Category Archives: ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΙΞΕΡ

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ


Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων. Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών. Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.

Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»

Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος. (Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)

«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ. Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει. 15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ. «Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.» Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει. Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο. Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί. Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:

«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»

Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.

Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.

«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο… Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».

«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας ‘τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.

Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ….

Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν –συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή. Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ. Και το 65%… Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Που έγκειται η φάρσα;

Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο». Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν. Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».  Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει –ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί –αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».  Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»

Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.

Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν. Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ.

Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ’ ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθεί εντολές.  Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής –αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του. Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.  Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ…

Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας –με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:

Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ. Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

πηγή:aniwthoi.net

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: alexiptoto.com

Αν ο Έλγιν δεν ερχόταν στην Αθήνα, αλλά πήγαινε… αλλού!


Προσπαθώντας να ανακαλύψoυν τι ακριβώς θα είχε συμβεί εάν ο Έλγιν δεν ερχόταν στην Αθήνα, αλλά προτιμούσε το Παρίσι, το Λονδίνο ή το Βερολίνο, δύο Έλληνες που ζουν μόνιμα στη Γερμανία έκαναν τη δική τους έρευνα. Ο Άρης Καλογερόπουλος και ο Αλέξης Μανθεάκης, δημιουργοί της ιδέας «I’m Greek and I want to go home», σε μια προσπάθεια να συμμετέχουν στην εκστρατεία για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, δημιούργησαν μια συλλογή από ενδιαφέρουσες φωτογραφίες. Με τον τίτλο «If Elgin…» παρουσιάζουν με ευρηματικό τρόπο τις καταστροφές που θα έκανε ο Έλγιν αν είχε προτιμήσει μνημεία άλλων χωρών, αντί της Ακρόπολης.  Η συλλογή τους έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον…

ΠΗΓΗ: perierga.gr

To γυάλινο μπουκάλι της Coca-Cola και η ιστορία του!


H Coca-Cola δεν έχει πίσω της μεγάλη ιστορία μόνο ως προς το… μυστικό του περιεχομένου της αλλά παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ως προς το γυάλινο «περιτύλιγμά» της, δηλαδή το διάσημο μπουκάλι της. Το 1915 η Coca-Cola Company αποφάσισε να προχωρήσει σε έναν διαγωνισμό «για το ποιος θα μπορούσε να δημιουργήσει το καλύτερο σχέδιο για τα μπουκάλια εμφιάλωσης του προϊόντος». Ήθελαν ένα σχέδιο που θα μπορούσε να είναι εύκολα αναγνωρίσιμο, ακόμη και στο σκοτάδι μόνο με την αφή ή αν σπάσει.

Έτσι, ο Harold Hirsch, ένας δικηγόρος της εταιρείας, ξεκίνησε τις διαδικασίες, επιστρατεύοντας διάφορες αμερικανικές εταιρείες κατασκευής γυάλινων μπουκαλιών να σχεδιάσουν ένα πρωτότυπο μπουκάλι. Ο σχεδιαστής Earl R. Dean, που εργαζόταν τότε στην Root Glass Company of  Terre Haute με έδρα την Ιντιάνα, κέρδισε το διαγωνισμό για λογαριασμό της εταιρείας του, παρουσιάζοντας τα σχέδια για ένα εντελώς επαναστατικό μπουκάλι, το οποίο ονόμασε «μπουκάλι περιγράμματος» («contour bottle») και «μπουκάλι-στενή φούστα» («hobble skirt bottle»). Ο λόγος;

Το σχέδιό του είχε αρκετές ανάγλυφες γραμμές σε όλη την επιφάνεια του γυαλιού από τη μία, θυμίζοντας από την άλλη τη φούστα hobble που έκανε θραύση εκείνη την εποχή στο γυναικείο πληθυσμό (μια μακριά φούστα που στένευε αρκετά στη μέση της γάμπας, περιορίζοντας τους μεγάλους διασκελισμούς). Η αρχική ιδέα του ήταν να δημιουργήσει ένα σχήμα για το μπουκάλι της Coca-Cola που θα θύμιζε στους αγοραστές ένα από τα συστατικά της.

Ψάχνοντας εντατικά σε διάφορες εγκυκλοπαίδειες της εποχής, ανακάλυψε στη Britannica ένα φασόλι του κακάο. Έκανε ένα σκίτσο και εξήγησε την ιδέα του στον κ. Root, πρόεδρο της εταιρείας, ο οποίος έδωσε αμέσως την έγκρισή του. Ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το σχεδιασμό εκδόθηκε για την πρωτότυπη φιάλη το Νοέμβριο του 1915, η οποία, όμως, ποτέ δεν βγήκε στην παραγωγή, επειδή η διάμετρος στο κέντρο της ήταν μεγαλύτερη από αυτή στη βάση, με αποτέλεσμα το μπουκάλι να μην σταθεροποιείται σωστά επάνω στους ιμάντες μεταφοράς στο εργοστάσιο.

