Monthly Archives: Μαΐου 2012

Ο Βασιλιάς Αρθούρος (Μέρος 6ο)


Παρακαλούμε διαβάστε το κάτωθι σχόλιο πριν προχωρήσετε στη πλήρη ανάγνωση του κειμένου:

Ανεξάρτητα των δικών μας απόψεων θα επιθυμούσαμε  να τονίσουμε ότι εδώ απλώς φιλοξενούμε το θέμα χωρίς ταυτόχρονα αυτό να συνεπάγεται ότι οι απόψεις μας συμπίπτουν με τις απόψεις του συγγραφέως ή ότι αποδεχόμαστε αυτές ή ότι είμεθα υπέρμαχοι αυτών…Οι θέσεις και οι απόψεις αυτές αφορούν αποκλειστικά και μόνο τον συγγραφέα του άρθρου….Πάμε λοιπόν για τη συνέχεια.

Η επιστροφή του βασιλιά Αρθούρου

Ολοκληρώνοντας λοιπόν την έρευνα μου για τον Βασιλιά Αρθούρο, σκόνταψα τρόπον τινά , πάνω στον ίδιο! Όσο ξαφνιάζεστε εσείς με την δήλωση μου αυτή, άλλο τόσο ξαφνιάστηκα και εγώ, όταν σε ένα «σερφάρισμα» μου στο Internet έπεσα πάνω σε κάποιον τύπο, ο οποίος ισχυρίζεται πως είναι η μετενσάρκωση του Βασιλιά Αρθούρου. Η πρώτη μου σκέψη, φυσικά, ήταν πως επρόκειτο για την περίπτωση κανενός «ψωνισμένου», και θέλοντας να κρατήσω την έρευνα μου σε όσο το δυνατόν πιο ορθολογιστικό επίπεδο, κάγχασα με την ιδέα του «μετενσαρκωμένου» Βασιλιά. Από περιέργεια, όμως αποφάσισα να δω περί τίνος πρόκειται. Φαντάζεστε την έκπληξη μου, όταν διαπίστωσα πως ο εν λόγω τύπος είχε την υποστήριξη και την αποδοχή των περισσότερων κέλτικων και κατ’ επέκταση δρυιδικών οργανώσεων που υπάρχουν σήμερα στην Γηραιά Αλβιόνα; Αυτό σίγουρα δεν είναι απόδειξη της υποτιθέμενης μετενσάρκωσης του, αλλά τουλάχιστον δείχνει πως κάποιες οργανώσεις που είναι συνδεδεμένες παραδοσιακά με τον Βασιλιά Αρθούρο τον έχουν πιστέψει! Αποφάσισα λοιπόν ,να ερευνήσω λίγο περισσότερο αυτό το θέμα, με λιγότερο σκωπτική διάθεση από αυτήν της πρώτης-αναμενόμενης- αντίδρασης μου. Φαίνεται λοιπόν, πως αυτός ο κύριος έχει πάρει πολύ στα σοβαρά τον ΄ρόλο του ως Βασιλιάς Αρθούρος. Έχει υποστεί διωγμούς, χλευασμούς, συλλήψεις απίστευτες ταλαιπωρίες, αλλά παρόλα αυτά διατηρεί ακόμα τις ίδιες αντιλήψεις, και μέσα από όλες αυτές τις περιπέτειες έχει αναπτύξει μια ψυχραιμία και μια καρτερικότητα ανάλογη της βασιλικής του ιδιότητας. Ανεξάρτητα από το αν πράγματι είναι ο Βασιλιάς Αρθούρος η όχι, δεν μπορούμε παρά να του αναγνωρίσουμε την δύναμη της πίστης του. Οι οπαδοί του (που κάθε άλλο παρά λιγοστοί είναι) τον πιστεύουν και τον ακολουθούν σε όλες τις δοκιμασίες που έχει κατά καιρούς αντιμετωπίσει. Πως λοιπόν εμείς να μείνουμε ακλόνητοι μπροστά σε αυτόν την δυναμική παρουσία που με την εμφάνιση του και αυτά που υποστηρίζει έχει επάξια κερδίσει την αμέριστη προσοχή μας. Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο να μας πει δυο λόγια για τον εαυτό του. Η συνέντευξη που ακολουθεί, είναι παρμένη μέσα από την σελίδα του στο Ίντερνετ (http://arthurpendragon.ukonline.co.uk/ ) και έχει δοθεί στον Chris Thornborrow.

Δεν έχεις κάθε μέρα την ευκαιρία να κάθεσαι και να συνομιλείς με τον Βασιλιά της Αγγλίας , και μάλιστα καθισμένος στον κήπο μιας παμπ του Ανατολικού Λονδίνου, ρουφώντας κάποιες ποσότητες μηλίτη και καπνίζοντας ασταμάτητα το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο. Ο ψηλός γενειοφόρος άντρας που κάθονταν απέναντι μου, φύσηξε νωχελικά τον καπνό από το τσιγάρο που μόλις είχε ανάψει, τράβηξε ακόμα μια γουλιά μηλίτη, και με αργή, επιτηδευμένα στομφώδης φωνή, ξεκίνησε να μιλάει:

· -«Δεν είμαι Βασιλιάς της χώρας, είμαι Βασιλιάς των ανθρώπων της», με ένα χαρακτηριστικό τίναγμα των ώμων του, η τρίτη ενσάρκωση του Βασιλιά Αρθούρου ξαπλώνει αναπαυτικά στο κάθισμα της καρέκλας του, και τινάζει την στάχτη από το τσιγάρο του, στο πάτωμα!

· -«Ο μύθος λέει πως ο Βασιλιάς Αρθούρος θα επιστρέψει όταν η χώρα τον χρειάζεται. Προφανώς αυτή η ώρα ήρθε.»

Σαν υπερασπιστής της αλήθειας ,της τιμής και της δικαιοσύνης, ο Αρθούρος μας πείθει με την εμφάνιση του, έστω και αν δεν φοράει τα «ρούχα της δουλειάς». Όπως μιλούσε στον κήπο της παμπ, ο Ένας και Μελλοντικός Βασιλιάς, γέμιζε τον χώρο με την δύναμη της προσωπικότητας του.

Ο πρώην μηχανόβιος, με την συμμορία των Hell Angels, στρατιώτης, και κηπουρός ήταν απόλυτα άνετος με τον ρόλο του σαν ηγέτης του λαού. Αντίθετα με τους παραδοσιακούς Μονάρχες είναι πολύ άνετος γενικώς και δεν νοιάζεται τόσο για τα εθιμοτυπικά, τα οποία άλλωστε θεωρεί γελοία, αφότου τα καθιέρωσε η Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ. Αλλά, ούτως η άλλως ο Αρθούρος φρονεί πως είναι διαφορετικός.

· -«Η σημερινή Βασίλισσα έχει κάτσει για τα καλά στον λαιμό του Έθνους. Είναι Βασίλισσα γιατί έχουν πει στον λαό πως είναι βασίλισσα. Εγώ, από την άλλη, είμαι ο Αρθούρος Πέντραγκον και αν ο κόσμος θέλει να πιστεύει πως είμαι κάποιος τρελάρας που πιστεύει πως είναι η μετενσάρκωση του Βασιλιά Αρθούρου, άσε τους να το πιστεύουν. Δικαίωμα τους είναι, άλλωστε.»

· «Η δική μου πίστη είναι αμετακίνητη. Ίσως να μπορεί να αμφισβητηθεί αλλά δεν έχει σημασία. Δεν θέλω να πείσω όποιον δεν το πιστεύει, πως είμαι ο Βασιλιάς Αρθούρος»

· «Γνωρίζω απ’ τα παιδικά μου χρόνια πως είμαι διαφορετικός μα δεν ήξερα γιατί. Έβλεπα συχνά οράματα από τον Μεσαίωνα, αλλά ήταν όλα τόσο μπερδεμένα. Μόλις το 1986 μου «αποκαλύφθηκε» περί τίνος επρόκειτο και με αυτή η αποκάλυψη με χτύπησε σαν κεραυνός».

Αυτός ο Βασιλιάς επιμένει πως είναι ο Αρθούρος ο Πολεμιστής. Ο ηγέτης μιας σιδερόφραχτης ομάδας που ταξιδεύει ανά την χώρα, λύνοντας τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στον κόσμο από την εισβολή των Σαξόνων, που προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα έθνος σκλάβων.

Αλλά όσον αφορά την μάχη, ο Αρθούρος -που μας λέει πως η αληθινή του ηλικία, είναι 1542 ετών, αλλά παραδέχεται πως σε αυτήν την ενσάρκωση είναι μόλις 42 -υποστηρίζει πως οι ειρηνικές πράξεις μιλάνε δυνατότερα από τις βίαιες.

Κρεμασμένο στο πλάι του, βρίσκεται το Εξκάλιμπερ, το φημισμένο σπαθί των προγόνων του, που πέρασε στην κατοχή τους από τα χέρια της Κυράς της Λίμνης. Το αυθεντικό σπαθί, όμως, φαίνεται πως χάθηκε για πάντα. Αντί γι’ αυτό , ο Αρθούρος χρησιμοποιεί το σπαθί που φτιάχτηκε για την ταινία Εξκάλιμπερ. Το ύψους ενός μέτρου και 35 εκατοστών Κέλτικο Σπαθί έχει ευλογηθεί και του έχουν παραχωρηθεί μαγικές δυνάμεις, από διάφορες Δρυιδικές οργανώσεις, στις οποίες ανήκει και ο Αρθούρος.

-«Έχω πει, πως δεν θα τραβήξω ποτέ το σπαθί πάνω στον θυμό μου» μας εξηγεί. «Το έχω πάντα στο πλευρό μου και είναι ένα μαγικό όπλο, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να το χρησιμοποιώ ασκόπως»

«Δεν υπάρχει νόημα στην βίαια διαμαρτυρία, δεν λύνει πραγματικά τίποτα και δημιουργεί και κακή δημοσιότητα. Είναι πολύ καλύτερα να διαμαρτύρεσαι ειρηνικά και πολιτισμένα. Μ’ αυτόν τον τρόπο γίνεσαι σαφής και κερδίζεις και την εκτίμηση των ανθρώπων που ακολουθούν την γραμμή σκέψης σου»

Ο Αρθούρος φυσικά και έχει ανακατευτεί σε διαμαρτυρίες. Μια από αυτές τις φορές, το 1990, αναγκάστηκε να κοιμηθεί για έναν ολόκληρο χειμώνα(!) κάτω από ένα δέντρο, στο Στόουνχέντζ. Πολλοί θα τα είχαν παρατήσει όταν θα έρχονταν αντιμέτωποι με το κρύο και την υγρασία, αλλά, βέβαια, δεν είναι όλοι Βασιλείς της Αγγλίας.

«Έκανε διαβολεμένο κρύο και υγρασία, έπρεπε όμως να γίνει. Επεβίωσα πολύ καιρό κρυμμένος από τους Αμερικανούς που τρόμαζαν κυριολεκτικά μόλις ερχόταν σε επαφή με ένα συνονθύλευμα από ρόμπες και γένια που ισχυριζόταν πως ήταν ο Βασιλιάς Αρθούρος».

