Daily Archives: Νοέμβριος 8, 2012

Ανατιδοφοβία: Μια… πάπια μας παρακολουθεί;


Τι συμβαίνει όταν κάποιος φοβάται ότι κάπου στον κόσμο υπάρχει μια… πάπια που τον παρακολουθεί; Μπορεί να ακούγεται εντελώς παράξενο αλλά είναι μια ασθένεια υπαρκτή και ταλαιπωρεί αρκετούς ανθρώπους στον πλανήτη. Οφείλει την ονομασία της στην οικογένεια των ανατιδών (anatidae) ή αλλιώς νησσιδών, στην οποία περιλαμβάνονται οι χήνες, οι πάπιες, οι κύκνοι και γενικότερα όλα αυτά τα σημαθή πτηνά. Η φοβία, λοιπόν, για τις πάπιες… κατασκόπους ορίζεται επιστημονικά ως ένας «διάχυτος και παράλογος φόβος ότι κάποιος παρακολουθείται από μια πάπια, χωρίς να έχει καμία σημασία ο τόπος που βρίσκεται (η πάπια).

Όπως συμβαίνει με όλες τις φοβίες, το πρόσωπο που έρχεται αντιμέτωπο με την Anatidaephobia ίσως είχε μια τραυματική εμπειρία στη ζωή του σχετική με τα εν λόγω υδρόβια πτηνά, ορισμένα από τα οποία (χήνες, κύκνοι) είναι αρκετά επιθετικά. Η ιδέα και μόνο ότι ο πάσχων «κατασκοπεύεται» από μια πάπια προκαλεί ανεξέλεγκτο φόβο, συναισθηματική αναταραχή και μεγάλο άγχος, στοιχεία που δυσκολεύουν και αναστατώνουν την καθημερινότητα.

Σε ακραίες περιπτώσεις, ο πάσχων παθαίνει κρίσεις πανικού, ειδικά όταν δεν μπορεί να ξεφύγει ούτε λεπτό από την ιδέα της παρακολούθησης! Αξίζει να σημειώσουμε ότι δεν έχει σημασία το σημείο που βρίσκεται η πάπια, η χώρα ή ο τόπος στον πλανήτη όπου… στήνει το παρατηρητήριό της, αλλά το γεγονός ότι εκείνη όπου κι αν βρίσκεται έχει το βλέμμα της αφ’ υψηλού στον πάσχοντα. Η θεραπεία συνίσταται σε μια προσπάθεια ανάπτυξης ενδιαφερόντων που σε καμία περίπτωση δεν θα σχετίζονται με ό,τι θυμίζει… πάπια, ενώ μέρη όπως λίμνες και ποτάμια θεωρούνται απαγορευτικά! Κι αυτό, βέβαια, στις ήπιες περιπτώσεις, γιατί στις βαριές ανατιδοφοβίες μόνο η επιστήμη έχει τη λύση…

ΠΗΓΗ: perierga.gr

Advertisements

Φανταστικοί κόσμοι που (δεν) θα θέλαμε να ζούμε


Της Ηρώς Κουνάδη

Ας υποθέσουμε ότι είσαι συγγραφέας, έχεις συλλάβει την τέλεια ιστορία, την γεμάτη σασπένς πλοκή, τους άπαιχτους ήρωες, ακόμα –σε extreme περιπτώσεις– και τις γλώσσες που μιλούν μεταξύ τους, και… Δεν έχεις πού να τους εντάξεις. Η Αμερική είναι πολύ mainstream, η Ευρώπη πολύ κλισέ, η Ασία πολύ εξεζητημένα εξωτική, η Αφρική πολύ terra incognita για τους αναγνώστες σου. Να τους έβαζες στην Ανταρκτική; Πολύ κρύο. Στην Αυστραλία; Μόνο οι Αυστραλοί θα είχαν σημείο αναφοράς.

