Daily Archives: Δεκέμβριος 30, 2012

2012 in review


The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

4,329 films were submitted to the 2012 Cannes Film Festival. This blog had 22,000 views in 2012. If each view were a film, this blog would power 5 Film Festivals

Click here to see the complete report.

Advertisements

Τα Χριστούγεννα του 1893


Πώς βίωσαν οι πολίτες τις γιορτές μετά τη «στάση πληρωμών» και τη χιονοστιβάδα φτώχειας και πείνας.
Τέτοιες μέρες είναι κανόνας ν’ αναζητούνται παλιές χριστουγεννιάτικες ιστορίες Τα παλιά είναι συνήθως… πάντα καλύτερα Χριστούγεννα! Ιδιαίτερα σε δύσκολες εποχές. Οσο πιο μακριά βρίσκονται από το παρόν, τόσο παραδεισιακές διαστάσεις παίρνουν! Σαν να υπήρχαν χρόνια που δένανε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, νικούσε η αγάπη και βασίλευε παντού η ειρήνη!
Σ’ αντίθεση με την τάση επιστροφής τις μέρες μας στους… παλιούς, καλούς καιρούς, ας γυρίσουμε πίσω στον Δεκέμβριο του 1893. Τη χρονιά, τον μήνα και τις γιορτές, που σημαδεύει το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν».
Τυπικά, η χρεοκοπία εξαγγέλθηκε την πρώτη Δεκεμβρίου (13 με το νέο ημερολόγιο) με την κατάθεση νομοσχεδίου. Μέσα σε 10 ημέρες, αυτό και άλλα 2 νομοσχέδια είχαν γίνει νόμοι του κράτους (9-10 Δεκεμβρίου). Στις 28 Δεκεμβρίου κατατέθηκε και ο πρώτος προϋπολογισμός της χρεοκοπίας, που θα ψηφισθεί, όμως, μετά 3 μήνες.
Ειπωμένη ή όχι από τον Τρικούπη, στις εισηγητικές ομιλίες του για το πρώτο νομοσχέδιο ή τον προϋπολογισμό, μ’ αυτές ακριβώς τις λέξεις, η εμβληματική νεοελληνική φράση σήμαινε επισήμως τον «προσωρινό διακανονισμό του χρέους» – αυτός ήταν ο τίτλος του νόμου (ΒΡ-ΣΤ/93). Στην πράξη συνεπαγόταν την άμεση αναστολή καταβολής των χρεολυσίων στους διεθνείς δανειστές του Δημοσίου και τη δραστική περικοπή (κατά 70%) των τόκων στους κατόχους ελληνικών ομολογιών.
Διαμαρτυρίες
Οσα διαδραματίστηκαν τότε έχουν γίνει τελευταία πολύ γνωστά, αλλά ας θυμηθούμε μερικά ακόμη για ν’ αποτυπωθεί καλύτερα ο χαρακτηρισμός «γιορτές φτώχειας». Ξέσπασε θύελλα διαμαρτυριών κατά του Τρικούπη σε Λονδίνο, Παρίσι και Βερολίνο, που αξίωσαν την επιβολή διεθνούς ελέγχου στις εισπράξεις του Δημοσίου. Αλλά και στην Ελλάδα από την αντιπολίτευση.
Αυτό που συνήθως δεν αναφέρεται με σαφήνεια είναι ότι ο Τρικούπης δεν τράπηκε σε φυγή. Εμεινε στην κυβέρνηση μετά τη χρεοκοπία και προσπάθησε να πετύχει τον «διακανονισμό». Οι προσπάθειες δεν είχαν αποτελέσματα. Οπως άλλωστε και των διαδόχων του. Θα χρειαστεί ένας πόλεμος για να υποταγεί η Ελλάδα στις απαιτήσεις των δανειστών και να επιβληθεί ο Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος (1898).
Πώς όμως βίωνε τη χρεοκοπία η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών. Οδηγός μας ο αντιτρικουπικός Τύπος, καθώς οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες αποφεύγουν τις περιγραφές. Παρά το γεγονός ότι οι δημοσιογραφικοί κανόνες της εποχής επιτάσσουν αναλυτικά ρεπορτάζ για την κίνηση στην εορταστική αγορά και τις τιμές των ειδών πλατιάς κατανάλωσης. Σε μια μάλιστα απ’ αυτές ο ρεπόρτερ της παρακάμπτει τον σχετικό σκόπελο μ’ ευφάνταστο τρόπο: «-Πώς πήγε εφέτος η δουλειά; ρωτά τον κρεοπώλη.
-Καλά, δόξα τω Θεώ! Ο κόσμος λεπτά δεν έχει λένε και λεπτά ξοδεύει. Μυστήριον…».
Ο αντικυβερνητικός Τύπος εκπέμπει με διαφορετικούς τρόπους, σ’ άλλο μήκος κύματος:
-«Πάντες (στην αγορά) με κεκλιμένας τας κεφαλάς και την κατήφειαν εις το πρόσωπο εζωγραφισμένην… Η εξοικονόμησις του άρτου είνε το μόνον μέλημα πάντων των οικογενειαρχών…».
-«Πανταχού ερείπια. Αι εορταί προκαλούσαι συγκρίσεις θλιβεράς παρουσιάζωσι την κατάστασιν του τόπου υπό πάσαν αυτής αλγεινότητα. Και πονούσιν οι πολλοί και σκέπτονται και ζητούσι το αίτιον της δυσπραγίας…
Παρά τις συνηθισμένες αντιπολιτευτικές υπερβολές η συγκεκριμένη διαπίστωση δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Στα σατιρικά κείμενα χρησιμοποιούνται πολύ σκληρότερες εκφράσεις: «Ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητό σας/ κι αν άλλο τι δεν έχετε να φάτε τ’ απ’ αυτό σας». Ενώ ένα άλλο μπροστά στις γενικές περικοπές σαρκάζει: «Απεφασίσθη υπό της Κυβερνήσεως να ψαλιδισθή και η σημαία μας…».
Εκείνα τα «Χριστούγεννα ήτο πένθιμα δια την κοινωνίαν». Κατά γενική ομολογία, τα έκανε δυσβάσταχτα ο «εξευτελισμός» της χώρας στα μάτια των Ευρωπαίων από το «κανόνι» της χρεοκοπίας.
Ολοι, όμως, προσβλέπανε σε καλύτερο μέλλον. Υπήρχε κάποια αισιοδοξία…
Πλήθη φτωχών και ζητιάνων
Ιδού ένα σταχυολόγημα από «σκέψεις που υπαγορεύουν τα Χριστούγεννα εις τους εκ των Ορθοδόξων ελευθέρους Ελληνας, τους οποίους κατέστησε πτωχούς και εξηυτελισμένους η εν τη Πολιτεία επικράτησις ανθρώπων αναξίων»: «Δεν ήρκεσε εις την Ελλάδα το ότι εκ των πραγμάτων απεδείχθη μη έχουσα τας δυνάμεις ν’ ανταποκριθή εις τας επιπολαίους, τας αλογίστως αναληφθείσας υποχρεώσεις ως Κράτους. Ηθέλησεν εις την απόδειξιν της οικονομικής αδυναμίας της να προσθέση την απόδειξιν της ηθικής αναξιότητος…».
«Δεν είναι τοιούτος ο λαός της και το αποδεικνύει η Ιστορία του ολόκληρος και δη η των τελευταίων ετών… Υπεβλήθη στερήσεις και θυσίας, όπως επαρκέση εις πάσας τας υποχρεώσεις προς τους δανειστάς του…».
«Πλήθος άπειρον επαιτών. Μη φαινόμενον εις τον πολύν κόσμον, πλήθος στερούμενον του άρτου και γυμνητεύον ανεφάνη. Δεν είχομεν φαντασθή ποτέ τας Αθήνας περικλειούσας τοσαύτην δυστυχίαν, ουδέ τόσον αριθμόν πτωχών…». Ο μόνος πλούτος, έγραφε μελαγχολικά χρονογράφος των ημερών, «ο διαχυθείς εις τας Αθήνας ήτο ο πλουσιοπαρόχως λούσας αυτάς ήλιος και ο μόνος κυκλοφορήσας χρυσός αι ακτίναι αυτού. Το μόνον το οποίον δεν φοβούμεθα μη χάσωμεν…».
Δεν ήταν απολύτως ακριβής. Αφενός μεν επειδή στα σαλόνια των ημερών έρρεε πλούτος. Αφετέρου ακολούθησαν καταρρακτώδεις βροχές και πλημμύρες. Μαζί με τα νερά ερχόταν κι ο νέος χρόνος «όστις βρίσκει την Ελλάδα σε κακό και μαύρο χάλι/και τα άμοιρα παιδιά της πάντα γυμνά και πεινασμένα/κι απ’ όλη την Ευρώπη τα πτωχά αδικημένα…/κι είμεθα μικροί μεγάλοι διά το φρενοκομείον/κι η πατρίς η καϋμένη εις τους Φράγκους πωλημένη…».
(Τ’ αποσπάσματα προέρχονται από τις εφημερίδες ΑΣΤΥ, ΕΦΗΜΕΡΙΣ, ΠΡΩΪΑ, ΡΩΜΗΟΣ, ΝΕΟΣ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ, ΚΑΙΡΟΙ και ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ)
«ΑΣ ΜΕΛΕΤΗΣΩΜΕΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΘΗΜΑΤΩΝ»
Οι επιπτώσεις της χρεοκοπίας, εκτός των άλλων, ωθούσαν και σε σκέψεις για να γίνουν τα παθήματα του παρόντος μαθήματα για το μέλλον. «Ολαι αι περιουσίαι, όλα τα κεφάλαια, όλαι οι πρόσοδοι, όλα της εργασίας τα ανταλλάγματα εμειώθησαν», σημειώνουν οικονομολόγοι και οικονομολογούντες. Αλλοι αποδίδουν την ευθύνη στις τράπεζες και στους «χρυσοκάνθαρους», στους «Φράγκους» (ξένους) πιστωτές, στην κυβερνητική αβουλία. «Εν τη ειρήνη της οικογενειακής εστίας, ας μελετήσωμεν επί των παθημάτων», προτρέπουν πολλοί…
ΒΑΘΙΕΣ ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
Σε καιρούς γενικευμένης φτώχειας και ανυπαρξίας δομών κοινωνικής πρόνοιας η αλληλεγγύη βρίσκεται διαχρονικά στην ημερήσια διάταξη. Το φαινόμενο έχει βαθιές ελληνικές ρίζες. Εκκληση κάνουν εφημερίδες όπως και πολλοί φορείς στα φιλάνθρωπα αισθήματα των εχόντων: «Εάν εις άλλους χρόνους απόλυτος παρίστατο η ανάγκη της συνδρομής των δυναμένων υπέρ των ενδεών, το έτος τούτο η ανάγκη αύτη παρίσταται επιτακτικωτέρα…». Οι εκκλήσεις δεν μένουν χωρίς αντίκρισμα.

ΠΗΓΗ:

astrosparalio.gr

O μύθος του Nick the Greek


Οι γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων και του Νέου Έτους, φέρνουν στο προσκήνιο το τζόγο, ο οποίος όχι μόνο έχει την τιμητική του, αλλά από πολλούς θεωρείται και «καλή τύχη» για το νέο έτος. Τη στιγμή όμως που για κάποιους αποτελεί μια ευχάριστη συνήθεια, για κάποιους άλλους υπήρξε τρόπος ζωής. Ο λόγος για τον Nick the Greek, τον γνωστότερο επαγγελματία παίκτη τυχερών παιχνιδιών στον κόσμο και μεγαλύτερο τζογαδόρο στην Αμερική, o oποίος απεβίωσε Χριστούγεννα του 1966.

Nick «The Greek» Dandolos

Ενας άνθρωπος που έγινε μύθος στη φαντασία των ρομαντικών ανθρώπων αλλά κι
έμεινε στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος τζογαδόρος της Αμερικής

Γνωστός από τα αστρονομικά ποσά που κέρδισε κατά καιρούς στα καζίνο του
Las Vegas ο «Βασιλιάς των τζογαδόρων» έμεινε στην ιστορία ως ο πιο τίμιος
χαρτοπαίκτης όλων των εποχών

Επαιζε όχι για τα κέρδη αλλά για τη συγκίνηση του παιχνιδιού ενώ συνήθιζε
να λέει «η τύχη είναι μια γυναίκα κι αυτή η γυναίκα είναι ο έρωτας της ζωής μου»

Από όσους κατάφεραν να γίνουν γνωστοί στο χώρο των τυχερών παιχνιδιών και
των «ναών της τύχης» ο Νικόλαος Ανδρέας Δάνδολος ήταν ο πιο γνωστός και
σεβαστός με τη φήμη του «βασιλιά του τζόγου» να τον ακολουθεί παντού.

Ο Nick the Greek, όπως τον αποκαλούσαν ήταν όντως ο βασιλιάς του τζόγου
καθώς κανείς σε όλο τον κόσμο στην ανθρώπινη ιστορία να κερδίσει ή να
χάσει περισσότερα χρήματα θέτοντας σε δοκιμασία όλες τις γνωστές θεωρίες
περί εργασίας κι εύκολου πλουτισμού.

Λέγεται πως κατά τη διάρκεια της ζωής του κέρδισε κι έχασε πάνω από 2
δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό τουλάχιστο είναι το επίσημο ποσό που πέρασε
από τα χέρια του κατά την αγορά κι εξαργύρωση των μαρκών στα ταμεία των
λεσχών και καζίνο.

Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης και αποφοίτησε από το Ελληνικό Ευαγγελικό
Κολέγιο της Σμύρνης. Ο Νίκος Ανδρέα Δάνδολος ήταν γιος έμπορου και
βαφτιστήρι ενός εφοπλιστή. Οταν έγινε 18 ο νονός του τον έστειλε στην
Αμερική δίνοντάς του ένα χαρτζιλίκι 150 δολαρίων την εβδομάδα.

Στο Σικάγο γνωρίστηκε κι ερωτεύτηκε με μια κοπέλα αλλά έπειτα από το
χωρισμό τους μετακόμισε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Εκεί γνωρίστηκε με ένα
διάσημο αναβάτη στις ιπποδρομίες, τον Phil Musgrave. Βοηθούμενος από τις
συμβουλές του Musgrave και καθοδηγούμενος από την έμφυτη ικανότητά του να
κάνει λεφτά από το τίποτε ο Νίκος κέρδισε σχεδόν μισό εκατομμύριο δολάρια
σε έξι μήνες στοιχηματίζοντας σε κούρσες αλόγων.

Επειτα από αυτό ο Νίκος γύρισε στο Σικάγο κι έχασε όλο το ποσό παίζοντας
χαρτιά και ζάρια, παιχνίδια τα οποία μέχρι στιγμής του ήταν άγνωστα. Αυτό
όμως δε τον εμπόδισαν να αποφασίσει ποιο θα ήταν το επάγγελμά του για τα
επόμενα χρόνια.

Αρχισε να μελετά αυτά τα τυχερά παιχνίδια και σε μερικά χρόνια έγινε τόσο
διάσημος σαν ανεξάρτητος τζογαδόρος που όλα τα καζίνο της περιοχής του
ζητούσαν να δουλέψει γι αυτούς. Συνήθως απαντούσε αρνητικά αλλά δε μπόρεσε
να αποφύγει το να γίνεται το θέαμα της βραδιάς σε κάθε καζίνο που
επισκεπτόταν μιας και δε σταματούσε ποτέ να στοιχηματίζει – ακόμη κι όταν
έχανε 100.000 δολάρια σε ένα και μόνο ποντάρισμα.

Οπως ήταν φυσικό έναν τέτοιον ανυπέρβλητο τζογαδόρο, με πτυχίο φιλοσοφίας
και πάθος για τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα τον ακολουθούσαν πάντα τα
κουτσομπολιά και οι φήμες. Είναι ευρύτατα διαδεδομένες ιστορίες όπως για
το οικοδομικό τετράγωνο που κέρδισε όταν προκάλεσε τον αντίπαλο να ρίξουν
χαρτιά για 550.000 δολάρια ή τότε που έπαιζε συνεχώς για 10 ημέρες και
νύχτες χωρίς ύπνο.

Το καλοκαίρι του 1949, κι ενώ η πορεία του συνεχιζόταν, ο Νίκος πλησίασε
τον Benny Binion με το ασυνήθιστο για τα δεδομένα της εποχής αίτημα να του
κλείσει αναμέτρηση με τον καλύτερο μέχρι τότε παίκτη πόκερ, ένα παιχνίδι
που θα χαρακτηριζόταν ως «Μαραθώνιος πόκερ». Ο Binion συμφώνησε να
οργανώσει την αναμέτρηση μεταξύ του Νίκου και του μυθικού Johnny Moss με
τον όρο πως το παιχνίδι θα παιζόταν δημοσίως.

Κατά τη διάρκεια του ιδιότυπου αυτού Μαραθώνιου που διήρκεσε πέντε μήνες
με διαλείμματα μόνο για ύπνο, οι δύο αντίπαλοι έπαιξαν κάθε παραλλαγή του
πόκερ που υπήρχε. Στο τέλος ο Moss κέρδισε το χαρακτηρισμένο ως
«Μεγαλύτερο παιχνίδι της πόλης» κι ένα ποσό που έφτανε τα 2 εκατομμύρια
δολάρια. Οταν ο Νίκος έχασε και την τελευταία του δεκάρα, σηκώθηκε αργά
από την καρέκλα του, κινήθηκε αθόρυβα και είπε τη διάσημη φράση: «κύριε
Moss, θα πρέπει να σε αφήσω να φύγεις». Επειτα κατευθύνθηκε στον επάνω
όροφο όπου κι έπεσε για ύπνο…

Στα τέλη της ζωής του, όταν πλέον είχε μείνει απένταρος συνήθιζε να παίζει
μικρές παρτίδες πόκερ κάπου στη Νότια Καλιφόρνια. Οταν ρωτήθηκε πως ενώ
πριν λίγα χρόνια πόνταρε εκατομμύρια δολάρια και τώρα παίζει για μάρκες
των 5 δολαρίων απαντούσε πως «έτσι είν’ η ζωή».

Είχε δημιουργήσει ένα μυστήριο γύρω από το πρόσωπό του καθώς ποτέ δεν
αποκάλυπτε τα μυστικά του σε κανένα ενώ συνήθιζε να αφήνει μεγάλο
φιλοδώρημα στους δικούς του κρουπιέρηδες. Σε πείσμα όλων όσων
αμφισβητούσαν την προέλευση των χρημάτων του αποκαλούσε τον εαυτό του
«ανεξάρτητο τζογαδόρο», απέφευγε τις ακριβές χαρτοπαικτικές λέσχες και τα
κλειστά κλαμπ των γραβατοφορεμένων «επαγγελματιών» του είδους.