Μέσα στο 1916 ο Dean διόρθωσε τη διάμετρο της μέσης στο μπουκάλι, το οποίο βγήκε στην αγορά το ίδιο έτος σε ελαφρώς πράσινο χρώμα. Μέχρι το 1920, το «μπουκάλι περιγράμματος» έγινε το πρότυπο της εταιρείας Coca Cola, το οποίο δεν άλλαξε ριζοσπαστικά μέσα στα επόμενα χρόνια, θυμίζοντας εν πολλοίς αυτό που αγοράζουμε στις μέρες μας (μιλάμε για τα μπουκάλια από γυαλί).

Ένα γυάλινο μπουκάλι εύκολο στη χρήση, απολύτως αναγνωρίσιμο, που μοιάζει με θηλυκή σιλουέτα, συνέβαλε στην επιτυχία της Coca-Cola ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στον πλανήτη, «ακόμη και στο σκοτάδι» (όπως συμβαλινει και με το περιεχόμενο!)… Αξίζει να σημειώσουμε ότι στον εφευρέτη προτάθηκε μπόνους 500 δολαρίων ή η εφ’ όρου ζωής διατήρηση της εργασίας του στην εταιρεία. Ο Dean επέλεξε τη δουλειά και εκεί τελείωσε γι’ αυτόν η μεγάλη επιτυχία της εφεύρεσής του.

ΠΗΓΗ: perierga.gr

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ…..


ΑΠΙΘΑΝΗ ΑΨΙΔΑ ΔΕΝΤΡΩΝ ΣΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ…


 

Οξιές που τοποθετήθηκαν στο συγκεκριμένο σημείο τον 18ο αιώνα, σχηματίζουν ένα φυσικό εκπληκτικό τούνελ ή μια αψίδα .Όλα αυτά στο εξοχικό Antrim της Ιρλανδίας. Αποτελούν μάλιστα φυσικό αξιοθέατο της περιοχής. Και θα λέγαμε πως πραγματικά αξίζει τον κόπο να το δει κανείς…..Πανδαισία, σχημάτων, χρωμάτων, ωρών και εποχών, κάτι που εξιτάρει το μάτι…….

 

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ……


Όποιος σκάβει το λάκκο του άλλου πέφτει ο ίδιος μέσα!!!!

MIA EIKONA XIΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ….


Χωρίς Σχόλια για την φωτογραφία που είναι υπερβολικά εύγλωττη και επιτυχημένη!!!!

 

Το γυράδικο που ξεσκίζει στο Λονδίνο


Χρυσές δουλειές κάνουν οι ιδιοκτήτες του γυροπωλείου «Olive oil & Oregano”, δηλαδή «Λάδι και Ρίγανη», που βρίσκεται στο Λονδίνο.

Στο τεράστιο εμπορικό κέντρο Westfield Stratford City δίπλα από το ολυμπιακό πάρκο, στεγάζεται η ιδέα τριών Ελλήνων Δημήτρη Δαμιανίδη, Δημήτρη Κότσα και Δημήτρη Φλωράκη που αποφάσισαν να πουλήσουν σουβλάκια και εκτός συνόρων και να προάγουν την ελληνική κουζίνα στο Λονδίνο!

Το μενού περιλαμβάνει αποκλειστικά ελληνικές αυθεντικές γεύσεις, αφού όλα τα προϊόντα ταξιδεύουν αεροπορικώς από την Ελλάδα. Ο γύρος, η χωριάτικη σαλάτα, ο γύρος κοτόπουλο, το τζατζίκι, η φέτα, οι πατάτες φούρνου, οι πίτες και το αρνάκι έχουν μεγάλη απήχηση και κατανάλωση, ενώ το εστιατόριο διαθέτει μέχρι και καριόκες Θεσσαλονίκης!

ΠΗΓΗ: mypoco.net

Τι θα γινόταν αν το Κογιότ έπιανε επιτέλους τον Road Runner


Η αλήθεια είναι ότι το Κογιότ δεν θα πιάσει ποτέ τον Road Runner. Ξέρω πως αυτό που θα δεις  στο επόμενο βιντεο θα σε μπερδέψει. Ανάλογα με ποιανού το μέρος ήσουν όλα αυτά τα χρόνια θα σε στεναχωρήσει ή θα πεις “επιτέλους διάολε, το έπιασε”!

Η αλήθεια είναι όμως ότι το Κογιότ δεν θα κάνει ποτέ αυτό το λάθος. Γιατί ξέρει ότι μετά θα συμβεί αυτό…

ΠΗΓΗ:

http://www.pinnokio.gr/arthro/ti-tha-ginotan-an-to-kogiot-epiane-epiteloys-ton-road-runner

Mojito. A “true original”.


