Daily Archives: Σεπτεμβρίου 11, 2012

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ


Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων. Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών. Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.

Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»

Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος. (Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)

«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ. Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει. 15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ. «Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.» Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει. Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο. Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί. Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:

«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»

Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.

Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.

«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο… Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».

«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας ‘τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.

Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ….

Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν –συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή. Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ. Και το 65%… Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Που έγκειται η φάρσα;

Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο». Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν. Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».  Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει –ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί –αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».  Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»

Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.

Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν. Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ.

Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ’ ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθεί εντολές.  Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής –αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του. Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.  Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ…

Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας –με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:

Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ. Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

πηγή:aniwthoi.net

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: alexiptoto.com

Σαντορίνη:Ανησυχία για το ηφαίστειο-14 πόντους σηκώθηκε το νησί.


Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το «φούσκωμα» του μάγματος έχει όγκο έως 15 φορές μεγαλύτερο από το Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου – Η διόγκωση του μάγματος οδήγησε σε ανύψωση της επιφάνειας του νησιού κατά 8 έως 14 εκατοστά στο ίδιο χρονικό διάστημα.

Ο υπόγειος θάλαμος του μάγματος (των λιωμένων πετρωμάτων) κάτω από το ηφαίστειο της Σαντορίνης επεκτάθηκε σημαντικά, κατά περίπου 10 έως 20 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, μεταξύ Ιανουαρίου 2011 και Απριλίου 2012, σύμφωνα με Βρετανούς επιστήμονες των πανεπιστημίων της Οξφόρδης και του Μπρίστολ, που μελετούν το φαινόμενο.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το «φούσκωμα» του μάγματος έχει όγκο έως 15 φορές μεγαλύτερο από το Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου. Η προσθήκη αυτού του μάγματος, από άποψη όγκου, θεωρείται η σημαντικότερη που έχει λάβει χώρα από το 1955, λίγο μετά την τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου.

Οι ερευνητές με επικεφαλής τον καθηγητή ηφαιστειολογίας Ντέηβιντ Πάιλ και την ηφαιστειολόγο Μισέλ Παρκς του Τμήματος Γεωεπιστημών της Οξφόρδης, καθώς και την Τζούλιετ Μπιγκς του Τμήματος Γεωεπιστημών του Μπρίστολ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature Geoscience”, υπολόγισαν ότι η διόγκωση του μάγματος οδήγησε σε ανύψωση της επιφάνειας του νησιού κατά 8 έως 14 εκατοστά στο ίδιο χρονικό διάστημα.

Οι επιτόπιοι υπολογισμοί στη Σαντορίνη έγιναν με τη βοήθεια εικόνων από δορυφορικά ραντάρ που παρείχαν ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) και η Γερμανική Υπηρεσία Διαστήματος (DLR), καθώς και μετρήσεων GPS από το έδαφος. Αν και τα νέα στοιχεία ρίχνουν περισσότερο φως στη λειτουργία του ηφαιστείου (το οποίο γύρω στα 1600 π.Χ. σημείωσε μία από τις μεγαλύτερες εκρήξεις στην παγκόσμια ιστορία, οδηγώντας πιθανώς στην καταστροφή του Μινωικού πολιτισμού), σύμφωνα με τους ερευνητές, δεν διαφωτίζουν για το μείζον ερώτημα: πότε το ηφαίστειο θα εκραγεί ξανά.

Το «ζωντάνεμα» του ηφαιστείου καταγράφηκε στην αρχή του 2011 με μικρούς σεισμούς, που τράβηξαν την προσοχή των Ελλήνων και ξένων επιστημόνων, καθώς για περίπου 25 χρόνια επικρατούσε σχετική ησυχία στην καλδέρα. Οι μικρο-σεισμοί συνοδεύτηκαν από ορισμένες άλλες περιστασιακές ενδείξεις, όπως αλλαγές στο χρώμα του νερού σε ορισμένα σημεία και έκλυση αερίων με χαρακτηριστική οσμή.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η ποσότητα λιωμένων πετρωμάτων (μάγματος) που έχει σωρευτεί κάτω από το ηφαίστειο κατά το περασμένο έτος, ισοδυναμεί με περίπου 10 έως 20 έτη ανάπτυξης του ηφαιστείου. Επισημαίνουν όμως πως αυτό δεν σημαίνει ότι επίκειται κάποια έκρηξη, αντίθετα, όπως τονίζουν, η σεισμική δραστηριότητα έχει σαφώς υποχωρήσει κατά τους τελευταίους μήνες.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι το ηφαίστειο της Σαντορίνης εμφανίζει δύο διαφορετικών ειδών εκρήξεις στο πέρασμα του χρόνου: αφενός μικρές εκρήξεις που συμβαίνουν σχετικά συχνά και εκλύουν λάβα και, αφετέρου, μεγάλες εκρήξεις που συμβαίνουν σπάνια, ανά περίπου 10.000 έως 30.000 χρόνια. Και οι δύο τύποι εκρήξεων θεωρείτο ότι «εκκολάπτονται» σε ένα ρηχό θάλαμο μάγματος, ο οποίος τροφοδοτείται σε συνεχή βάση από μικρές ποσότητες λιωμένων πετρωμάτων, οι οποίοι ανεβαίνουν από κάτω προς τα πάνω.