«Μόλις ο χειμώνας τελείωσε ήμουν λιγάκι «πειραγμένος» και είχα χάσει κάποια κιλά, αλλά είχα δώσει το στίγμα μου και επιπλέον γνώρισα μερικά ενδιαφέροντα άτομα».

Αυτές τις μέρες το κρύο δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα για τον Αρθούρο, που περνάει τον περισσότερο καιρό του σε ταξίδια ανά την χώρα, από διαμαρτυρία σε διαμαρτυρία και επιδεικνύοντας την Βασιλική του φυσιογνωμία όπου τον χρειάζονται.

«Αν ο λαός με χρειάζεται, τους βοηθάω. Όταν βρίσκομαι στον δρόμο, δεν είναι ασυνήθιστο για κάποιον να με καλέσει και να πει: «ε, φίλε, τσακίσου και έλα εδώ κάτω, να μας βοηθήσεις». Αυτό μόνο χρειάζομαι και φεύγω!»

Γεννημένος βασιλιάς

· «Ήξερα πως ήμουν διαφορετικός, από όταν ήμουν ακόμα παιδί» λέει ο Αρθούρος, καθισμένος στην καρέκλα του αναπαυτικά, με ένα τσιγάρο να κρέμεται ανάμεσα στα μισάνοιχτα δάχτυλα του.

· -«Είχα οράματα για τον Μεσαίωνα που δεν καταλάβαινα, για μυστικιστικά πράγματα, που ωστόσο είχαν κάποιο νόημα που εγώ τότε αγνοούσα. Έτσι, κι εγώ προσπάθησα να τα απωθήσω αυτά τα οράματα στο βάθος του μυαλού μου.»

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, τα οράματα επέμεναν να έρχονται και να αναστατώνουν τον Αρθούρο, αλλά χρειάστηκε να έρθει το 1986 για να συνειδητοποιήσει ο Αρθούρος, τον πραγματικό του ρόλο. Όπως με τόσες σημαντικές αλλαγές στην ζωή του ανθρώπου, έτσι και αυτή η αλλαγή έγινε με συνηθισμένο τρόπο, όχι τόσο δραματικό όσο θα περίμενε κανείς.

– «Ήμουν σε μια συγκέντρωση φίλων, και από αμηχανία σκάλιζα ένα κομμάτι ξύλο. Έγραψα Βασιλιάς Ιωάννης στην μέση-αυτό ήταν το παρατσούκλι μου εκείνη την εποχή-και όλους τους αριθμούς που είχα στην ζωή μου, αριθμό κοινωνικής ασφάλισης, στρατιωτικό μητρώο, τέτοια πράγματα. Μετά το έδωσα σε ένα φίλο μου και του είπα πως μόλις έκανα την αυτοβιογραφία μου. Αυτός γέλασε. Μετά πήρε το κομμάτι ξύλου που είχα χαράξει, και αφού το μελέτησε για λίγο, γύρισε σοβαρός προς το μέρος μου και μου είπε: «Δεν είσαι ο Βασιλιάς Ιωάννης, είσαι ο Βασιλιάς Αρθούρος». Μόλις τότε κατάλαβα ποιος πραγματικά ήμουν».

Παίρνοντας αυτό το συμβάν σαν σημάδι, ο Αρθούρος έσπευσε στο Στόουνχέντζ, όπου, όπως λέει, έλαβε ένα μυστικιστικό σημάδι που του απέδειξε πως ήταν η ενσάρκωση του Βασιλιά Αρθούρου. Μερικές μέρες αργότερα, άλλαξε νόμιμα το όνομα του σε Aρθουρ Ούθερ Πέντραγκον.


Η πολιτική του Αρθούρου

– «Πάντα με συλλαμβάνουν, αλλά αυτό είναι φυσικό» μας λέει με μια δόση μετριοφροσύνης. Στο Νιούμπερυ συνέλαβαν τόσους πολλούς από εμάς, που αναγκάστηκαν να μας σκορπίσουν σε διαφορετικά αστυνομικά τμήματα. Όταν βγήκα από την «κλούβα», με τις χειροπέδες στα χέρια, άκουσα πολλές φωνές και κραυγές υποστήριξης από παντού γύρω μου. Σκέφτηκα πως θα ήταν τίποτα φίλαθλοι κάποιας ομάδας, αλλά μόλις κοίταξα είδα, πως ήταν αστυνομικοί. Έχω υποστηρικτές παντού!»

Ο υπερασπιστής των Δρυίδων είναι επίσης αφοσιωμένος υπερασπιστής του λαού και πολύ συχνά συμμετέχει σε αγώνες για την διασφάλιση των δικαιωμάτων τους. Τον Μάρτιο που μας πέρασε κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα κατά των κυβερνήσεων της Αγγλίας και της Ιρλανδίας για την καταπάτηση του Στόουνχέντζ και της περιοχής γύρω από αυτό. Η υπόθεση θα φτάσει μέχρι τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια, μόλις γίνει η πρώτη ακρόαση η οποία δεν έχει καθοριστεί ακόμη.

– «Ο κόσμος νομίζει πως είμαι τρελός, αλλά δεν είμαι. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα, όχι μόνο για μένα, αλλά για πολλούς άλλους ακόμα. Σκοπεύω να φέρω αυτήν την υπόθεση μέχρις εσχάτων.»

Στο παρελθόν ο Αρθούρος είχε τραβήξει στα δικαστήρια την αστυνομία και είχε κερδίσει. Καταδίκες για καταπάτηση αναποδογυρίστηκαν και στην έφεση του δόθηκε χάρη, μια πολύ ευγενική χειρονομία αν σκεφτεί κανείς πως ο Αρθούρος είναι φτωχός.

– «Σε μια ακρόαση, μου έριξαν πρόστιμο και τους είπα να με βάλουν στην φυλακή. Δεν έχω λεφτά κι ούτε πιστεύω σε αυτά, γι’ αυτό δεν μπορούσα να πληρώσω το πρόστιμο, ακόμα κι αν ήθελα. Οι δικαστικοί πέρασαν περίπου μια ώρα συζητώντας την κατάσταση και αποφάσισαν να με φυλακίσουν με το τέλος όλων των ακροαματικών διαδικασιών. Η δική μου υπόθεση ήταν η προτελευταία.»

Σύμβολα του αξιώματός του

Παρόλο που ο Αρθούρος έχει ορκιστεί να μην τραβήξει ποτέ το σπαθί σε θυμό επάνω, ο Εξκάλιμπερ δεν λείπει ποτέ από το πλευρό του. Το σπαθί αυτό έχει μήκος 135 εκατοστών, είναι φτιαγμένο από ατσάλι και χρυσό, και είναι το σπαθί που χρησιμοποιούσε ο Αρθούρος(Νάιτζελ Τέρρυ) στην ταινία Εξκάλιμπερ. Το έδωσε στον Αρθούρο ο σχεδιαστής των εφέ της ταινίας , που το είχε φτιάξει ο ίδιος πριν αρκετά χρόνια και ήταν ευλογημένο με μαγικές δυνάμεις από δυο διαφορετικές Δρυιδικές Οργανώσεις, κάνοντας το ένα αληθινό σπαθί για ένα Βασιλιά. Μαγικές ιδιότητες επίσης δόθηκαν και στα υπόλοιπα εξαρτήματα της στολής του. Το στέμμα του έχει ένα κομμάτι μαγικού κουάρτζ στην κορυφή που συγκεντρώνει κάθε μορφή ενέργειας. Πρόσφατα, ένας ένθερμος οπαδός του που τον είχε δει στην τηλεόραση του χάρισε μια παμπάλαια ασπίδα που χρονολογείται τουλάχιστον από το 1497, και είχε μείνει στην κατοχή της οικογένειας του για 500 και πλέον χρόνια. Του έδωσε λοιπόν την ασπίδα και του είπε πως αφού δεν ξέρει ο ίδιος τι να την κάνει, ας την έχει τουλάχιστον ο Αρθούρος σαν νόμιμος κάτοχος της.

Η σχέση του Αρθούρου με τους Δρυίδες

Ο Αρθούρος είναι άμεσα συσχετισμένος με τις διάφορες Δρυιδικές οργανώσεις στην Βρετανία, και σαν η ενσάρκωση του Μεσαιωνικού Βασιλιά Αρθούρου κρατάει και υψηλές θέσεις στην βαθμίδα τους. Μερικές από αυτές είναι:

Επίτιμος Πέντραγκον τού Τάγματος του Γκλαστονμπέρυ

Επίσημος Κάτοχος του Σπαθιού του Δρυιδικού Τάγματος του Σέκιουλαρ

Μέλος του Βρετανικού Συμβουλίου των Δρυιδικών Ταγμάτων

Κάτοχος του Σπαθιού στο Δρυιδικό Τάγμα του Κότσγουώλντ

Από την εποχή που υπήρχαν τα μεγάλα Κελτικά Βασίλεια οι Δρυίδες είχαν μεγάλη δύναμη. Σύμφωνα με την παράδοση ήταν γιατροί, δικαστές διδάσκαλοι, μυστικιστές και μάγοι που ταξίδευαν ανά την χώρα και έσπερναν παντού την θρησκεία τους στην οποία ήταν εξαιρετικά πιστοί.

Λίγα απομένουν σήμερα από τα αυθεντικά γραπτά τους και διδασκαλίες τους, σαν αποτέλεσμα των διώξεων που υπέστησαν από τους Ρωμαίους και από τον Πάπα. Τους υπεδείκνυαν σαν φιγούρες που προκαλούσαν τον τρόμο και καταστράφηκαν εξαιτίας της οπτικής που αντιμετώπιζαν τον κόσμο, που διέφερε σημαντικά από αυτούς που είχαν βάλει σκοπό να τους εξολοθρεύσουν.

Σαν αποτέλεσμα της απώλειας των αρχικών χειρογράφων, πολλές Δρυιδικές Οργανώσεις έχουν ξεφυτρώσει. Αυτό συμβαίνει γιατί γίνεται μια προσπάθεια συγκόλλησης όλων αυτών των κομματιών που ονομάζεται Δρυιδισμός και κατάφερε να επιβιώσει περίπου 2000 χρόνια.

Αν αυτοί οι Αρχαίοι Δρυίδες ζούσαν σήμερα θα πάλευαν για την περιβαλλοντολογική προστασία του πλανήτη, την δικαιοσύνη και την πνευματικότητα, και με δεδομένη την πίστη τους στην μετενσάρκωση, είμαστε σίγουροι πως θα έβλεπαν τον Αρθούρο σαν την πραγματική ενσάρκωση του Ενός και Μελλοντικού Βασιλιά. Εμείς τι πιστεύουμε; Τίποτα και τα πάντα. Προς το παρόν στεκόμαστε απλοί θεατές αλλά όταν χρειαστεί και έρθει η ώρα θα δώσουμε κι εμείς την μάχη μας και με την απαραίτητη δύναμη που – ίσως – μας δοθεί.

Ο επίλογος αυτού του άρθρου ας είναι το αιώνιο σύνθημα των Μεσσιανικών Βασιλέων:

In Fortis. ΣΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ!