Πως φτιάχνετε το Mojito? “It takes a special kind of genius to put a twist on a classic” λέει η διαφήμιση από τη καμπάνια true originals του Bacardi. Μια καμπάνια που μας ταξιδεύει πίσω από τη μπάρα, εκεί που οι γεύσεις, οι εμπνεύσεις και τα αρώματα, μπλέκουν για να μας δώσουν “coctails and dreams”. Καταπληκτική!

 

ΠΗΓΗ: ministryofmen.gr

Καλύτερη «επίσημη» φωτογραφία; Γίνεται! Μάθε το μυστικό!


 

 

Θες κολακευτική φωτογραφία στα δημόσια έγγραφά σου; Μη βγαίνεις συνεχώς «σκοτωμένος»…

Αν είσαι από τους τύπους που τους μισεί ο φακός και η φωτογένεια δεν είναι το δυνατό σου σημείο, οι φωτογραφίες σου θα βγαίνουν μονίμως άθλιες! Και σε όλα τα δημόσια έγγραφα θα εμφανίζεσαι σαν βαρυποινίτης στην καλύτερη. Κρίμα κι άδικο, όταν κάτι μπορείς να σώσεις…

Αν ακούς λοιπόν συχνά «από κοντά είσαι καλύτερος απ’ ό,τι στη φωτογραφία», πρέπει να πάρεις μέτρα. Διαβατήριο, ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης θα πάρουν τα πάνω τους, ενώ τις συμβουλές μπορείς να τις υιοθετήσεις γενικότερα κάθε φορά που στήνεσαι για φωτογραφία. Πάμε να δούμε τα μυστικά μπας και αποφασίσει ο φακός να σε κολακέψει λιγουλάκι…

Σενιαρίσου. Μη σηκώνεσαι δηλαδή από το κρεβάτι και πας κατευθείαν στον φωτογράφο. Κάνε ένα μπανάκι και ρίξε κι ένα καλό ξυρισματάκι. Κι αν έχεις μουσάκι/γενάκι, περιποιήσου το για να βγεις φιγουρίνι…

Κοιμήσου καλά. Αν δεν θες επίσημη φωτογραφιούλα με σακούλες στα μάτια, ένα 8ωρο βραδινό υπνάκι είναι υποχρεωτικό. Πώς αλλιώς θα δείχνεις ξεκούραστος και… φράπα;

Κουρέψου. Το ξέρεις ότι το μαλλί παίζει μεγάλο ρόλο στις κοντινές φωτογραφίες. Πέρνα μια βόλτα λοιπόν από τον μπαρμπέρη σου καμιά βδομάδα πριν τη μέρα της φωτογράφισης. Και πάλι θα δείχνει η κουπ σου τέλεια, απλώς η βδομάδα μεσοδιάστημα θα διασφαλίσει ότι δεν προσπαθείς και πάρα πολύ (που προσπαθείς δηλαδή, αλλά γιατί να φαίνεται στη φωτό;)…

Φόρα μονόχρωμα μπλουζάκια. Καρό, ριγέ και σχεδιάκια ευφάνταστα είναι όλα τους ακατάλληλα για τον σκοπό μας. Φόρα μονόχρωμη μπλούζα και μάλιστα σε σκούρα χρώματα, για να κάνουν αντίθεση με την ηπιότητα του μπεζ φόντου της φωτογραφίας.

Διάλεξε κολακευτικά χρώματα. Έντονα, φωτεινά και λαμπερά χρώματα -ειδικότερα οτιδήποτε κόκκινο, κίτρινο ή πορτοκαλί- υπογραμμίζουν τις ατέλειες του δέρματος, κάτι που φυσικά δεν θες. Πιο «κρύα» χρώματα, αντιθέτως, όλα δηλαδή της μπλε οικογένειας ή ακόμα και ουδέτεροι τόνοι, θα υποβαθμίσουν αισθητά όλα αυτά που δεν θες να φανούν στη φωτογραφία…

Πρόσεξε το στιλ των ρούχων. Το να φορέσεις το τελευταίο μοδάτο ρουχαλάκι αυτής της σεζόν είναι ο σίγουρος τρόπος να δώσεις χρονολογική ταυτότητα στις φωτογραφίες σου. Θυμήσου: η φωτογραφία του δημόσιου εγγράφου θα σε ακολουθεί για χρόνια. Δεν θες να φαίνεται πότε την τράβηξες! Άσε λοιπόν τις casual μοντερνιές για τις εξόδους σου: στον φωτογράφο εμφανίζεσαι με πουκαμισάκι και μάλιστα κουμπωμένο…