Όμως, όπως αναφέρει η νέα μελέτη, γεωλογικές (ορυκτολογικές) μελέτες δείχνουν ότι τουλάχιστον το 15% του υλικού που εκτινάχθηκε κατά την Μινωική έκρηξη του ηφαιστείου, έφθασε στον θάλαμο του μάγματος λιγότερο από 100 χρόνια πριν την έκρηξη, δηλαδή όχι σταδιακά και σε βάθος χρόνου, αλλά σε πολύ πιο σύντομο χρόνο. Σύμφωνα με τους ερευνητές, είτε το ηφαίστειο της Σαντορίνης βρίσκεται στην πιο συνηθισμένη (αργή) φάση συσσώρευσης λάβας, είτε στην πιο σπάνια (και γρήγορη) εκρηκτική φάση του, ο ρηχός θάλαμος του μάγματος τροφοδοτείται περιστασιακά με ταχείας ροής ποσότητες μάγματος.

Η χρονική διάρκεια αυτών των περιόδων τροφοδότησης του μάγματος είναι σύντομη σε σχέση με τις ενδιάμεσες περιόδους ηρεμίας, ενώ το πότε θα συμβούν αυτές οι περιστασιακές ανατροφοδοτήσεις, δηλαδή ο χρονισμός τους, εξαρτάται από την υπόγεια δυναμική που αναπτύσσεται στο ακόμα βαθύτερο τμήμα του μάγματος κάτω από τη Σαντορίνη.
ΠΗΓΗ: newsit.gr

Αναδημοσίευση: alexiptoto.com

Nέο υλικό με τεράστια εσωτερική επιφάνεια


Ένα γραμμάριο εσωτερικής επιφάνειας του νέου υλικού καλύπτει… ενάμισι ποδοσφαιρικό γήπεδο!

Αμερικανοί ερευνητές έσπασαν το παγκόσμιο ρεκόρ που αφορά την έκταση της εσωτερικής επιφάνειας που καταλαμβάνει ένα υλικό, δημιουργώντας δύο συνθετικά υλικά, τα οποία έχουν την μεγαλύτερη εσωτερική επιφάνεια που έχει αναφερθεί μέχρι σήμερα.

Οι επιστήμονες του πανεπιστημίου Northwestern, μ’ επικεφαλής τους καθηγητές χημείας Ομάρ Φάρχα και Τζόζεφ Χουπ και χημικής μηχανικής Ράνταλ Σνουρ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Αμερικανικής Χημικής Εταιρίας, δημιούργησαν τα υλικά NU-109 και NU-110 που έχουν κρυσταλλική νανοδομή και ανήκουν στην κατηγορία των λεγόμενων «μεταλλο-οργανικών» υλικών, τα οποία μπορούν να αξιοποιηθούν κυρίως για την αποθήκευση φυσικού αερίου σε οχήματα, για καταλύτες κ.α.

Η ιδιαιτερότητα αυτών των πορωδών υλικών έγκειται στην απίστευτα μεγάλη εσωτερική επιφάνειά τους, που φθάνει τα 7.000 τετραγωνικά μέτρα ανά γραμμάριο. Έτσι, η εσωτερική επιφάνεια ενός γραμμαρίου του νέου υλικού μπορεί να καλύψει ενάμισι ποδοσφαιρικό γήπεδο. Ένα κιλό αυτού του υλικού περιέχει μία εσωτερική επιφάνεια που θα μπορούσε να καλύψει επτά τετραγωνικά χιλιόμετρα!

Τα υλικά αυτά αποκτούν την μεγάλη επιφάνειά τους χάρη στην ύπαρξη των πόρων τους, που παραμένουν ανοιχτοί με μια ειδική τεχνική με βάση το διοξείδιο του άνθρακα. Τα μεταλλο-οργανικά υλικά έχουν μοριακή δομή πλέγματος ή «κλουβιού» και οι αμερικανοί ερευνητές ευελπιστούν ότι θα καταφέρουν ακόμα και να υπερδιπλασιάσουν την εσωτερική επιφάνειά τους στο μέλλον.

ΠΗΓΗ: alexiptoto.com

Οι Περιπλανήσεις του Οδυσσέα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης


 

Για πρώτη φορά στην Αθήνα το Stanford Summer Theater του διεθνώς αναγνωρισμένου Πανεπιστημίου του Stanford παρουσιάζει την παράσταση Wanderings of Odysseus/ Οι Περιπλανήσεις του Οδυσσέα (βασισμένη στην Οδύσσεια του Ομήρου) από την Τετάρτη 12 έως και Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012, στις 20.30. Η μετάφραση είναι του Oliver Taplin/ Όλιβερ Τάπλιν και η Θεατρική Προσαρμογή – Σκηνοθεσία του Rush Rehm/ Ρας Ρεμ
Το Stanford Summer Theater του 2ου Καλύτερου Πανεπιστήμιου στον κόσμο, του Πανεπιστήμιου Στάνφορντ από τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τη σχετική λίστα κατάταξης που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο 2012, και του πρώτου όσον αφορά στην επεξεργασία θεμάτων Αρχαίου Δράματος και Κλασικών Σπουδών, στα οποία δίνει ιδιαίτερο βάρος, δραματοποίησε και θα παρουσιάσει στην Αθήνα στο Θέατρο του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης από τις 12 έως τις 15 Σεπτεμβρίου 2012,  το έργο «Οι Περιπλανήσεις του Οδυσσέα», που βασίζεται σε ένα κομμάτι του δεύτερου μεγάλου έπους της αρχαίας ελληνικής γραμματείας της «Οδύσσειας» του Ομήρου, στο οποίο συμμετέχουν επαγγελματίες καλλιτέχνες και διδάσκοντες στο Πανεπιστήμιο.

Η μετάκληση του Πανεπιστημίου Στάνφορντ στην Αθήνα, εγκαινιάζει ένα νέο, μεγάλο, τριετές πρόγραμμα του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης σε συνεργασία με μεγάλα Πανεπιστήμια του εξωτερικού, με θέμα: «ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ: ΕΠΙΡΡΟΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ», στο πλαίσιο  του Π.Ε.Π. «ATTIKH » του ΕΣΠΑ 2007-2013.