ΠΗΓΗ:metafysiko.gr


Η ΡΗΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


To πάρκαρε άψογα!!!!

TO MOYΣΙΚΟ VIDEO CLIP THΣ ΗΜΕΡΑΣ


 

Zonderling-Sonderling (Original Mix)

 

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ.


Say one sweeet thing to five people today

A GAME OF THRONES: και επιτραπέζιο παιχνίδι πλέον.


Μετά την μεγάλη επιτυχία της τηλεοπτικής σειράς «Game of Thrones«, ήταν θέμα χρόνου να εμφανιστούν στην αγορά τα παρελκόμενα. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα είναι το ομώνυμο επιτραπέζιο παιχνίδι, κατάλληλο και για ενήλικες. Απαιτεί στρατηγική σκέψη και ικανότητα στο να δημιουργείς συμμαχίες για να το κερδίσεις. Παίζεται με 3 έως 6 παίκτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν από ένα οίκο των Westeros. Νικητής αναδεικνύεται ο παίκτης που θα συγκεντρώσει τα περισσότερα κάστρα και επιφάνεια γης ώστε να κατακτήσει το τελικό τρόπαιο, τον Iron Throne. Παίζεται με δύο τρόπους. Με τον πρώτο, νικητής είναι όποιος καταλάβει 7 κάστρα και με τον δεύτερο, όποιος έχει τα περισσότερα μετά από 10 γύρους παιχνιδιού.

 

 

 

 

ΠΗΓΗ:mancode.eu

Η ΡΗΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


From  Guinness World Records of 2012

Fastest wedding chapel

This wedding chapel from Illinois has achieved the speed of about 100 km/h (62 mph).

ΤΟ MOYΣΙΚΟ VIDEO CLIP ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


 

Cora Novoa – Secret Garden (Dark Soul Project Remix)

 

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!!


Ο Βασιλιάς Αρθούρος (Μερος 5ο)


Παρακαλούμε διαβάστε το κάτωθι σχόλιο πριν προχωρήσετε στη πλήρη ανάγνωση του κειμένου:

Ανεξάρτητα των δικών μας απόψεων θα επιθυμούσαμε  να τονίσουμε ότι εδώ απλώς φιλοξενούμε το θέμα χωρίς ταυτόχρονα αυτό να συνεπάγεται ότι οι απόψεις μας συμπίπτουν με τις απόψεις του συγγραφέως ή ότι αποδεχόμαστε αυτές ή ότι είμεθα υπέρμαχοι αυτών…Οι θέσεις και οι απόψεις αυτές αφορούν αποκλειστικά και μόνο τον συγγραφέα του άρθρου….Πάμε λοιπόν για τη συνέχεια.

Αποκάλυψη

Ίσως το πιο παρεξηγημένο βιβλίο της Καινής Διαθήκης είναι η Αποκάλυψις του Ιωάννου, που διαστρέβλωσε το νόημα του η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Αυτό το βιβλίο δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα υπόλοιπα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Είναι γεμάτο με υπερφυσικές αναφορές, με φρικιαστικές λεπτομέρειες και, εν ολίγοις, δεν έχει το νόημα που προσπάθησε να του δώσει η εκκλησία. Δεν είναι κάποιο εσχατολογικό κείμενο η ένα προφητικό βιβλίο. Το κείμενο δεν ονομάζεται «Η Προφητεία»  ή «Η Προειδοποίηση». Ονομάζεται «Η Αποκάλυψη».

Λοιπόν τι μας αποκαλύπτει το βιβλίο; Χρονολογικά, η ιστορία του ακολουθεί τις Πράξεις των Αποστόλων και η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι στην πραγματικότητα η συνεχιζόμενη ιστορία του Ιησού και της Μαγδαληνής και των γιων τους, ειδικά του μεγαλύτερου γιου τους του Ιησού Ιούστου. Ακολουθεί την ζωή του και μιλάει λεπτομερώς για τον γάμο του, μαζί με την γέννηση του δικού του γιου. Αυτό το βιβλίο δεν είναι τελικά ένα προειδοποιητικό μήνυμα η ένα εσχατολογικό κείμενο, όπως μας το παρουσιάζει η εκκλησία, αλλά είναι αυτό που μας λέει και ο τίτλος του: Αποκάλυψη!

Όπως είδαμε νωρίτερα, οι επίσημοι ιερείς έφεραν το όνομα «ψαράδες», οι βοηθοί τους «αλιείς» και οι δοκιμαζόμενοι στην πίστη υποψήφιοι, «ψάρια». Ο Ιησούς απέκτησε τον τίτλο «ψαράς» όταν εισήλθε στην Βασιλεία των Ουρανών, μα μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε κανένα απολύτως ιερατικό αξίωμα. Οι ιερατικοί κανόνες των Λευιτών ιερέων καθόριζαν πως στους υποψηφίους έπρεπε να δοθούν 5 κομμάτια ψωμιού και 2 ψάρια, αλλά μόνο σε αυτούς που ήταν κατά συνθήκην Ιουδαίοι. Σαμαρείτες και λοιποί δεν είχαν δικαίωμα στην λήψη αυτής της τροφής και επομένως δεν μπορούσαν να κρατήσουν ιερατικό η άλλο αξίωμα. Πράγματι, αυτό το ιεροτελεστικό ήταν που εκτέλεσε ο Ιησούς στον περίφημο «χορτασμό των 5 χιλιάδων», γιατί διεκδικούσε το δικαίωμα να εισαχθεί στα ιερατικά αξιώματα. Προσφέροντας, αυτήν την τροφή σε όλο αυτόν τον κόσμο που προφανώς δεν είχε τα δικαιώματα των Ιουδαίων μια και υπήρχαν και άλλες φυλές ,εισήγαγε μια καινοτομία στους ιερούς κανόνες. Εκτός του ότι λέγονταν «ψαράς» πλέον ο Ιησούς, επίσης αναφέρεται με το όνομα Χριστός. Η λέξη Χριστός στα ελληνικά σημαίνει χρισμένος (Βασιλιάς δηλαδή) η χρήσιμος. Αλλά τότε θα ονομάζονταν Χρηστός (δηλαδή χρήσιμος. Οπότε υποθέτουμε πως το Χριστός μάλλον σημαίνει αυτός που είναι χρισμένος σε κάποια εξουσία, ίσως Βασιλιάς. Οπότε λέγοντας το όνομα Ιησούς Χριστός εννοούμε τον Βασιλιά Ιησού.και η Βασιλική του κληρονομιά προερχόταν από τον Βασιλικό Οίκο του Ιούδα (Οίκος του Δαυίδ) όπως αναφέρθηκε τόσες φορές στα ευαγγέλια και στις επιστολές του Απόστολου Παύλου.

Επομένως, από το 33 μ.χ. έφερε τον τίτλο του Ιερέα Χριστού, η όπως πολύ συχνά έχει αναφερθεί του Βασιλιά Ψαρά. Αυτός ο ορισμός, όπως θα δούμε, έμελλε να γίνει ένα κληρονομικό και δυναστειακό αξίωμα για τους απογόνους του, που αργότερα όλοι ονομάστηκαν Βασιλιάς Ψαράς και ήταν στενά συνδεδεμένοι με τον μύθο του Αγιου Δισκοπότηρου.

Πριν την γέννηση του δεύτερου γιου της το 44 μ.χ. η Μαρία η Μαγδαληνή εξορίστηκε από την Ιουδαία ακολουθώντας έναν πολιτικό ξεσηκωμό στον οποίο ενεπλάκη. Μαζί με τον Φίλιππο, τον Λάζαρο και μερικούς πιστούς, ταξίδεψε (με την συγκατάθεση του Βασιλιά Ηρώδη-Αγρίππα ΙΙ) για να ζήσει σε μια επαρχία κοντά στην Λυών της Γαλλίας.

Από εκείνους τους πρωτοχριστιανικούς χρόνους, μέσα από την Μεσαιωνική Εποχή και έως την Αναγέννηση, η πορεία της Μαγδαληνής σημαδεύτηκε από απαστράπτοντα χειρόγραφα και υπέροχα κείμενα, ειδικά στην Προβηγκία και το Λανγκουεντόκ, κάτι που φαίνεται όχι μόνο στα σκοτεινά αρχεία κάποιων βιβλιοθηκών, αλλά και στην Ρωμαιοκαθολική λογοτεχνία-μέχρι που η ιστορία της «φιμώθηκε» από το Βατικανό.

Η εξορία της Μαγδαληνής φαίνεται και στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, που αναφέρεται πως ήταν και έγκυος εκείνη την περίοδο. Επίσης λέει πως η Μαγδαληνή, οι γιοι της και οι κληρονόμοι της καταδιώχθηκαν από τις Ρωμαϊκές αρχές: «Ήτο έγκυος και εφώναζε από τους πόνους και την αγωνίαν να γεννήσει. Εφάνηκε τότε ένα άλλο σημείον εις τον ουρανόν. Ιδού, ένας μεγάλος κόκκινος δράκος με επτά κεφάλια και δέκα κέρατα. Εις τα κεφάλια του ήσαν επτά στέμματα. Και η ουρά του έσυρε το τρίτον των αστέρων του ουρανού και τους έρριξε εις την γην. Ύστερα εστάθηκε ο δράκος εμπρός εις την γυναίκα, που ήτο ετοιμόγεννη, δια να καταφάγει το παιδί της, μόλις θα το εγεννούσε. Και εγέννησε παιδί αρσενικό, εκείνον ο οποίος μέλλει να ποιμάνει όλα τα έθνη με σιδερένια ράβδον. Αλλά το παιδί της αρπάχτηκε προς τον Θεόν και προς τον θρόνον του. Και η γυναίκα έφυγε εις την έρημον, όπου έχει τόπον ετοιμασμένον δι’ αυτήν από τον Θεόν δια να την τρέφουν εκεί χίλιες διακόσια εξήντα ημέρες.» Και παρακάτω αποκαλύπτει ότι αφού πετάχτηκε ο δράκος στην γη, μετά την μάχη του με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και τους αγγέλους του, «κατεδίωξε την γυναίκα που εγέννησε το αρσενικό παιδί. Αλλ’ εδόθηκαν εις την γυναίκα δυο πτέρυγες του αετού του μεγάλου, δια να πετάξει εις τον τόπον της εις την έρημον, όπου θα τρέφεται έναν καιρόν, δυο καιρούς και μισόν καιρόν, μακρυά από το φίδι. Τότε το φίδι έχυσε από το στόμα του νερό σαν ποτάμι, πίσω από την γυναίκα, δια να την παρασύρει. Αλλ’ η γη εβοήθησε την γυναίκα και άνοιξε η γη το στόμα της και κατάπιε το ποτάμι που έχυσε ο δράκος από το στόμα του. Και ωργίσθηκε ο δράκος εναντίον της γυναίκας και έφυγε δια να πολεμήσει εναντίον των λοιπών παιδιών της, εκείνων που τηρούν τας εντολάς του Θεού και δίνουν μαρτυρία δια τον Ιησουν».