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού συνήθιζε να παραμένει ανέκφραστος χωρίς να
αλλάζει την όψη του προσώπου του ή τη χροιά της φωνής του. Ηταν ψηλός,
ευαίσθητος, με αέρα επαγγελματία, ανθρωπιστικά ένστικτα, μερικές φορές
καυστικός στα σχόλιά του αλλά πάντα με ταλέντο κι ετοιμότητα στην
αντιμετώπιση των προκλήσεων.

Του άρεσε να χρησιμοποιεί σοφές φράσεις για να περιγράψει κάτι που ήθελε
να πει όπως στην περίπτωση της δόξας: «Στο επάγγελμά μου η δόξα συνήθως
ακολουθείτε από μία πρόταση που περιλαμβάνει τη λέξη φυλακή».

Παρ’ όλα αυτά η δόξα ήταν μόνιμος σύντροφός του σε όλη του τη ζωή. Υπήρχαν
καιροί όπου στο Las Vegas ερχόταν χιλιάδες επισκέπτες όχι για τα
αστραφτερά κτίρια και τα φαντασμαγορικά shows αλλά γιατί τους τράβηξε εκεί
η φήμη του Nick the Greek. Οι ιστορίες σχετικά με το Nick the Greek
αγγίζουν τα όρια του μύθου και οι παλαιότεροι δυσκολεύονται να διηγηθούν
κάποια ιστορία από τις εποχές εκείνες χωρίς να αναφέρουν το όνομά του.

Απ’ όλες όμως τις ιστορίες σχετικά με το Nick the Greek η πιο ενδιαφέρουσα
είναι αυτή με τη μάχη που έδωσε στο Mount Sinai Hospital του Los Angeles
για τη ζωή του. Ποτέ δεν είχε παλέψει σκληρότερα και ποτέ δεν είχε πάρει
μεγαλύτερο ρίσκο.

Ηταν ευγενικός, με φινέτσα κι αρχοντιά και σε κέρδιζε αμέσως με τους
τρόπους του. Δεν ήταν τυπικός στα ραντεβού, μπορεί να είχατε συνάντηση και
να εμφανιζόταν μετά δύο μήνες απολογούμενος γιατί δεν ήρθε. Αυτό που έκανε
εντύπωση στους περισσότερους ήταν πως δεν έπαιζε τζόγο μόνο μέσα στις
αίθουσες τυχερών παιχνιδιών αλλά παντού και πάντοτε στη ζωή του.

Σε κάποια βραδινή έξοδό του συνοδευόταν από το μεγάλο φυσικό Albert
Einstein. Ο Nick παρ’ όλο που ήθελε όλοι στον κύκλο του να δείξουν επίπεδο
και να συμπεριφερθούν στο μορφωμένο φίλο του με σεβασμό γνώριζε πως οι
άνθρωποι τους οποίους συνήθιζε να συναναστρέφεται δε γνώριζαν τίποτε από
επιστήμες. Ετσι, για να αποφύγει κάποιο τυχόν μπέρδεμα αποφάσισε να τους
συστήσει τον Einstein ως «ο μικρός Al από το Princeton» (ο Einstein ήταν
τότε μέλος του Ινστιτούτου Ανωτέρων Σπουδών στο πανεπιστήμιο αυτό). Τελικά
ο Einstein το διασκέδασε τόσο που το άλλο πρωί δυσκολευόταν να φύγει για
το σπίτι του…

Πολλές είναι οι ιστορίες που διηγούνται ή διηγήθηκαν όσοι τον έζησαν από
κοντά. Ιστορίες που από τη μία τον φέρουν να μπαίνει στο παιχνίδι με
20.000 δολάρια και να φεύγει έπειτα από 7 ώρες με 550.000 δολάρια αλλά και
ιστορίες που τον θέλουν να χάνει 1,6 εκατομμύρια δολάρια σε μια μόνο
βραδιά.

Προς το τέλος της ζωής του ο Νίκος ήταν απένταρος και βαριά άρρωστος στο
Los Angeles. Οταν πέθανε ορισμένοι ονομαστοί φίλοι του συναντήθηκαν και
φρόντισαν έτσι ώστε να έχει μια κηδεία που του αρμόζει – χρυσό φέρετρο,
χρυσά τα πάντα για ένα πραγματικά μεγάλο μύθο του Las Vegas…

ΠΗΓΗ:

dyndns.org

Η καθαριότητα μάς κάνει πιο… ανήθικους


θα μπορούσε κάποιος να θυμηθεί τον Πόντιο Πιλάτο που έπλυνε τα χέρια του

Όταν κάποιος είναι αλλά και αισθάνεται καθαρός, τότε δεν έχει ηθικά διλλήματα και είναι λιγότερο αυστηρός σχετικά με τις πράξεις των άλλων. Έτσι, για παράδειγμα, εάν κάποιος σαπουνίσει τα χέρια συχνά, οι ανήθικες και απαράδεκτες δραστηριότητες γύρω του είναι πιο αποδεκτές και λογικές από ό,τι αν δεν είχαν πλυθεί.

Η έρευνα, μεταξύ άλλων, δείχνει ότι άλλοι παράγοντες, πέρα από της ορθολογικής κρίσης, όπως η διαίσθηση, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αντίληψη του καθενός μας για το τι είναι σωστό και τι λάθος.

Σύμφωνα με την υπεύθυνη της έρευνας Σιμόν Σναλ, του βρετανικού πανεπιστημίου του Πλύμουθ, «όταν κρίνουμε κάποιον ή κάτι, πιστεύουμε ότι κάνουμε μια συνειδητή ορθολογική κρίση, όμως η έρευνα δείχνει πως υποσυνείδητα επηρεαζόμαστε για τις κρίσεις μας από το πόσο καθαροί ή αγνοί νιώθουμε».

Όπως επεσήμανε, για παράδειγμα, αν ένας ένορκος δικαστηρίου ή ένας ψηφοφόρος έχουν πλύνει καλά τα χέρια τους, η κρίση τους θα είναι λιγότερο αυστηρή είτε για τον κατηγορούμενο είτε για τον υποψήφιο πολιτικό. Όπως είπε η Σναλ, «κάποιος μπορεί να παραβλέψει ευκολότερα το ατόπημα ενός πολιτικού, αν πριν ψηφίσει, έχει κάνει μια πράξη καθαρισμού και νιώθει καθαρός».

Η έρευνα αφορούσε δύο πειράματα με εθελοντές, οι οποίοι, μεταξύ άλλων, όταν πριν είχαν πλύνει καλά τα χέρια τους με σαπούνι και μετά παρακολούθησαν μια «απεχθή» ταινία, με σκηνές σοκαριστικές από ηθική πλευρά, οι κρίσεις τους ήσαν πολύ πιο επιεικείς σε σχέση με όσους πριν δεν είχαν πλυθεί.

Όπως παρατηρεί, με το γνωστό βρετανικό χιούμορ, ο «Εκόνομιστ» σε σχετικό δημοσίευμα, η έρευνα δείχνει ότι η καθαριότητα καταντά να σχετίζεται με την αθεϊα και το σαπούνισμα να φέρνει μεν την εξωτερική καθαριότητα, αλλά να αμβλύνει την ηθική καθαρότητα.

Η σύνδεση φυσικής καθαριότητας και τελετουργικού ψυχικού εξαγνισμού συναντάται σε πολλές θρησκείες του κόσμου, με το σκεπτικό ότι η πρώτη βοηθά τη δεύτερη. Όμως η έρευνα της Σναλ μάλλον δείχνει προς την αντίθετη κατεύθυνση, αφού η φυσική καθαριότητα φαίνεται να παράγει μια πιο «χαλαρή» στάση στα θέματα της ηθικής. Και ίσως, κατά τον «Εκόνομιστ», θα μπορούσε κάποιος να θυμηθεί τον Πόντιο Πιλάτο που έπλυνε τα χέρια του πριν σταυρώσει τον Χριστό.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Psychological Science».

ΠΗΓΗ:

tampouloukia.gr

25 ερωτήσεις για να γνωρίσετε γρήγορα και σε βάθος τον υποψήφιο σύντροφο σας


Ο Arthur Aron,  καθηγητής ψυχολογίας σε πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, διερευνάει το πώς οι άνθρωποι δημιουργούν ρομαντικές σχέσεις. Έχει καταλήξει σε ένα έξυπνο τρόπο ώστε άνδρες και γυναίκες που δεν έχουν συναντηθεί ποτέ πριν, να νιώσουν κοντά ο ένας στον άλλο. Δεδομένου ότι έχει μόλις μια ώρα για να δημιουργήσει τα επίπεδα οικειότητας που συνήθως χρειάζονται εβδομάδες, μήνες ή χρόνια για να δημιουργηθούν, προσπάθησε να επιταχύνει αυτή τη διαδικασία μέσα από ένα σετ ερωτήσεων. Το κάθε άτομο από το ζευγάρι διαβάζει μια ερώτηση δυνατά και στη συνέχεια απαντούν και οι δύο πριν προχωρήσουν στην επόμενη ερώτηση. Παρακάτω είναι 25 από αυτές τις ερωτήσεις.
_______
1.  Εφόσον μπορούσατε να δειπνήσετε με οποιοδήποτε αποφασίσετε, ποιον θα επιλέγατε;
2.  Θα θέλατε να γίνετε διάσημος; Με οποιοδήποτε τρόπο;
3.  Προβάρετε κάποιος φορές αυτά που πρόκειται να πείτε, πριν κάνετε μια τηλεφωνική κλήση; Γιατί;
4.  Πως θα ήταν μια «τέλεια» μέρα για εσάς;
5.  Πότε τραγουδήσατε τελευταία για τον εαυτό σας; Για κάποιον άλλο;
6. Αν μπορούσατε να ζήσετε μέχρι την ηλικία των 90 ετών και είχατε την επιλογή να διατηρήσετε είτε το μυαλό είτε το σώμα ενός τριαντάχρονου για τα τελευταία 60 χρόνια της ζωής σας, τι θα επιλέγατε;
7. Αναφέρετε τρία πράγματα που θα θέλατε να έχετε κοινά με τον σύντροφο σας.
8. Τι είναι αυτό στην ζωή σας για το οποίο νιώθετε ευγνώμων;
9. Αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω και ν” αλλάξετε κάτι στον τρόπο της ανατροφής σας, τι θα ήταν αυτό;
10. Αν μπορούσατε να ξυπνήσετε αύριο έχοντας αποκτήσει οποιαδήποτε χαρακτηριστικό ή ικανότητα, ποιο θα θέλατε  να είναι αυτό;
11. Αν υπήρχε μια κρυστάλλινη σφαίρα που μπορούσε να σας πει την αλήθεια για τον εαυτό σας, τη ζωή σας, το μέλλον, ή οτιδήποτε άλλο, τι θα θέλατε να μάθετε;
12. Υπάρχει κάτι που ονειρεύεστε να κάνετε; Γιατί δεν το κάνετε;
13. Ποιο είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής σας;
14. Τι εκτιμάτε περισσότερο σε μια φιλία;
15. Ποια είναι η πιο πολύτιμη ανάμνηση σας;
16. Ποια είναι η πιο δυσάρεστη ανάμνηση σας;
17. Τι σημαίνει φιλία για εσάς;
18. Τι σημασία έχουν στη ζωή σας η αγάπη και η στοργή;
19. Πόσο δεμένη και ζεστή είναι η οικογένειά σας; Αισθάνεστε ότι η παιδική ηλικία σας ήταν πιο ευτυχισμένη από ό, τι για τους περισσότερους άλλους ανθρώπους;
20. Συμπληρώστε τη φράση: «Μακάρι να είχα κάποιον με τον οποίο θα μπορούσα να μοιραστώ …»
21. Εάν επρόκειτο να γίνετε στενός φίλος με τον σύντροφό σας, αναφέρετε τι θα ήταν σημαντικό για αυτόν να γνωρίζει.
22. Τι είναι πολύ σοβαρό, για να αστειευόμαστε για αυτό;
23. Μοιραστείτε  μια ντροπιαστική στιγμή της ζωή σας.
24. Πότε κλάψα τε τελευταία φορά μπροστά σε άλλους; Μόνος σας;
25. Το σπίτι σας, με όλα τα υπάρχοντα σας, πιάνει φωτιά. Αφού διασώζετε όλους τους αγαπημένους και τα κατοικίδια ζώα σας, έχετε το χρόνο να κάνετε μια ακόμα προσπάθεια για να σώσετε ένα πράγμα. Τι θα ήταν αυτό; Γιατί;
ΠΗΓΗ:

Φόρο στον Αγιο Βασίλη!


Δύσκολοι καιροί για Αγιους Βασίληδες. Όχι μόνο στην Ελλάδα, όπου θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των παιδιών σε δώρα και παιχνίδια, αλλά και στην Ουκρανία, όπου θα κληθούν να περάσουν μια βόλτα από την… εφορία της περιοχής τους και να καταθέσουν φόρο εισοδήματος! Η κυβέρνηση της Ουκρανίας με επίσημη ανακοίνωσή της κάλεσε όσους καλλιτέχνες φορούν τη στολή του αγίου και περιδιαβαίνουν τους δρόμους κυρίως στο Κίεβο να μην ξεχάσουν να δηλώσουν τα χρήματα που βγάζουν από τους περαστικούς και προειδοποίησε για ελέγχους και για τσουχτερά πρόστιμα!
Ντιντ Μορόζ σημαίνει «Παγωμένος Γέρος» στα ουκρανικά, πλην όμως στις σλαβικές χώρες παίζει το ρόλο του Αγίου Βασίλη όπως τον γνωρίζουμε εμείς. Ενας γέρος με εντυπωσιακή γενειάδα, συνήθως κόκκινα φανταχτερά ρούχα (αν και μπορεί να ντυθεί και με αμφίεση άλλου χρώματος) και δίπλα του την βοηθό του, τη Σνεγκουρότσκα (σημαίνει «Κόρη του Χιονιού»), πάνω σε ένα έλκηθρο που το σέρνουν τρεις τάρανδοι, να δίνει χαρά και δώρα στα παιδιά. Η παράδοση της Ουκρανίας απαιτεί ο γονιός να αγοράζει ο ίδιος το δώρο του παιδιού, αλλά να συνεννοείται από πριν με τον Ντιντ Μορόζ της γειτονιάς του και την κατάλληλη στιγμή να βγαίνει μια βόλτα και να συναντά… τυχαία τον Παγωμένο Γέρο, ο οποίος παραδίδει το δώρο στα χέρια του παιδιού. Με το αζημίωτο, βέβαια, αφού για τον κόπο του ο γονιός του δίνει ένα ποσό, ανάλογα με την οικονομική του επιφάνεια.
Επειδή, όμως, το έθιμο είναι πολύ διαδεδομένο, η οικονομική υπηρεσία της Ουκρανίας διαπίστωσε ότι η μέση αμοιβή ενός Ντιντ Μορόζ στους δρόμους του Κιέβου μπορεί να φτάσει και τα 3.000 χρίβνια (περίπου 400 δολάρια) την ώρα τις… κρίσιμες ημέρες των Χριστουγέννων! Ποσά ασύλληπτα για την χώρα που μαστίζεται για χρόνια από οικονομική κρίση και ήδη έχει να καλύψει τρύπα ύψους 9 δις ευρώ σε διεθνείς δανειστές. Η συμβολή των Ντιντ Μορόζ στη φορολογία της χώρας θεωρείται απολύτως απαραίτητη…

ΠΗΓΗ:

flowmagazine.gr

«Κουτσομπόληδες» το 50% των ελλήνων χρηστών του facebook


Δεν το λέμε εμείς. Το καταγράφει έρευνα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Όπως προκύπτει λοιπόν από την ετήσια έρευνα του Εργαστηρίου Ηλεκτρονικού Εμπορίου- ELTRUN του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, το κουτσομπολιό στο γραφείο ή το σπίτι αποτελεί βασικό συνδεσιακό θέλγητρο για τους χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης –και εδώ μάλλον οφείλει να επανεξεταστεί η συνήθης απενοχοποιητική επιχειρηματολογία πολλών, βάσει της οποίας, «δεν ανεβάζω στο προφίλ, άνοιξα το λογαριασμό μονάχα για να κοιτάω τι κάνουν οι άλλοι».

Σύμφωνα με τα στοιχεία, στο facebook, στο οποίο η διείσδυση στον πληθυσμό των χρηστών ίντερνετ στην Ελλάδα φτάνει πλέον το 77%, ο ένας στους δύο κατόχους λογαριασμού δηλώνει ότι είναι συχνά παθητικός χρήστης του μέσου, αφού η βασική ενέργεια που ακολουθεί, με ποσοστό 50%, είναι το «like», δηλαδή η δήλωση πως του αρέσει κάτι που είπε ή που «ανέβασε» ένας φίλος του. Πάντως, ενώ το 1/3 των χρηστών δηλώνει ότι το «σερφάρισμα» στο facebook είναι χάσιμο χρόνου, εξακολουθεί να επισκέπτεται συχνά το λογαριασμό του.

Σήμερα, υπολογίζεται ότι υπάρχουν 3,9 εκατ. λογαριασμοί facebook στην Ελλάδα. Όμως, το 56% των χρηστών δηλώνει ότι απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις για τους φίλους του, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα. Μόλις το 11% ανανεώνει το προφίλ του συχνά, ενώ μόνο το 8% «ανεβάζει» φωτογραφίες ή βίντεο.

Επίσης, το 46% δηλώνει ότι έχει αμφιβολίες για την αξιοπιστία των ειδήσεων που λαμβάνει στο facebook, ενώ το 40% θεωρεί πως παραβιάζεται η προσωπική του ζωή. Την ίδια στιγμή, ένας στους επτά θεωρεί ότι το facebook τον απομακρύνει από τους πραγματικούς του φίλους.

Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι ο μέσος χρήστης έχει περίπου 280 εγγεγραμμένους φίλους στο facebook εκ των οποίων στην πραγματική ζωή γνωρίζει μόνο το 60%.

Σε ανοδική τάση βρίσκεται και το twitter, οι Έλληνες χρήστες του οποίου ξεπερνούν πλέον τις 210.000, αριθμός βέβαια συγκριτικά ισχνός, εάν αναλογιστεί κανείς τη διεθνή απήχηση του δικτύου.