Σημειώνει ο Σκηνοθέτης της παράστασης και Καθηγητής στο Stanford, Rush Rehm

Η ιστορία της Οδύσσειας
Ο Αριστοτέλης, στην Ποιητική  του (1455b), συνοψίζει την ιστορία της Οδύσσειας του Ομήρου: Ένας άντρας λείπει από το σπίτι για πολλά χρόνια, γιατί έχει τον Ποσειδώνα ενάντιά του. Είναι μόνος. Πίσω στην πατρίδα, στο σπίτι του,  μνηστήρες σπαταλούν  την περιουσία του και συνωμοτούν εναντίον του γιού του. Αφού «θαλασσοδάρθηκε» επί 10 χρόνια ο Οδυσσέας επιστρέφει  αποκαλύπτεται, επιτίθεται, νικά τους εχθρούς του και σώζεται.  Αυτή είναι η ουσία. Τα υπόλοιπα είναι διάφορα επεισόδια.

Ο Αριστοτέλης προσδιορίζει σωστά τα ουσιώδη στοιχεία της ιστορίας: Ένας περιπλανώμενος ήρωας ο οποίος επιστρέφει για να σώσει την οικογένειά του και να ανακτήσει το σπίτι του. Ωστόσο, οι περιπέτειες, που αναφέρονται συνοπτικά από τον Αριστοτέλη με τη λέξη «θαλασσοδάρθηκε», παίζουν μεγάλο ρόλο στη μεγάλη δημοτικότητα  του έπους.  Και  είναι αυτό το μέρος της ιστορίας-οι θαλασσοδαρμένες περιπλανήσεις του Οδυσσέα, – που επιλέξαμε να παρουσιάσουμε στην παράστασή μας.

Διαιρεμένη σε 24 ραψωδίες η Οδύσσεια ξεκινάει με την επίκληση του ποιητή προς τη  Μούσα, «την  κόρη της μνήμης» και  πηγή της ποιητικής έμπνευσης. Στις Ραψωδίες  1 – 4  αποκαλύπτονται τα σχέδια των θεών για τον Οδυσσέα  και περιγράφεται η κατάσταση στο σπίτι του στην Ιθάκη. Η πιστή σύζυγός του  Πηνελόπη  αντιμετωπίζει τους όλο και πιο  βίαιους μνηστήρες, ενώ ο Τηλέμαχος, ο γιος τους, αφήνει το νησί για να ψάξει για τον πατέρα του.

Η παράσταση «Οι περιπλανήσεις του Οδυσσέα» ξεκινά με τους πρώτους στίχους της Οδύσσειας και αμέσως μετά προχωρά στην 5η Ραψωδία στο σημείο ακριβώς όπου ο Οδυσσέας  μετά από μία μακρά παραμονή στη νησί της Καλυψούς με παρέμβαση των θεών ξανά – ξεκινά το ταξίδι της επιστροφής. Παρακολουθούμε τις περιπέτειές του έως ότου μετά από μία ακόμη καταιγίδα  ξεβραστεί  στο νησί των Φαιάκων, όπου η Ναυσικά τον καλεί στο παλάτι του πατέρα της. Εκεί τους αποκαλύπτει την ταυτότητά του και τους διηγείται  τις περιπέτειες του. Τους μιλά για τους Λωτοφάγους, και το πως δραπέτευσε από τον αγριότερο από τους Κύκλωπες Πολύφημο, για τη μάγισσα Κίρκη  και την επίσκεψή του στον Κάτω Κόσμο όπου συνάντησε τον Τειρεσία, τη μητέρα του και τους νεκρούς συμπολεμιστές του, και μετά μιλά για τις Σειρήνες και τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, για να ολοκληρώσει τη διήγησή του με την καταστροφική παραμονή του στο νησί του Ήλιου και στο νησί της Καλυψούς. Τη στιγμή δε που οι φιλόξενοι Φαίακες τον γεμίζουν δώρα και εκείνος παίρνει ακόμη μια φορά το δρόμο για την Ιθάκη, τότε ακριβώς τελειώνει και το δικό μας έργο «Οι περιπλανήσεις του Οδυσσέα»  εκεί στην 14η Ραψωδία, και εάν θέλετε να μάθετε τι έγινε μετά, παρακαλούμε να μας ξανακαλέσετε του χρόνου για να σας διηγηθούμε το ένδοξο τέλος του έπους.»

Η παράσταση:
Το έργο μεταφράστηκε από τον  Oliver Taplin και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μουσείο J. Paul Getty, στο Μαλιμπού, τον Οκτώβριο του 1992, σε σκηνοθεσία Rush Rehm. Αργότερα, ο Rush Rehm επεξεργάστηκε και πάλι το έργο  για να παρουσιαστεί το 2010  στο Θερινό Φεστιβάλ  «Γύρω από τη Φωτιά» του Stanford, για εξαμελή θίασο με τη συνοδεία ενός κρουστού. Η παράσταση έρχεται στην Αθήνα,  έχοντας στις αποσκευές της τις διθυραμβικές κριτικές του Τύπου και την ενθουσιώδη υποδοχή του κοινού του  San Francisco. Όπως σημειώθηκε: η ευφάνταστη σκηνοθεσία και τα σκηνοθετικά ευρήματα, οι ερμηνείες των ηθοποιών -που όλοι τους υποδύονται πάνω από ένα ρόλο, τα κοστούμια και τα σκηνικά, οι φωτισμοί και οι χορογραφίες ξεχώρισαν. Ιδιαίτερη αίσθηση δημιούργησε και η μουσική από τα κρουστά που πλημμυρίζουν την παράσταση με τους ήχους του νερού και της θάλασσας.