Ήταν στην Γαλλία η Μαγδαληνή που μετέφερε το Sangrèal (το Βασιλικό Αίμα, το ’γιο Δισκοπότηρο) και εκεί που έζησαν και μεγάλωσαν τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους για περισσότερα από 300 χρόνια. Οι απόγονοι τους απέκτησαν εκεί τον τίτλο Βασιλιάς Ψαράς (Fisher King) για πρώτη φορά. Το αιώνιο σύνθημα όλων αυτών των Βασιλιάδων, ήταν «Στην Δύναμη» και ήταν εμπνευσμένο από το όνομα του προγόνου τους του Βοόζ που ήταν προπάππους του Δαυίδ και το όνομα του σήμαινε «Στην Δύναμη». Όταν μεταφράσθηκε στα λατινικά, έγινε «Ιn Fortis» και σε μια παράφραση του, «Αnfortas» που είναι το κλασικό πλέον όνομα του Fisher King στο μύθο του Δισκοπότηρου. Μπορούμε τώρα να γυρίσουμε στον παραδοσιακό συμβολισμό του Δισκοπότηρου σαν ένα δοχείο που περιέχει το Αίμα του Ιησού. Επίσης αν αναλογιστούμε την ευρύτερη έννοια του δοχείου αυτού θα δούμε πως γύρω στο 3500 π.χ. το δοχείο συμβόλιζε το θηλυκό στοιχείο. Αυτό που εννοούσε συγκεκριμένα ήταν πως το δοχείο συμβόλιζε την γυναικεία μήτρα και την ικανότητα της στην γέννηση της ζωής. Αυτονόητα πράγματα, δηλαδή, έστω και για την σημερινή εποχή.

Και έτσι, η Μαγδαληνή πήγε στην Γαλλία ( η Γαλατία όπως λέγονταν τότε) κουβαλώντας μαζί της το Sangrèal μέσα στο Ιερό Δοχείο που συμβόλιζε όπως είπαμε, η μήτρα της και όπως αναφέρεται στην Αποκάλυψη. Και το όνομα του δεύτερου γιου της ήταν Ιωσήφ.

Το παραδοσιακό εσωτερικό σύμβολο του άνδρα ήταν η λεπίδα η το κέρατο ( καμία σχέση με τον προβλεπόμενο συνειρμό) και συνήθως αναπαρίστονταν με ένα σπαθί η ένα μονόκερο. Στην Παλαιά Διαθήκη, στους Ύμνους του Σολομώντα και στους Ψαλμούς του Δαυίδ ο μονόκερως σχετίζονταν με την βασιλική οικογένεια του Ιούδα και γι αυτόν τον λόγο οι Καθαροί της Προβηγκίας χρησιμοποιούσαν αυτό το μυθικό τέρας για να συμβολίσουν το ’γιο Δισκοπότηρο.

Η Μαρία η Μαγδαληνή πέθανε στην Προβηγκία το 63 μ.χ. Την ίδια χρονιά έχτισε και ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία το διάσημο παρεκκλήσι στο Γκλαστονμπέρυ της Αγγλίας, σαν ένα μνημείο στην Μεσσιανική Βασίλισσα. Αυτή ήταν η πρώτη «ισόγεια» χριστιανική εκκλησία(λόγω των διωγμών των χριστιανών οι εκκλησίες ήταν συνήθως σε κατακόμβες η σε υπόγεια) στον κόσμο και την επόμενη χρονιά, ο γιος της Μαγδαληνής, ο Ιησούς Ιούστος την αφιέρωσε στην μνήμη της. Ο Ιησούς ο Νεώτερος είχε ξαναβρεθεί στην Αγγλία και άλλη φορά στην ηλικία των 12 ετών μαζί με τον Ιωσήφ, το 49 μ.χ. Αυτό το γεγονός ήταν που ενέπνευσε και τον γνωστό William Blake να γράψει το εξαίσιο ποίημα του Ιερουσαλήμ «…και αυτά τα πόδια σ’ εκείνους τους αρχαίους καιρούς, περπάτησαν στης Αγγλίας την βουνίσια πρασινάδα…».

Αλλά ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ο άνθρωπος που χειρίστηκε εν λευκώ τα θέματα ταφής του Ιησού εκ μέρους της οικογένειας του; Και γιατί η μητέρα του Ιησού, η γυναίκα του και το λοιπό σοι επέτρεψαν στον Ιωσήφ κάτι τέτοιο;

Γύρω στο 900 μ.χ. ( αρκετά αργά, δεν νομίζετε;) η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αποφάσισε να ανακοινώσει πως ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας ήταν ο θείος της Μαρίας, της μητέρας του Ιησού. Και από εκείνη την ανακοίνωση και μετά, τα πορτραίτα που τον αφορούν τον δείχνουν αρκετά γερασμένο κατά την ώρα της Σταύρωσης, όταν ήδη η Μαρία ήταν γύρω στα 50. Προ της ανακοινώσεως βέβαια, τα αρχεία έδειχναν πως ο Ιωσήφ ήταν πολύ νεώτερος. Έχει καταγραφεί πως πέθανε στις 27 Ιουλίου του 82 μ.χ. σε ηλικία μόλις 80 χρονών! Οπότε θα πρέπει να ήταν 31 κατά την διάρκεια της Σταύρωσης.

Για την ακρίβεια, ο Ιωσήφ ήταν ο αδερφός του Ιησού, ο Ιάκωβος, και ο τίτλος του δεν σήμαινε κάποιο τόπο. Πολύ απλά, η Αριμαθαία δεν υπήρξε ποτέ! Οπότε σίγουρα δεν μας είναι άγνωστο πια, γιατί αυτός διαπραγματεύτηκε την ταφή του Ιησού με τον Πιλάτο.

Ο τίτλος Αριμαθαία όμως τι μπορεί να σημαίνει αφού δεν ήταν ονομασία τοποθεσίας; Μάλλον είναι παραφθορά της Ελληνο-εβραϊκής φράσης « χα-Ράμα-Θεο » που σημαίνει «της Θεϊκής Υψηλότητας» η «της Βασιλικής Υψηλότητας». Εφόσον ο Ιησούς ήταν ο κύριος εκφραστής της Μεσσιανικής Δυναστείας, ο Χριστός, δηλαδή ο Βασιλιάς, ο αδελφός του ο Ιάκωβος θα έπρεπε να ήταν ο Εστεμμένος  Πρίγκιπας, ο χα-Ράμα-Θεο. Στην Ναζαρηνή ιεραρχία ο Εστεμμένος Πρίγκιπας πάντα κρατούσε τον τίτλο του «Ιωσήφ», όπως ο Ιησούς κρατούσε τον τίτλο «Δαυίδ» και η γυναίκα του ήταν «Μαρία».

ΠΗΓΗ:metafysiko.gr

Ο Βασιλιάς Αρθούρος (Μέρος 4ο)


Παρακαλούμε διαβάστε το κάτωθι σχόλιο πριν προχωρήσετε στη πλήρη ανάγνωση του κειμένου:

Ανεξάρτητα των δικών μας απόψεων θα επιθυμούσαμε  να τονίσουμε ότι εδώ απλώς φιλοξενούμε το θέμα χωρίς ταυτόχρονα αυτό να συνεπάγεται ότι οι απόψεις μας συμπίπτουν με τις απόψεις του συγγραφέως ή ότι αποδεχόμαστε αυτές ή ότι είμεθα υπέρμαχοι αυτών…Οι θέσεις και οι απόψεις αυτές αφορούν αποκλειστικά και μόνο τον συγγραφέα του άρθρου….Πάμε λοιπόν για τη συνέχεια.

Αναστάται εκ νεκρών;

Στα ευαγγέλια αναφέρεται πως ο Ιησούς ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας, αυτός που θα έβγαζε τον λαό των Εβραίων από την καταπίεση των Ρωμαίων, ο απελευθερωτής. Εκείνη την εποχή, η Ιουδαία, ήταν ως γνωστόν κατεχόμενη από τους ρωμαίους που επέβαλλαν την τάξη με τον στρατό κατοχής, ενώ αντάρτες πολεμούσαν και σαμποτάριζαν τους εισβολείς. Ο Ιησούς αναμένονταν λοιπόν σαν Μεσσίας και στο τέλος κατάφερε να το πάρει το χρίσμα. Στον 1ο αιώνα μ.χ. τα αρχεία των Ιουδαίων τον αναφέρουν σαν «σοφό», σαν «δάσκαλο» και σαν «βασιλιά», αλλά πουθενά δεν αναφέρεται η θεικότητα του. Όταν , μάλιστα τα Χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας τον ονομάζουν Μεσσία του Ισραήλ, Ανώτατο Στρατιωτικό Διοικητή του Ισραήλ, τότε δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία πως οι Απόστολοι ήταν οπλισμένοι! Από την αρχή της στρατολόγησης τους, ο Ιησούς είχε φροντίσει να είναι οπλισμένοι. Μην ξεχνάμε τον Πέτρο που τράβηξε το σπαθί του και έκοψε το αυτί του δούλου Μάλχου, όταν πήγαν να συλλάβουν τον Ιησού. Ο Ιησούς είπε: « δεν φέρνω ειρήνη, αλλά ένα σπαθί».

Εκείνη την εποχή λοιπόν, μαζί με τους Ρωμαίους κατακτητές συντάσσονταν και το Συμβούλιο των Ιουδαίων. Στα μάτια της Εβραϊκής κοινότητας, οι Ιουδαίοι ήταν ο λαός του Θεού. Ανήκαν στον Θεό και ο Θεός ανήκε σ’ αυτούς. Τα πολιτικά παιχνίδια εξουσίας, ήταν κάτι συνηθισμένο σε μια φυλή που οι αιρέσεις της ( Ναζωραίοι, Εσσαίοι κλπ) ήταν τόσες πολλές και σημαντικές. Ο Ιησούς θεωρούνταν ήδη σαν μια απειλή στα μάτια των επικριτών του, των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων. Αν μέσα σε όλους αυτούς προσθέσετε και το Εβραϊκό Συμβούλιο , τότε εύκολα αντιλαμβάνεστε πόσους πραγματικά εχθρούς είχε ο Ιησούς. Σίγουρα, πολύ θα ήθελαν όλοι αυτοί να τον καταδικάσουν, αλλά αν το έκαναν θα ξεσήκωναν εναντίον τους τον λαό που τον πίστευε και τον ακολουθούσε. Έτσι, αναπόφευκτα έπρεπε να βρουν κάποιον άλλο τρόπο να τον ξεφορτωθούν. Ο Ιησούς αντιπροσώπευε πολλούς κινδύνους για όλους αυτούς , ο σημαντικότερος όμως ήταν η δυτικότροπη παιδεία και φιλοσοφία που προσπαθούσε να περάσει μέσα από τα διδάγματα του. Βασίζονταν κυρίως στην Αρχαία Ελληνική Σκέψη οι θέσεις του και μην ξεχνάτε πως ο Ελληνικός τρόπος ζωής ήταν ανεπιθύμητος στην Ιουδαία. Για να τον ξεφορτωθούν , λοιπόν, τον κατέδωσαν στους Ρωμαίους, μια και αυτοί δεν μπορούσαν να συγκροτήσουν δικαστήριο να τον καταδικάσει , λόγω του ότι ήταν Πάσχα και ως γνωστόν, μέχρι και σήμερα , κατά την διάρκεια του Εβραϊκού Πάσχα, απαγορεύεται δια νόμου η σύγκληση του Συμβουλίου για νομικά θέματα. Αυτή ήταν και η επίσημη δικαιολογία τους προς τους Ρωμαίους, όταν ρωτήθηκαν γιατί δεν τον δίκαζαν οι ίδιοι. Όσο για τον θάνατο του Ιησού στον Σταυρό , αυτός μπορεί να θεωρηθεί πιο πολύ σαν «πνευματικός» θάνατος παρά σαν φυσικός. Αυτό καθορίζεται από τον «κανονισμό των 3 ημερών» που όλοι κατά την διάρκεια του 1ου αιώνα γνώριζαν. Για τα πολιτιστικά και νομικά πεπραγμένα της εποχής εκείνης, ο Ιησούς ήταν ήδη «νεκρός» πριν καν ανέβει στον Σταυρό. Αυτό στην Αρχαία Ελλάδα το ονόμαζαν «εξοστρακισμό» και νομίζω πως αυτή η περιγραφή μπορεί να δώσει την αληθινή έννοια του «θανάτου» του. Για 3 μέρες ο Ιησούς ήταν νομικά άρρωστος , με τον απόλυτο θάνατο να έρχεται την 4η μέρα. Αυτή την μέρα θα θάβονταν ζωντανός, εκτός αν «ανασταίνονταν», όπως και συνέβη. Και μάλιστα , το είχε προβλέψει και ο ίδιος.