FOR FUN: Αστείες «φρέσκες» ατάκες .


Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους Λαβρέντες…
@@
Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη χώρα στο ηλιακό μας σύστημα που η εκκλησία παρεμβαίνει για το πότε θα είναι ανοιχτα τα καταστήματα. Για μια ακόμα φορά είμαστε πολύ μπροστά…
@@
-Διαβάζω ρε φίλε, για να μπορώ μεθαύριο να βγάλω λεφτά. -Μπράβο! Τι διαβάζεις; -Κάνω μία επανάληψη τα κάλαντα…
@@
Θα μπορούσαν να τους κλείσουν σε ένα σπίτι (ή ψυχιατρική κλινική) και να ψηφίζουμε με sms ποιος είναι ο επόμενος για αποχώρηση: Το σπίτι των Ανεξέλ…
@@
Το ότι στην πολυκατοικία δεν υπάρχει ούτε σταγόνα πετρελαίου θέρμανσης είναι η απόδειξη ότι δεν υπάρχει Θεός. Αν υπήρχε θα μας λίτρονε…
@@
Προτιμάτε Ευρωπαϊκά προϊόντα. Πρέπει να ενισχύσουμε αυτούς που μας ταΐζουν…
@@
Ποια γλώσσα του σώματος…Εδώ δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε όταν μιλάμε…..
@@
Για καθε δύο κοιλιακούς που κάνω, με επιβραβευω
…με ένα μελομακαρονο…
Μου δίνω κίνητρο…
@@
Ένα παιδικό μου παράπονο είναι πως η μάνα μου ποτέ δεν μου είπε:”έλα ένα ακόμα σουβλάκι, η δύναμή σου”..Όλο για φακές και σπανακόρυζα μου έλεγε…
@@
Χτες δεν τηλεφωνήθηκα καθόλου με τη μάνα μου. Σήμερα με πήρε κλαίγοντας να με ρωτήσει που έχω μπλέξει…
@@
Οδοντίατρος συνελήφθη γιατί δεν έδινε αποδείξεις.
Κουφάλα…
@@
Τελικά ο Κοσκωτάς ήταν (συγκριτικά με τούτους εδώ) πρόσκοπος ή απλά δεν πρόκανε να μεγαλουργήσει;
@@
Εχω τις μαύρες μου απόψε. η μια από νιγηρία, η άλλη από κένυα…
@@
Λογαριασμό 2000 € έκανε η Ναταλία Γερμανού στα Jumbo.
Δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα όμως αν ψώνισε για το βαφτιστήρι ή για το αγόρι της….
@@
Αν νιώθεις ότι όλοι σε έχουν γραμμένο, πήγαινε στο Πλαίσιο. 15 καλημέρες ανά 3 μέτρα….
@@
Αυτό το αστείο που ο διακόπτης για το κοινόχρηστο φως στο διάδρομο της πολυκατοικίας είναι δίπλα στο ξένο κουδούνι,πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει….
@@
Και εκεί που νομίζεις πως τερμάτισε η γελοιότητα στον γραφικό “εμφύλιο” των ΑΝΕΛ συνειδητοποιείς με τρόμο πως ακόμη δεν έχει πάρει θέση ο Χαϊκάλης…
@@
Εδω ο κοσμος καιγεται…εμεις γιατι ξυλιαζουμε???
ΠΗΓΗ:

Πρωτοχρονιά 1900: Όταν ο 20ός αιώνας εισέβαλλε στη Γη


Το ρολόι χτύπησε μεσάνυχτα στο στολισμένο στα κόκκινα Τόκιο που γιόρταζε. Ήταν η πρώτη πρωτεύουσα πολιτισμένου κράτους που δεχόταν την επίσκεψη του εικοστού αιώνα. Νέα πρωτεύουσα, παλιά πόλη: Είναι το Ιέντο που υπάρχει από τον 12ο αιώνα. Στα 1867, ο Μεϊτζί Μουτσιχίτο ανέτρεψε τους σογκούν, τους Ιάπωνες φεουδάρχες που είχαν διαμελίσει τη χώρα, κι ένωσε το κράτος, ανασταίνοντας την προαιώνια αυτοκρατορία. Έγινε μικάδο (mi kado, υψηλή πύλη): αυτοκράτορας. Στα 1868, εγκαταστάθηκε στο Ιέντο που μετονομάστηκε Τόκιο (Ανατολική πρωτεύουσα). Οι σογκούν επαναστάτησαν στα 1871. Στα 1877, είχαν οριστικά νικηθεί. Όμως, η φεουδαρχία δεν εξαλείφθηκε. Θα συνέχιζε να υπάρχει ως τα μέσα του 20ού αιώνα. Παρ’ όλα αυτά, η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου άνοιξε πάλι τις για αιώνες κλειστές στη Δύση πύλες της. Άλλωστε, από το 1859, οι Δυτικοί είχαν αρχίσει δειλά να διεισδύουν στη χώρα. Μέσα σ’ ελάχιστα χρόνια, γεννήθηκε κι ανδρώθηκε η αστική τάξη. Το κόμμα Τσιγιουπό (των Φιλελευθέρων) ανέλαβε να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. Οι διαδηλώσεις και οι ταραχές έπεισαν τον μικάδο να ενδώσει. Στα 1889, παραχωρήθηκε σύνταγμα. Η Ιαπωνία απέκτησε κοινοβούλιο.

Πέντε χρόνια αργότερα, στα 1894, οι Ιάπωνες έκαναν απόβαση στην Κίνα. Είχε προηγηθεί το 1892 ο ξεσηκωμός των Κορεατών για ανεξαρτησία από τους Κινέζους. Ο μικάδο διεκδίκησε το δικαίωμα να τους υπερασπιστεί. Δεν πρόλαβε, τότε, να επέμβει. Βρήκε την ευκαιρία που ζητούσε, όταν, δυο χρόνια αργότερα, και πάλι ξεσηκώθηκαν οι Κορεάτες. Μέσα σ’ ένα χρόνο, οι Κινέζοι είχαν νικηθεί (1895). Η Κορέα έγινε ανεξάρτητη. Και η Ιαπωνία πήρε τη χερσόνησο Λιαοτούνγκ, τη Φορμόζα (σημερινή Ταϊβάν) κι όλα τα νησιά του αρχιπελάγους Πεσκαντόρες. Πήρε και το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται την Κίνα ισότιμα με τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Στη στροφή του αιώνα, ο 48χρονος πια μικάδο Μεϊτζί Μουτσιχίτο είχε κάθε λόγο να είναι ευτυχισμένος. Μόλις το ρολόι χτύπησε μεσάνυχτα, άρχισε να δέχεται τα συγχαρητήρια των πιστών υπηκόων του. Πρώτα, του 51χρονου αυλάρχη, στρατηγού Νόγκι Μαρεσούκε που έμελλε να δοξάσει την χώρα του, πέντε χρόνια αργότερα, παίρνοντας το Πορτ Άρθουρ από τους Ρώσους. Η αφοσίωσή του στον αυτοκράτορα θα σφραγιζόταν με χαρακίρι πάνω από τη σορό του κυρίου του. Ακολούθησε ο ναύαρχος Χεϊμαχίρο Τόγκο, δοξασμένος κιόλας από τον πόλεμο με τους Κινέζους. Στα 1905, έμελλε να βυθίσει τον στόλο του τσάρου στα στενά της Τσουσίμα.

Στα 16 του, ο Ιζορόκου Γιαμαμότο οραματιζόταν το δικό του μέλλον. Ούτε που είχε ακουστά τον συνομήλικό του Χιντέκι Τόγιο. Στα 1939, ο πια ναύαρχος Γιαμαμότο θα γινόταν αρχηγός του στόλου. Τον Οκτώβριο του 1941, ο εκπαιδευμένος στη Γερμανία και πια στρατηγός Τόγιο θα γινόταν πρωθυπουργός, κρατώντας και το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εξωτερικών. Στα τέλη της χρονιάς εκείνης, οι δυο τους θα χτυπούσαν καίρια τους Αμερικανούς, βυθίζοντας τον στόλο τους στο Περλ Χάρμπορ της Χαβάης.

Μεσάνυχτα στο Πεκίνο

Η νέα ώρα προχώρησε δυτικά. Έφτασε στο Πεκίνο. Η αυτοκράτειρα Τσου Χσι, νικημένη από τους Ιάπωνες, είχε ξεπουλήσει την χώρα δεξιά κι αριστερά για να μαζέψει τα χρήματα της πολεμικής αποζημίωσης και καμιά όρεξη δεν είχε για γιορτές. Ο 18χρονος πρίγκιπας, Κουάγκ Χσου, περίμενε την τυπική ενηλικίωσή του για να πάρει τα ηνία του κράτους. Θα ενθρονιζόταν στις 25 του μήνα κι αυτή την ημέρα ονειρευόταν εκείνη την ώρα, καθώς είχε πέσει για ύπνο νωρίς. Για τους Κινέζους άλλωστε, η πρωτοχρονιά αργούσε. Το επόμενο ξημέρωμα έφερνε μια ακόμα συνηθισμένη πικρή ημέρα:

Μετά την ήττα από τους Ιάπωνες, η δυναστεία των Μαντσού αποσύρθηκε από την Κορέα κι εκχώρησε στους νικητές τη χερσόνησο Λιαοτούνγκ, τη Φορμόζα (σημερινή Ταϊβάν) και το αρχιπέλαγος των Πεσκαντόρες. Δυο χρόνια αργότερα (1897), εκχώρησαν στη Γαλλία το αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσης του νησιού Χαϊνάν και τριών ηπειρωτικών επαρχιών. Οι Γάλλοι ανέλαβαν και την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής στα μέρη «τους».

Με συμφωνία του 1898, οι Άγγλοι κατέλαβαν την αχανή περιφέρεια του ποταμού Γιαγκτσέ και σαράντα νησιά γύρω από το ήδη δικό τους Χονγκ Κονγκ. Οι Ιάπωνες επανήλθαν και πήραν και την περιοχή Φουκιέν. Την ίδια χρονιά, οι Γερμανοί καπάρωσαν την επαρχία Τσαντούγκ και την αποκλειστικότητα της κατασκευής έργων. Οι Ρώσοι κατείχαν ήδη το Πορτ Άρθουρ. Πήραν και τις Λινσουέν και Νταρέν και τα τρένα της Ανατολικής Μαντζουρίας. Οι ΗΠΑ πήραν το εμπόριο και οι άλλοι ό,τι επιθυμούσαν. Οι συμφωνίες ήταν ρητές: Κανένας τρίτος δεν μπορούσε να διεισδύσει στις περιοχές επιρροής της κάθε χώρας. Η αυτοκράτειρα Τσου Χσι κι ο γιος της, Κουάγκ Χσου, είχαν απαλλαγεί από την ευθύνη της διοίκησης πολλών από τις επαρχίες της απέραντης χώρας.

Αυτή που είχε αντίρρηση για όλα αυτά ήταν η «αθλητική» οργάνωση «Ευσεβής αδελφότητα των αγωνιστών με τις γροθιές» που έφερε τον καθαρά κινέζικο τίτλο «Γροθιές της δίκαιης αρμονίας». Όταν οι ξένοι έμαθαν την ύπαρξή της, ονόμασαν τα μέλη της «Μποξέρ»: Κινέζοι πατριώτες που αρχικό στόχο είχαν να ανατρέψουν την ξενόδουλη δυναστεία και να διώξουν τους ιμπεριαλιστές από τα μέρη τους. Οι μανδαρίνοι της αυλής βρήκαν πιο εύκολο να αλώσουν την οργάνωση από τα μέσα. Στη στροφή του αιώνα, η ανατροπή της δυναστείας είχε απαλειφθεί από τους σκοπούς του σωματείου. Παρέμενε το διώξιμο των ξένων. Οι Μποξέρ είχαν αποκτήσει αρχηγό τον πρίγκιπα Τουάν και διοίκηση από ανθρώπους που ανήκαν στην αυτοκρατορική αυλή.

Όλα αυτά έμοιαζαν μακρινά και φολκλορικά για τους ξένους που ζούσαν στο Πεκίνο. Την παραμονή της πρωτοχρονιάς του νέου αιώνα, οι χριστιανοί είχαν γιορτή στη φωτισμένη και στολισμένη συνοικία με τις πρεσβείες. Αμερικανοί και Γερμανοί, Άγγλοι και Γάλλοι αντάλλαζαν δώρα κι ευχές και συζητούσαν για τις ευκαιρίες που πρόσφερε στους τολμηρούς η χώρα. Δεν είχαν ακουστά για την οργάνωση Τουγκμεγκχούι του 36χρονου γιατρού Σουν Γιατ Σεν από την Καντόνα. Πολύ περισσότερο δεν την είχε ακουστά η φτωχή αγροτική οικογένεια που ζούσε στο Σο Σαν, στην επαρχία Χουνάν, κι ονειρευόταν μια καλύτερη ζωή. Κι ούτε μπορούσε να φανταστεί το μέλλον που ανοιγόταν στον επτάχρονο γιο τους, Μάο Τσε Τουνγκ. Ορφανός από πατέρα, ο δωδεκάχρονος Τσαγκ Κάι Σεκ ζούσε στο Τσίκοου, στην επαρχία Τσεκιάνγκ. Κι αυτός κι ο Μάο έμελλε να ενταχθούν στις γραμμές της Κουαμιτάνγκ, διάδοχης οργάνωσης της Τουγκμεγκχούι, κάτω από την ηγεσία του γιατρού Σουν Γιατ Σεν. Τον Οκτώβριο του 1911, η Κουαμιτάνγκ έμελλε να κηρύξει επανάσταση, να ανατρέψει τη δυναστεία των Μαντσού και να εγκαθιδρύσει τη δημοκρατία. Μετά, οι δρόμοι τους έμελλε να χωριστούν: Ο Μάο θα γινόταν ηγέτης της κομμουνιστικής επανάστασης. Ο Τσαγκ αρχηγός των δημοκρατών. Η μεταξύ τους σύγκρουση θα έβγαζε νικητή τον Μάο. Ως τότε, όμως, πολύ νερό θα κυλούσε στο αυλάκι της ιστορίας.

 Διασχίζοντας την Ασία

Οι γονείς του 10χρονου αγοριού που επίσης κοιμόταν στον Νότο, σε κάποιο χωριό της κατεχόμενης από τους Γάλλους Ινδοκίνας, ονειρεύονταν εθνική ανεξαρτησία. Ούτε που μπορούσαν να φανταστούν ότι θα την έφερνε ο γιος τους, Νγκουγιέν Τατ Ταν. Έμελλε να τον πουν «Αυτός που φωτίζει»: Χο Τσι Μινχ, στην γλώσσα τους. Στα 1945, θα δημιουργούσε τη Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ. Στα 1954, θα τσάκιζε τους Γάλλους στο Ντιέν Μπιέν Φου. Στα 1969, χρονιά που έμελλε να πεθάνει, θα εξανάγκαζε τους Αμερικανούς να ξεκινήσουν την αποχώρησή τους από τη Νοτιοανατολική Ασία.

Η νέα ώρα δεν στεκόταν πουθενά. Κινιόταν πάντα δυτικά. Χτυπούσε πια στις αγγλικές Ινδίες, το φωτεινό πετράδι στο στέμμα της βασίλισσας Βικτορίας. Ο αντιβασιλιάς έδινε δεξίωση για τους υψηλόβαθμους αποικιοκράτες. Στις λέσχες γιόρταζαν τραγουδώντας τον ύμνο «Κυβέρνα Βρετανία» και ύψωναν τα ποτήρια τους στην πρόποση «Ο θεός σώζοι την βασίλισσα». Τα εκατομμύρια των Ινδών λιμοκτονούσαν. Ο τότε 31χρονος πλούσιος δικηγόρος Μοχόντας Καράμιτσαν Γκάντι βρισκόταν στη Νότια Αφρική κι έδινε εκεί σκληρές μάχες για να μορφώσει τους Ινδούς μετανάστες και να βελτιώσει τη ζωή τους. Στα 1914, θα πετύχαινε αναγνώριση των δικαιωμάτων τους από τους Άγγλους και θα επέστρεφε στις Ινδίες. Στα 1947, Μαχάτμα Γκάντι (Μεγάλη Ψυχή) πια, θα έδιωχνε τους Εγγλέζους από την χώρα του χωρίς ποτέ να πιάσει όπλο.

Η νέα ώρα έφτασε στο Αφγανιστάν αφήνοντας αδιάφορους τον Αμπντούλ Ραχμάν και τους υπηκόους του. Τους αρκούσε που είχαν εκδιώξει τους Άγγλους κι εδώ και είκοσι χρόνια δυνάμωναν το κράτος τους. Οι πόλεις μεγάλωναν, η κεντρική διοίκηση ενισχυόταν, το ξένο κεφάλαιο ελεγχόταν, το εμπόριο τονωνόταν και οι τοπικοί φεουδάρχες μάθαιναν να ζουν με τους νόμους της αγοράς. Ο Αμπντούλ Ραχμάν είχε μπροστά του ακόμα ένα χρόνο ζωής. Ούτε στους πιο άγριους εφιάλτες του δεν μπορούσε προβλέψει το οδυνηρό μέλλον του τόπου του.

Ο Ριζά χαν Παχλεβί έκλεινε τα 22 του χρόνια, όταν η νέα ώρα χτύπησε στην Τεχεράνη. Στα 1925, θα ανέτρεπε την δυναστεία των Χαζάρων της Περσίας, θα γινόταν σαχ και θα ονόμαζε την χώρα του Ιράν. Θα τον υποχρέωναν να παρατηθεί στα 1941. Σαχ και ο γιος του, Μοχάμετ Ριζά Παχλεβί, έμελλε να δει τον Αγιατολαχ Χομεϊνί να τον ανατρέπει στα 1979. Από φέουδο της Δύσης, το Ιράν θα μεταβαλλόταν σε θεοκρατικό βασίλειο.