Πήγαινε σε φωτογράφο. Μην τραβάς μόνος σου τη φωτογραφία ή μην την αφήνεις στα χέρια του αυτόματου φωτογραφικού θαλάμου. Απλά δεν θα δουλέψει. Αν θες φωτογραφία ποιότητας, ο φωτογράφος της γειτονιάς είναι ο άνθρωπός σου. Και τη δουλειά ξέρει καλύτερα από σένα και το μάτι του πιο εξασκημένο είναι. Εμπιστεύσου τον λοιπόν…

Πρόβαρε την πόζα σου. Το να πάρεις την κατάλληλη γκριμάτσα αλλά και τη σωστή στάση του κεφαλιού είναι αμφότερα πολύ δυσκολότερα απ’ όσο φαίνονται. Κι αυτό γιατί στις συνήθεις φωτογραφίες σου σπάνια στήνεσαι για ένα κοντινό (ποτέ δηλαδή). Οι φωτογραφίες των δημόσιων εγγράφων έχουν την ιδιαιτερότητα ότι είναι «στημένες» κι αυτό τις κάνει μη φυσικές. Στήσου λοιπόν μπροστά στον καθρέφτη και πρόβαρε την καλύτερή σου πόζα. Ή -ακόμα καλύτερα- χρησιμοποίησε την ψηφιακή φωτογραφική σου για πρακτική…

Χαμογέλα… ενδόμυχα. Καλώς ή κακώς, στις επίσημες φωτογραφιούλες τα δόντια σου δεν πρέπει να κάνουν την εμφάνισή τους. Το χαμόγελο είναι απαγορευτικό για τις κρατικές τις υποθέσεις! Κι όμως, ένα «άψυχο» πρόσωπο πόσο θελκτικό μπορεί να είναι; Η λύση είναι μία και είναι το διακριτικό χαμόγελο, αυτό που πηγάζει από μέσα και ίσα που γίνεται ορατό στο πρόσωπο. Πρόβαρέ το κι αυτό στον καθρέφτη…

Διάλεξε την κατάλληλη ώρα της ημέρας. Αν είσαι πρωινός τύπος, καλό είναι να πας στον φωτογράφο το πρωί, πριν προλάβεις να «ξεφουσκώσεις». Αν πάλι «λάμπεις» αργότερα μέσα στη μέρα, πήγαινε αργότερα. Σε κάθε περίπτωση βέβαια, δεν πας για φωτογραφία στο τέλος ενός εξαντλητικού 8ώρου…

ΠΗΓΗ: delamagen.gr

 

Τα δάνεια που δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί


Κανένα στεγαστικό. Οι ανάγκες του μέσου Έλληνα εν μέσω κρίσης είναι πιο απλές. Και θέλουν το απαραίτητό τους δάνειο.

Χρήστος Χατζηιωάννου

 

Nα ξεκαθαρίσω πριν αρχίσεις να με κράζεις ότι δεν είμαι υπέρ των δανείων. Και ότι δεν υπάρχει περίπτωση να έπαιρνα ποτέ κάποιο από τα παρακάτω δάνεια – αποκυήματα της νοσηρής φαντασίας μου. Αλλά κάθε μέρα που μιλάω με φίλους και γνωστούς, ανακαλύπτω άλλη μία μικρή ανάγκη η οποία θα καλυπτόταν με τον αγαπημένο τρόπο του Έλληνα. Ένα ακόμα δανειάκι.

Μας αρέσει βλέπεις πολύ να δανειζόμαστε λεφτά σε αυτή τη χώρα. Και με την ελπίδα ότι τα πράγματα θα πάνε ακόμα καλύτερα στο μέλλον, δανειζόμαστε χωρίς ενδοιασμούς. Δανειζόμαστε για το σπίτι μας, δανειζόμαστε για το αυτοκίνητό μας, δανειζόμαστε για να πάμε διακοπές και για να κλείσουμε τρύπες. Γιατί να μην δανειστούμε και τα παρακάτω…

Εκπτωσοδάνειο

Τέτοια χαρά που πήρα όταν άκουσα ότι ξεκινάνε οι εκπτώσεις. “Να πάρω κάνα tshirt και καμιά βερμούδα γιατί όλο τα ίδια φοράω”. Δεν ξέρω αν το είπα φωναχτά αλλά ξαφνικά ακούστηκαν κάτι γέλια μέσα από το πορτοφόλι μου. Δάνειο για τις εκπτώσεις φίλε. Όχι απλά για να ψωνίσεις. Αλλά για να ψωνίσεις στις εκπτώσεις. Και όσο μικρότερη η έκπτωση τόσο μικρότερο και το επιτόκιο του δανείου. Πώς σου φάνηκε;

Συναυλιοδάνειο

Ξέρεις πόσα λεφτά θα έπρεπε να χαλάσεις φέτος το καλοκαίρι για να δεις Morrissey, Prodigy, Kasabian και να κλείσεις με Red Hot Chilli Peppers τον Σεπτέμβρη; Γύρω στα 200 ευρώ πανεύκολα. Και αυτά για τα μεγάλα μόνο ονόματα που λες ότι αξίζει να δεις. 4 μόλις συναυλίες. Τι να πουν και κάτι άλλοι που αντί για διακοπές πάνε σε φεστιβάλ και δίνουν 400-500 ευρώ.