Τι κάνεις λοιπόν; Φτιάχνεις έναν κόσμο (ή πολλούς διαφορετικούς κόσμους, αν έχεις οίστρο) εξαρχής. Σχεδιάζεις τους χάρτες σου, βρίσκεις κι ένα φίλο με καλλιτεχνικές ανησυχίες να οπτικοποιήσει τα ειδυλλιακά τοπία σου στο χαρτί ή στο πανί της μεγάλης οθόνης, και αφήνεις τους αναγνώστες σου να παραληρούν, ευχόμενοι ο κόσμος σου να υπήρχε και να μπορούσαν να ζήσουν εκεί. Ή και να μην μπορούσαν, γιατί ο κόσμος σου είναι πολύ σκοτεινός/ πολύ φωτεινός/ πολύ γεμάτος παραισθησιογόνα μανιτάρια. Σημασία έχει ότι ενθουσιάζονται και μόνο με την ύπαρξη ενός (ακόμα) φανταστικού κόσμου.

Όπως ενθουσιαστήκαμε κι εμείς, με τους επτά all-time-classic φανταστικούς κόσμους που ακολουθούν. Και όπως ενθουσιαστήκατε κι εσείς, με εκείνους που θα μας γράψετε στα σχόλια, στο τέλος του κειμένου.

Rivendel: Ή οποιοδήποτε άλλο μέρος της Μέσης Γης –και το Shire, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι καθόλου άσχημο, αν το ύψος σου επιτρέπει να χωρέσεις στα σπίτια των Hobbit. Το Rivendel, όμως, το Σχιστό Λαγκάδι των ξωτικών κατά την εμπνευσμένη ελληνική μετάφραση, είναι πιθανότατα ό,τι ομορφότερο έχει να επιδείξει η παγκόσμια λογοτεχνία του 20ου αιώνα –και οι ταινίες του Peter Jackson δεν θα μπορούσαν να το αποδώσουν καλύτερα. Τα παραμυθένια δάση του, το υπέροχο φως που φιλτράρεται από τα κλαδιά των αιωνόβιων δέντρων, οι λίμνες, τα ποτάμια, τα παλάτια των ξωτικών και –βέβαια– τα ίδια τα αιθέρια ξωτικά και η (ε)ξωτική γλώσσα τους είναι όλα λόγοι για να θέλουμε να μείνουμε εκεί. Κι όποιος σκέφτηκε ότι δεν μπορείς να μείνεις στο Rivendel αν δεν είσαι ξωτικό, υπενθυμίζουμε ότι στους φανταστικούς κόσμους μπορείς να είσαι ό,τι θέλεις.

Westeros: Διαλέγετε και παίρνετε: το παγωμένο αλλά υπέροχα μεσαιωνικό Winterfell του Βορρά, ή η ειδυλλιακή πλην γεμάτη (spoiler) αιμοσταγείς εκατομμυριούχους και διπρόσωπους εμπόρους Qarth; Το πανέμορφο αλλά διεφθαρμένο και πλημμυρισμένο από Lanisters King’s Landing, ή το αγριωπό, όμως άρρηκτα συνδεδεμένο με την θάλασσα Pyke του άρχοντα Γκρέιτζοϊ; Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με τα διλήμματα επ’ αόριστον, αλλά το συμπέρασμα στο οποίο μάλλον καταλήγουμε είναι το εξής: όσο και αν ενθουσιαζόμαστε με το Westeros, τα βασίλεια, τις κουλτούρες και τα τοπία του, πιθανότατα δεν θα θέλαμε να μείνουμε σε καμία από τις πόλεις του. Εκτός αν υπήρχε τρόπος να διώξουμε τους Lannisters από το King’s Landing.

Narnia: Ποιο παιδί δεν θα ήθελε να τηλεμεταφέρεται από την ντουλάπα του σε έναν παραμυθένιο κόσμο όπου τα ζώα μιλούν και η μαγεία είναι καθημερινότητα; Ο φανταστικός κόσμος του C.S. Lewis βασίστηκε εν μέρει στην πατρίδα του, την Βόρεια Ιρλανδία: «τα επιβλητικά βουνά της, τα στοιχειωμένα κάστρα της και τα αγριολούλουδά της» όπως είχε δηλώσει ο ίδιος ο συγγραφέας. Τα πλάσματα που κατοικούν τη Narnia είναι οικεία σε οποιονδήποτε εξοικειωμένο με τις ευρωπαϊκές μυθολογίες (της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης) και τα βρετανικά παραμύθια. Έξτρα συν, το σπάνιο πλεονέκτημά της να επικοινωνεί με τον δικό μας κόσμο –πράγμα σπάνιο για τους περισσότερους φανταστικούς κόσμους της λογοτεχνίας. Γνώριμες παρέες και ταξιδάκια πήγαινε-έλα στο «κανονικό» μας σύμπαν, λοιπόν; Άνετα μέναμε στη Narnia.