«Αναστάσεις» εκείνη την εποχή μπορούσε να πραγματοποιήσει μόνο ο Ανώτατος Ιερέας η ο Πατέρας της Κοινότητας. Εφόσον ο Ανώτατος Ιερέας ήταν ο Ιωσήφ Καϊάφας , ο άνθρωπος που ζήτησε την καταδίκη του Ιησού, απέμενε ο Πατέρας της κοινότητας για να τον «αναστήσει». Ο Πατέρας αυτός ,όπως ίσως θυμάστε, ήταν ο Σίμων ο Ζηλωτής. Στα Ευαγγέλια, αναφέρεται πως ο Ιησούς πάνω στον Σταυρό, λέει: «Πατέρα , εις τα χέρια σου παραδίδω το πνεύμα μου» και γνωρίζουμε πως κατά αυτήν την περίοδο, πατέρας του ήταν ο Σίμων ο Ζηλωτής.

Ο θάνατος του Ιησού επιβεβαιώνεται στις Γραφές από το «κέντημα» στα πλευρά του, με ένα δόρυ, που του έκανε ένας στρατιώτης «και ευθύς εξήλθεν αίμα και ύδωρ». Όμως δεν λέει πουθενά πως τον τρύπησε με το ακόντιο, αλλά πως «αυτού την πλευράν ένυξε» δηλαδή πως την έγδαρε. Επίσης λέει, πως έτρεξε αίμα και νερό από την πληγή του. Πρώτα από όλα δεν είναι λογικό να τρέξει νερό από πληγή είτε ζωντανού, είτε πεθαμένου. Σύμφωνα με την ιατρική επιστήμη (έκανα την σχετική έρευνα) το νερό δεν μπορεί να τρέξει από το ανθρώπινο σώμα μέσα από πληγή. Και το αίμα που τρέχει είναι δείγμα ζωής και όχι θανάτου, εφόσον μετά τον θάνατο σταματάει η κυκλοφορία του αίματος.

Ας δούμε, όμως, τι λένε και τα Ευαγγέλια επί του θέματος. Λένε , λοιπόν, πως ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία ήρθε και πήρε το σώμα του Ιησού για να το θάψει. Όταν αναφερόμαστε σε ένα ζωντανό άνθρωπο, χρησιμοποιούμε την λέξη σώμα. Π .χ. «αυτή η κοπέλα έχει ωραίο σώμα». Όταν θέλουμε να αναφερθούμε στο σώμα κάποιου πεθαμένου, όμως, λέμε για το πτώμα του. Η λέξη σώμα υπονοεί ένα ζωντανό κορμί, ενώ η λέξη πτώμα το πεθαμένο. Αυτά είναι βασικά ελληνικά και μην ξεχνάτε, πως η Καινή Διαθήκη, γράφτηκε στα ελληνικά. Ο Χριστός προφανώς επέζησε της σταυρώσεως. Ακόμα και το Κοράνι, αναφέρει πως ο Ιησούς έζησε και μετά την Σταύρωση. Στα ευαγγέλια, παρατηρείται μια διαφορά ως προς τον καθορισμό της ώρας της Σταύρωσης. Σε κάποια αναφέρεται πως έγινε την 3η απογευματινή και σε άλλα την 6η. Φαίνεται πως αυτή η διαφορά ώρας ήταν σημαντική. Εκείνη την εποχή, συνήθιζαν να χωρίζουν το 24ωρο σε 12 ώρες νύχτας και 12 ώρες μέρας. Ο Ιησούς είπε: «δεν υπάρχουν 12 ώρες σε μια μέρα;» Ο χρόνος μετρούνταν με την θέση του ήλιου και με την μέτρηση της διάρκειας των προσευχών από τους ιερείς. Το μέτρημα της ημερήσιας ώρας ξεκινούσε από το πρωί, από την ανατολή του ήλιου. Από καιρό σε καιρό η μέτρηση της μέρας άλλαζε, όπως άλλαζαν και οι εποχές. Προστίθονταν η αφαιρούνταν ώρες, ανάλογα με την εποχή. Εκείνο τον Μάρτιο, η μέρα ξεκινούσε στις 6 το πρωί. ’λλοτε πάλι, προστίθονταν ώρες στην νύχτα. Αυτό λογικά σημαίνει πως οι ώρες που προστίθονταν στην νύχτα, παίρνονταν από την διάρκεια της μέρας και έτσι είχαν 3 ώρες νύχτας, που στην ουσία ήταν μέρα! Αυτές οι 3 ώρες ήταν που έκαναν τη διαφορά στην σταύρωση του Ιησού. Ο λόγος ήταν , πως ενώ για τους περισσότερους ίσχυε το υπάρχον σύστημα μέτρησης της ώρας, για τους Εσσαίους, τους Ναζωραίους και κάποιες άλλες αιρέσεις υπήρχε άλλο σύστημα. Αυτοί άλλαζαν την ώρα από τα μεσάνυχτα. Δηλαδή ενώ για τους περισσότερους Εβραίους η ώρα ήταν η 3η απογευματινή, γι’ αυτούς ήταν η 6η απογευματινή. Και δεδομένου πως για τους περισσότερους Εβραίους το Σάββατο ξεκινούσε στις 9, για τους υπόλοιπους ξεκινούσε τα μεσάνυχτα, πράγμα που σημαίνει πως είχαν 3 ολόκληρες ώρες καιρό να κάνουν ότι είχαν να κάνουν πριν φύγει η Παρασκευή. Και γι’ αυτό τα Ευαγγέλια λένε πως «από την έκτην ώραν έγινε σκοτάδι εις όλην την γην μέχρι της ενάτης ώρας». Γιατί για αυτούς άλλαζε η μέρα σε νύχτα , με την προσθήκη αυτών των 3 ωρών. Και σε αυτό το χρονικό περιθώριο των 3 ωρών οι μαθητές του Ιησού, μπορούσαν να τον βοηθήσουν άνετα, αφού γι’ αυτούς ήταν ακόμα Παρασκευή, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που είχαν Σάββατο και όπως όλοι γνωρίζετε , το Σάββατο απαγορεύονταν κάθε φυσική δραστηριότητα, γιατί ήταν η μέρα του Θεού.

Έτσι, φτάνουμε σε ένα από τα πιο παρεξηγημένα σημεία της Βίβλου, και από κει, θα προχωρήσουμε σε άλλες εποχές μέσα στην Ιστορία, για να διηγηθούμε την γέννηση του γιου του Ιησού και της Μαγδαληνής , τον Σεπτέμβρη του 33 μ.χ. ένα από τα πιο παρεξηγημένα σημεία της Καινής Διαθήκης είναι και η Ανάληψη και συζητώντας γι’ αυτήν , θα ασχοληθούμε με τα 3 παιδιά του ιερού ζεύγους και των συγγενών αυτών.

Γνωρίζουμε από τα Ευαγγέλια πως η επικύρωση του γάμου του Ιησού και της Μαγδαληνής, στην Βηθανία, έγινε μια βδομάδα πριν την Σταύρωση και η Μαγδαληνή ήταν ήδη 3 μηνών έγκυος, προκειμένου να γεννήσει τον Σεπτέμβρη. Τι μας λένε τα Ευαγγέλια για τα γεγονότα εκείνου του Σεπτέμβρη; Τίποτα, αλλά οι Πράξεις των Αποστόλων αναφέρουν τον Σεπτέμβρη ως τον μήνα που έγινε η Ανάληψη του Ιησού στους ουρανούς. Όμως η λέξη «Ανάληψη δεν εμφανίζεται πουθενά στο αρχαίο κείμενο, το οποίο λέει: « Όταν είπε αυτά, εσηκώθηκε εις τον αέρα, ενώ εκείνοι(οι μαθητές) τον εκοιτούσαν, και ένα σύννεφο τον απέκρυψε από τα μάτια τους. Και καθώς εκοιτούσαν με προσοχήν προς τον ουρανόν, ενώ αυτός ανυψώνετο, αίφνης δυο άνδρες με ενδύματα λευκά εστάθηκαν κοντά τους και τους είπαν: ’νδρες Γαλιλαίοι, γιατί στέκεσθε και κοιτάζετε εις τον ουρανόν; Αυτός ο Ιησούς… θα έλθει κατά τον ίδιο τρόπο όπως τον είδατε να ανεβαίνει εις τον ουρανόν». Σε ένα άλλο σημείο λέει πως ο ουρανός θα πρέπει να δεχθεί τον Ιησού «έως την μέραν της αποκαταστάσεως του». Δεδομένου πως αυτός ήταν ο μήνας που θα γεννούσε η Μαγδαληνή, μήπως υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ της γέννας και της Αναλήψεως; Φυσικά υπάρχει και αυτό επιβεβαιώνεται από την μνεία της μέρας της αποκατάστασης. Δεν υπήρχαν νόμοι μόνο για την τελετή του γάμου, αλλά και νόμοι που αφορούσαν και την ίδια την έγγαμη ζωή. Οι κανόνες του Μεσσιανικού γάμου ήταν φυσικά διαφορετικοί από τους κανόνες που όριζαν τον γάμο των απλών θνητών. Οι Μεσσιανικοί γονείς τυπικώς χώριζαν μετά την γέννηση ενός παιδιού. Ακόμα μεγαλύτερη προτεραιότητα έδιναν στον κανόνα που έλεγε πως δεν έπρεπε να συνευρίσκονται άλλο μήνα πλην του Δεκεμβρίου, ώστε η γέννα να γίνονταν τον Σεπτέμβρη που γι’ αυτούς θεωρούνταν ιερός μήνας. Αυτόν τον κανόνα φυσικά, έσπασαν οι γονείς του Ιησού, και αυτός ήταν και ο λόγος που υπήρχε διχογνωμία μεταξύ των φίλων και των εχθρών του, για το αν ήταν πράγματι ο Μεσσίας. Όταν ένα Μεσσιανικό παιδί συλλαμβάνονταν την λάθος εποχή του χρόνου, η μητέρα τίθονταν σε απομόνωση, προκειμένου να κρύψει την ντροπή της και να αποφύγει την κατακραυγή του κόσμου. Το αναφέρει και ο Ματθαίος , λέγοντας πως «Ο άνδρας της ,ο Ιωσήφ, επειδή ήτο δίκαιος και δεν ήθελε να την εκθέσει, εσκέφθηκε να την διώξει κρυφά». Σε αυτή την περίπτωση, βέβαια, επενέβη ο Αρχάγγελος Συμεών που εκείνη την εποχή κρατούσε τον τίτλο του Γαβριήλ. Στα Χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας και στο Βιβλίο του Ενώχ, (που αποκλείστηκε από την Παλαιά Διαθήκη), αναφέρεται πως οι Αρχάγγελοι ήταν οι Αρχιερείς του Κουμράν, κρατώντας τίτλους όπως Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Σαριήλ κλπ.