Οι πρόβες για τις παραστάσεις, που θα πραγματοποιηθούν από τις 12 έως και τις 15 Σεπτεμβρίου στο ΙΜΚ,  ξεκίνησαν το Μάιο του 2012, με μία ακόμα προσαρμογή του κειμένου. Εφόσον ο θίασος θα παίξει σε ένα νέο χώρο  η παράσταση  θα πρέπει να προσαρμοστεί εύκολα σε αυτόν, όπως ακριβώς υποθέτουμε ότι θα έκαναν και οι αρχαίοι ραψωδοί πριν από 3.000 χρόνια όταν θα αφηγούνταν τις περιπέτειες του Οδυσσέα κάθε φορά και σε διαφορετικό χώρο, σε διαφορετικό κοινό.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το Πανεπιστήμιο του Stanford συμμετέχει με ιδίους πόρους στο πρόγραμμα, καθώς ανέλαβε το κόστος των αεροπορικών εισιτηρίων 5 μελών της αποστολής από και προς τις ΗΠΑ, τις δαπάνες για την προετοιμασία και τις δοκιμές της παράστασης στις ΗΠΑ, καθώς και τμήμα του κόστους της προσαρμογής των σκηνικών.

Το Stanford Summer Theater (SST) ιδρύθηκε το 1997 με στόχο να φέρει σε επαφή το Επαγγελματικό θέατρο με την Πανεπιστημιακή αλλά και την ευρύτερη κοινότητα του San Francisco, μέσω ενός ετήσιου Φεστιβάλ. Έχοντας την υποστήριξη του Κοσμήτορα του Πανεπιστημίου του Stanford, το SST συνδυάζει το κύρος και την υποδομή ενός εκ των σημαντικότερων ερευνητικών ιδρυμάτων παγκοσμίως με την ερευνητική διάθεση και το ταλέντο των φοιτητών του και παρουσιάζει παραστάσεις υψηλών προσδοκιών.

Στα αγγλικά με σύντομες υποβοηθητικές αναφορές στα ελληνικά για την εξέλιξη της παράστασης ώστε οι θεατές να εστιάσουν περισσότερο στην σκηνική δράση.

Wanderings of Odysseus/Οι Περιπλανήσεις του Οδυσσέα
(βασισμένο στην Οδύσσεια του Ομήρου)
Μετάφραση Oliver Taplin
Θεατρική Προσαρμογή – Σκηνοθεσία Rush Rehm
Κοστούμια: Connie Strayer,
Μουσική: Taylor Brady
Χορογραφίες: Katharine Hawthorne
Φωτισμοί: Jacob Νeil Boehm
Ερμηνεύουν: Courtney Walsh, Jeffrey Bihr, Paul Baird, Peter Ruocco, Angela M. Farr Schiller, Ariel Mazel-­Gee
Υπεύθυνος Σκηνής: Brendon Martin
Βοηθός Υπεύθυνου Σκηνής: Logan Hehn

Αίθουσα: Θέατρο
Διάρκεια: 135′ με διάλειμμα
Τιμή εισιτηρίων: 10€ Κανονικό, 5€ Φοιτητικό / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ) & Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ) & Ευρωπαϊκής Κάρτας Νέων / Κάτοχοι Κάρτας Πολιτισμού/ Κάτοχοι Κάρτας Club IFA (Γαλλικού Ινστιτούτου) / Κάτοχοι Κάρτας ΙΤΙ (ΕΚΔΙΘ)/ΑμΕΑ / Άνω των 65

Ελεύθερη Είσοδος: Μαθητές/ Σπουδαστές Δραματικών Σχολών / Φοιτητές Θεατρολογίας / Φοιτητές Σχολών και Τμημάτων Κλασικής και Παιδαγωγικής Κατεύθυνσης / Μέλη Σ.Ε.Η./ Μέλη Π.Ε.ΣΥ.Θ.

(Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας επί των διαθέσιμων θέσεων – Απαραίτητη η κράτηση θέσης. Κρατήσεις θέσεων στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος) και τηλεφωνικά 210 3418579)

Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος)
Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση

Αγορά με πιστωτική κάρτα: 210 3418579, Δευ-Παρ 11:00 – 14:00, και στην Ιστοσελίδα του Ιδρύματος

ΠΗΓΗ: www.mcf.gr

 

Αν ο Έλγιν δεν ερχόταν στην Αθήνα, αλλά πήγαινε… αλλού!


Προσπαθώντας να ανακαλύψoυν τι ακριβώς θα είχε συμβεί εάν ο Έλγιν δεν ερχόταν στην Αθήνα, αλλά προτιμούσε το Παρίσι, το Λονδίνο ή το Βερολίνο, δύο Έλληνες που ζουν μόνιμα στη Γερμανία έκαναν τη δική τους έρευνα. Ο Άρης Καλογερόπουλος και ο Αλέξης Μανθεάκης, δημιουργοί της ιδέας «I’m Greek and I want to go home», σε μια προσπάθεια να συμμετέχουν στην εκστρατεία για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, δημιούργησαν μια συλλογή από ενδιαφέρουσες φωτογραφίες. Με τον τίτλο «If Elgin…» παρουσιάζουν με ευρηματικό τρόπο τις καταστροφές που θα έκανε ο Έλγιν αν είχε προτιμήσει μνημεία άλλων χωρών, αντί της Ακρόπολης.  Η συλλογή τους έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον…

ΠΗΓΗ: perierga.gr

To γυάλινο μπουκάλι της Coca-Cola και η ιστορία του!


