σε γιατρό, να σου τη λένε και από πάνω: «δουλειά σου δεν είναι αυτή;;».

Μου έχει συμβεί να μου πει η άλλη ότι δεν το πάει σε γιατρό, χτυπημένο σκυλί από αμάξι, γιατί είναι μια απλή πολίτης.

Όταν της είπα ότι και γω πολίτης είμαι, όχι το Εκατό, μου έβγαλε και μια γλώσσα να.

Φυσικά, την περιποιήθηκα καταλλήλως.

Για την ιστορία, το σκυλί μεταφέρθηκε από εμάς σε κτηνιατρείο και υιοθετήθηκε σχεδόν αμέσως.

Και όχι, η μαλακισμένη δεν βοήθησε πουθενά.

Εν κατακλείδι, το να φέρεις την έννοια του πολίτη, δεν είναι τόσο απλό.

Για να είσαι Πολίτης, πρέπει να γνωρίζεις πως πέρα από δικαιώματα έχεις και υποχρεώσεις.

Οι περισσότεροι θυμούνται ότι είναι πολίτες, μόνο όταν καταπατούνται τα δικαιώματα του σιναφιού τους ή τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Αλλιώς δεν νοιάζονται, το σύμπαν να καταρρέει.

Και όταν αναφέρομαι στις υποχρεώσεις, δεν εννοώ να πληρώνεις τα χαράτσια του χουντικού καθεστώτος που μας κυβερνά.

Όχι, είναι ακόμα πιο απλά τα πράγματα.

Υποχρέωση σου είναι ο τρόπος ζωής σου να μην επιβαρύνει τον δίπλα σου.

Από το να μην παρκάρεις στη ράμπα των πεζοδρομίων για πάσης φύσεως αμαξίδια, μέχρι το να μαζεύεις τα κακάκια του σκύλου σου. 

Με την ίδια απλή λογική, πρέπει να είσαι υπεύθυνος για όλες τις πράξεις σου.

Σε αυτή τη λογική συμπεριλαμβάνονται και τα ζώα.

Αν δεν θες κουτάβια, στειρώνεις το σκυλί σου.

Αν δεν θέλεις αδέσποτα, καταγγέλλεις αυτούς που τα εγκατέλειψαν.

Τα ζώα είναι ζώα. Εσύ πάλι, δεν έχεις καμιά δικαιολογία.

Εκτός βέβαια αν δεν μπορείς  να διαχειριστείς τις συνέπειες των πράξεων σου ή αδυνατείς να χειριστείς καταστάσεις στην ενήλικη ζωή σου. 

Μην αγχώνεσαι.

Υπάρχει ειδικό νομοθετικό πλαίσιο που σε καθιστά ανίκανο να πάρεις αποφάσεις σαν ενήλικας και όλα καλά.

Σου ορίζει το κράτος κηδεμόνα και απαλλάσσεσαι υποχρεώσεων, αλλά και δικαιωμάτων.

Έχω βαρεθεί κι εγώ όπως οι περισσότεροι ενεργοί φιλόζωοι, να πατάει επάνω στη δική μας αίσθηση καθήκοντος, η πλειονότητα των «συμπολιτών» μας.

Γιατί πρώτα οφείλεις να είσαι λειτουργικό μέρος του κοινωνικού συνόλου και μετά έχει σημασία η ατομικότητα σου.

Ιδιώτες είμαστε όλοι, αλλά για να φτάσουμε στο σημείο να γίνουμε πολίτες, χρειάζεται εκπαίδευση και συμμετοχή στα κοινά.

Για αυτό αναλογιστείτε αν σας αξίζει να προσδιορίζεστε ως πολίτες.

Μήπως είστε απλώς και Ιδιώτες και ηλίθιοι;

ΠΗΓΗ:

eyedoll.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s