Οπαδοδάνειο

Άλλος τα θέλει για να γίνει μέτοχος της Παναθηναϊκής Συμμαχίας, άλλος για να μη χάσει ούτε ένα παιχνίδι της πορείας προς τον τελικό του Champions League. Δεν ξέρω με ποιο από τα δύο γελάω περισσότερο αλλά η αλήθεια είναι ότι πλέον αποτελεί πολυτέλεια το να είσαι κοντά στην ομάδα σου. Όχι ότι σε αναγκάζουν οι ομάδες με τις εμφανίσεις τους να πας στο γήπεδο αλλά χωρίς οικονομική άνεση στο σπίτι σου, το τελευταίο που θα σκεφτείς είναι να πάρεις διαρκείας.

Gourmetοδάνειο

Όταν έχεις μάθει τον Κώστα από την Άνω Παναγιά να φτιάχνει παπαρδέλες σε λάδι τρούφας, πώς τον περιμένεις τώρα να ξεχάσει τη γεύση της. Μα το ισπανικό χαμόν, αξίζουμε ένα δάνειο για να τρώμε χωρίς τύψεις τις αστακομακαρονάδες μας, τα φουα γκρα μας και να πίνουμε σαμπάνια. Όχι αφρώδη οίνο σε παρακαλώ. Σαμπάνια.

Ομπρελοδάνειο

Πήγα σε παραλία των Νοτίων Προαστίων. Έδωσα 16 ευρώ για τις ομπρέλες. Αλλά δεν είναι μόνο η ομπρέλες. Καφέ να μην πιω; Να πιω. Νερό να μην πάρω; Να πάρω; Δυο ώρες θα κάτσω; Θα θέλω μια κοακόλα ο άνθρωπος μετά. Θα την πάρω κι αυτή. Εις διπλούν όλα τα αναλώσιμα παρακαλώ για να μην προχωρήσω στο απαραίτητο σουβλάκι μετά τη θάλασσα. Για κάντο αυτό επί 4 Σάββατα και 4 Κυριακές τον μήνα. Και πες μου αν βγαίνει δανειάκι για αυτό ή όχι.

Ψηφιοδάνειο

Το 2005 αγοράσατε τέσσερις τηλεοράσεις. Μία για το σαλόνι, μία για την κουζίνα, μία για το δωμάτιο των γονιών και μία για το δωμάτιο της κακομαθημένης αδερφής σου. ΧΑ! Τώρα πρέπει να πάρεις ένα αποκωδικοποιητή για κάθε μία από αυτές τις τηλεοράσεις. Δεν σε χάλασε. Ή ακόμα ακριβότερα, να αγοράσεις καινούρια τηλεόραση σε κάθε δωμάτιο. Πες μου τώρα ότι δεν σου λείπει λίγο η αναλογική τηλεόραση.

Μονοημεροδάνειο

Τα νησιά του μονοήμερου σού τα προτείναμε ήδη. Δεν έχεις λοιπόν παρά να πάρεις το αυτοκίνητό σου, να το φορτώσεις μόνο με τα μπανιερά σου, να περάσεις από μία τράπεζα και έφτασες. Τι την θες την τράπεζα; Για πήγαινε να βγάλεις ένα εισιτήριο πλοίου. Τι υπερατλαντικές πτήσεις και τι υπερπόντια ταξίδια. Κάθε ναυτικό μίλι και καημός.

Το ξέρω ότι ήμουν υπερβολικός και φαιδρός. Αλλά κάθε καταναλωτική ημέρα μοιάζει με περιπέτεια…

ΠΗΓΗ: oneman.gr

Χρήματα, με αντάλλαγμα μια καλή πράξη


 

Μια πρωτότυπη φιλανθρωπική πρωτοβουλία έχει ξεκινήσει ένας μυστηριώδης εκατομμυριούχος με έδρα το Λονδίνο, ο «μίστερ Λάκι» όπως αποκαλείται, ο οποίος μοιράζει χρήματα ζητώντας ως αντάλλαγμα από τους ευεργετηθέντες να φωτογραφηθουν και -το κυριότερο- να κάνουν κάτι καλό με τα λεφτά που τους δίνει.