H Coca-Cola δεν έχει πίσω της μεγάλη ιστορία μόνο ως προς το… μυστικό του περιεχομένου της αλλά παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ως προς το γυάλινο «περιτύλιγμά» της, δηλαδή το διάσημο μπουκάλι της. Το 1915 η Coca-Cola Company αποφάσισε να προχωρήσει σε έναν διαγωνισμό «για το ποιος θα μπορούσε να δημιουργήσει το καλύτερο σχέδιο για τα μπουκάλια εμφιάλωσης του προϊόντος». Ήθελαν ένα σχέδιο που θα μπορούσε να είναι εύκολα αναγνωρίσιμο, ακόμη και στο σκοτάδι μόνο με την αφή ή αν σπάσει.

Έτσι, ο Harold Hirsch, ένας δικηγόρος της εταιρείας, ξεκίνησε τις διαδικασίες, επιστρατεύοντας διάφορες αμερικανικές εταιρείες κατασκευής γυάλινων μπουκαλιών να σχεδιάσουν ένα πρωτότυπο μπουκάλι. Ο σχεδιαστής Earl R. Dean, που εργαζόταν τότε στην Root Glass Company of  Terre Haute με έδρα την Ιντιάνα, κέρδισε το διαγωνισμό για λογαριασμό της εταιρείας του, παρουσιάζοντας τα σχέδια για ένα εντελώς επαναστατικό μπουκάλι, το οποίο ονόμασε «μπουκάλι περιγράμματος» («contour bottle») και «μπουκάλι-στενή φούστα» («hobble skirt bottle»). Ο λόγος;

Το σχέδιό του είχε αρκετές ανάγλυφες γραμμές σε όλη την επιφάνεια του γυαλιού από τη μία, θυμίζοντας από την άλλη τη φούστα hobble που έκανε θραύση εκείνη την εποχή στο γυναικείο πληθυσμό (μια μακριά φούστα που στένευε αρκετά στη μέση της γάμπας, περιορίζοντας τους μεγάλους διασκελισμούς). Η αρχική ιδέα του ήταν να δημιουργήσει ένα σχήμα για το μπουκάλι της Coca-Cola που θα θύμιζε στους αγοραστές ένα από τα συστατικά της.

Ψάχνοντας εντατικά σε διάφορες εγκυκλοπαίδειες της εποχής, ανακάλυψε στη Britannica ένα φασόλι του κακάο. Έκανε ένα σκίτσο και εξήγησε την ιδέα του στον κ. Root, πρόεδρο της εταιρείας, ο οποίος έδωσε αμέσως την έγκρισή του. Ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το σχεδιασμό εκδόθηκε για την πρωτότυπη φιάλη το Νοέμβριο του 1915, η οποία, όμως, ποτέ δεν βγήκε στην παραγωγή, επειδή η διάμετρος στο κέντρο της ήταν μεγαλύτερη από αυτή στη βάση, με αποτέλεσμα το μπουκάλι να μην σταθεροποιείται σωστά επάνω στους ιμάντες μεταφοράς στο εργοστάσιο.

Μέσα στο 1916 ο Dean διόρθωσε τη διάμετρο της μέσης στο μπουκάλι, το οποίο βγήκε στην αγορά το ίδιο έτος σε ελαφρώς πράσινο χρώμα. Μέχρι το 1920, το «μπουκάλι περιγράμματος» έγινε το πρότυπο της εταιρείας Coca Cola, το οποίο δεν άλλαξε ριζοσπαστικά μέσα στα επόμενα χρόνια, θυμίζοντας εν πολλοίς αυτό που αγοράζουμε στις μέρες μας (μιλάμε για τα μπουκάλια από γυαλί).

Ένα γυάλινο μπουκάλι εύκολο στη χρήση, απολύτως αναγνωρίσιμο, που μοιάζει με θηλυκή σιλουέτα, συνέβαλε στην επιτυχία της Coca-Cola ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στον πλανήτη, «ακόμη και στο σκοτάδι» (όπως συμβαλινει και με το περιεχόμενο!)… Αξίζει να σημειώσουμε ότι στον εφευρέτη προτάθηκε μπόνους 500 δολαρίων ή η εφ’ όρου ζωής διατήρηση της εργασίας του στην εταιρεία. Ο Dean επέλεξε τη δουλειά και εκεί τελείωσε γι’ αυτόν η μεγάλη επιτυχία της εφεύρεσής του.

ΠΗΓΗ: perierga.gr

Aναδρομές: 11/9, η μέρα που άλλαξε τον κόσμο


Κανένα άλλο γεγονός στην παγκόσμια ιστορία δεν συνοψίζεται σε δύο απλούς αριθμούς: αυτό και μόνο δείχνει τη σημασία της 11ης Σεπτεμβρίου (9/11 στην αμερικανική αρίθμηση), όταν 19 αεροπειρατές κατέλαβαν τέσσερα επιβατηγά αεροσκάφη και κατάφεραν να συντρίψουν τρία εξ αυτών πάνω σε ισάριθμα ιστορικά κτίρια – τους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης και το Πεντάγωνο. Ηταν η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ δέχθηκαν ξένη επίθεση στο ηπειρωτικό έδαφός τους. Το φονικότατο τρομοκρατικό χτύπημα προκάλεσε τον θάνατο 2.753 πολιτών, τον τραυματισμό πολύ περισσότερων, ενώ ανυπολόγιστος είναι ο αριθμός εκείνων που πάσχουν από χρόνια προβλήματα υγείας εξ αυτού του γεγονότος.