Χώρα του Ποτέ: Συμφωνούμε, στα αγγλικά ακούγεται πιο ωραία. Η Neverland, λοιπόν, δημιούργημα του J. M. Barrie, «πατέρα» του Peter Pan, είναι ένας συμβολισμός για τα παιδικά μας χρόνια, την αθανασία, και τις τάσεις φυγής από τον συμβατικό μας κόσμο. Και ποιος δεν θα ήθελε να ζει στα παιδικά του χρόνια, σε έναν κόσμο με πολλούς ήλιους και πολλά φεγγάρια, παρέα με τον Peter Pan και την Tinkerbell, σε έναν κόσμο που τον κατοικούν πειρατές –οξύθυμοι ορισμένες φορές, για να μην είναι και τελείως βαρετό– γοργόνες, φλαμίνγκο, Ινδιάνοι, κροκόδειλοι, ξωτικά και νεράιδες; Αν υπάρχει ένας λόγος να προσπαθήσουμε να κάνουμε μόνο χαρούμενες σκέψεις, είναι ότι πολύ άνετα θα μέναμε στη Χώρα του Ποτέ.

Χώρα των Θαυμάτων: Ή Wonderland, για όσους διάβαζαν Lewis Carroll στο πρωτότυπο. Μπαίνετε από την κουνελότρυπα, όπου αποκτάτε μερικές μελανιές-σουβενίρ του ταξιδιού, και βγαίνετε σε έναν κόσμο γεμάτο λουλούδια που μιλάνε, έπιπλα που αλλάζουν μέγεθος, μανιτάρια που αλλάζουν την αντίληψή σας (εντάξει, αυτό ίσως να μην είναι ακριβώς βγαλμένο από την φαντασία του συγγραφέα), γάτες του Chesire που αιωρούνται, σοφές κάμπιες, τρελούς καπελάδες που πίνουν τσάι και διψασμένα για εξουσία τραπουλόχαρτα. Η εξαπάτηση είναι το εθνικό σπορ της Χώρας των Θαυμάτων, ενώ οι γρίφοι και οι όχι-πάντα-καλοπροαίρετες φάρσες θα αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητάς σας. Θα είμαστε ειλικρινείς μαζί σας: μια βόλτα για να σας επισκεφθούμε μπορεί και να περάσουμε, αλλά δύσκολα θα μέναμε στην Χώρα των Θαυμάτων.

Ατλαντίδα: «Ένα νησί στο μέγεθος της Λιβύης και της Ασίας μαζί, στον ωκεανό πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες, που «κάποτε ήταν πλοηγήσιμος», βυθίστηκε στη θάλασσα μια νύχτα γύρω στο 9000 π.Χ. γιατί οι θεοί θύμωσαν με τους κατοίκους του, απογόνους του Ποσειδώνα, και τους πολέμους τους». Ή τουλάχιστον αυτά αναφέρει ο Πλάτωνας στον Τίμαιο για την Ατλαντίδα. Πριν αφήσει τους μελετητές του να μαλώνουν και να σπαζοκεφαλιάζουν επί δυόμισι χιλιετίες για το αν ο τόπος που περιγράφει ήταν ποτέ υπαρκτός ή όχι, δίνει και μερικά στοιχεία για την φαντασμαγορική αρχιτεκτονική της, με τα ομόκεντρα κανάλια στο κέντρο του νησιού, τον πλούτο και την εξεζητημένη κουλτούρα των κατοίκων της. Φανταστική ή όχι, κάθε φορά που κάποιος (νομίζει πως) την ανακαλύπτει, σκεφτόμαστε ότι πολύ θα θέλαμε να μείνουμε στην Ατλαντίδα πριν βυθιστεί.