Στην περίπτωση του Ιησού και της Μαγδαληνής, ωστόσο, τηρήθηκε αυτός ο νόμος κατά γράμμα, και το πρώτο τους παιδί γεννήθηκε τον Σεπτέμβρη του 33 μ.χ. αφού είχε προηγηθεί η συνεύρεση τους τον Δεκέμβρη του 32 μ.χ. Από την ώρα της γέννησης του παιδιού, το ζευγάρι έπρεπε να χωρίσει για 3 χρόνια, αν το παιδί ήταν κορίτσι, και για 6 χρόνια αν το παιδί ήταν αγόρι. Ο γάμος τους θα γίνονταν «κανονικός» μόνο την ύστατη ώρα της αποκατάστασης. Εντωμεταξύ, η γυναίκα και το παιδί θα εισχωρούσαν στους κόλπους κάποιας πίστης, ενώ ο πατέρας θα έμπαινε στο «Βασίλειο των Ουρανών». Αυτό το Βασίλειο των Ουρανών ήταν στην συγκεκριμένη περίπτωση, το Ανώτατο Εσσαϊκό Μοναστήρι που βρίσκονταν στο Μίρντ, κοντά στην Νεκρά Θάλασσα, και η τελετή εισαγωγής γίνονταν από τους Αρχιερείς, κάτω από την επίβλεψη του εκάστοτε διορισμένου Ηγέτη των Προσκυνητών. Στην Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο Έξοδος, οι Ισραηλίτες προσκυνητές οδηγήθηκαν στην Γη της Επαγγελίας από ένα «σύννεφο» και σύμφωνα με την ορολογία της Εξόδου, ο Ηγέτης των Προσκυνητών ονομάζονταν και σύννεφο.

MERLIN

Έτσι, αν τώρα διαβάσουμε ξανά τις Πράξεις των Αποστόλων και με βάση τις πληροφορίες που αποκομίσαμε, θα διαπιστώσουμε ότι: ο Ιησούς ανέβηκε με την βοήθεια του σύννεφου(Ηγέτη των Προσκυνητών) στο Βασίλειο των Ουρανών (το Ανώτατο Εσσαϊκό Μοναστήρι) και οι άντρες με τα λευκά (Αρχάγγελοι- Αρχιερείς) είπαν πως θα γυρίσει την ώρα της Αποκατάστασης (του Μεσσιανικού Γάμου).

Αν τώρα δούμε την Επιστολή του Απόστολου Παύλου προς Εβραίους, ανακαλύπτουμε πως εξηγεί το γεγονός της Ανάληψης με κάποιες περισσότερες λεπτομέρειες, αφού ο Παύλος λέει πως ο Ιησούς εισήλθε στην ιεροσύνη του ουρανού, ενώ δεν κατείχε ιερατικό αξίωμα. Εξηγεί πως ο Ιησούς από την μεριά του πατέρα του (του Ιωσήφ) ανήκε στην Δαυιδική οικογένεια που κρατούσε το δικαίωμα της Βασιλείας, αλλά δεν είχε δικαίωμα στα ιερατικά αξιώματα γιατί αυτά ήταν αποκλειστικά δικαιώματα της γενιάς του Ααρών και του Λευί. Όμως , όπως λέει ο Παύλος μια ειδική συγκατάθεση δόθηκε γιατί, όπως η ιεροσύνη άλλαξε ,έτσι έπρεπε να αλλάξει και ο νόμος. Σαν αποτέλεσμα αυτής της ανάγκης αλλαγής του νόμου, εξηγεί πως ο Ιησούς κατάφερε να μπει στην Βασιλεία των Ουρανών.

Έτσι, τον Σεπτέμβρη του 33 μ.χ. η Μαγδαληνή γέννησε το πρώτο της παιδί και ο Ιησούς μπήκε στην Βασιλεία των Ουρανών. Δεν υπάρχει καμιά αναφορά που να δείχνει πως το παιδί ήταν αγόρι, (όπως υπάρχει για τα επόμενα δυο) και δεδομένου του γεγονότος πως ο Ιησούς γύρισε 3 χρόνια αργότερα, υποθέτουμε πως το παιδί ήταν κορίτσι. Ακολουθώντας τις χρονολογίες που μας δίνουν οι Πράξεις, βλέπουμε πως τον Σεπτέμβρη του 37 μ.χ. ένα δεύτερο παιδί γεννήθηκε και μετά ένα τρίτο τον Σεπτέμβρη του 44 μ.χ. Η περίοδος μεταξύ των 2 γεννήσεων κατά την διάρκεια της δεύτερης αποκατάστασης, μας υποδεικνύει πως το δεύτερο παιδί ήταν σαφέστατα αγόρι. Επίσης οι κωδικοποιημένες αναφορές στις Πράξεις ορίζουν και το τρίτο παιδί σαν αγόρι. Σύμφωνα με τα Χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας, οτιδήποτε «κρυφό» υπάρχει στην Καινή Διαθήκη σηματοδοτείται από την φράση-κλειδί : ο έχων ώτα ακουέτω. Όταν αυτοί οι κώδικες και οι αλληγορίες κατανοηθούν, δεν χάνουν ποτέ το νόημα τους. Σημαίνουν πάντα το ίδιο πράγμα όπου χρησιμοποιούνται, και όταν χρησιμοποιούνται είναι για να καλύψουν το κενό που θα δημιουργηθεί με την έλλειψη τους. Για παράδειγμα , τα Ευαγγέλια μας εξηγούν πως ο Ιησούς ονομάζονταν και ο Λόγος του Θεού. «Και ο Λόγος ενσαρκώθηκε…» κλπ. Ο Ιωάννης μπαίνει σε μεγάλο κόπο προκειμένου να μας εξηγήσει ποιος είναι ο Λόγος του Θεού και επόμενα χωρία λένε: «ο Λόγος του Θεού στάθηκε δίπλα στην λίμνη» και «ο Λόγος του Θεού ήταν στην Σαμάρεια». Μηνύματα που περιέχουν πληροφορίες για την καρπερότητα και την καινούργια ζωή μας παρέχει η Παραβολή του Σπορέα του οποίου η σοδειά «γέννησε φρούτα και αυξήθηκε…». Έτσι, όταν λέγεται, «ο Λόγος του Θεού αυξήθηκε» «ο έχων ώτα ακουέτω» θα καταλάβουμε πως εννοεί ότι ο Ιησούς αυξήθηκε, δηλαδή έκανε γιο. Υπάρχουν 2 τέτοια χωρία στις Πράξεις που ακολουθούν τις χρονολογίες 37 και 44 μ.χ.

ΠΗΓΗ:metafysiko.gr

 

Wikipedia: The World Wide Web, is a system of interlinked hypertext documents accessed via the Internet.

Το Κοράκι (The Raven) – trailer


Το 1849, ένας κατά συρροήν δολοφόνος σπέρνει τον τρόμο στους δρόμους της Βαλτιμόρης. Σύντομα ο Έντγκαρ Άλαν Πόε αντιλαμβάνεται πως οι μέθοδοι του δολοφόνου είναι βγαλμένες από τις ιστορίες του. Καθώς ο αριθμός των θυμάτων αυξάνεται, η αστυνομία ζητά τη βοήθεια του Πόε. Ο θρυλικός συγγραφέας τρόμου αρνείται αρχικά, μέχρι που η αρραβωνιαστικιά του πέφτει στα χέρια του δολοφόνου. Ο Πόε συνεργάζεται με έναν φιλόδοξο νεαρό αστυνόμο, σε μια αμείλικτη καταδίωξη για να αποκαλύψουν το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από τους φόνους, πριν να είναι πολύ αργά για την μοναδική του αγάπη.
Trivia
Ο Τζέιμς Μακ Τιγκ («V for Vendetta«) σκηνοθετεί ένα αγωνιώδες θρίλερ γύρω από μια φανταστική μαρτυρία σχετικά με τη ζωή του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Πρωταγωνιστούν οι Τζον Κιούζακ («2012»), Άλις Ιβ («Sex and the City 2«), Λιουκ Έβανς («Clash of the Titans») και Μπρένταν Γκλίσον(«Αποστολή στην Μπριζ»).

 

 

 

28-29 ΜΑΙΟΥ 1453 ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ…


Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Είναι βράδι της 28ης Μαΐου 1453. Μόλις έχει τελειώσει η δοξολογία μπροστά από την εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας φτιαγμένης από τον Απόστολο Λουκά, αφού όλοι έψαλλαν – ωΐμέ! – για τελευταία φορά τον Ακάθιστο Ύμνο, αναχωρούν για τις επάλξεις αυτοί πού θα υπερασπίζονταν τα Θεοφύλακτα Τείχη πού προστάτεψαν για 1000 χρόνια τη Πόλη των Κωνσταντίνων. Όλοι έλαβαν τη Θεία Ευχαριστία, κοινώνησαν μέσα στην Πορφυρογέννητο Ιουστινιανή της του Θεού Σοφίας την μεγάλη Εκκλησιά τη καρδιά του παγκόσμιου Χριστιανισμού! Το σύμβολο του μεσαιωνικού ελληνισμού! Ζήτησαν συγχώρεση ο ένας από τον άλλον χιλιάδες κόσμος όσο ορθόδοξοι και καθολικοί ιερείς τελούσαν τη Θεία Λειτουργία μέσα στο Ναό.