Η 11η Σεπτεμβρίου προκάλεσε σοκ στην Αμερική, υποβαθμίζοντας το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών της. Οι ηγέτες του κόσμου εξέφρασαν τη συμπαράσταση και τη συμπάθειά τους προς τις ΗΠΑ: «Είμαστε όλοι Αμερικανοί τώρα» έγραψε χαρακτηριστικά στο πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα «Le Monde» τρεις μέρες αργότερα. Το άμεσο και βαθύτερο αποτέλεσμα της 9/11 στην παγκόσμια πολιτική σκηνή όμως ήταν ότι έθεσε υπό αμφισβήτηση τις πεποιθήσεις και τα στερεότυπα που υπήρχαν, τόσο εντός, όσο και εκτός Αμερικής, σχετικά με την ισχύ των ΗΠΑ.

«Η σύγκρουση των πολιτισμών» στην οποία είχε αναφερθεί ο Samuel Huntington έγινε πραγματικότητα, λόγω του πανικού με τον οποίο αντέδρασε η Αμερική στην υποτιθέμενη απειλή του μουσουλμανικού κόσμου. Ο Τζορτζ Μπους υποστήριξε ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε σχέσεις με την Αλ Κάιντα -ισχυρισμός που διαψεύσθηκε αργότερα από την ίδια την επιτροπή που συστήθηκε στην Ουάσιγκτον για τη διερεύνηση της 9/11- και διέταξε εισβολή στο Ιράκ. Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν περισσότεροι Αμερικανοί στρατιώτες εκεί (4.474), από τους πολίτες που έχασαν τη ζωή τους στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Στο μεταξύ, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν κλιμακώθηκε, με περαιτέρω αρνητικές συνέπειες για την περιοχή. Οπως έγραψε και ο άλλοτε συνάδελφός μου, Anatol Lieven, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν «ριζοσπαστικοποίησε και αποσταθεροποίησε το Πακιστάν, γεγονός που εγείρει τον κίνδυνο μιας γεωπολιτικής καταστροφής για τις ΗΠΑ, που θα κάνει τις όποιες απώλειες στο Αφγανιστάν να μοιάζουν αμελητέες». Λίγοι είναι εκείνοι που πιστεύουν πια ότι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν μπορεί να κερδηθεί. Η επιθυμία της εκθρόνισης του Σαντάμ, της συντριβής των Ταλιμπάν και της αποδυνάμωσης της Αλ Κάιντα, δεν αποτελεί δικαιολογία σε καμία περίπτωση για τη μυωπική και ριψοκίνδυνη εξωτερική πολιτική που ακολούθησαν οι ΗΠΑ.

Εξίσου ανεύθυνες ήταν και οι ευρωπαϊκές ακροβασίες. Ο Βρετανός πρωθυπουργός επέλεξε να ακολουθήσει τον Μπους σε έναν δρόμο που αμαύρωσε ανεπανόρθωτα και τον ίδιο και την παρακαταθήκη του στην Ιστορία. Και ο Ντόναλντ Ράμσφελντ σωστά εντόπισε τον διχασμό ανάμεσα στην «παλαιά» και τη «νέα» Ευρώπη, με αφορμή τις διαφορετικές αντιδράσεις στον πόλεμο του Ιράκ.

Από την 11η Σεπτεμβρίου όμως άνθησε και ένα ακόμη αρνητικό φαινόμενο: οι θεωρίες συνωμοσίας. Το Ιντερνετ βρίθει από τέτοιες. Λίγο μετά τις επιθέσεις, ακόμη και σε τραπέζια της καλής κοινωνίας των Αθηνών, άκουγε κανείς ιστορίες για το πώς οι Εβραίοι δήθεν κατάφεραν να δραπετεύσουν από τους Δίδυμους Πύργους πριν από τις επιθέσεις. Ομοίως, πολλοί Πακιστανοί πιστεύουν ότι ο Οσάμα μπιν Λάντεν ήταν νεκρός πολύ πριν από την αμερικανική καταδρομική επιχείρηση της 2ας Μαΐου. Χρειαζόμαστε, φαίνεται, μία θεωρία συνωμοσίας για να εξηγήσουμε ένα γεγονός παγκόσμιας σημασίας, αν αυτό περιλαμβάνει και Αμερικανούς.
Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μία ανθρώπινη τραγωδία, αλλά και ένα σημείο καμπής που οδήγησε σε καταστροφές στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και ενίσχυσε τον κυνισμό. Ο κόσμος μας είναι λιγότερο ασφαλής και περισσότερο διχασμένος μετά από αυτήν.

Τζορτζ Μπους: Συγκίνησε αλλά και δίχασε την Αμερική

Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους είχε μόλις συμπληρώσει οκτώ μήνες στην εξουσία των ΗΠΑ όταν η Αμερική δέχθηκε τη χειρότερη επίθεση στην ιστορία της. Η εικόνα του Αμερικανού προέδρου που μένει ενεός καθώς πληροφορείται τη συγκλονιστική είδηση, ενώ βρίσκεται με μαθητές σε σχολείο στη Φλόριντα, έκανε τον γύρο του κόσμου. Το γεγονός ότι ο Μπους δεν αποχώρησε αμέσως από την αίθουσα αλλά συνέχισε να διαβάζει ένα βιβλίο στα παιδιά, εξελήφθη ως αδυναμία και έλλειψη ηγετικής ικανότητας. Προσφάτως, ο ίδιος υπερασπίστηκε τη στάση του λέγοντας ότι ήταν συνειδητή, επειδή ήθελε να επιδείξει ηρεμία σε περίοδο κρίσης. Το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου, πάντως, από το Οβάλ Γραφείο, ο πρόεδρος απηύθυνε μήνυμα στο αμερικανικό έθνος και δεσμεύτηκε ότι η Αμερική θα δώσει ηχηρή απάντηση στις επιθέσεις. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, ο Τζορτζ Μπους επισκέφθηκε το Σημείο Μηδέν, εκεί όπου άλλοτε υψώνονταν οι Δίδυμοι Πύργοι. Πάνω σε ένα σωρό από συντρίμμια και με ένα μεγάφωνο στο χέρι, ο Μπους μίλησε στο συγκεντρωμένο πλήθος, μιλώντας ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο. «Σας ακούω. Και ο υπόλοιπος κόσμος σας ακούει. Και οι άνθρωποι που έριξαν αυτά τα κτίρια, θα έχουν την απάντησή μας πολύ σύντομα», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, προκαλώντας παγκόσμια συγκίνηση.