Μεσάνυχτα στην Αγία Πετρούπολη

Η νέα ώρα πέρασε τα σύνορα της Ασίας και εισέβαλε ακάθεκτη στην Ευρώπη. Ο τσάρος Νικόλαος Β’, ηλίθιος από κούνια, άβουλος και μοιρολάτρης, γιόρταζε με κάθε επισημότητα την έλευση του νέου αιώνα. Μόλις είχε αγοράσει από την αυτοκράτειρα Τσου Χσι το Πορτ Άρθουρ και ήταν ενθουσιασμένος με το απόκτημά του. Το οχύρωσε και θα επέκτεινε ως εκεί τον υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο, περνώντας τον μέσα από τη Μαντζουρία. Ούτε που καταλάβαινε ότι έδινε έτσι αφορμή στον μικάδο Μουτσιχίτο να τον συντρίψει. Για την ώρα, έχοντας στο πλάι του την τσαρίνα Αλεξάνδρα Θεοδόροβνα, άλλοτε πριγκίπισσα Αλίκη της Έσσης, δεχόταν τις ευχές των αξιωματούχων της αυλής.

Ήταν η εποχή που ο καλόγερος Γρηγόριος Εφίμοβιτς Ρασπούτιν έχτιζε γνωριμίες. Η κυρία επί των τιμών, Άννα Βαριούμποβα, θα τον έμπαζε στην τσαρική αυλή, όπου έμελλε να αναδειχτεί θαυματοποιός «γιατρός» του αιμοφιλικού διαδόχου Αλεξέι Νικολάγιεβιτς. Ευγνωμονούσα, η τσαρίνα θα γινόταν υποχείριό του.

Αργούσαν αυτά και στα χειμερινά ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης γιόρταζαν την έλευση του νέου αιώνα. Αγνοούμε αν ήταν εκεί ο μικρός εγγονός του βασιλιά Γεώργιου Α’ της Ελλάδας, μελλοντικός Μέγας Δούκας Δημήτριος Παύλοβιτς, κι ο πρίγκιπας Φέλιξ Γιουσούποφ. Σίγουρα παρευρισκόταν ο μεγαλοτσιφλικάς Νικόλαος Πουρίσκεβιτς. Χρόνια αργότερα, οι τρεις τους θα δολοφονούσαν τον Ρασπούτιν στην προσπάθειά τους να σώσουν τους εαυτούς τους και τη μοναρχία.

Προσπάθεια μάταιη καθώς η πείνα και η εξαθλίωση που βασίλευαν στην αχανή Ρωσία μετατρέπονταν σ’ επαναστατική χιονοστιβάδα. Το ένα τρίτο της γης ανήκε σε επτακόσιες οικογένειες. Άλλα ένα τρίτο σε λιγότερους από 26.500 τσιφλικάδες. Με το υπόλοιπο ένα τρίτο να μοιράζονται πάνω από δέκα εκατομμύρια αγροτικές οικογένειες που δεν κατάφερναν να τα φέρουν βόλτα. Οι βιομηχανίες, στα αστικά κέντρα, συγκέντρωναν εξαθλιωμένους εργάτες στους οποίους έβρισκαν πρόσφορο έδαφος οι μαρξιστικές ιδέες. Συνδικάτα ξεφύτρωναν παντού, απεργίες ξεσπούσαν και, συχνά, μεταβάλλονταν σε εξεγέρσεις.

Για την ώρα, τα πεινασμένα πλήθη κρατιόνταν μακριά. Με τους αντιπάλους του τσάρου προσωρινά εξουδετερωμένους: Ο 30χρονος Bλαδίμηρος Ίλιτς Ουλιάνοφ Νικόλαος Λένιν μόλις είχε επιστρέψει από την εξορία στο Γενσέι της Ανατολικής Σιβηρίας. Με την γυναίκα του, Ναντιέσδα Κονσταστίνοβα Κρουπσκάγια, ετοιμαζόταν να το σκάσει στην Ελβετία. Τέλη του χρόνου, θα βρισκόταν στο Μόναχο και, σε συνεργασία με τον επαναστάτη Γεώργιο Βαλεντίνοβιτς Πλεχάνοφ, θα έβγαζαν την εφημερίδα «Ίσκρα» («Σπίθα») με επεξήγηση στην προμετωπίδα τη φράση «Από τη Σπίθα στη Φλόγα».

Έγκλειστος στις φυλακές της Μόσχας, ο 21χρονος Λέιβα Μπρονστάιν, ο Λέων Τρότσκι για τους συντρόφους του, περίμενε την μεταγωγή του στην Σιβηρία. Μέσα στη νέα χρονιά, θα συνδεόταν με τη σύνταξη της «Ίσκρα» και θα της έστελνε συνεργασίες με το ψευδώνυμο Πέρο.

Ο επίσης 21χρονος Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουκασβίλι ήταν ήδη μέλος του παράνομου Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Μέσα στην νέα χρονιά, θα έμπαινε στην τοπική επιτροπή Τιφλίδας. Στα 1901, θα έπαιρνε το ψευδώνυμο Στάλιν.

Ο δεκαεννιάχρονος την πρωτοχρονιά του 1900 Αλέξανδρος Θεοδόροβιτς Κερένσκι θήτευε ήδη στο επίσης παράνομο Σοσιαλεπαναστατικό κόμμα. Στα 1917, θα γινόταν πρωθυπουργός αλλά θα εύρισκε μπροστά του την τριανδρία των Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν. Θα τον παράσερνε η μεγάλη Οκτωβριανή επανάσταση.

Γέρος, 72 χρόνων την πρωτοχρονιά του 1900, ο Τολστόι πίστευε ακράδαντα ότι είναι ανοησία να προσπαθήσει κάποιος να συγγράψει, αφού υπήρχαν οι αξεπέραστοι αρχαίοι Έλληνες κλασικοί. Δούλευε όμως ασταμάτητα το νέο βιβλίο του, «Ανάσταση». Θα κυκλοφορούσε μέσα στην νέα χρονιά, θα τον έκανε δημοφιλέστατο αλλά και θα προκαλούσε την οργή της Ιεράς Συνόδου, που τον αφόρισε.

 Μεσάνυχτα στην Κωνσταντινούπολη

Η νέα ώρα κινιόταν πάντα δυτικά. Στη στροφή του 19ου προς τον 20ό αιώνα, ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ συνέχιζε να κυβερνά απολυταρχικά από την Κωνσταντινούπολη και να αντιστρατεύεται κάθε φιλελεύθερη κίνηση. Το κομιτάτο, που ακόμα έδρευε στη Γενεύη, του έδινε περιθώρια οκτώ χρόνια ως την επανάσταση των Νεότουρκων. Είχαν περάσει 35 χρόνια αφ’ ότου, προοδευτικοί νέοι της εποχής, μαζί με τον εθνικό ποιητή των Οθωμανών, Ναμίκ Κεμάλ, μπέηδες όλοι, είχαν ορκιστεί να πολεμήσουν για να εξασφαλίσουν σύνταγμα στους Τούρκους. Στα 1892, εντάχθηκαν στη μυστική οργάνωση «Ιτιχάτ βε Τερακί» (Ένωση και Πρόοδος).

Την πρωτοχρονιά του 1900, πολύ κοντά στο παλάτι του Ντολμά Μπαχτσέ, στην ανώτατη πολεμική σχολή της Κωνσταντινούπολης, φοιτούσε ο νεαρός πασάς Γαζί Μουσταφά Κεμάλ. Ο σουλτάνος δεν μπορούσε να τον ξέρει κι έγκαιρα να τον συλλάβει.

Στα 1905, το κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» έμελλε να μεταφέρει την έδρα του στη Θεσσαλονίκη, όπου υπήρχαν εβραίοι τραπεζίτες αλλά και μέλη τεκτονικών στοών πρόθυμοι να το χρηματοδοτήσουν. Με την έντεχνη προπαγάνδα της και με τον προσηλυτισμό των πιο ικανών από τους αξιωματικούς του στρατού, η «Ένωση και Πρόοδος» θα γινόταν πανίσχυρη. Θα κήρυσσε την επανάσταση στα 1908. Στα 1909, θα έστελνε τον σουλτάνο σε κατ’ οίκον περιορισμό. Μια δεκαετία αργότερα, ο πασάς Μουσταφά Κεμάλ θα καταργούσε το στέμμα επιβάλλοντας δημοκρατία. Με τη βοήθεια των πρώην συμμάχων της Ελλάδας, στα 1922, θα έριχνε τους Έλληνες στη θάλασσα. Στα 1923, θα επέβαλλε την ανταλλαγή πληθυσμών.

Μεσάνυχτα στο Αιγαίο

Πρόσφατα διορισμένος από τον πατέρα του ύπατος αρμοστής της πια αυτόνομης Κρήτης, ο δευτερότοκος γιος του βασιλιά Γεώργιου Α’, πρίγκιπας Γεώργιος, περίμενε με αγωνία τη μέρα που θα μετακόμιζε εκεί. Έβλεπε στην αυτονομία του νησιού το πρώτο βήμα για τη δημιουργία πριγκιπάτου όπου θα ηγεμόνευε κραταιά η δυναστεία των Γλίξμπουργκ. Με πλούσια πολιτική και επαναστατική δράση πίσω του, ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα τον αντιμαχόταν. Στα 1906, με την επανάσταση στο Θέρισο, θα εξανάγκαζε τον πρίγκιπα να παραιτηθεί. Στα 1910, θα έπαιρνε στα χέρια του τα ηνία της Ελλάδας. Στα 1912 και με ολόκληρο το Αιγαίο ελληνικό, η Κρήτη θα ενωνόταν με την Ελλάδα.

Για την ώρα, στην δεξίωση των ανακτόρων της Αθήνας, ο βασιλιάς και η βασίλισσα Όλγα δέχονταν τις ευχές των υπηκόων τους. Ούτε που φαντάζονταν ότι κάποια στιγμή θα συνεργάζονταν με τον οραματιστή από την Κρήτη για να γίνει η τότε μικρή Ελλάδα, χώρα των δυο ηπείρων και των πέντε θαλασσών.

Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήταν ο πρωθυπουργός Γεώργιος Θεοτόκης, επικεφαλής του 5ου κόμματος που είχε ιδρύσει ο πια νεκρός Χαρίλαος Τρικούπης. Απουσίαζε ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης που κρατούσε μούτρα στο παλάτι. Απουσίαζε και ο Δημήτριος Γούναρης, για την ώρα έγκριτος δικηγόρος στην Πάτρα. Κι ο Παναγής Τσαλδάρης απουσίαζε, έγκριτος κι αυτός δικηγόρος αλλά στην Αθήνα. Οι πρίγκιπες ήταν εκεί, ο διάδοχος Κωνσταντίνος με τη σύζυγό του, Σοφία, αδελφή του κάιζερ, ο Γεώργιος της Κρήτης κι ο Νικόλαος που θα γινόταν πρώτος διοικητής της ελληνικής Θεσσαλονίκης. Ήταν εκεί και η αφρόκρεμα της αθηναϊκής κοινωνίας, βιομήχανοι, στρατηγοί και τσιφλικάδες.

Βαθιά πολιτικοποιημένος αλλά και νομοταγής, ο 56χρονος Νικόλαος Ζορμπάς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα έφτανε, εννιά χρόνια αργότερα, συνταγματάρχης πια, να στρέψει τα όπλα του εναντίον των εκπροσώπων του κράτους, ως αρχηγός της επανάστασης στου Γουδή, και να γίνει έτσι ο μοχλός που θα έφερνε τον Βενιζέλο στην Ελλάδα. Όσο για το χωριατόπαιδο, τον 12χρονο εκείνη την ώρα Γεώργιο Παπανδρέου, μάλλον αγνοούσε την ύπαρξη και του Ζορμπά και του Βενιζέλου, του οποίου την πολιτική θα εφάρμοζε μετά από δεκαπέντε χρόνια, στη Μυτιλήνη.

Εννιάχρονος την πρωτοχρονιά του 1900, ο Γιάννης Πετσόπουλος κοιμόταν στο σπίτι του δημοτικιστή εκπαιδευτικού πατέρα του, στην Κωνσταντινούπολη. Ούτε αυτός μπορούσε να φανταστεί πως, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, στην πια ελληνική Θεσσαλονίκη, θα έβγαζε την εφημερίδα «Ριζοσπάστης», όργανο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος που ο ίδιος ήθελε να ιδρύσει. Στα 1917, αντιβενιζελικός από τα αριστερά, θα κατέβαινε στην Αθήνα να εκδώσει τον «Ριζοσπάστη» ημερήσιο. Το κόμμα θα μετονομαζόταν ΚΚΕ.

Προσγειωμένος στην πραγματικότητα, ο 17χρονος Νικόλαος Πλαστήρας ετοιμαζόταν να μπει στη σχολή υπαξιωματικών. Αδύνατον να φανταστεί ότι στα 1922 θα γινόταν αρχηγός επανάστασης.

Με τον Βενιζέλο αυτοεξόριστο στο Παρίσι, πρωθυπουργός πια, ο Δημήτριος Γούναρης θα φυλάκιζε τον Γιάννη Πετσόπουλο και θα κάλυπτε τους φονιάδες της απόπειρας εναντίον του Παπανδρέου. Η μικρασιατική καταστροφή θα τον παρέσερνε. Η επανάσταση του Πλαστήρα θα τον γκρέμιζε. Ο Γούναρης έμελλε να τουφεκιστεί μ’ άλλους  πέντε κι ο Τσαλδάρης να τον διαδεχτεί. Ο Πετσόπουλος θα αποφυλακιζόταν για να δει το κόμμα του να τον διαγράφει. Θα χάριζε στο ΚΚΕ τον «Ριζοσπάστη» και θα πήγαινε σπίτι του.

Η μοίρα επιφύλασσε στον Βενιζέλο ακόμα δώδεκα χρόνια δράσης. Στον Πλαστήρα, τριάντα. Στον Παπανδρέου πάνω από μισό αιώνα.

 Στη Βιέννη και στο Βερολίνο

Το πένθος δεν άφηνε τον 70χρονο αυτοκράτορα της Αυστροουγγαρίας, Φραγκίσκο Ιωσήφ, να γιορτάσει τον ερχομό του νέου αιώνα. Συμπληρώνονταν δεκαπέντε μήνες και είκοσι μέρες αφ’ ότου ο αναρχικός Λουίτζι Λουτσένι δολοφόνησε την αγαπημένη του Σίσι, την αυτοκράτειρα Ελισάβετ. Ο γέρος αυτοκράτορας είχε χάσει από το 1867 τον γιο του αρχιδούκα Φερδινάνδο Ιωσήφ Μαξιμιλιανό που είχε στεφθεί αυτοκράτορας του Μεξικού αλλά τουφεκίστηκε από τους επαναστάτες. Είχε χάσει και τον δεύτερο γιο του, αρχιδούκα Ροδόλφο, που αυτοκτόνησε στο κυνηγετικό περίπτερο του Μάγιερλινγκ μαζί με την αγαπημένη του βαρόνη Μαρία Βατσέρα, πριν από έντεκα χρόνια. Του απέμενε ο τρίτος γιος, αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος, ο πια μόνος διάδοχός του. Έμελλε να τον χάσει κι αυτόν, στα1914, όταν Σέρβοι πατριώτες θα τον σκότωναν μαζί με τη γυναίκα του στο Σεράγεβο. Με προτροπή του κάιζερ της Γερμανίας, θα απαντούσε εισβάλλοντας στη Σερβία, βάζοντας φωτιά στο φιτίλι της μπαρουταποθήκης της Ευρώπης, τα Βαλκάνια. Δεν θα ζούσε να δει ότι προκάλεσε την έκρηξη παγκοσμίου πολέμου που, έτσι κι αλλιώς, φαινόταν αναπόφευκτος.

Για την ώρα, στο παλάτι τους στο Βερολίνο, ο αυτοκράτορας της Γερμανίας και βασιλιάς της Πρωσίας, κάιζερ Γουλιέλμος Β’, η βασίλισσα, Αυγούστα Βιλελμίνη, κι ο 18χρονος διάδοχος, Φρειδερίκος Γουλιέλμος, δέχονταν τις ευχές των ανίκανων και έκφυλων της αυλής που τους κολάκευαν για να αναρριχηθούν στην ιεραρχία. Με τις πράξεις του θα γινόταν ο υπεύθυνος της έκρηξης του Α’ Παγκοσμίου πολέμου και της κατάρρευσης των αυτοκρατοριών. Όμως, την πρωτοχρονιά του 1900, όλα έμοιαζαν ρόδινα με τη Γερμανία να έχει μπει για τα καλά στο ιμπεριαλιστικό παιχνίδι και ήδη να ονειρεύεται το τρένο για τη Βαγδάτη.

Στο Μπραουνάου της Άνω Αυστρίας, ο 10χρονος Αδόλφος Χίτλερ κοιμόταν κι ονειρευόταν μια λαμπρή καριέρα ζωγράφου ή έστω αρχιτέκτονα. Στη Γερμανία, 53χρονος πια και ένδοξος συνταγματάρχης, ο βαθιά μοναρχικός Πάουλους φον Χίντεμπουργκ μετρούσε τα χρόνια που του απέμεναν ώσπου να γίνει στρατηγός και ν’ αποστρατευτεί. Ο Χίτλερ θα αποτύγχανε να γίνει καλλιτέχνης. Στα 1912, θα κρινόταν ανίκανος και για τον στρατό. Ο Χίντεμπουργκ θα αποστρατευόταν στα 1911. Παρ’ όλα αυτά, στα 1914, θα βρίσκονταν και οι δυο υπερασπιστές του κάιζερ στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Ο Χίτλερ ως εθελοντής. Ο φον Χίντεμπουργκ με ανάκληση από την εφεδρεία, αρχηγός στρατιάς στο ανατολικό μέτωπο. Στα 1925, θα εκλεγόταν πρόεδρος της Δημοκρατίας. Στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, αντίπαλό του θα είχε τον Χίτλερ. Έμελλε να επανεκλεγεί με τις ψήφους των Σοσιαλδημοκρατών, ανοίγοντας στον αντίπαλό του την πόρτα για την εξουσία. Ο φον Χίντεμπουργκ έμελλε να πεθάνει το 1934. Ο ήδη πρωθυπουργός Αδόλφος Χίτλερ θα γινόταν φίρερ: Πρόεδρος και πρωθυπουργός ταυτόχρονα. Το δεύτερο παγκόσμιο αιματοκύλισμα της ανθρωπότητας ήταν πια θέμα χρόνου.