Τι ακριβώς κάνει ο «Μίστερ Λάκι»; Πολύ απλά, κυκλοφορεί στο Λονδίνο και συναντά τυχαίους ανθρώπους σε καφετέριες ή στο Μετρό. Τους εξηγεί την πρωτοβουλία του και τους ζητά να του πουν τι θα έκαναν αν τους έδινε 1000 λίρες. Αν του αρέσει αυτό που θα ακούσει, τότε τους δίνει τα χρήματα και φωτογραφίζει τον «τυχερό».

Ο εκατομμυριούχος, που θέλει να μείνει ανώνυμος, έχει δημιουργήσει τον διαδικτυακό τόπο we-are-lucky.com όπου εξηγεί την πρωτοβουλία του και δημοσιεύει φωτογραφίες των ανθρώπων που ευεργέτησε. Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα στα «ΝΕΑ», μια δημοσιογράφος των Times του Λονδίνου εντόπισε και συνάντησε τον φιλάνθρωπο εκατομμυριούχο ο οποίος κάθε άλλο παρά εκκεντρικός είναι. Όπως εξήγησε ο ίδιος, ο λόγος που ονόμασε την πρωτοβουλία του wearelucky -δηλαδή «είμαστε τυχεροί»- είναι διότι και ο ίδιος αισθάνεται τυχερός που εργαζόμενος στο εξωτερικό κατάφερε να μαζέψει τόσα χρήματα ώστε να παραιτηθεί από όλα το 2011 και να ξανασκεφτεί τα πάντα, και τη ζωή του.

«Στην αρχή τα χρήματα ήταν μεγάλο βάρος για εμένα» είπε στη δημοσιογράφο ο ανώνυμος εκατομμυριούχος που τονίζει ότι δεν μπορούσε να αποφασίσει τι θα κάνει με τα εκατομμύριά του, αν θα τα έδινε σε φιλανθρωπίες σε φτωχές χώρες ή αν θα βοηθούσε τους φτωχούς της Βρετανίας. Τελικά του ήρθε η ιδέα του wearelucky.com.

Στην ιστοσελίδα αυτή, ο φιλάνθρωπος εκατομμυριούχος δημοσιεύει την φωτογραφία αλλά και την «καλή πράξη» κάθε ενός από τους Λονδρέζους που πήραν χρήματα. Ένας σεφ, για παράδειγμα, οργάνωσε δείπνο για ηλικιωμένα ζευγάρια την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ένας άλλος απλώς εξόφλησε τους λογαριασμούς του ενώ ένα ζευγάρι οργάνωσε το γάμο του. Στόχος του Μίστερ Λάκι όπως λέει ο ίδιος είναι να ανοίξει τα μάτια των ανθρώπων στις δυνατότητες της φιλανθρωπίας. Και πιθανώς να το καταφέρνει, έστω και με αυτόν τον περίεργο τρόπο. «Είναι παράξενο το συναίσθημα να σου δίνει ένας ξένος ένα φάκελο με 1000 λίρες», λέει η Λουσι, η οποία διευθύνει ένα μικρό βιβλιοπωλείο. Η ίδια επέλεξε να δώσει ένα μέρος των χρημάτων του Μίστερ Λάκι  σε έναν συνάδελφό της ο οποίος το άξιζε αλλά μέχρι τότε το μαγαζί δεν μπορούσε να τον ανταμείψει…

ΠΗΓΗ:iefimerida.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: mypoco.net

Στρίβειν δια της αφραγκίας – Steroid Inquiries


John Black

 

Αποτελεί κοινό τόπο ανάμεσα στους ιστορικούς, εδώ και πολύ καιρό, ότι μπορεί να «παραχθεί» ιστορία και από τα πλέον ταπεινά, ασήμαντα και ευτελή μικροαντικείμενα της καθημερινότητας.

Ένα πακέτο τσιγάρα ας πούμε. Οι μεταβολές στο σχήμα του, τη διακόσμησή του, η επιβάρυνσή του με θανατολάγνα υγιεινιστικά μηνύματα, προδήλως ιδεολογικής χροιάς.  

Κατ’ επέκταση, οι καπνιστικές συνήθειες των ανθρώπων, οι αλλαγές που επήλθαν στη σχέση τους με το κάπνισμα στον καιρό της κρίσης.

Με ποιους τρόπους επηρεάζει η γενικότερη οικονομική δυσπραγία τις μικροτελετουργίες της καθημερινής ζωής όπως το κάπνισμα ή το εξίσου «παραδοσιακό» άραγμα στην καφετέρια;

Δεν με ενδιαφέρουν εν προκειμένω τα περίφημα μέτρα απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και οι κουτοπόνηρες καταστρατηγήσεις τους, που μηχανεύεται το ελληνούτσικο δαιμόνιο.