Οζ: Ο γοητευτικότερος από τους πολλούς φανταστικούς κόσμους που δημιούργησε ο L. Frank Baum στις αρχές του 20ου αιώνα για τα βιβλία του, είναι περικυκλωμένος από έρημο σε τέσσερις πλευρές, και χωρισμένος σε τέσσερις περιοχές με την πρωτεύουσά του, τη Σμαραγδένια Πόλη, στο κέντρο κι έναν δρόμο από κίτρινα τούβλα να τα συνδέει όλα μεταξύ τους. Ιπτάμενες μαϊμούδες, λιβάδια παπαρούνας που μπορούν να προκαλέσουν κόμα, πολιτισμένα κουνέλια, μπαλονάνθρωποι, πανκ ρομπότ, μάγισσες, φονικά παπούτσια, λιοντάρια που μιλάνε, μοναχικές πάπιες (για την ακρίβεια, μία και μοναδική μοναχική πάπια), δειλά λιοντάρια, αρσενικές νεράιδες και διεφθαρμένοι μάγοι κάνουν τη χώρα του Οζ ένα σαφώς ενδιαφέρον αλλά μάλλον κουραστικό μέρος για να ζεις.

ΠΗΓΗ: in2life.gr

Η Google τιμά τον συγγραφέα του «Δράκουλα»


Στον Αβραάμ Μπραμ Στόκερ, συγγραφέα του θρυλικού «Δράκουλα» είναι αφιερωμένο το σημερινό doodle της Google, τιμώντας τον διάσημο Ιρλανδό συγγραφέα τρόμου που γεννήθηκε σαν σήμερα στο Κλόνταρφ της Ιρλανδίας στις 8 Νοεμβρίου 1847.

Λόγω άγνωστους προβλήματος υγείας, ο Μπραμ Στόκερ δεν ήταν σε θέση να περπατήσει ή να σταθεί όρθιος μέχρι τα επτά του χρόνια, μια εμπειρία που αποτυπώθηκε έντονα στο λογοτεχνικό του έργο και ειδικά στον «Δράκουλα».

Το μυστήριο της υπόθεσης είναι ότι όσο άγνωστη ήταν η ασθένεια από την οποία έπασχε άλλο τόσο ήταν και η ανάρρωσή του, καθώς οι γιατροί είχαν σηκώσει τα χέρια.  Ο Μπραμ Στόκερ όχι μόνο κατόρθωσε να υπερνικήσει την αναπηρία του, αλλά έγινε ένας εξαίρετος αθλητής και ποδοσφαιριστής κατά την διάρκεια της φοίτησής του στο Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου.

Το 1870 παίρνει το πτυχίο του στα μαθηματικά και πιάνει δουλειά ως δημόσιος υπάλληλος στο Δουβλίνο. Παράλληλα γράφει θεατρικές κριτικές στην εφημερίδα «Dublin Evening Mail», που ο ιδιοκτήτης της ήταν ο συγγραφέας τρόμου Τζόσεφ Σέρινταν λε Φανού.

Το 1878 παντρεύτηκε την Φλόρενς Μπάλκομπ, που ήταν πρώην σύζυγος του Όσκαρ Ουάιλντ. Μαζί εγκαθίστανται στο Λονδίνο όπου ο Μπραμ Στόκερ αναλαμβάνει τα ηνία του Θεάτρου Λυσόμ, μια θέση που θα διατηρήσει για 27 ολόκληρα χρόνια.

Απέκτησε ένα μονάχα παιδί, τον Ίρβινγκ Νοέλ Στόκερ, που γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου το 1879.

Για να γράψει τον «Δράκουλα», εμπνεύστηκε από έργα των Έμιλι Γκέραρντ, Τζον Γουίλιαμ Πολιντόρικαι Τζόσεφ Σέρινταν λε Φανού. Στη συνέχεια έγραψε και άλλα μυθιστορήματα όπως «Το Μυστήριο της Θάλασσας» (1902), «Το Κόσμημα των επτά αστεριών» ( 1904) και την «κυρία με το Σάβανο» ( 1909), ωστόσο κανένα δεν πλησίασε την δημοτικότητα και την ποιότητα του Δράκουλα.