Μεσάνυχτα στη Ρώμη

Ο εικοστός αιώνας εισέβαλε στη Ρώμη νικητής. Τον υποδέχτηκαν με υψωμένα τα ποτήρια ο βασιλιάς Ουμβέρτος, η βασίλισσα Μαργαρίτα της Σαβοΐας, ο 31χρονος διάδοχος, Βίκτωρ Εμμανουήλ, και οι καλεσμένοι τους. Το δεύτερο στραπάτσο των Ιταλών, το 1896, στην Αιθιοπία δεν ήταν ικανό να χαλάσει την ευθυμία των στιγμών. Στον Ουμβέρτο αρκούσε που τα είχε καταφέρει να στήσει την τριπλή συμμαχία και να γίνει έτσι ισότιμος εταίρος του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας και του Γουλιέλμου της Γερμανίας. Εκείνη την ώρα, ήταν αδύνατο να γνωρίζει πως του έμεναν ακόμα λιγότεροι από επτά μήνες ζωής, καθώς έμελλε να πέσει νεκρός από τις σφαίρες του αναρχικού Βρέσι. Κι ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ’ που θα τον διαδεχόταν, ήταν αδύνατο να γνωρίζει το μελλοντικό στήριγμά του.

Ενεργό μέλος της Α’ Διεθνούς, ο σιδηρουργός πατέρας του 17χρονου την ώρα αυτή Μπενίτο Μουσολίνι μάταια προσπαθούσε να πείσει τον γιο του να κρύβει τις σοσιαλιστικές του ιδέες. Οι καιροί ήταν άγριοι στην πρόσφατα ενωμένη Ιταλία. Όμως, φανατικά ειρηνιστής, ο Μπενίτο σχεδίαζε την διαφυγή του στην Ελβετία, ώστε να μην υπηρετήσει φαντάρος. Στα 1912, θα απειλούσε ν’ ανατινάξει τα τρένα που μετέφεραν στρατό και πολεμοφόδια στην Αφρική. Έμελλε να γίνει η κύρια αντιπολεμική κραυγή της Ιταλίας. Στα 1914, η πιο πολεμοκάπηλη. Στα 1922, η πιο μοναρχική. Την χρονιά εκείνη, ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ’ θα του επέτρεπε να επιβάλει την φασιστική δικτατορία. Η ταύτισή του με τον Χίτλερ ήταν θέμα χρόνου. Η νέα τριπλή συμμαχία θα γινόταν ο άξονας Βερολίνου, Ρώμης και Τόκιο. Η επίθεση εναντίον της Ελλάδας έμελλε να γίνει η αρχή του τέλος του. Οι Ιταλοί παρτιζάνοι θα τον εκτελούσαν στις 28 Απριλίου του 1945. Δυο μέρες αργότερα, θα αυτοκτονούσε και ο Χίτλερ.

 Μεσάνυχτα στη Ζυρίχη

Βυθισμένος στις εξισώσεις και στα σχήματα, τριτοετής φοιτητής των μαθηματικών στο καλό πανεπιστήμιο της Ζυρίχης στην Ελβετία, ο 21χρονος Άλμπερτ Αϊνστάιν είναι αμφίβολο αν πήρε είδηση την έλευση του νέου αιώνα. Η οικογένειά του έκανε πρωτοχρονιά στην Ιταλία αλλά ο ίδιος σκεφτόταν ήδη και δούλευε το θέμα της διδακτορικής του διατριβής: «Θεωρία της σχετικότητας, Μέρος Α’». Θα την δημοσίευε πέντε χρόνια αργότερα. Και έγκαιρα θα έφευγε στην Αμερική, να γλιτώσει από τους διωγμούς των ομοθρήσκων του εβραίων. Εκεί, θα έβαζε το μυαλό του να δουλέψει για το υπερόπλο που θα μπορούσε να απαλλάξει τον κόσμο από τον Χίτλερ. Η Γερμανία πρόλαβε να νικηθεί πριν να ετοιμαστεί η ατομική βόμβα. Όχι όμως και η Ιαπωνία.

 Μεσάνυχτα στο Παρίσι

Είχε κάθε λόγο να γιορτάζει τον ερχομό του νέου αιώνα, στο μέγαρο των Ιλισίων, ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμίλ Λουμπέ. Λιγότερο από χρόνο στην προεδρία, είχε τιθασεύσει τους οπαδούς της μοναρχίας, είχε ανοίξει τον δρόμο για την αποκατάσταση του Άλφρεντ Ντρέιφους, είχε καταπνίξει στη γέννησή της την απόπειρα πραξικοπήματος από τον εθνικιστή και οπαδό της ρεβάνς με τους Γερμανούς, ποιητή Παύλο Ντερουλέντ, είχε εγκαινιάσει τον πύργο του Άιφελ κι ετοιμαζόταν να κάνει πράξη τα δυο μεγάλα οράματά του: Να κατορθώσει τον οριστικό χωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος και να συμφιλιώσει τους Γάλλους με τους Άγγλους. Θα χρειαζόταν πέντε χρόνια για πρώτο. Η αγγλογαλλική συμφωνία θα υπογραφόταν το 1904 και θα έμενε γνωστή ως «Εγκάρδια Συνεννόηση» (η περίφημη «Αντάντ») βάζοντας τέλος στην προαιώνια διαμάχη των δύο κρατών. Αρχικό αντικείμενό της ήταν η «δίκαιη» μοιρασιά των αποικιών αλλά θα κατέληγε να αποτελέσει τον άξονα του αντιγερμανικού συνασπισμού στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Καθηγητής στην σχολή πολέμου, ο 46χρονος Ερρίκος Φίλιππος Πετέν δεν μπορούσε να φανταστεί ότι, 16 χρόνια αργότερα, θα έσωζε την τιμή της Γαλλίας στο Βερντέν. Ούτε ότι, στα 1940, θα πρόδιδε την χώρα του και θα γινόταν πιόνι των Γερμανών κατακτητών. Τότε, την τιμή της Γαλλίας θα έσωζε ο Κάρολος Ντε Γκολ. Για την ώρα, 10χρονο παιδί, κοιμόταν κι ονειρευόταν τα δώρα της πρωτοχρονιάς που ξημέρωνε.

Η παρέα των διανοουμένων διασκέδαζε στο μπιστρό του Σεν Ζερμέν, υψώνοντας τα ποτήρια και πίνοντας στην έλευση του νέου αιώνα. Ήταν εκεί ο συγγραφέας Εμίλ Ζολά, ο άνθρωπος που με το άρθρο του «Κατηγορώ» άνοιξε τον δρόμο για την αναψηλάφηση της δίκης του Ντρέιφους. Τον είχαν καθίσει στο σκαμνί και τον είχαν στείλει ένα χρόνο φυλακή αλλά η δίκη του εξελίχθηκε σε ανελέητο σφυροκόπημα της στρατοκρατίας, του εθνικισμού και του αντιεβραϊσμού. Μάρτυρες είχαν πάει και κατέθεσαν όλα τα μέλη της παρέας που διασκέδαζε στο μπιστρό. Ανάμεσά τους, ο μετέπειτα «Τίγρης» της γαλλικής πολιτικής Κλεμανσό, ο μεγάλος σοσιαλιστής πολιτικός Ζαν Ζορές και ο φημισμένος συγγραφέας Ανατόλ Φρανς.

Η αναψηλάφηση είχε οδηγήσει σε μισή νίκη: «Ένοχος ο Ντρέιφους, καταδικάζεται σε δέκα χρόνια φυλάκιση αλλά του απονέμεται χάρη». Ο αγώνας θα συνεχιζόταν σκληρός ως την τελική δικαίωση. Ο Ζολά δε θα ζούσε να την πανηγυρίσει.

 Μεσάνυχτα στη Μαδρίτη

Δεκαπέντε χρόνια αντιβασίλισσα, επίτροπος του γιους της, η Μαρία Χριστίνα της Ισπανίας δεν είχε μυαλό για γιορτές και πανηγύρια. Στον καιρό της, η χώρα έχασε ό,τι της είχε απομείνει από αποικίες στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό, ενώ ο λαός της κατέκτησε τις ελευθερίες του Τύπου και των συγκεντρώσεων, απέκτησε σώμα ενόρκων και πέτυχε την θέσπιση της καθολικής ψηφοφορίας. Η Μαρία Χριστίνα έπρεπε να περιμένει ακόμα δυο χρόνια ώσπου να ενηλικιωθεί ο Αλφόνσος ΙΓ’ και να γίνει βασιλιάς. Θα τον ανέτρεπαν το 1931 και θα έμενε ο τελευταίος βασιλιάς της χώρας του. Ως τα 1975, χρονιά που πέθανε ο από το 1939 δικτάτορας Μπασμόντε Φραγκίσκο Φράνκο κι ανέλαβε βασιλιάς ο Χουάν Κάρλος. Ο πρίγκιπας θα γεννιόταν μέσα στις φλόγες του εμφυλίου, ένα χρόνο πριν να επικρατήσει το πραξικόπημα. Όμως, όταν η νέα ώρα επήλθε στην Ισπανία, ο 8χρονος Φραγκίσκος ούτε καν μπορούσε να ονειρευτεί ότι κάποια στιγμή θα αιματοκυλούσε την πατρίδα του.

 Μεσάνυχτα στο Λονδίνο

Η νέα ώρα πέρασε απέναντι, στα βρετανικά νησιά. Στην πλατεία Τραφαλγκάρ, κάτω από το άγαλμα του Νέλσον, η μπάντα παιάνιζε το «Κυβέρνα Βρετανία»: Κυβερνούσε Καναδά και Αλάσκα, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, Ινδίες και σχεδόν τη μισή Αφρική. Με προγεφυρώματα στην Κίνα και αποικίες κλειδιά και στον Ειρηνικό αλλά και στον Ατλαντικό ωκεανό. Κι απλωνόταν όλο και πιο πολύ, ως η πιο μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη του καιρού. Γερμανοί (η τρίτη αποικιακή δύναμη της εποχής) και Γάλλοι (η αναμφισβήτητα δεύτερη) επιζητούσαν συμμαχία μαζί της. Με τους Ρώσους να παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις.

Για την ώρα, στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, η 81χρονη βασίλισσα Βικτορία δεχόταν τις ευχές των επίσημων προσκεκλημένων. Είχε μπροστά της ακριβώς ένα χρόνο και 22 μέρες ζωής. Μαζί της έμελλε να πεθάνει και η βικτοριανή εποχή.

Στο πατρικό του, ο Ουίνστον Λέοναρ Σπένσερ Τσόρτσιλ ύψωνε το ποτήρι του κι ευχόταν: «Ο θεός σώζοι την βασίλισσα». Οι καλεσμένοι τον μιμούνταν. Και του εύχονταν να πετύχει στον νέο στίβο που διάλεξε να αγωνιστεί: Την πολιτική. Μέσα στη νέα χρονιά, θα εκλεγόταν βουλευτής. Στα 1940 κι ενώ τα στρατεύματα του Χίτλερ σάρωναν την Δυτική Ευρώπη, θα γινόταν πρωθυπουργός. Έμελλε να τον πουν «πρωθυπουργό της νίκης».

Στα 34 χρόνια του, ο σοσιαλιστής συγγραφέας Χ. Τζ. Ουέλς σχεδίαζε τον ειρηνικό τρόπο για την κατάκτηση της εξουσίας από τους εργάτες. Εργαζόταν γι’ αυτό μαζί με τον Τζέιμς Ράμσεϊ Μακντόναλντ και άλλους, συνδικαλιστές και ανθρώπους των γραμμάτων και της επιστήμης. Το «εργαλείο» θα γινόταν πραγματικότητα στις 27 του επόμενου Φεβρουαρίου, μέρα που η ομάδα πρωτοβουλίας θα προχωρούσε στην ίδρυση του Εργατικού Κόμματος. Θα έβλεπε να προσχωρούν σ’ αυτό παγκόσμιας φήμης διανοούμενοι και επιφανείς μαρξιστές. Πρώτος γραμματέας θα αναδεικνυόταν ο Ράμσεϊ Μακντόναλντ. Θα χρειαζόταν ένα τέταρτο του αιώνα ώσπου να πάρει εκλογές. Το Εργατικό κόμμα έμελλε να νικήσει και ο Μακντόναλντ να γίνει πρωθυπουργός στις αναμετρήσεις των ετών 1924, 1929 και 1931. Ως τότε όμως, πολύ νερό θα κυλούσε στο αυλάκι της ιστορίας με το Εργατικό κόμμα να έχει χάσει τις αρχικές του ρίζες.

 Μεσάνυχτα στην Αμερική

Χρειάστηκε εύλογο χρονικό διάστημα ώσπου η νέα ώρα να περάσει τον Ατλαντικό και ν’ αρχίσει το περιδιάβασμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο κόσμος γλεντούσε στους δρόμους. Στα 66 του, ο αρχιτέκτονας και φυσικομαθηματικός Σάμιουελ Πίερποντ Λάνκγλεϊ, οραματιζόταν να είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα πετάξει με μηχανή πιο βαριά από τον αέρα. Δούλευε εντατικά πάνω σ’ αυτό. Θα τον προλάβαιναν οι αδελφοί Ράιτ, ο 37χρονος Ουίλμποερθ και ο 29χρονος Όρβιλ, και θα γίνονταν οι πρώτοι που έμελλε να πετάξουν με αεροπλάνο. Αλλ’ αυτό αργούσε ακόμα να γίνει.

Για την ώρα, η Γουόλ Στριτ είχε κλείσει στη Νέα Υόρκη μέσα σε «πανικό ευδαιμονίας». Στην Ουάσινγκτον, ο πρόεδρος Μακ Κίνλεϊ έδινε δεξίωση στον Λευκό Οίκο, βέβαιος για την επανεκλογή του. Μόλις οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εκδιώξει τους Ισπανούς από την ήπειρο και είχαν βάλει πόδι στην Κούβα και στις Φιλιππίνες. Θα επανεκλεγόταν τον επόμενο Νοέμβριο. Τον Σεπτέμβριο του 1901, θα γινόταν ο τρίτος δολοφονημένος πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο Θεόδωρος Ρούσβελτ που θα τον διαδεχόταν, έμελλε να βάλει πόδι στον Παναμά τον μεθεπόμενο χρόνο. Ο 18χρονος την Πρωτοχρονιά του 1900 ανιψιός του, Φραγκλίνος Ντελάνο Ρούσβελτ, θα γινόταν ο μοναδικός που εκλέχτηκε πρόεδρος τέσσερις φορές. Στα 1941, αμέσως μετά το ιαπωνικό χτύπημα στο Περλ Χάρμπορ της Χαβάης, θα έβαζε την χώρα του στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Θα τον τέλειωνε αιματηρά ο διάδοχός του, Χάρι Τρούμαν, 16χρονο παιδί την ώρα της έλευσης του νέου αιώνα. Με την βόμβα του Αϊνστάιν μεταφερμένη σε καλύτερο από των αδελφών Ράιτ αεροπλάνο. Θα ριχνόταν στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι της Ιαπωνίας του αυτοκράτορα Χιροχίτο και του πρωθυπουργού του, Χιντέκι Τόγιο.

Όμως, η νέα φουρνιά πολιτικών, στρατιωτικών, επιστημόνων και διανοουμένων, αυτή που θα οδηγούσε την ανθρωπότητα στον δρόμο του μαρτυρίου και της ανάστασης, της ταπείνωσης και της εξύψωσης, δεν είχε ακόμα γεννηθεί.

Για την ώρα, ο 20ός αιώνας είχε εισβάλει στην πλανήτη Γη κατακτητής.

ΠΗΓΗ:

Το ζούληγμα του στήθους αποτρέπει τον καρκίνο .


Μια έρευνα που θα εκτιμήσουν ιδιαίτερα οι άντρες…
Πιέζοντας ελαφρά το στήθος σας αποτρέπετε τα κακοήθη κύτταρα των μαστών να «δημιουργήσουν» καρκίνο, αναφέρει νέα έρευνα.
Σύμφωνα με εργαστηριακά πειράματα εφαρμόζοντας πίεση στα κύτταρα αυτό που συμβαίνει είναι ότι τα κύτταρα στη συνέχεια «καθοδηγούνται» σε ένα φυσιολογικό κύκλο ανάπτυξης.
Οι ερευνητές του πανεπιστημίου Berkeley της Καλιφόρνια δεν ισχυρίζονται ωστόσο ότι έχουν βρει τον τρόπο για να καταπολεμήσουν τον καρκίνο, ούτε ότι η «λύση» θα έρθει από μια σειρά νέων στηθόδεσμων για παράδειγμα που ασκούν πίεση, αλλά ότι η έρευνά τους παρέχει στοιχεία που θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες θεραπείες.
«Οι άνθρωποι γνωρίζουν εδώ και αιώνες ότι η σωματική πίεση μπορεί να ενεργοποιήσει τον οργανισμό» πρόσθεσε ο επικεφαλής της ομάδας των ερευνητών Gautham Venugopalan.
«Όταν σηκώνουμε βάρη οι μύες μας μεγαλώνουν. Με τη μελέτη μας δείχνουμε ότι η φυσική δύναμη μπορεί να παίζει ρόλο στην ανάπτυξη –και αντίστροφα- καρκινικών κυττάρων» είπε ακόμη.
Οι ερευνητές ανέπτυξαν κακοήθη επιθηλιακά κύτταρα μαστού σε ένα τζελ μέσα σε σιλικόνη. Αυτό τους επέτρεψε να ασκούν πίεση στα πρώτα στάδια δημιουργίας τους, όποτε και παρατήρησαν ότι τα «συνέθλιψαν».
Μετά από λίγο καιρό τα κύτταρα αυτά αναπτύχθηκαν με πιο φυσιολογικό και «οργανωμένο» τρόπο.
Όταν αναπτύχθηκε και η δομή των ιστών του μαστού τα κύτταρα αυτά σταμάτησαν να αναπτύσσονται, ακόμη και όταν σταμάτησαν να ασκούν πίεση.
Τα κύτταρα στα οποία δεν είχε ασκηθεί πίεση συνέχισαν να αναπτύσσονται ανεξέλεγκτα, οδηγώντας στην εμφάνιση καρκίνου.
«Τα καρκινικά κύτταρα δεν έχουν “ξεχάσει” πώς να είναι “υγιή”. Απλά χρειάζονται κάποιες κατευθυντήριες για να τα οδηγήσουν και πάλι σε αυτόν τον δρόμο» πρόσθεσε ο διδακτορικός φοιτητής.
Τα αποτελέσματα της μελέτης παρουσιάστηκαν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Κυτταρική Βιολογία στο Σαν Φρανσίσκο.
ΠΗΓΗ:

Νέα εφαρμογή στο Facebook-«Αναλαμβάνει» την αποστολή ευχών μόλις μπει το 2013


Μια νέα εφαρμογή στο Facebook δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες του να προγραμματίσουν από τώρα την αποστολή των ευχών τους για το νέο έτος. Αυτές θα παραδοθούν στους φίλους τους μόλις το ρολόι, το βράδυ της Δευτέρας δείξει 00:00:01.