Δεν συνδέονται άμεσα με την κρίση, αν και η αντιστασιακή εναντίον τους διάθεση, θα μπορούσε να θεωρηθεί ειδικό σύμπτωμα της γενικότερης απαξιωτικής στάσης προς τον επείσακτο «ευρωπαϊκό» καθωσπρεπισμό, που επιβουλεύεται τα ιερά και τα όσια της «ρωμαίικης» αυθεντικότητας.

Πιο πολύ με ενδιαφέρουν οι περιορισμοί που αναγκάστηκαν να υποστούν στην απόλαυσή τους οι καπνίζοντες.

Μια εκδοχή είναι η ελάττωση του αριθμού των ημερησίων τσιγάρων.

Μια άλλη εκδοχή, που τείνει να προσλάβει διαστάσεις επιδημίας, είναι η αντικατάσταση του χαρτονένιου «πακέτου», του «βιομηχανικού» τσιγάρου, με καπνό εντός πλαστικού σακουλακίου και στρίψιμο.

Η μετάβαση από ένα καταναλωτικό προϊόν σε ένα άλλο, φιλικότερο προς την τσέπη, είναι άκρως ενδιαφέρουσα από κοινωνιολογική άποψη.

Όμως το στριφτό, δεν είναι απλά φτηνότερο. Η ίδια η πράξη του στριψίματος είναι φορτισμένη με πλούσια νοήματα και συνδηλώσεις.

Παλιότερα, στριφτό προτιμούσαν κυρίως αλτερνιάρηδες και ταγάρια, που έτσι διαμαρτύρονταν συμβολικά εναντίον της αλλοτριωτικής τυποποίησης του βιομηχανικού τσιγάρου, που ισοπεδώνει στη μαζικότητά του τις προσωπικές «ιδιαιτερότητες» του χρήστη.

Το να στρίβεις είναι «άποψη», «κουλτούρα», στρατηγική «διάκρισης», κατά Πιερ Μπουρντιέ.

Πέραν αυτής της ήπιας «εναλλακτικότητας», η ίδια η πράξη του στριψίματος παραπέμπει στη χρήση της κάνναβης και συνακόλουθα, όλη τη μυθολογία του «μπάφου» ως ψαγμενιάς και παραβατικότητας, που έχει εξυφανθεί εντέχνως από πολύ συγκεκριμένα οικονομικά μεγαλοσυμφέροντα.

Στην αντίπερα όχθη, η «αστική» (εντός πολλών εισαγωγικών) ή wannabe «αστική» «τάξη» κάπνιζε σταθερά βιομηχανικό, κυρίως οι κάπως μεγαλύτερες ηλικίες.

Μάρκες όπως το Marlboro ή το Davidoff αποτελούσαν σημεία και εχέγγυα «αστικότητας», παρόλο που σε μικρότερες ηλικίες παρατηρούνταν συχνά διαχύσεις προτύπων και συμπεριφορών εκ μέρους της «κατώτερης-λαϊκότερης» κουλτούρας. Υπάρχουν ωστόσο περιθώρια για ακόμη πιο λεπτές διαφοροποιήσεις, από όσο αφήνει να διαφανεί το απλουστευτικό σχήμα «βιομηχανικό versus στριφτό».

Για παράδειγμα, το «μαλακό» πακέτο θεωρείται «λαϊκότερο» και «προλεταριακότερο» από το σκληρό· το «μάλμπορο μαλακό» (κόκκινο φυσικά, με φουλ νικοτίνη-πίσσα) ήταν σήμα κατατεθέν οικοδόμων και λοιπών μαστόρων, εξ ου και «μαστόρικο».

Τους καιρούς των παχιών αγελάδων βέβαια, όταν η συγκεκριμένη συνομοταξία των μικρομπετατζήδων ζούσε κι  αυτή το greek dream της.

Για να μη μπούμε στο θέμα της μάρκας, καθεμιάς με τις δικές της πολιτισμικές σημάνσεις και χάσουμε εντελώς τη μπάλα.

Εδώ και κανένα χρόνο περίπου, δεν προλαβαίνω να μετρώ «εξωμότες» φίλους και γνωστούς, θύματα (τω όντι ή κατά φαντασίαν) της οικονομικής κρίσης, που εγκατέλειψαν το αγαπημένο τους «βιομηχανικό» (του οποίου οι τιμές καλπάζουν) προτιμώντας καπνό.

Πέρα από το ότι ο καπνός είναι πιο φτηνός, η μανούρα του στριψίματος σε κάνει να βαριέσαι καμιά φορά τη διαδικασία, άρα γλιτώνεις κι από κει φράγκα.