Ο αυτοκράτορας έγινε αντιληπτός μόλις για λίγα λεπτά από το θεοσεβούμενο πλήθος. Το βάρος της ευθύνης του να σώσει ένα έθνος, μιά τιμή, μιά χιλιόχρονη ιστορία, τη μνήμη των Κωνσταντίνων, τον ελληνικό πολιτισμό, όλα αυτά μαζί με το γρίφο της υπεράσπισης της πόλης και την επίλυση του σχεδίου άμυνας φορτώνουν τον έσχατο αυτοκράτορα με »Ακάνθινο Στέφανο» όμοιον με εκείνον του Χριστού…

Πανοραμική τοιχογραφία της τελευταίας ήμέρας της πολιορκίας της Πόλης μπροστα από τη Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Ο μωάμεθ ο Β’ Ο »Πορθητής» παρακολουθεί τη διεξαγωγή της μάχης ενώ τα βάρβαρα στίφη του ταπεινώνουν τον Χριστιανισμό… Οι δύο πύργοι πού προστατεύουν τη Πύλη του Αγίου Ρωμανού με το »Περιτείχιον», έχουν καταληφθεί από τους Γενίτσαρους πού έχουν ήδη μπήξει επάνω τις εχθρικές σημαίες (φλάμπουρα). Μιά σκισμένη ελληνική σημαία με το δικέφαλο αετό κρέμεται ακόμα από το δεξιό πύργο (βαμμένη κίτρινη και όχι κόκκινη όπως ήσαν οι κρατικές βυζαντινές σημαίες με το δικέφαλο, αλλά σκόπιμα κίτρινη από το τούρκο τοιχογράφο ώστε να θιγεί η Ορθοδοξία)…Εν μέσω αυτού του δράματος κεντρικός πρωταγωνιστής η παραδομένη στις φλόγες πύλη του Ρωμανού. Πολεμικό Μουσείο Κωνσταντινουπόλεως, Δώμα με τρισδιάστατη παράσταση της »Πολιορκίας της Πόλης». Ιστορικά ο Μεχμέτ (Μωάμεθ ο Β’) δεν εισήλθε από τη πύλη του Ρωμανού στην αλωμένη Πόλη, αλλά από τη Πύλη του Χαρίσιου μερικά μέτρα πιό πάνω, γιατί αυτή ήταν ελεύθερη από πτώματα και γκρεμισμένα κτίσματα. Μπήκε στη Πόλη (με μεγάλο φόβο και δέος, μην πιστεύοντας ακόμα ότι πράγματι την είχε αλώσει!). Ήταν επτά το πρωΐ της 29ης Μαΐου 1453…

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τη συναισθηματική φόρτιση αυτού του υπερήφανου λαού πού η ελπίδα του προς το Θεό του αποτρέπει φρικαλέες σκέψεις του τι πρόκειται να επακολουθήσει! Στη Πόλη βασιλεύει σιγή.. Μιά νεκρική σιγή πού παγώνει το αίμα όλων αυτών πού μέσα τους αρχίζει μιά αγωνία πού θα μετατραπεί σε επιθανάτιο ρόγχο…

Ο Αυτοκράτορας αφού έφυγε από την Αγία Σοφία κατευθύνεται στο ανάκτορο των Βλαχερνών πάνω στο άλογό του. Δεν υπάρχει χρόνος γιά χάσιμο. Το κεφάλι του πάει να σπάσει από τη τρομερή σκέψη. »Είναι θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει;»…Αφού φτάνει στο ανάκτορο, εκεί συγκεντρώνει την οικογένειά του και όλους όσους υπηρέτησαν πιστά το σπίτι του. Με πατρική στοργή τους αγκαλιάζει έναν έναν και τους ζητά να τον συγχωρέσουν. Αφού βαθειά συγκινημένοι τον χαιρετούν όλοι για τελευταία φορά ο ίδιος φεύγει με το άλογό του και ευσπευσμένα πάει στις επάλξεις για τη τελευταία επιθεώρηση των αμυντικών θέσεων. Είναι αργά τη νύχτα. Τα άγρυπνα μάτια των σκοπών χαμογελούν πού τον βλέπουν. Υπάρχει ακόμα ελπίδα πιστεύουν. Ο Θεός, ο Αυτοκράτορας, ο λαός, το Δίκαιο είναι μαζί τους!

Μεσάνυχτα, φρενετικά κτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών της Βασιλεύουσας, της Αγίας Σοφίας, των Αγίων Αποστόλων, ακούγονται όλες από τις εκκλησιές κατά μήκος του δρόμου του Επτάσκαλου. Ποιός άραγε μιά τέτοια στιγμή θα είχε ύπνο όταν πυκνά σύννεφα μαύρα έχουν κάνει τη νύχτα, τη τελευταία, σκοτάδι κόλασης με απαίσια όρνια να πλανώνται πάνω από την υπερήφανη Πόλη;

Η ΜΑΧΗ ΣΤΥ ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ — YΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Η Οθωμανική επίθεση ξεκινάει μετά τα μεσάνυχτα. Είναι πιά η 29η Μαΐου 1453. Κύματα γενίτσαρων πού το ένα ακολουθεί το άλλο επιτίθονται με πολεμικές κραυγές, ήχους ταμπούρλων, σαλπίγγων, πίπιζων, πού γεμίζουν με το θόρυβό τους τον αέρα τού πέπλου της σκοτεινής νύχτας. Ο στρατός του Μεχμέτη (όπως ήθελε να τον αποκαλούν οι έλληνες) είναι πάνω κάτω 250 χιλιάδες διοικούμενος από τον Ζαγανός Πασά. Άντρας με πείρα στα πολεμικά και βαθύς γνώστης των βυζαντινών όπλων, συγγενής, γυναικάδελφος του Μεχμέτη. Στον στρατό αυτό βρίσκονται αποβράσματα μισθοφόρων χριστιανών ευρωπαίων, γενουατών, 25 χιλιάδων ελλήνων της Θράκης πού ο Μεχμέτης τους έταξε αξιώματα και μάλαμα και κάθε λογής λιμάρικη ψυχή, για φαΐ, για πιοτό, για βιασμό και φόνο…Προσελκύονταν από τη μεγάλη λεία πού ήταν η μεγάλη πρωτεύουσα του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, καθόλοκληρίαν ΕΛΛΗΝΙΚΟ! Όλοι αυτοί μαζί με τους ατάκτους δολοφόνους τυχοδιώκτες επιτέθηκαν στη οχυρωματική γραμμή των σιδηρόφρακτων σκληρών επαγγελματιών πού ήσαν υπό τας διαταγάς του Ιωάννη Ιουστινιάνη (γενοβέζου ευγενούς από τη Χίο, πιστού συμμάχου του αυτοκράτορα και φιλέλληνος) όλοι κι όλοι καμμιά εκατοστή, όχι παραπάνω. Όλοι οι αμυνόμενοι της Πόλης πού μπορούσαν να κρατήσουν όπλο ήσαν 5 χιλιάδες ψυχές άντε με τους βοηθητικούς 7 χιλιάδες. Όλοι μεγάλοι στην ηλικία ενώ οι εχθροί όλοι νέοι λίγο πάραπάνω από τα είκοσι. Η μάχη κράτησε δύο ώρες έως τις τρείς τη νύχτα…Το σώμα των ατάκτων υποχώρησε σε πλήρη διάλυση πατώντας ο ένας τον άλλον »τούρλου μπούγδου», αφήνοντας μεγάλο αριθμό νεκρών και τραυματιών.

Τρισδιάστατη απεικόνιση της πολιορκίας. Στο δάπεδο φαίνεται αληθινή τάφρος όπου πολεμούν μέσα ‘ γενίτσαροι, μερικοί εκ των οποίων αναπαρίστανται »πεθαμένοι». Το δώμα αυτό με τον »εθνικιστικό» του χαρακτήρα το επισκέπτονται σχολεία για να σφυρηλατηθεί στα παιδάκια ‘φανατισμός’ κατά των χριστιανών και ελλήνων (βυζαντινών!).

Στη τρισδιάστατη απεικόνιση της πολιορκίας της Πόλης αναπαρίσταται μιά απίστευτη σε αριθμό τουρκική στρατιά πού την ασφυκτιά μπροστά από τα τείχη. Η τοιχογραφία γίνεται πραγματικότητα με κανόνι και μπάλες (μύδρους των 400 κιλών έκαστος) πού συμμετείχε στην άλωση της Πόλης πραγματικά.

Δίχως παύση έρχεται η σειρά να επιτεθεί η στρατιά της Ανατολίας (Αναντολού Ασκερί) υπό τον Ισχάκ Πασά. Αυτοί προσπαθούν να γκρεμίσουν τους πασσαλοφράκτες. Πολεμούν με λύσσα αποφασισμένοι να σπάσουν την γραμμή των αμυνομένων. Η αποδυνάμωση των επιτιθέμενων βοήθησε τους αμυνόμενους. Με τις σπάθες τους και τους κεφαλοθραύστες τους κομματιάζουν εύκολα τον εχθρό και εκτοξεύουν βλήμματα στη πολυάριθμη μάζα χωρίς καν να σκοπεύσουν. Μιά ομάδα πολεμιστών του Ισχάκ Πασά ρίπτεται σε ένα ρήγμα των τειχών και προς στιγμήν φαίνεται να εισβάλλουν στη Πόλη. Αλλά ο αυτοκράτορας και οι άντρες του τους ορμούν και τους σφάζουν γρήγορα. Η δεύτερη τουρκική επίθεση επίσης απέτυχε.

Κατόπιν έρχονται οι γενίτσαροι. Είναι ειρωνικό ότι γεννήθηκαν έλληνες ορθόδοξοι. Ήσαν πειθαρχημένοι, επαγγελματίες, άγριοι πολεμιστές, τέλεια εκπαιδευμένοι και έτοιμοι να πεθάνουν για το Σουλτάνο τους. Πρίν την έναρξη των εχθροπραξιών, της τελευταίας ημέρας για τη Πόλη, ο Μεχμέτης ζήτησε από το στρατό του, »Σήμερα δεν θέλω να πολεμήσετε για μένα. Θέλω να ΠΕΘΑΝΕΤΕ γιά μένα»!!! Οι γενίτσαροι όρμηξαν με μένος ανοίγοντας δρόμο από τα στιβαγμένα νεκρά κορμιά χριστιανών και μουσουλμάνων επιτίθοντας στους εξαντλημένους υπερασπιστές της Πόλης. Με τεράστια προσπάθεια οι έλληνες, οι ενετοί, οι γενουάτες και άλλοι ιταλοί σύμμαχοι απέκρουσαν στέλνοντας πίσω τον εχθρό.

Τότε μιά ομάδα εχθρών απροσδόκητα μπήκε στη Πόλη από μιά αφύλακτη μικρή πύλη εξόδου (είχε ανοιχθεί το προηγούμενο βράδι από προδότες πού είχε διαφθείρει ο Μεχμέτης). Η πύλη αυτή γνωστή ως »Κερκόπορτα» βρισκόταν στα τείχη των Βλαχερνών. Μάχη ξέσπασε σώμα με σώμα στη μικρή αυτή πύλη.