Μέχρι τώρα ήταν τα κινητά που έπαιρναν «φωτιά», μιας και οι περισσότεροι επέλεγαν να στείλουν τις ευχές τους για το νέο έτος μέσω sms.

Μέσω της εφαρμογής Facebook Stories, οι χρήστες του δημοφιλούς κοινωνικού δικτύου μπορούν να επιλέξουν από τώρα τις ευχές τους, να γράψουν τα μηνύματά τους, να ορίσουν τους παραλήπτες και να αναθέσουν στην εφαρμογή την αποστολή τους αμέσως μόλις μπει το 2013. Χωρίς άγχος ότι δεν θα προλάβετε να είστε ο πρώτος που θα στείλει τις ευχές του στα αγαπημένα του πρόσωπα…

ΠΗΓΗ:

iefimerida.gr

Παράταση για τέλη κυκλοφορίας και Ε9 – Ποιες ημερομηνίες συζητούνται


Εισηγήσεις για τριπλή παράταση δέχεται ο αρμόδιος υφυπουργός Οικονομικών Γιώργος Μαυραγάνης προκειμένου να αποφευχθεί το «στοίβαγμα» πολιτών σε εφορίες και τράπεζες την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Η παράταση, αφορά, στην πληρωμή των τελών κυκλοφορίας, στην προθεσμία για την κατάθεση πινακίδων και στην προθεσμία για την υποβολή του εντύπου Ε9 με τις αλλαγές που επήλθαν στην ακίνητη περιουσία μέχρι και την 1η Ιανουαρίου 2012.

Οι παρατάσεις είναι ουσιαστικά «αναίμακτες» για το υπουργείο Οικονομικών. Πρώτον διότι τα έσοδα που εισπράττονται μέσα στο πρώτο δίμηνο του 2013, πιστώνονται στον προϋπολογισμό του 2012 δεδομένου ότι έχουν βεβαιωθεί μέσα στο 2012. Επίσης, η υποβολή του Ε9 με τις αλλαγές που επήλθαν στην ακίνητη περιουσία μας μέσα στο 2011, είναι απαραίτητη για να καταβληθεί ο ΦΜΑΠ του 2012 (σ.σ προβλέπει αφορολόγητο 200.000 ευρώ και υπολογίζεται με βάση την αξία των ακινήτων μας κατά την 1/1/2012). Όμως ακόμη, η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, δεν έχει ταχυδρομήσει τα εκκαθαριστικά για την πληρωμή του ΦΜΑΠ έτους 2011. Έτσι, θα περάσουν τουλάχιστον 3-4 μήνες μέχρι να ολοκληρωθεί και αυτή η διαδικασία. Ήδη το υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε παράταση για την πληρωμή του ΦΜΑΠ έτους 2010 κατά έναν μήνα δηλαδή μέχρι το τέλος Ιανουαρίου 2013.

Οι ημερομηνίες που «ακούγονται» στο υπουργείο Οικονομικών είναι:

  1. 1.Η 11η Ιανουαρίου για τα τέλη κυκλοφορίας και την προθεσμία κατάθεσης των πινακίδων στις εφορίες. Ωστόσο αρμόδια πηγή του υπουργείου αναφέρει ότι η τελευταία ημερομηνία θα είναι η 8η Ιανουαρίου.
  2. 2.Η 31η Μαρτίου 2013 για την υποβολή του Ε9 έτους 2012. Υπάρχουν και πληροφορίες που κάνουν λόγο για «σιωπηρή» παράταση με την έννοια ότι η εφαρμογή του Taxisθα παραμείνει ανοικτή μέχρι να γίνει η τελική εκκαθάριση του ΦΜΑΠ έτους 2012.

Την Παρασκευή ανακοινώθηκε και παράταση στην ισχύ των κωδικών πρόσβασης στο Taxis μέχρι και τον Απρίλιο. Πρόκειται για τους κωδικούς που χορηγήθηκαν πριν ξεκινήσει η διαδικασία πιστοποίησης. Ωστόσο, το ζήτημα των κωδικών του Taxis θα το βρούμε μπροστά μας καθώς το 2013 όλοι θα πρέπει να υποβάλλουμε τη δήλωσή μας ηλεκτρονικά. Μέχρι τότε, η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, θα πρέπει να μας ενημερώσει πως θα αποκτήσουν κωδικούς αυτοί που δεν έχουν (κυρίως συνταξιούχοι) και πως θα ανανεωθούν οι κωδικοί που λήγουν τον Απρίλιο

ΠΗΓΗ:

pinnokio.gr

 

Άλλαξε ξανά το Facebook: τι κρύβουν οι νέες ρυθμίσεις


Είδες τις τελευταίες ημέρες διάφορα συμβολάκια στο Facebook αλλά και άλλες αλλαγές, όπως π.χ. να σε… ρωτάει «τι κάνεις» και «τι συμβαίνει»; Πρόκειται για λίφτινγκ που έκανε ο γνωστός ιστότοπος, αλλάζοντας την πολιτική απορρήτου!

Σύμφωνα με το Facebook, με τις νέες αλλαγές οι χρήστες αποκτούν μεγαλύτερο έλεγχο του περιεχομένου που αναρτούν.

Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι και τόσο… έτσι: πλέον, ο χρήστης δεν έχει τη δυνατότητα να ΜΗΝ εμφανίζεται στα αποτελέσματα της αναζήτησης, δηλαδή το προφίλ του να είναι κρυφό αν το επιθυμεί, αλλά ούτε και να ΜΗΝ δέχεται μηνύματα από αγνώστους!

Κι αν δεν σου έφτασαν αυτά, τότε να σε ενημερώσουμε πως οι χρήστες του Facebook δεν θα ψηφίζουν πια για τις αλλαγές των κανόνων και των όρων χρήσης του. Βέβαια, η απόφαση έρχεται μετά την μικρή συμμετοχή στις σχετικές ψηφοφορίες! Μάλιστα, στην ψηφοφορία για τις νέες αλλαγές, που ολοκληρώθηκε στις αρχές του μήνα, συμμετείχαν 668.000 χρήστες (0,06% επί του συνόλου), εκ των οποίων το 90% απάντησε αρνητικά αλλά… το Facebook τους αγνόησε, επικαλούμενο το όριο του 30% στη συμμετοχή και οι αλλαγές έγιναν πλέον πράξη.

Οι σημαντικότερες αλλαγές και τι σημαίνουν:

 1. συντόμευση για τις ρυθμίσεις απορρήτου: βρίσκεται στην πάνω δεξιά γωνία και επιτρέπει στους χρήστες να διαχειρίζονται τη σχέση τους με τους φίλους τους, ελέγχοντας ποιος βλέπει όσα βάζουν και ποιος μπορεί να επικοινωνήσει μαζί τους, κάτι που μέχρι πρότινος ήταν μία εξαιρετικά περίπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία.

2. περισσότερη σαφήνεια: όταν «ανεβάζεις» φωτογραφίες ή κάνεις κάποιο σχόλιο, ένα μήνυμα σε ενημερώνει για το πού εμφανίζεται. Επίσης, αν βάλεις κάτι στο χρονολόγιό σου και μετά επιλέξεις «απόκρυψη», η ανάρτηση συνεχίζει να εμφανίζεται στην αναζήτηση, στη στήλη ενημέρωσης και σε άλλα σημεία του Facebook (εν ολίγοις… μόνο στη σελίδα σου ΔΕΝ θα φαίνεται).

3. εφαρμογές: πλέον είναι απαραίτητο να δώσεις την άδειά σου σε κάποια apps (εφαρμογές) προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τα δεδομένα σου σε κάποια ανάρτηση.

4. αρχείο δραστηριοτήτων: οι χρήστες βλέπουν πιο εύκολα τις φωτογραφίες, τις ενημερώσεις κατάστασης ή άλλες αναρτήσεις, οι οποίες μπορεί να αποκρυφθούν από κάποιο χρονολόγιο, αλλά εμφανίζονται αλλού.

5. αφαίρεση ετικετών (tags): πλέον, οι χρήστες μπορούν να βλέπουν όλες τις φωτογραφίες στις οποίες κάποιος τους πρόσθεσε με tag, αλλά και να ζητούν από κάποιον άλλο χρήστη να τις αφαιρέσει!

ΠΗΓΗ:
Eφημερίδα «Τα Νέα»

 

ΕΝΑΣ ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΣ ΤΡΑΓΟΣ……..(Με ονοματεπώνυμο)..


Το μυστικό των Παπακωνσταντίνου από την εποχή της Κατοχής

Γιατί ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου ακολούθησε τις πολιτικές επιλογές του θείου του Μιχάλη για τα κατοχικά δάνεια και τώρα επιχειρεί να προστατεύσει τις εξαδέλφες του, Ελένη και Μαρίνα

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

Η εμπλοκή του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, η γραπτή δήλωση που έστειλε από την Ολλανδία λέγοντας πως δεν θα γίνει εξιλαστήριο θύμα αυτής της ιστορίας και η διαγραφή του από το ΠΑΣΟΚ με ανακοίνωση που έφυγε προς όλα τα ΜΜΕ διαμορφώνουν νέα δεδομένα.

Από τη μια πλευρά το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να εμφανίσει στην κοινή γνώμη πως εισήλθε σε διαδικασία «εσωτερικής καθάρσεως» γι’ αυτό και διέγραψε τον κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου.

Ωστόσο για κάποιο άλλο πρόσωπο που έπαιξε σημαντικότερο ρόλο, ίσως και εν αγνοία εκείνου που δεν θέλει να παίξει το ρόλο του εξιλαστήριου θύματος, από την Ιπποκράτους δεν ακούγεται το παραμικρό. Πρόκειται για το μεγάλο στοχαστή κ. Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος εμφανίσθηκε το βράδυ της Πέμπτης περιχαρής σε πανάκριβο εστιατόριο σούσι της Κηφισιάς θαυμάζοντας ζωγραφισμένες οροφές!

«Εσωτερική κάθαρση» στο ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να επιτευχθεί αν κάποιοι επιβάλλουν λήθη όσον αφορά στα έργα και τις ημέρες του κ. Παπανδρέου στο θώκο του πρωθυπουργού.

Από την άλλη πλευρά, ο κ. Παπακωνσταντίνου επιχειρεί να πείσει την κοινή γνώμη πως έκανε ό,τι περνούσε το χέρι του να σώσει τη χώρα και ισχυρίζεται ότι δεν ήξερε τίποτε για όσα συνέβαιναν στο ανώτατο επίπεδο. Πολιτικοί παρατηρητές επισημαίνουν μάλιστα ότι η παρέμβαση του πρώην στενού συνεργάτη του κ. Παπανδρέου έγινε για να προστατευθούν οι δύο πρώτες εξαδέλφες του, στα ονόματα των οποίων φέρονται να ανήκουν δύο λογαριασμοί στην HSBC της Ελβετίας. Ο πρώτος διαθέτει 1,22 εκατ. ευρώ ενώ ο δεύτερος φαίνεται κλειστός.

Δικαιούχοι είναι οι θυγατέρες του πρώην υπουργού Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, κυρίες Ελένη και Μαρίνα Παπακωνσταντίνου. Όπως και να γίνει εδώ υπάρχει ένα μείζον ζήτημα, πέρα από το πολιτικό. Αναφερόμαστε στις οικογενειακές δραστηριότητες των Παπακωνσταντίνου.

Οι οικογενειακές δραστηριότητες

Στα τέλη του Μαΐου που πέρασε η κοινή γνώμη βοούσε προκειμένου να ασκηθούν πιέσεις προς την κυβέρνηση της κ. Άνγκελας Μέρκελ ώστε να εξοφληθούν τα κατοχικά δάνεια. Εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ, όλοι έδειχναν τον κ. Παπακωνσταντίνου (σ.σ. αφήνοντας και πάλι «εκτός κάδρου» τον κ. Παπανδρέου).

Στις 28 Μαΐου ήρθε στο φως το περιεχόμενο του βιβλίου που έχει γράψει ο κ. Δημοσθένης Κούκουνας και αποδεικνύει πώς ο υπουργός των Μνημονίων έλυσε το οικονομικό πρόβλημά του αδιαφορώντας για οποιαδήποτε διεκδίκηση από τη γερμανική πλευρά.

Το βιβλίο με τον τίτλο «Μια οικογένεια για όλες τις εποχές» περιγράφει τις δραστηριότητες της οικογένειας Παπακωνσταντίνου από το 1941 έως σήμερα, με σημείο αναφορά τη διαχείριση του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα. Με φωτογραφίες και ντοκουμέντα, ο 62χρονος ιστορικός και δημοσιογράφος κ. Δημοσθένης Κούκουνας φωτίζει μια πτυχή που δεν γνώριζε η κοινή γνώμη.

Παππούς του πρώην υπουργού ήταν ο Γεώργιος Μ. Παπακωνσταντίνου ο οποίος απέκτησε το 1941 από τον εγκάθετο πρωθυπουργό των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων Γεώργιο Τσολάκογλου το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα.

Μέλος της κατοχικής κυβέρνησης και γνωστός της οικογένειας Παπακωνσταντίνου φαίνεται πως ήταν ο Μακεδόνας πολιτικός Σωτήριος Γκοτζαμάνης. Αυτό το πρόσωπο ως υπουργός Οικονομικών του Τσολάκογλου υπέγραψε τα κατοχικά δάνεια που θα όφειλε η μεταπολεμική Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Ο θείος Μιχάλης

Στο βιβλίο διατυπώνονται αιτιάσεις εναντίον του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου. Ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου, πατέρας των εμπλεκομένων στη λίστα Λαγκάρντ κυριών Ελένης και Μαρίνας Παπακωνσταντίνου και αδελφός του Στέργιου, πατρός του διαγραφέντος από το ΠΑΣΟΚ, κατηγορείται πως υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών κατακτητών στην Κοζάνη.

Ο γεννημένος του 1919 Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ακολούθησε πολιτική σταδιοδρομία. Από το 1961 ως το 1967 εκλεγόταν βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, το 1964, ήταν υφυπουργός Εθνικής Αμύνης με υπουργό τον Πέτρο Γαρουφαλιά (γνωστό από τις ενέργειές του ως την Αποστασία και την επιβολή της δικτατορίας).

Το 1976 ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου εξελέγη γ.γ. της Ενώσεως Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ) έως ότου εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία, το 1978. Πολλοί είναι εκείνοι που κατηγορούν τον θείο του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου ότι σαν υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη από τις 7 Αυγούστου 1992 έως τις 13 Οκτωβρίου 1993 δεν έκανε το παραμικρό για την είσπραξη των κατοχικών δανείων. Τυχαίο; Δεν υπάρχει απάντηση αφού το 2000 απεβίωσε.

Στην ίδια πολιτική γραμμή

Ο εγγονός του επιχειρηματία που ευνοήθηκε από τον κατοχικό πρωθυπουργό Τσολάκογλου, όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο του κ. Κούκουνα, ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου δεν έπραξε το παραμικρό για να εξοφληθούν τα οφειλόμενα από τη Γερμανία.

Αντιθέτως έβαλε την υπογραφή του στο Μνημόνιο, συμφώνησε με το σχέδιο υπαγωγής της Ελλάδας σε μηχανισμό στήριξης υπό εποπτεία, ανέλαβε ευθύνες για τις οποίες έπρεπε να απευθυνθεί ο τότε πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου στον ελληνικό λαό και διαδραμάτισε πάλι το ρόλο του μπροστάρη, δίνοντας την εντύπωση πως υπερασπίζεται τις εξαδέλφες του.

Ζητούμενο, ωστόσο, εξακολουθεί να είναι η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και η υπαγωγή της χώρας στη σκιά της γερμανικής ηγεμονίας, η οποία εμφανίζεται ως δήθεν «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη»…

Το βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα έχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό με προσωπικότητες που σημάδεψαν την σύγχρονη ελληνική ιστορία και αποτελεί ένα χρήσιμο ανάγνωσμα πριν σπεύσουμε να δώσουμε άφεση αμαρτιών σε κάποιους που πρέπει να αναλάβουν, αρχικώς, τις πολιτικές ευθύνες τους.

Ο τότε πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής κατά την επίσκεψή του στην Πτολεμαΐδα το 1958, την εποχή που η ΔΕΗ εξαγόρασε το εκεί εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας που είχε αποκτήσει η οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1941.

Ο τότε υπουργός Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου Παναγής Παπαληγούρας επισκέπτεται το 1954 την Πτολεμαΐδα. Μετά το ταξίδι αυτό, οργανώθηκε στη δυτικομακεδονική αυτή πόλη επίσκεψη γερμανικής αποστολής υπό τον περίφημο υπουργό Έρχαρτ.

Ο Γερμανός φρούραρχος Πτολεμαΐδας φον Λάνγκε, αξιωματικός των Ες Ες.

Το εργοστάσιο της ΔΕΗ σήμερα. Το προηγούμενο εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας της Πτολεμαΐδας ανήκε στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου, σύμφωνα με το προνόμιο που είχε παραχωρήσει τον Οκτώβριο 1941 ο Τσολάκογλου.

Ο στρατηγός και κατοχικός πρωθυπουργός Γ. Τσολάκογλου το 1941.

Ο παλαιός πολιτικός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (1919-2000), υιός του δαιμόνιου επιχειρηματία Γεωργίου Μ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος το 1941 απέκτησε από τον Τσολάκογλου το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα. Ο ίδιος υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη.

Ο κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου, με την υπογραφή του οποίου παραχωρήθηκε το προνόμιο ηλεκτρικής ενέργειας στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1948.