Η Αμερική βρισκόταν πλέον σε πόλεμο και ο Μπους που τίποτε δεν προοιωνιζόταν ότι θα αντιμετώπιζε τέτοια πρόκληση στη θητεία του, καλείτο να απαντήσει. Στις αρχές Οκτωβρίου 2001, ο Μπους διέταξε την εισβολή των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο Αφγανιστάν για να ανατρέψουν τους Ταλιμπάν που στήριζαν την Αλ Κάιντα, και να εξολοθρεύσουν τον αρχηγό της, Οσάμα μπιν Λάντεν. Η παγκόσμια συγκίνηση που προκάλεσαν οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου, τις πρώτες μέρες μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, εξανεμίστηκε ενάμιση χρόνο αργότερα, όταν ο Μπους εισέβαλε στο Ιράκ για να ανατρέψει το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν που υποτίθεται ότι διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής, επικίνδυνα για τις ΗΠΑ, τα οποία δεν βρέθηκαν ποτέ.

Οσάμα μπιν Λάντεν: Εμπνεύστηκε και οργάνωσε τη φρίκη

Πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, το όνομα του Οσάμα μπιν Λάντεν δεν ήταν ιδιαιτέρως γνωστό. Η τρομοκρατική του δράση όμως ήταν αδιαμφισβήτητη. Ο ιδρυτής της Αλ Κάιντα ήταν υπεύθυνος, μεταξύ άλλων, για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις αμερικανικές πρεσβείες στο Νταρ Ες Σαλάμ της Τανζανίας και στο Ναϊρόμπι της Κένυας, το 1998, με εκατοντάδες νεκρούς. Γόνος πλούσιας σαουδαραβικής οικογένειας, ο οποίος είχε πολεμήσει εναντίον των Ρώσων στο Αφγανιστάν, υπερασπιστής του πιο ακραίου Ισλάμ, ο Μπιν Λάντεν έγινε ο θλιβερός πρωταγωνιστής της 11ης Σεπτεμβρίου. Ιδρυσε την Αλ Κάιντα με στόχο την επιβολή της «σαρίας» στον μουσουλμανικό κόσμο, αντίβαρο στη «διεφθαρμένη» Δύση στην οποία είχε κηρύξει «τζιχάντ» – ιερό πόλεμο. Ο Μπιν Λάντεν εμφορείτο από άσβεστο μίσος για τους Αμερικανούς και υπό αυτό το πνεύμα, σχεδίασε και οργάνωσε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Αρχικώς ο Μπιν Λάντεν δεν ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις. Καταφέρνοντας να παραμείνει επί μία δεκαετία ασύλληπτος, παρότι είχε επικηρυχθεί από τις αμερικανικές αρχές για 25 εκατ. δολάρια, ανέλαβε τελικώς την ευθύνη για την τραγωδία, σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα το 2004, τέσσερις μέρες πριν από τις αμερικανικές εκλογές. Στο μήνυμα αυτό, ο Μπιν Λάντεν επέρριψε και ευθύνες στον Αμερικανό πρόεδρο Μπους για αμέλεια, γιατί… επέτρεψε να συμβούν οι αεροπειρατείες στα αεροπλάνα που οι τρομοκράτες έστρεψαν στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο. Είπε επίσης ότι «εμπνεύστηκε» την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους αφ’ ότου είδε το Ισραήλ να καταστρέφει πύργους στον Λίβανο στη διάρκεια της εισβολής στη χώρα αυτή, το 1982.

Επί μία δεκαετία, τα ηχογραφημένα μηνύματα του Μπιν Λάντεν θύμιζαν την ύπαρξη του ανθρώπου που ταυτίστηκε με το απόλυτο κακό, και που πολλοί θεωρούσαν από χρόνια νεκρό. Ο θάνατος του Μπιν Λάντεν επήλθε τελικώς από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, στο Αμποταμπάντ του Πακιστάν, στις 2 Μαΐου.

Ρούντολφ Τζουλιάνι: Ο υπερδήμαρχος της Νέας Υόρκης

Στα τέλη του 2001, το αμερικανικό περιοδικό ΤΙΜΕ ανακήρυξε τον Ρούντολφ Τζουλιάνι, δήμαρχο της Νέας Υόρκης, «άνθρωπο της χρονιάς». Η επιλογή αυτή ήταν αποτέλεσμα της δράσης του Τζουλιάνι στην περίοδο που ακολούθησε τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Τις ημέρες μετά τις επιθέσεις και αφού διαβεβαίωσε ότι «αύριο η Νέα Υόρκη θα είναι εδώ και θα την ξαναχτίσουμε, και θα είμαστε πιο δυνατοί από πριν», ο Τζουλιάνι επεδίωξε να είναι ο πανταχού παρών δήμαρχος. Ο Τζουλιάνι, δήμαρχος της πόλης από το 1994, είχε ήδη λάβει εύσημα για τα επιτεύγματά του στη Νέα Υόρκη κυρίως ως προς την πάταξη της εγκληματικότητας και την καθαριότητα της πόλης. Τώρα όμως έπρεπε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, καθώς η Νέα Υόρκη αντιμετώπιζε τη χειρότερη κρίση στην πρόσφατη ιστορία της. Ο Τζουλιάνι εμφανίστηκε συχνά στο σημείο Μηδέν, στο πλευρό των συνεργείων διάσωσης.

Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι εργαζόταν μαζί με τα μέλη των σωστικών συνεργείων, στην τεράστια επιχείρηση εντοπισμού των ανθρώπων που είχαν θαφτεί κάτω από τα συντρίμμια. Ωστόσο, η έκθεση της Επιτροπής που ερεύνησε τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου αναφέρει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, η έλλειψη ετοιμότητας των υπηρεσιών του δήμου, προκάλεσε τον θάνατο των μελών συνεργείων διάσωσης και πυροσβεστών που έσπευσαν πρώτοι στο σημείο των επιθέσεων. Στην κατάθεσή του στην Επιτροπή, ο Τζουλιάνι είπε ότι οι πυροσβέστες αγνόησαν την εντολή εκκένωσης των κτιρίων προκειμένου να σώσουν ανθρώπινες ζωές. Αλλοι επίσης ακτιβιστές υποστήριξαν ότι δεν ήταν ο Τζουλιάνι που ένωσε τους Νεοϋορκέζους αλλά η οδύνη και η αξιοπρέπειά τους. Παρά τις φωνές που τον αμφισβήτησαν, ο Τζουλιάνι, ο οποίος αποχώρησε από τον δήμο της Νέας Υόρκης στις 31 Δεκεμβρίου 2001, εξακολουθεί να είναι για πολλούς Αμερικανούς, «ο δήμαρχος της Αμερικής», χαρακτηρισμό που του απέδωσε πρώτη η δημοφιλής Αμερικανίδα τηλεπαρουσιάστρια Οπρα Γουίνφρεϊ.

Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ: Επέλεξε στόχους και αεροπειρατές

Ο Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ, που εξακολουθεί να κρατείται στις φυλακές της στρατιωτικής βάσης του Γκουαντάναμο στην Κούβα, θεωρείται εκ των εγκεφάλων των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Στα τέλη του 1998, ο Μοχάμεντ, ο οποίος γεννήθηκε το 1965 στο Κουβέιτ και σπούδασε σε αμερικανικά πανεπιστήμια στη δεκαετία του 1980, πήρε το πράσινο φως από τον Οσάμα μπιν Λάντεν για να οργανώσει τις επιθέσεις. Σε σειρά συναντήσεων με τον αρχηγό της Αλ Κάιντα, την άνοιξη του 1999, ο Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ ανέλαβε να επιλέξει τους στόχους των επιθέσεων και να φροντίσει για το ταξίδι των αεροπειρατών που θα έστρεφαν τα αεροσκάφη εναντίον συγκεκριμένων στόχων. Αφ’ ότου ο Μοχάμεντ Ατα επελέγη ως επικεφαλής της αεροπειρατών, ο Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ συναντήθηκε εκ νέου με τον Οσάμα μπιν Λάντεν, για να συζητήσουν τους στόχους των επιθέσεων. Στους στόχους που πρότεινε ήταν οι Δίδυμοι Πύργοι, σύμβολο της αμερικανικής οικονομίας, το Πεντάγωνο, σύμβολο της στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ, και το Καπιτώλιο, ως σύμβολο της αμερικανικής πολιτικής που στηρίζει το Ισραήλ. Στον κατάλογο ήταν και ο Λευκός Οίκος, καθώς ο Μπιν Λάντεν τον θεωρούσε σύμβολο πολιτικής ισχύος και ήθελε να επιτεθεί εναντίον του. Ο Μπιν Λάντεν πίεζε τον Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ ώστε οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις ΗΠΑ να γίνουν νωρίτερα. Ο Μοχάμεντ έχει ισχυριστεί ότι ο Μπιν Λάντεν τού ζήτησε οι επιθέσεις να γίνουν ακόμη και στα μέσα του 2000.

Ο Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ έχει ομολογήσει ότι συμμετείχε στην οργάνωση, τον σχεδιασμό και την εκτέλεση των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Εχει ομολογήσει ακόμη ότι είναι υπεύθυνος για τις επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου το 1993, για τις επιθέσεις στο Μπαλί το 2002. Εχει παραδεχτεί επίσης ότι με το «ευλογημένο δεξί του χέρι» αποκεφάλισε τον Αμερικανό δημοσιογράφο Ντάνιελ Περλ, το 2002 στο Πακιστάν. Η σύλληψη του Μοχάμεντ τον Μάρτιο του 2003 στο Πακιστάν, σηματοδότησε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της αμερικανικής κυβέρνησης στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.

Του Kevin Featherstone*
* Ο κ. Featherstone είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Ευρωπαϊκών Σπουδών και του Ελληνικού Παρατηρητηρίου στο London School of Economics.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ…..


Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!!


Το ολοένα και αυξανόμενο ,κόστος εξοπλισμού ενός μαθητή, στην «ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ», στο κυνήγι, για την κατάκτηση της υποτιθέμενης γνώσης…..

 

Η ΡΗΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!!!!


Το μουσικό VIDEO CLIP της ημέρας!!!


ENIGMA – BEYOND THE INVISIBLE !

 

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!