Στο κέντρο της πολιτικής του προσοχής βρέθηκε το θέμα της Ιρλανδίας και της πολιτικής της θέσης μέσα στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Ο ίδιος ήταν οπαδός του Φιλελεύθερου Κόμματος και αντίθετα με την πλειοψηφία των συμπατριωτών του επιζητούσε την αυτονομία της Ιρλανδίας μέσα στο βρετανικό στέμμα και όχι την ανεξαρτησία του νησιού.

Ο Μπραμ Στόκερ, πέθανε στις 20 Απριλίου 1912 στο Λονδίνο σε ηλικία 64 ετών, ύστερα από μια σειρά εγκεφαλικών επεισοδίων.

ΠΗΓΗ: pkool.gr

SOS: Ο καφές εξαφανίζεται!


Είναι δυνατόν να σταματήσει ο άνθρωπος να πίνει καφέ; Κι όμως ναι, αφού το φυτό του καφέ και ειδικότερα η αραβική ποικιλία κινδυνεύει να εξαφανιστεί λόγω της κλιματικής αλλαγής!

Σύμφωνα με βρετανική επιστημονική έρευνα ο καφές θα υπάρχει μέχρι το 2080, καθώς η άνοδος της θερμοκρασίας και οι συνακόλουθες εποχικές αλλαγές είναι πιθανό ότι θα καταστήσουν μέσα τις επόμενες δεκαετίες ακατάλληλες σχεδόν όλες (το 99,7%) τις περιοχές του πλανήτη όπου σήμερα αναπτύσσεται το -ιδιαίτερα ευάλωτο στις μεταβολές του κλίματος- φυτό. Μετά το πετρέλαιο, ο καφές είναι το πιο εμπορεύσιμο προϊόν και αποτελεί βασικό πυλώνα στήριξης για πολλές χώρες οι οποίες τον παράγουν και τον εξάγουν.

Περίπου 70 είναι τα κράτη που εκμεταλλεύονται τα οικονομικά οφέλη του καφέ, κυρίως σε τροπικές περιοχές, ενώ οι ετήσιες εξαγωγές κοστολογούνται στα 15,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Την ίδια ώρα στην βιομηχανία αυτή απασχολούνται συνολικά 26 εκατομμύρια άνθρωποι, γεγονός που προκαλεί έντονη ανησυχία στις ενδιαφερόμενες οικονομίες, η προοπτική εξαφάνισης του καφέ. Παράλληλα υπολογίζεται πως κάθε χρόνο καταναλώνονται 500 δισεκατομμύρια φλιτζάνια καφέ!

Οi καλλιεργητές εκτιμάται πως θα συνεχίσουν να τον παράγουν μέσω τεχνητής μείωσης της θερμοκρασίας και άρδευσης, ωστόσο τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα για την άγρια ποικιλία του αραβικού καφέ (Coffea arabica).

Ο αραβικός καφές έχει πολύ μεγαλύτερη γενετική ποικιλομορφία, η οποία είναι πολύτιμη προκειμένου οι φυτείες καφέ να μην υποκύψουν σε ασθένειες και παράσιτα.

Οι παραγωγοί θα πρέπει μελλοντικά να εντοπίσουν νέες τοποθεσίες για την καλλιέργεια καφέ, πολύ μακριά από τις γηγενείς περιοχές όπου αναπτύσσεται το φυτό, κυρίως στο Νότιο Σουδάν και στην Αιθιοπία (που είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός καφέ στην Αφρική).