Ο Μακεδόνας πολιτικός Σωτήριος Γκοτζαμάνης, ο οποίος ως υπουργός Οικονομικών της κατοχικής κυβέρνησης Τσολόκογλου υπέγραψε τα κατοχικά δάνεια, που θα όφειλε η μεταπολεμική Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το 1954 ο Μιχ. Παπακωνσταντίνου τον είχε χαρακτηρίσει ως τη “μεγαλυτέρα ζώσα πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδος” και υπήρξε θερμός οπαδός και συνεργάτης του. Ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη όμως αδιαφόρησε για την είσπραξη των κατοχικών δανείων. Το ίδιο έκανε και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εγγονός του επιχειρηματία που ευνοήθηκε από τον Τσολάκογλου, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 2009-11 αντί να ζητήσει την εξόφληση των κατοχικών δανείων προτίμησε να υπογράψει το μνημόνιο και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Τρεις γενιές – τρία σκάνδαλα…

Γιώργος Παπακωνσταντίνου: Ο κύριος συντελεστής του μνημονίου, της χρεοκοπίας και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί. Ούτως ή άλλως είναι κάτοχος μεγάλης περιουσίας που προέρχεται από μια υπογραφή του Τσολάκογλου…

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

pinnokio.gr

ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:

Για εμάς, η καθ’ όλα ως άνω, ενδιαφέρουσα ιστορία ή το χρονογράφημα αυτό, δεν διαφέρει ως ιστορική διαδρομή, από εκείνη της Μέσης Τυπικής Ελληνικής Οικογένειας. Απλώς διαφέρει το μέγεθος . Και αναφερόμαστε στα πολύ γνωστά ελληνικά χαρακτηριστικά, όπως: ΡΟΥΣΦΕΤΙ, ΡΕΜΟΥΛΑ, ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ, ΜΠΑΡΜΠΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΩΝΗ, ΔΙΑΒΟΗΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ, ΤΖΑΚΙΑ, ΜΙΖΕΣ και αλλά συναφή. Δεν έκαναν τίποτα διαφορετικό από όσα επιδιώκει να πράττει ο μέσος Έλληνας στην καθημερινότητά του…. Και το σταματώ εδώ, διότι θα γίνω χυδαίος εκφράζοντας διάφορα κοσμητικά επίθετα για τα χαρακτηριστικά του Μέσου Έλληνα. Όσο για τον κύριο Παπακωνσταντίνου, όπως έστρωσε ας κοιμηθεί που λένε και στο χωριό μου…..

 

Η λίστα… μεγάλωσε – Νέοι κατηγορούμενοι για τα «στημένα»!


– Ποινικές διώξεις για την υπόθεση των στημένων αγώνων ασκήθηκαν σε 14 νέα πρόσωπα

– O αριθμός των κατηγορουμένων ανέρχεται πλέον στους 97
– Ανάμεσα τους είναι παράγοντες, μπουκμέικερ και διαιτητές
– Οι κατηγορίες που τους αποδίδονται είναι πλημελημματικού χαρακτήρα, αλλά για κάποιους μπορεί να εξελιχθούν σε κακουργήματα
Όπως γράφει η εφημερίδα “Goal” οι καταθέσεις μαρτύρων ενώπιον του ειδικού εφέτη ανακριτή Γιώργου Καλόφωνου που χειρίζεται την υπόθεση των φερόμενων ως στημένων αγώνων οδήγησαν στην άσκηση νέων ποινικών διώξεων σε 14 νέα πρόσωπα που δεν ήταν έως τώρα κατηγορούμενοι.

Οι νέοι κατηγορούμενοι της υπόθεσης προστίθενται στους 83 στους οποίους έχουν ήδη ασκηθεί ποινικές διώξεις για κακουργήματα και πλημμελήματα, κάτι που σημαίνει ότι ο αριθμός των κατηγορουμένων ανέρχεται πλέον στους 97!

Ανάμεσα στους 14 νέους κατηγορουμένους είναι παράγοντες, μπουκμέικερ και διαιτητές. Συγκεκριμένα, από τους 14 οι πέντε είναι πρόεδροι ομάδων της Football League και Football League 2, οι τέσσερις είναι μέλη διοικητικών συμβουλίων ομάδων των ίδιων κατηγοριών, οι τέσσερις είναι μπουκμέικερ και ο ένας βοηθός διαιτητή, το όνομα του οποίου είχε εμπλακεί αρχικά στην υπόθεση, αλλά δεν είχε ασκηθεί δίωξη εναντίον του. Οι κατηγορίες που τους αποδίδονται είναι πλημελημματικού χαρακτήρα, αλλά για κάποιους δεν αποκλείεται να εξελιχθούν σε κακουργήματα.

Από το γραφείο, πάντως, του ειδικού εφέτη ανακριτή Γιώργου Καλόφωνου που χειρίζεται την υπόθεση των φερόμενων ως στημένων αγώνων έχουν περάσει με πλήρη μυστικότητα τον τελευταίο καιρό αρκετοί μάρτυρες αλλά και κάποιοι εκ των κατηγορούμενων και οι καταθέσεις θα συνεχιστούν τις επόμενες μέρες, μετά τις γιορτές.

Πρέπει να σημειωθεί πως μεταξύ αυτών που έχουν καταθέσει ως μάρτυρες είναι και ποδοσφαιριστές ομάδων ακόμη και της Super League που αγωνίζονταν σε κάποιες από τις ομάδες που εμφανίζονται στα φερόμενα ως στημένα ματς της λίστας της ΟΥΕΦΑ. Κάποιοι μάλιστα από τους ποδοσφαιριστές που έχουν περάσει την πόρτα του ανακριτικού γραφείου παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον…

Υπενθυμίζεται ότι η υπόθεση των φερόμενων ως στημένων αγώνων ξέσπασε τον Ιούνιο του 2011 και οδήγησε ακόμη και σε προφυλακίσεις φερόμενων ως εμπλεκομένων καθώς και στην άσκηση ποινικών διώξεων σε ηχηρά ονόματα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η ανάκριση στην υπόθεση αυτή κυλάει με αργούς μεν ρυθμούς, αλλά φαίνεται πως μπαίνει στην τελική ευθεία για την κρίση της δικαιοσύνης σχετικά με αυτούς που θα παραπεμφθούν σε δίκη και αυτούς που θα απαλλαγούν.

Στις φυλακές Κορυδαλλού παραμένει προσωρινά κρατούμενος ο πρώην ισχυρός άνδρας της Καβάλας, Μάκης Ψωμιάδης, για τον οποίον το 18μηνο της προφυλάκισης ξεκίνησε αργότερα από τους άλλους καθώς διέφυγε δύο φορές της σύλληψης και τελικά συνελήφθη στα Σκόπια τον Νοέμβριο του 2012 και στη συνέχεια εκδόθηκε στη χώρα μας. Στην περίπτωση που ο Μάκης Ψωμιάδης δεν είχε διαφύγει της σύλληψης και είχε προφυλακιστεί όπως και οι υπόλοιποι τον Ιούνιο του 2011, το 18μηνο της προφυλάκισής του θα έληγε αυτόν τον μήνα.

ΠΗΓΗ: newsit.gr

Κακώς έγινε η Επανάσταση του 1821. Δείτε το ΓΙΑΤΙ….


«Να μοιράσουμε με Τουρκία τον ορυκτό (μας) πλούτο»!

Ο Βουλευτής Ροδόπης Αϊχάν Καραγιουσούφ προτείνει “Κοινοπραξία Ελλάδος – Τουρκίας” για τους υδρογονάνθρακες του Αιγαίου με την δικαιολογία ότι θα είναι πράξη αντίστασης, προς Ευρώπη και Αμερική.

Σε πρόσφατες δηλώσεις στον τοπικό Τύπο, ο βουλευτής Ροδόπης του ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τη συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου στο Αιγαίο από την Ελλάδα και την Τουρκία, χαρακτηρίζοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, αυτήν την εξέλιξη ως πράξη αντίστασης εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Αμερικής που εκμεταλλεύονται όλα αυτά τα χρόνια κυρίως την Ελλάδα, όπως είπε.

Ο κ. Καραγιουσούφ, τονίζει μεταξύ των άλλων:

«Από τη στιγμή που η Ελλάδα αδυνατεί να αξιοποιήσει τον ορυκτό πλούτο του Αιγαίου, θα μπορούσε να έρθει σε συνεργασία, έτσι ώστε να μπορεί να έχει δικαιώματα και στην Προποντίδα και μέσα στην Τουρκία. Θα μπορούσε να γίνει μια κοινοπραξία Ελλάδας-Τουρκίας».

Και έτσι η Τουρκία θα πλουτίσει με ξένα (τα δικά μας) πετρέλαια. Ωραία τα έχουν υπολογίσει στην Ταουρκία αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ αφού ο κύριος βουλευτής δικός τους είναι.Είδατε πως λύνονται αμέσως τα προβλήματα; Απλά δείνεις τα μισά σου υπάρχοντα και λήγει το θέμα. Προσεχώς και τις γυναίκες μας.

ΠΗΓΗ:
defencenet.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:
ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:
Γνήσιος απόγονος του Κολοκοτρώνη ο κύριος….Να χαιρόμαστε το Κοινοβουλευτικό Στέλεχος….Απορώ γιατί φύγαμε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία αν είναι να επιστρέψουμε πάλι πίσω…………Έτσι είναι. Πρέπει να επιστρέψουμε για να ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ……….Ρεεεεεεεεε μαζέψτε τον!!!!!

Το IQ είναι μεγάλος μύθος!


Ως έννοια τον έχουμε τοποθετήσει πολύ ψηλά και ως αριθμό όλοι θα θέλαμε να τον έχουμε όσο γίνεται ψηλότερο. Παρ’ όλα αυτά ο δείκτης νοημοσύνης – το περίφημο IQ – φαίνεται ότι τελικά δεν αντιπροσωπεύει αυτό που νομίζαμε. Η μεγαλύτερη μελέτη που έχει γίνει ποτέ ως σήμερα κατέληξε ότι η ανθρώπινη ευφυΐα είναι υπερβολικά σύνθετη ώστε να μπορεί να μετρηθεί μόνο με μια παράμετρο.

Αντ’ αυτής προτείνει την εκτίμηση του «δυναμικού» του μυαλού μας μέσα από τρεις διαφορετικές συνιστώσες – τη βραχυπρόθεσμη μνήμη, τη συλλογιστική και τη λεκτική ικανότητα. Και φέρνει τα πάνω κάτω στην αντίληψη που είχαμε ως τώρα για τη νοημοσύνη μας.

Τα τεστ IQ χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες για τη μέτρηση της ανθρώπινης νοημοσύνης – λαμβάνονται μάλιστα συχνά υπόψη στην αξιολόγηση υποψηφίων προς κάλυψη διαφόρων θέσεων ή μπορούν να χαρίσουν το λεγόμενο «πιστοποιητικό ευφυΐας» της Mensa. Παρ’ όλα αυτά η νέα μελέτη υποστηρίζει ότι είναι θεμελιωδώς λανθασμένο γιατί δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι το ανθρώπινο μυαλό είναι ιδιαίτερα σύνθετο και αποτελείται από πολλά διαφορετικά «συστατικά».

«Τα αποτελέσματα καταρρίπτουν μια για πάντα την ιδέα ότι ένα μόνο μέτρο νοημοσύνης, όπως το IQ, αρκεί για να συλλάβει όλες τις διαφορές της γνωσιακής ικανότητας που βλέπουμε στους ανθρώπους» δήλωσε ο δρ Ρότζερ Χάιφιλντ, πρώην διευθυντής του «New Scientist», νυν διευθυντής εξωτερικών υποθέσεων του Μουσείου Επιστημών του Λονδίνου και αρθρογράφος της «Telegraph», και ένας από τους συγγραφείς της μελέτης η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Neuron».

«Ολοι μπορούμε να σκεφτούμε ανθρώπους που είναι κακοί στη συλλογιστική αλλά έχουν εξαιρετική μνήμη ή εκπληκτική ικανότητα στον λόγο. Τώρα, μια για πάντα, μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχει ένα μεμονωμένο μέτρο όπως το IQ που να συλλαμβάνει όλη τη νοημοσύνη που βλέπουμε στους ανθρώπους» πρόσθεσε ο δρ Χάιφιλντ.

Η μεγαλύτερη έρευνα που έγινε ποτέ

Η έρευνα, με επικεφαλής ειδικούς του Πανεπιστημίου του Δυτικού Τορόντο στον Καναδά, έγινε online από τις ιστοσελίδες του «New Scientist», της «Telegraph» και του «Discovery» το 2010 και προσέλκυσε την – απρόσμενη, όπως λένε οι ειδικοί – συμμετοχή 110.000 ατόμων. Από αυτές τις συμμετοχές 44.600 κρίθηκαν κατάλληλες για να περιληφθούν στο δείγμα προς μελέτη – το μεγαλύτερο που έχει εξεταστεί ποτέ.

Οι συμμετέχοντες απάντησαν σε 12 τεστ συλλογιστικής, σχεδιασμού, μνήμης και προσοχής και σε ερωτήσεις σχετικά με τις προσωπικές τους συνήθειες και προτιμήσεις. Αναλύοντας τις απαντήσεις οι ερευνητές είδαν ότι η νοημοσύνη εμφανίζεται στους ανθρώπους με διάφορες εκφάνσεις και ότι είναι αδύνατον να αξιολογηθεί με βάση ένα και μόνο μέτρο. Αντιθέτως, τουλάχιστον τρεις δείκτες φάνηκαν να απαιτούνται για κάτι τέτοιο: η βραχυπρόθεσμη μνήμη, η ικανότητα διατύπωσης λογικών συλλογισμών και η ικανότητα χειρισμού της γλώσσας.

Στη συνέχεια οι επιστήμονες εξέτασαν στον εγκεφαλικό τομογράφο 16 συμμετέχοντες και είδαν ότι τα τρία αυτά χαρακτηριστικά συνδέονται με τρία ξεχωριστά κυκλώματα του εγκεφάλου – δηλαδή τρία διαφορετικά πρότυπα νευρωνικής δραστηριότητας. «Το βασικό συμπέρασμα είναι: γνωσιακά, αυτό που κάνει το ένα άτομο να διαφέρει από ένα άλλο – αυτό που συχνά αποκαλούμε νοημοσύνη – είναι υπερβολικά σύνθετο για να το συνοψίσουμε σε έναν μεμονωμένο παράγοντα – τον δείκτη IQ» τόνισε ο καθηγητής Έιντριαν Οουεν, από το Ινστιτούτο Εγκεφάλου και Νου του Πανεπιστημίου του Δυτικού Τορόντο, επικεφαλής της μελέτης.

πηγή: tovima.gr

Να ξετρυπώσουμε το μέλλον!