Ο Καρατζά Πασάς και οι ευρωπαίοι μισθοφόροι του περιβάλλουν το εξωτερικό τείχος της Πόλης στο Χρυσό Κέρας (Κεράτιο Κόλπο) στο χείλος του νερού. Περισσότεροι γενίτσαροι προσεγγίζουν τα τείχη των Βλαχερνών. Τα υπολείμματα των ενετών περικυκλώνονται από τους στρατιώτες της Ανατολίας πού επιτίθονται από το εξωτερικό τείχος και από αυτούς πού βρίσκονται ήδη στο »Παρατείχιον». Ένας θανατηφόρος οθωμανικός μύδρος από κανόνι με ακρίβεια κτυπά τους βυζαντινούς και οι έλληνες κόβονται στα δύο ενώ οι Χιώτες-Ρόδιοι και τα απομεινάρια των ενετών έχουν αμφότεροι διαλυθεί. Το βυζαντινό πύρ αυτή τη στιγμή διαλύει δύο αύτανδρες οθωμανικές μονάδες γενιτσάρων στα τείχη των Βλαχερνών, αποτρέποντας τους να μπούν στη Πόλη. Οι έλληνες υπό τη διοίκηση του ενετού Φιλίππο Κονταρίνι, η Παπική μονάδα του Καρδιναλίου Ισιδώρου και οι γενοβέζοι του Ιωάννη Ιουστινιάνη, όλοι μαζί επιτίθονται και διαλύουν τους γενιτσάρους στο Νέο Αυτοκρατορικό Ανάκτορο χωρίς όμως να μπορέσουν να τους απωθήσουν έξω. Οι Γενίτσαροι του τείχους των Βλαχερνών απωθούνται από τους εναπομείναντες Χιώτες-Ροδίους, όμως οι έλληνες σπρώχνονται προς τα πίσω και μιά μονάδα γενιτσάρων εισβάλλει στη Πόλη. Πολυάριθμα στίφη της Ανατολίας πιέζουν τους ενετούς να βγούν έξω από το »Παρατείχιον» και να εγκλωβιστούν σε έναν από τους πύργους της Πόλης. Ο Θεόφιλος Παλαιολόγος σκοτώνεται, αφήνοντας τον Τρεβιζάνο μόνο του επικεφαλής των Ενετών…

Λίγο προτού χαράξει η μέρα, ένα βέλος τρυπάει τον σιδερένιο θώρακα του Ιουστινιάνη και τον πληγώνει στο στήθος. Κλονισμένος από το τραύμα του και φυσικά εξαντλημένος η μαχητική του διάθεση κατέρρευσε…Παρόλες τις παρακλήσεις του αυτοκράτορα να μην εγκαταλείψει τη θέση του, ο Ιουστινιάνης έδωσε διαταγή στους στρατιώτες του να τον πάρουν έξω από το πεδίο μάχης. Οι άλλοι στρατιώτες του πού πολεμούσαν στη περιοχή βλέποντας το στρατηγό τους να μεταφέρεται λαβωμένος, υποπτεύτηκαν ότι είχε σπάσει η γραμμή άμυνας και σπεύδουν και αυτοί στη πύλη για να φύγουν μαζί του. Ο αυτοκράτορας και οι έλληνες μένουν μόνοι τους. Τότε οι οθωμανοί διοικητές βλέποντας αυτό διατάσσουν χιλιάδες γενίτσαρους να επιτεθούν στην αποδυναμωμένη αυτή πλέον άμυνα. Οι γενίτσαροι ορμούν και σπάνε το πασσαλοφράκτη στριμώχνωντας τους έλληνες στο τείχος.

Στο μεταξύ εισβάλλουν περισσότεροι στη Κερκόπορτα, όπου οι αμυνόμενοι δεν μπόρεσαν να εξουδετερώσουν τους πρώτους εισβολείς. Σύντομα οι πρώτες εχθρικές σημαίες κυματίζουν στα τείχη. Ο αυτοκράτορας και οι διοικητές του προσπαθούν απεγνωσμένα να συναθροίσουν τους στρατιώτες τους και να ωθήσουν πίσω τον εχθρό. Μάταια όμως, ήταν πιά πολύ αργά. Κύματα γενιτσάρων, ακολουθούμενοι από άλλες τακτικές μονάδες του Οθωμανικού στρατού ρίπτονται στις ανοιχτές πύλες της Πόλης γεμάτες από τρομοκρατημένους υπερασπιστές πού τρέχουν αλαφιασμένοι για να σωθούν και από σωρούς πτωμάτων σφαγμένων χριστιανών στρατιωτών.

Τότε ο αυτοκράτορας αντιλαμβανόμενος ότι τα πάντα έχουν χαθεί γυμνώνεται από τα αυτοκρατορικά του διακριτικά και σαν απλός στρατιώτης με το αίμα και τον ιδρώτα να ρέει ποτάμι από το μέτωπο και το σώμα του ακολουθούμενος από τον εξάδελφό του Θεόφιλο Παλαιολόγο, τον άρχοντα Βρανά, τον Καστιλιανό (ισπανό) Δον Φρανσίσκο Ντε Τολέδο, τον Κατακουζηνό, τον Ματθαίο Σγουρομάλη και τον Ιωάννη Δαλματό – και οι επτά τους κρατώντας τα ξίφη τους – επιτίθονται στα μιλιούνια των εχθρών, χτυπώντας ζερβά δεξά σε μιά ύστατη πράξη ηρωϊκου θάρρους. Κανείς δεν τους ξαναείδε πιά….

Πάνε από τότε 558 χρόνια…(***σχετ. διόρθωση: το άρθρο είναι του 2011, άρα συμπληρώνονται 559 χρόνια φέτος). Η ροή ενός έθνους είναι αναλώσιμη, η γλώσσα και η Ιστορία του ποτέ! Εμείς και ελληνικά μιλάμε και η Αγιά Σοφιά υπάρχει!

Θα φοβηθούμε νέους »Μεχμέτηδες» του ΔΝΤ, δυτικοευρωπαϊκά αποβράσματα, πεινασμένα όρνια από το βορρά, λιμάρικες ψυχές για πιοτό, για φαΐ, για φόνο; (όπως έγραφε ο αείμνηστος νεοέλληνας συγγραφέας μας, Βασίλης Ρώτας για τις ορδές του Δράμαλη), μισθωμένους σπιούνους και κάθε λογής απόρριμα γιατί εξέλαβε την Ελλάδα για »Πλούσια λεία της Ανατολής;» !!! Ήγκηκεν γαρ ο καιρός της απάντησης!

Ραφαήλ Διαμαντής

ΠΗΓΗ:hellasontheweb.org

Η ΡΗΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


it’s really hot there, Damn!

ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ VIDEO CLIP ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


 

 

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΟΣΜΕ!!!!


Walter Steiger: παπούτσια με ‘κλίση’ στη μόδα!


Από τη Νέλλυ Σκουφάτογλου

Τι προτείνει ο αγαπημένος σχεδιαστής των celebrities:

Το Hollywood και οι high end boutique του Soho και του Παρισιού τον λατρεύουν μιας και έγινε γνωστός αναδεικνύοντας τα πόδια των σταρ στο κόκκινο χαλί. Τα ιδιαίτερα και ανατρεπτικά σχέδιά του Walter Steiger τον έκαναν να ξεχωρίσει με την τελευταία του συλλογή να αποδεικνύει περίτρανα το λόγο.

Το ταλέντο του να ενσωματώνει την αρχιτεκτονική και την τέχνη στο σχεδιασμό παπουτσιών κάνει τις δημιουργίες του περιζήτητες. Με ένα τέτοιο κομμάτι να ολοκληρώνει το look σου θα κάνεις όλα τα βλέμματα να στραφούν προς το μέρος σου κλέβοντας την παράσταση.

Περιττό να πούμε πως η Stylista έχει ξετρελαθεί με το εφέ του καμπύλου τακουνιού τόσο πολύ που ήδη έχει αρχίσει να το ονειρεύεται.
Η δημιουργικότητα του Steiger δικαίως τον έχει ανάγει στους μεγαλύτερους  guru του στυλ, ο οποίος πάντα λαμβάνει υπόψη του τη σταθερότητα και την άνεση. Τα ονόματα που δίνει δε ο σχεδιαστής στις δημιουργίες του εξίσου δελεαστικά: Playoff, Piper, Polli, Praline κ.ο.κ.

Από τους πιο ταλαντούχους συνεργάτες του οίκου Oscar de la Renta, ο Walter Steiger κατάφερε να δημιουργήσει το δικό του οίκο και να κάνει την υπογραφή του να ξεχωρίσει χάρη στα εντυπωσιακά και πρωτότυπα παπούτσια του. Παραμένει πιστός στο να διεγείρει την φαντασία μας και μας προκαλεί να αναβαθμίσουμε το στυλ μας τολμώντας κάτι παιχνιδιάρικο και διαφορετικό μα συνάμα διαχρονικό.

Οι επιλογές του ένα έχουν να μας πουν: ο Steiger θα παραμείνει στην τοπ λίστα του απανταχού fashion icons. Γόβες, πέδιλα και πλατφόρμες χρωματισμένες με τόνους του μωβ, του πορτοκαλί και του πράσινου. Από το πλάνο δεν μπορεί να λείψει το κλασικό μαύρο καθώς και το ασπρόμαυρο που θυμίζει έντονα zebra print.

Πολύχρωμα και ζωντανά εμπριμέ ακτινοβολούν την καλοκαιρινή διάθεση του σχεδιαστή, έτοιμα να ολοκληρώσουν με τον πιο δυναμικό τρόπο τα μονόχρωμα outfits σου. Μαλακό δέρμα και suede σε θηλυκά σχέδια που μετατρέπουν τα shoe boots σε must haves της σεζόν. Αν σου αρέσει να  ξεχωρίζεις από το πρωί ως το βράδυ η φετινή πρόταση του σχεδιαστή είναι μία πολύ καλή ιδέα!

ΠΗΓΗ:stylista.gr

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:jenmits.

 

Η ΡΗΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


HAPPY WEEK!!!!!!!!!!!!!!!!

ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ VIDEO CLIP ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


P. Lion – Happy Children

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ


Shoot me [ένα τελευταίο κλικ]


Το νέο βιβλίο του Λουκά Μέξη θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία τον Ιούνιο. Μέχρι τότε μπες στο κλίμα με ένα α λα κινηματογραφικό promo video…

«Μην ξεχνάς ότι και τη γυναίκα της ζωής σου θα τη γνωρίσεις λέγοντας της ένα “γεια”». Όπως και να το δεις, είναι μια μεγάλη αλήθεια. Και ακόμα μεγαλύτερη για τον Αλέξανδρο, που επέστρεψε στην Ελλάδα πληγωμένος, με άδειες τσέπες, με μοναδικό στήριγμα τη φωτογραφική μηχανή του και τις 35 τελευταίες εικόνες που πρέπει να τραβήξει για να ολοκληρώσει το άλμπουμ του. Και αυτός γίνεται ο στόχος του, που τον οδηγεί σε ένα χάος…

Το νέο βιβλίο του Λουκά Μέξη έχει τον τίτλο «Shoot me [ένα τελευταίο κλικ]» και θα κυκλοφορήσει τον Ιουνίο. Μέχρι τότε δες το βίντεο και μπες εδώ για να πάρεις μια γεύση…

 

ΠΗΓΗ:

pkool.gr