Οι ερευνητές του διάσημου Βασιλικού Βοτανικού Κήπου Κιου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «PLoS ONE», αναφέρουν πως «το χειρότερο σενάριο είναι ότι η άγρια ποικιλία Arabica θα εξαφανιστεί έως το 2080 και αυτό θα έπρεπε να σημάνει συναγερμό για το πόσο ευάλωτο είναι το εν λόγω είδος». Όμως, όπως δήλωσαν οι βοτανολόγοι, ακόμα κι αν η κλιματική αλλαγή τελικά δεν εξαφανίσει τελείως τον άγριο αραβικό καφέ, είναι πολύ πιθανό ότι θα επιδράσει αρνητικά στις αποδόσεις των καλλιεργειών του, αλλά και στη γεύση του – πράγμα πολύ δυσάρεστο για τους πολυπληθείς φανατικούς φίλους του.

ΠΗΓΗ: pkool.gr

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ, ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ!!!


Η δράση φέρνει αντίδραση, φυσικός νόμος!! 🙂 🙂 🙂

 

Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


Προβλέψεις της Κομισιόν για την ελληνική οικονομία

Χρέος στο 176,7% του ΑΕΠ, ύφεση 6% και πρωτογενές έλλειμμα 1,5% του ΑΕΠ προβλέπει για φέτος η Κομισιόν για την Ελλάδα. Στις φθινοπωρινές της εκτιμήσεις, σημειώνει ότι τα αντίστοιχα μεγέθη για το 2013 θα είναι 188,4% του ΑΕΠ, 4,2% και για πρώτη φορά θα καταγραφεί πλεόνασμα στο πρωτογενές αποτέλεσμα του προϋπολογισμού ύψους 0,7% το ΑΕΠ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι για φέτος το χρέος εμφανίζεται πλέον 16 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο από ότι προβλεπόταν τον Μάρτιο. Η εξέλιξη αυτή δικαιολογείται από την Κομισιόν, λόγω της μεγαλύτερης ύφεσης, της αναθεώρησης επί τα χείρω του μεγέθους του ΑΕΠ (που έγινε στις αρχές Οκτωβρίου) και των μειωμένων έναντι των προβλέψεων εσόδων από τις αποκρατικοποιήσεις.

Σε ότι αφορά στην ανεργία, η Κομισιόν εκτιμά ότι φέτος θα ανέλθει στο 23,6% από 17,7% πέρυσι, ενώ θα αυξηθεί περαιτέρω το 2013 στο 24%.

Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρεί ότι το 2013 θα φθάσει στο ανώτερο επίπεδο το ποσοστό ανεργίας και από το 2014 θα ξεκινήσει η σταδιακή ανάκαμψη της αγοράς εργασίας.

Παράλληλα, εκτιμάται ότι για φέτος ο πληθωρισμός θα κλείσει στο 1,1%, από το 2013 και το 2014 θα υπάρξει μείωση του γενικού επιπέδου τιμών (αποπληθωρισμός) της τάξης του 0,8% και 0,4% αντίστοιχα.

Οι αποδοχές των υπαλλήλων θα συνεχίσουν να μειώνονται και τα επόμενα χρόνια, γεγονός το οποίο θα οδηγήσει στην προβλεπόμενη μείωση των τιμών των προϊόντων και των υπηρεσιών. Συγκεκριμένα, οι αποδοχές θα μειωθούν κατά 6,8% φέτος, κατά επίσης 6,8% το 2013 και κατά 1,2% το 2014.

Το κρίσιμο, πάντως, σημείο είναι να επιστρέψει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης η ελληνική οικονομία.

Το 2014 εκτιμάται ότι το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 0,6% εξαιτίας της αντιστροφής του επενδυτικού κλίματος έναντι της Ελλάδας. Η αντιστροφή αυτή αναμένεται να στηριχθεί από την εφαρμογή των προωθούμενων μεταρρυθμίσεων, την αύξηση των εξαγωγών.

Ολα, όμως, εξαρτώνται κατά την Κομισιόν, στο κατά πόσο θα τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα των μεταρρυθμίσεων.

ΠΗΓΗ : kathimerini.gr

 

Η ΡΗΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!


🙂 🙂 🙂 🙂

 

Το μουσικό VIDEO CLIP της ημέρας!!


The Clash – Should I Stay Or Should I Go (Studio Version)

 

Έχετε την καλημέρα μας!!!


Καλά να περάσετε…