Του Στέλιου Ράμφου

Στις 10 Δεκεμβρίου 2012 οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως παρέλαβαν το Βραβείο Νόμπελ ειρήνης. Λίγες ημέρες πριν, στις 30 Νοεμβρίου, βρισκόμουν στις Βρυξέλλες ανταποκρινόμενος σε πρόσκλησι του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Χέρμαν Βαν Ρομπέι. Επρόκειτο να συμμετάσχω σε άτυπη συνάντησι με τρεις άλλους καλεσμένους του προέδρου: τη βρεττανίδα μυθιστοριογράφο Αντώνια Μπάιατ, τον γάλλο καθηγητή Φιλοσοφίας στην Σορβόννη και στο Μόναχο Ρεμί Μπραγκ και τον γερμανό διανοητή Πέτερ Σλότερντικ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης. Συντόνιζαν την συζήτησι ο βέλγος καθηγητής οικονομικής και κοινωνικής ηθικής στο πανεπιστήμιο της Λουβαίν Φιλίπ Βαν Πάριζ και ο διευθυντής του προεδρικού γραφείου, ολλανδός ιστορικός της πολιτικής φιλοσοφίας Λούουκ Βαν Μιντελάαρ.
Σκοπός της συναντήσεως ήταν να ανταλλάξωμε απόψεις, κατ’ αρχήν μεταξύ μας και εν συνεχεία με τον πρόεδρο Βαν Ρομπέι, για το ζήτημα της ευρωπαϊκής ταυτότητος γενικά και για επί μέρους πτυχές του: Υπάρχει μια συλλογική ευρωπαϊκή ταυτότητα; Αν ναι, υπό ποίαν έννοια, από πότε και σε ποια βάσι; Αν όχι, υπό ποιαν έννοια και γιατί; Ειδικώτερα, πώς έχει επηρεάσει ο εκσυγχρονισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών τις συλλογικές ταυτότητες στην Ευρώπη και σε τι ευνοεί την δυνητική ανάδυσι ή ενδυνάμωσι της ευρωπαϊκής ταυτότητος; Είναι σημαντικό ένα αίσθημα κοινής ταυτότητος; Μπορεί, πρέπει να συνεργασθή με άλλες συλλογικές ταυτότητες – εθνικές, υποεθνικές, γλωσσικές, ενδοηπειρωτικές (σκανδιναβική, σλαβική, νοτιοευρωπαϊκή κ.λπ.); Τι θα μπορούσαμε να συναγάγωμε από τα προηγούμενα για το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης;
Η συζήτησι διεξήχθη χαλαρά και φιλικά, κάτι που ενεθάρρυνε άλλωστε ο άτυπος χαρακτήρας της. Ηταν ελεύθερη και εποικοδομητική διασταύρωσι αντιλήψεων, όχι εν όψει κάποιου τελικού συμπεράσματος αλλά εμπλουτισμού του αναπτυσσόμενου προβληματισμού.
Ολοι κατανοούσαμε την ανάγκη περαιτέρω ενοποιήσεως, χωρίς να παραβλέπωμε τις εγγενείς δυσχέρειες και το χρονοβόρο της προοπτικής. Η οικονομική διάστασι του ευρωπαϊκού οικοδομήματος είναι θεμελιώδης, όμως εφ’ όσον τίθεται ζήτημα ενιαίας Ευρώπης τα θέματα της ταυτότητος ανακύπτουν επίμονα και απαιτούν να σκεφθούμε σοβαρά την πολιτισμική του παράμετρο.
Η Αντώνια Μπάιατ κατέθετε τα βιώματά της από μια Ευρώπη όπου οι νέοι άλλοτε συμβαδίζουν και άλλοτε κομπιάζουν. Ο Ρεμί Μπραγκ υπογράμμιζε πόσο κρίσιμο είναι να μην αφήσουμε το μέλλον μόνο του από αδιαφορία για το ιστορικό παρελθόν. Ο Πέτερ Σλότερντικ τόνιζε ότι τα σύνορα δεν χωρίζουν μόνο αλλά και ενώνουν, παρατηρούσε ότι η ευρωπαϊκή ταυτότης προϋποθέτει σιωπηρά πως οι πολίτες της Ενώσεως θα πρέπη να την νοιώθουν σαν «πατρίδα» τους, υπενθύμιζε δε τους κινδύνους πολεμικών περιπετειών που απομακρύνει η ευρωπαϊκή ενοποίησι. Ο υποφαινόμενος, πάλι, επέμενε στις διαφορές οι οποίες χωρίζουν τους επί μέρους εθνικούς πολιτισμούς – τις «κουλτούρες» που λέμε – από το υπερεθνικό αξιακό σύστημα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και υποστήριζε ότι μόνο μια συνθετική πολιτική λύσι θα έδινε διέξοδο στις τριβές των εθνικών ιδιοπροσωπιών, που δεν βρίσκουν ακόμη έκφρασι στην μία κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα.
Κοινή αίσθησι της συντροφιάς ήταν ότι πίσω από την δυσκολία των ευρωπαίων πολιτών να νοιώσουν την Ενωσι σαν πατρίδα τους κρύβεται η ιστορική πραγματικότητα των επί μέρους εθνικών ταυτοτήτων. Μπορεί οι Γερμανοί και οι Γάλλοι να μοιράζωνται κοινό πολιτισμό, όμως οι κουλτούρες τους διαφέρουν. Οπως διαφέρουν εν πολλοίς οι τρόποι των κοινωνιών του ευρωπαϊκού Βορρά και Νότου. Εν προκειμένω όλοι ανεγνώριζαν στο θρησκευτικό υπόστρωμα αυτών των κοινωνιών κάτι καθοριστικό: Η ορθόδοξη Ελλάδα, όπως και οι παλαιοκαθολικές Νότιος Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, παραπέμπουν σε προνεωτερικά μορφώματα· προπύργια του εκσυγχρονισμένου καθολικισμού, όπως η Γαλλία είτε η Βαυαρία, έχουν δεχθεί έντονη επίδρασι του προτεσταντισμού, ενώ κατ’ εξοχήν προτεσταντικές χώρες σαν τη Γερμανία και την Ολλανδία αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και απειθαρχίας με τρόπο άτεγκτο και τιμωρητικό.
Δράττομαι της ευκαιρίας να δώσω εδώ επεξηγηματική προέκτασι στην τοποθέτησί μου. Διότι για να κατορθώσουμε την ευρωπαϊκή ταυτότητα πρέπει να ξεπερασθούν οι πολιτισμικές εντάσεις μεταξύ των κρατών-μελών, εντάσεις των οποίων η διαχείρισι επιτάσσει εντελέστερη πνευματική εμβάθυνσι και στέρεη πολιτική λύσι. Η θεωρητική πλευρά της λύσεως θα πρέπη να αφήση πίσω της την τρέχουσα εξομοίωσι πολιτισμού και κουλτούρας, για να διακρίνη τις δύο έννοιες αποφασιστικά. Εφ’ όσον οι δύο έννοιες συγχέονται, προκύπτει πειστικά το σχήμα της «συγκρούσεως των πολιτισμών» και ο μεταξύ τους πόλεμος γίνεται αναπόφευκτος. Αντίθετα η σταθερή τους διάκρισι ενθαρρύνει την αμοιβαία τους κατανόησι και ειρηνική συνύπαρξι. Η πρακτική πολιτική αντιμετώπισι πρέπει να διαθέτη μια ευελιξία ικανή να δίνη θετική έκφρασι στην συνεχή αναμέτρησι του συναισθηματικού στοιχείου και του λογικού, επιτρέποντας στα υποκείμενα να δεχθούν το διαφορετικό ως μη αντίθετο και συγχρόνως να κρατούν στην προσπάθεια της συνθέσεως την αλήθεια ανοιχτή στην δυνατότητα.
Ως γνωστόν ο πολιτισμός περιγράφει τις αξίες και αρχές υπό τις οποίες διαφορετικοί τρόποι ζωής ενδέχεται να συναποτελούν μια υπερεθνική ενότητα. Τέτοιες αξίες και αρχές στον χριστιανικής καταβολής ευρωπαϊκό πολιτισμό είναι τα δικαιώματα του ανθρώπου, το δημοκρατικό πολίτευμα, ο σεβασμός του ορθού λόγου, η ιδέα του κράτους ως πολιτικού εγγυητή της κοινωνικής συνοχής, η ελεύθερη οικονομία, ο τεχνοεπιστημονικός έλεγχος του ανθρώπου επί της φύσεως. Αντιστοίχως οι εθνικοί πολιτισμοί μορφοποιούν το νόημα στο οποίο μια κοινωνία αναγνωρίζει τον εαυτό της ως μέρος μιας διαχρονικής ιστορικής οντότητος, βάσει παραδοσίμων κανόνων, εθίμων και ηθών. Το στοίχημα για κάθε ευρύτερη πολιτική ενότητα είναι να συνδυάση επιτυχώς κουλτούρες και πολιτισμό σε κρίσιμα επίπεδα. Αίφνης η συνοχή της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και η τιθάσευσι των αγορών που την απειλούν χρειάζεται μέτρα περαιτέρω πολιτικής ενοποιήσεως και ισχυροποιήσεως της πολιτικής ευθύνης συλλογικά και ατομικά.
Η Ευρώπη θα πρέπη να προχωρήση στην πολιτική της ενοποίησι επιλέγοντας την μεταφορά εξουσίας από το εθνικό κρατικό επίπεδο στο δικό της υπερεθνικό. Θα υποκαταστήση έτσι σταδιακά στην εθνική κυριαρχία την αλληλεγγύη των μελών της, διατηρώντας στους κόλπους της την διαφορά υπερεθνικού και εθνικών πολιτισμών ως αδιάκοπη διεργασία ισόρροπης αντιστοιχήσεως των επιπέδων και των παραλλαγών. Σε μια τέτοια προοπτική οι κουλτούρες ωφείλουν να ενεργοποιήσουν τα ζώπυρα της καθολικότητος, ώστε να αιμοδοτούν τον πολιτισμό, ο οποίος με την σειρά του θα τις γονιμοποιή με τις υπερεθνικές του αξίες.
Γράφω μετά την απόφασι του «Γιούρογκρουπ» για την εποπτεία των μεγάλων εθνικών τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μπορεί το βήμα να είναι συμβιβαστικό, πάντως αποτελεί βήμα προς την ευρωπαϊκή ενοποίησι. Η Ευρώπη κτίζει σιγά-σιγά τον εαυτό της και του δίνει ταυτότητα. Τρέπει κατά μία έννοια την κρίσι σε ευκαιρία, τις αργοπορίες των αντιτιθεμένων συμφερόντων σε προσανατολισμό. Δεν γίνεται να καλύπτουν μονίμως τις τραπεζικές απώλειες οι φορολογούμενοι και να επιδοτούν το σύστημα εις βάρος της καθημερινής τους ζωής. Το αίσθημα της κατάφωρης τούτης αδικίας υπονομεύει τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού και συδαυλίζει την εσωστρέφεια στα κράτη-μέλη. Με την εποπτεία των τραπεζών η Ευρώπη αρχίζει να προβάλλη αντίστασι στις πολιτικοποιημένες ορέξεις των αγορών.
Με «πολιτική ενοποίησι» σκέπτομαι έναν τύπο λειτουργικής συνομοσπονδίας κρατών και όχι την ομοσπονδία. Η συνομοσπονδία ως χώρος αποτελεί αντίδοτο στην αχαλίνωτη ταχύτητα του χρόνου των αγορών. Οσο ο χρόνος της κινήσεως των κεφαλαίων στερείται χώρου και επομένως κανόνων, τόσο οι αγορές θα κυριαρχούν. Ο εκτός χώρου χρόνος του αΰλου πλανητικού χρηματοπιστωτικού συστήματος έχει την δύναμι να διαλύη με κρίσεις αναντιστοιχίας τιμών και πραγματικών αξιών τις μεμονωμένες οικονομίες όποιες κι αν είναι. Κατεπείγει συνεπώς ο εναρμονισμός του χρόνου με την βαθύτερη ουσία του χώρου που διαμορφώνει η πολιτική ενοποίησι κατ’ αρχάς της Ευρωζώνης. Η νέα τούτη συνθήκη και συλλογικότητα θα εξημερώση τον καλπασμό των χρηματαγορών, γιατί συνιστά χώρο όχι ως εδαφική απλώς έκτασι αλλά ως αλληλέγγυο ευθύνη. Ο χώρος δεν είναι φυσικό περιέχον, είναι όρος συνυπάρξεως.
Η συνάντησι που περιέγραψα εν συνδυασμώ προς τις αποφάσεις για την εποπτεία των τραπεζών αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα. Επίκαιρο γίνεται το γεγονός στο οποίο αναγνωρίζουμε μια ευκαιρία, μια δυνητική διέξοδο για τον εγκλωβισμένο χρόνο. Ο φυσικός χρόνος κυλά μηχανικά, ενώ ο ιστορικός ξεδιπλώνεται με οραματισμούς και ευκαιρίες. Οι ευκαιρίες δεν προκύπτουν από μόνες τους· τις δημιουργούν ως διεξόδους του χρόνου οι οραματισμοί. Η διέξοδος που δίνομε στον χρόνο είναι μέλλον. Οχι χρόνος ο οποίος έρχεται αέναα σαν κοσμικό φαινόμενο αλλά χρόνος τον οποίο «γεννούν» τα ανθρώπινα έργα. Εν προκειμένω το «έργο» συνδέεται με πρωτοβουλίες και αποφάσεις των κρατών-μελών και των ευρωπαϊκών θεσμών υπέρ της πολιτικής ενοποιήσεως.
Η πολιτική ενοποίησι θα ενισχύση και την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Χωρίς τον ελληνικό και τον ρωμαϊκό πολιτισμό η ευρωπαϊκή πνευματική ταυτότητα είναι αδιανόητη. Οι Ελληνες οφείλουμε να σταθούμε αξιόμαχα στο ύψος της υπερηφανείας μας, δηλαδή με σεβασμό για τον εαυτό μας και γενναιοδωρία για τους άλλους. Η αποδοχή ενός μέλλοντος χρόνου που επελαύνει χωρίς να μας ρωτά, κάνει να αρπαζώμαστε από το παρελθόν εναγώνια και να αργοπεθαίνουμε στην παιδικότητά μας. Ομως το μέλλον δεν έρχεται μόνο και μόνο επειδή αύριο θα ξημερώση άλλη μέρα· το μέλλον υπάρχει από σήμερα στην ενεργό μας προσδοκία. Ετσι δεν έχει νόημα να το μαντεύουμε ή να το υφιστάμεθα· νόημα έχει να το σχεδιάζουμε, οπότε το «προβλέπουμε» στις υπεύθυνες πράξεις και επιλογές μας. Να ξετρυπώνουμε, χρειάζεται, όχι να θάβουμε το μέλλον!
Ο κ. Στέλιος Ράμφος είναι συγγραφέας.
ΠΗΓΗ:
ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:
Ο»Αρίστιππος» εδώ και χρόνια έχει εκφράσει την άποψή του. Έχει αναφερθεί επισταμένως και λεπτομερειακώς στην ύπαρξη και αναγκαιότητα ενός Ευρωσυντάγματος, έστω και κουτσουρεμένου. Η παρουσία ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ, ακόμη και εκείνου με αγκυλώσεις ή αναπηρίες , είναι προτιμότερη απο την σημερινή κατάσταση, μια και , έχουμε δημιουργήσει ένας πολιτικοοικονομικό τέρας, που λειτουργεί με όρους Εταιρείας και αποφασίζει για γεγονότα που μπορούν να αποδοθούν μόνο σε Κρατικές Οντότητες. Η ανυπαρξία ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΥ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εμφανής. Και προσωπικώς ΜΕΜΦΟΜΑΙ όλους εκείνους που πριν μερικά έτη, δημιούργησαν ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ για την αποδοχή του ΠΡΟΤΑΘΕΝΤΟΣ ΤΟΤΕ , ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ. Ας κάνουν την αυτοκριτική τους, καθόσον η σημερινή κατάσταση , δεν είναι ΑΣΧΕΤΗ με τα τότε τεκταινόμενα.

 

Η Google σας κλείνει τα αεροπορικά εισιτήρια με το Google Flights!


H Google δεν είναι πια μόνο μία μηχανή αναζήτησης. Πλέον ασχολείται με διάφορα άλλα επιχειρηματικά σχέδια, όπως ανάπτυξη εφαρμογών, λειτουργικού, πλοηγών ταξιδιού και άλλα. Με το νέο Flight Explorer, όμως, επιστρέφει για τα καλά στις υπηρεσίες αναζήτησης και μας παρουσιάζει, έστω και σε πιλοτική έκδοση, μία νέα μηχανή αναζήτησης πτήσεων.

Η νέα ιστοσελίδα θα παρέχει όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται κάποιος που θέλει να ταξιδέψει με αεροπλάνο όπως, λίστα τιμών, διαθεσιμότητα θέσεων, πρόγραμμα πτήσεων και πολλές άλλες.

Ο σχεδιασμός της υπηρεσίας είναι απλός και εύχρηστος. Tο μόνο που έχει να κάνει κάποιος που ενδιαφέρεται είναι να εισάγει την τοποθεσία αναχώρησης, τον προορισμό του, τις ημερομηνίες και ώρες που θέλει να πετάξει καθώς και τις αεροπορικές εταιρίες της επιλογής του.

Εν συνέχεια το Flight Explorer εμφανίζει τα αποτελέσματα αναζήτησης, βασισμένο στα κριτήρια του χρήστη. Έτσι δίνεται η δυνατότητα στον χρήστη, επιλέγοντας ένα από αυτά να μεταβεί στο Google Flights για να ολοκληρώσει την ηλεκτρονική αγορά των εισιτηρίων.

ΠΗΓΗ:

koolnews.gr

Τελεσίγραφο Στουρνάρα στους καταθέτες: Φέρτε τα λεφτά σας πίσω για να γλιτώσετε


Αυστηρή προειδοποίηση σε όλους όσοι έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό να τα φέρουν πίσω και να μην περιμένουν… αμνήστευση των πράξεών τους απευθύνει με » ο Γιάννης Στουρνάρας σημειώνοντας παράλληλα ότι ελέγχονται ήδη όσοι έβγαλαν χρήματα έξω από το 2009 και μετά καθώς και τα ονόματα που βρίσκονται στη λίστα Λαγκάρντ.

«Τώρα που οι συνθήκες έχουν ομαλοποιηθεί θα πρέπει όσοι απέσυραν τις καταθέσεις τους από τις ελληνικές τράπεζες να τις επιστρέψουν. Αυτό δεν θα είναι μόνο προς όφελος του εθνικού συμφέροντος, αλλά θα ωφελήσει και τους ίδιους. Επιπλέον θα πρέπει όλοι να γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση έχει περισσότερα εργαλεία στα χέρια της για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, ιδιαίτερα ανθρώπων υψηλού εισοδηματικού βεληνεκούς. Αυτή είναι και η κατεύθυνση του ΔΝΤ. Από το 2013 θα έχουμε περιουσιολόγιο για όλους. Πρέπει να επισημανθεί ότι αυτή τη στιγμή ελέγχεται η φορολογική ειλικρίνεια όσων πολιτών έστειλαν με εμβάσματά τους τα μεγάλα χρηματικά ποσά στο εξωτερικό από το 2009. Σε αυτό το εγχείρημα θα πρέπει να πετύχουμε για λόγους όχι μόνο κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και εύρεσης διαφυγόντων εσόδων ώστε να μην πληρώνουν την κρίση οι ίδιοι και οι ίδιοι», τόνισε ο κ. Στουρνάρας μιλώντας στο Βήμα της Κυριακής.

Παράλληλα ο υπουργός Οικονομικών εμφανίσθηκε αισιόδοξος και σημείωσε πως ο κίνδυνος της κατάρρευσης και της επιστροφής στη δραχμή διαλύεται. Ωστόσο επιρρίπτει ευθύνες για την πρωτοφανή κρίση στην ατολμία των πολιτικών να προωθήσουν τις αλλαγές που απαιτούσε η συμμετοχή της χώραςς στο ευρώ ενώ τόνισε πως η κυβέρνηση πρέπει να εξαντλήσει την τετραετία.

Ο κ. Στουρνάρας αναγνωρίζει ότι το 2013 θα είναι δύσκολο καθώς δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις ούτε περιθώρια για να υψωθεί ανάχωμα στην ανεργία μέσω του δημόσιου τομέα και επισημαίνει ότι «η οικονομία μας είναι ακόμη και αυτή τη στιγμή γεμάτη περιχαρακωμένες νησίδες προνομιούχων που κρατούν τις πόρτες των επαγγελμάτων τους κλειστές στους νεότερους».

Σε ότι αφορά την ανεργία, ο κ. Στουρνάρας σημείωσε πως αποτελεί τον μεγαλύτερο αντίπαλο ενώ επεσήμανε πως «δυστυχώς σήμερα δεν έχουμε διαθέσιμα όλα τα εργαλεία που οφείλει να έχει ένα κράτος για την αντιμετώπισή της. Αν είχαμε αποφύγει τα λάθη του παρελθόντος το κράτος θα λειτουργούσε πολύ πιο αποτελεσματικά στην προάσπιση της απασχόλησης. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καταθέτουμε τα όπλα. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να ανακόψουμε αυτό το κύμα. Παλαιότερα μια κυβέρνηση πιθανότατα θα προωθούσε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα πρόσληψης συμβασιούχων στο Δημόσιο και θα μειώναμε αισθητά το ποσοστό κρύβοντας το πρόβλημα της χαμηλής παραγωγικότητας κάτω από το χαλί. Αυτό δεν θα το κάνει η παρούσα κυβέρνηση. Εμείς ευνοούμε τις θέσεις εργασίας στην πραγματική οικονομία. Θέσεις εργασίας που θα δημιουργήσουν η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, όπως το Ελληνικό, η αύξηση των εξαγωγών και η επανεκκίνηση των μεγάλων έργων».

Ο συνολικός αριθμός εγκρίσεων προσλήψεων όλων των κατηγοριών στον δημόσιο τομέα από την κυβέρνηση της Ν.Δ. από 7-3-2004 μέχρι 30-6-2009 ανέρχεται σε 800.677, εκ των οποίων 313.042 αφορούν συμβασιούχους, ορισμένου χρόνου και εποχικούς. Επισημαίνεται ότι ενώ οι θέσεις μονίμου προσωπικού και αορίστου χρόνου, που έχουν εγκριθεί σ’ αυτά τα χρόνια ανέρχονται σε 147.782, οι θέσεις συμβασιούχων, ορισμένου χρόνου και εποχικών, που έχουν εγκριθεί από την κυβέρνηση Καραμανλή, ανέρχονται σε 313.042. Είναι προφανές ότι αποφεύγουν τους μόνιμους και προτιμούν να προσλαμβάνουν κατά κόρον εκτός ΑΣΕΠ.

ΠΗΓΗ:

koolnews.gr

ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ.ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ:

ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ, το ξέρεις;