Ο καπνός, επίσης, δεν πάει μόνος του, αλλά συνοδεύεται από τα συμπράγκαλά του: φιλτράκια (καινούργιο φρούτο σχετικά, παλιά όσοι ζηλωτές έκαναν στριφτό δεν ήξεραν φίλτρο) και χαρτάκια.

«Η προίκα μου», όπως έλεγε χαριεντιζόμενη μια νεράιδα της μετεφηβίας μου.

Μαζί με αναπτήρες, τασάκια και τσίχλες (για να μη μυρίζει η ανάσα) ένα ολόκληρο μικροσύμπαν παραφερναλίων, που με την «πολυπλοκότητά» του δημιουργεί μια οιονεί αφηγηματική ροή, που νοηματοδοτεί την α-σημαντότητα της καθημερινότητας· που τη διασπά σε μικρά και μετρήσιμα θραύσματα, τα οποία μπορούν να συγκολληθούν και να παραγάγουν προσωπικές αφηγήσεις, όπως θα έλεγε ο Πασκάλ Μπρυκνέρ.

Η εγκατάλειψη του «ακριβού» βιομηχανικού τσιγάρου προς χάρη του στριφτού, σηματοδοτεί κοινωνική έκπτωση, παραδοχή κατάβασης σε ένα κατώτερο κοινωνικοοικονομικό status, δεν παύω να επισημαίνω με κακεντρέχεια στους εξωμότες αυτούς φίλους.

Γι’ αυτό γουστάρω με χίλια οικονομική κρίση: μπήκαν κάποια πράγματα στη θέση τους, κάθε κατεργάρης γύρισε στον πάγκο του.

Ο κάγκουρας από τον Κορυδαλλό ή το Μπουρνάζι, δεν θα μπορεί πλέον να μου γαμάει τα τύμπανα με την κομμένη εξάτμιση από το χάρο που καβαλάει, διότι πολύ απλά, δεν έχει λεφτά για βενζίνη.

Τα νυμφίδια που ξημεροβραδιάζονταν στις καφετέριες μιλώντας για τα νύχια τους ή στα μπουζούκια κουνώντας τον κώλο τους, θα αναγκαστούν να περικόψουν το καταναλωτικό παραλήρημα, εκτός κι αν βρεθεί κάποιος μουνοείλωτας-θύμα, που προθυμοποιείται να τους τραβάει τα έξοδα, αλλά κι αυτός μέχρι πόσο θα αντέξει;

Ειδικά στον κόσμο της νύχτας, φυτώριο παραβατικότητας που έτρεφε ένα σωρό παρασιτικά επαγγέλματα, η κρίση έφερε κοσμογονία: ατομάκια που καθάριζαν τρία και τέσσερα κατοστάρικα νυχτοκάματο, αεριτζήδες «ιδιοκτήτες» που συχνά έσπρωχναν χάπια και κοκορέτσια, έγιναν από δήμαρχοι κλητήρες.

Πρόσφατα έμαθα για παλιό γνωστό, που είχε για ένα φεγγάρι κάνει πράξη τη φαντασίωσή του να γίνει κι αυτός «αφεντικό» με δικό του «μαγαζί», για να γαμάει σερβιτόρες και να μοιράζει διαταγές, ότι ζει από τα συσσίτια της Αρχιεπισκοπής. Quelle decadence.

Πάλι ξέφυγα όμως.

Το πιο ενδιαφέρον στην αλλαγή τύπου τσιγάρου είναι ο απολογητικός λόγος που αρθρώνουν οι κοινωνικά καταπεσόντες για την επιλογή τους.

Επικαλούνται μια ποικιλία πλεονεκτημάτων του στριφτού, πέρα από την οικονομία: ότι το κάνουν «από άποψη» και το νιώθουν «πιο δικό τους» γιατί το έφτιαξαν με τα χεράκια τους. Τα είπαμε και πιο πάνω αυτά.

«Άσε που έχει πιο ωραία γεύση ρε παιδί μου, καταλαβαίνεις τσιγάρο…Είναι και πιο υγιεινό, όχι σαν το άλλο που είναι τίγκα στο χημικό…».

Εξατομικευμένα προϊόντα για ένα κατακερματισμένο και διαφοροποιημένο μετανεωτερικό κοινό, έτη φωτός μακριά από την ομοιομορφία και την τυποποίηση του φορντικού μοντέλου και του βιομηχανισμού: ιδού ένα εύσχημο επιχείρημα για όσους και καλούα ψαγμένους, που το παίζουν συνειδητοποιημένοι καταναλωτές, που επεμβαίνουν στο νόημα και το αναδιαρθρώνουν στα μεταμοντερνιάρικα μέτρα τους.

Too much theory, ρε φίλε.

Ή αλλιώς, πιο απλά, όσα δε φτάνει η αλεπού «τα κάνει κρεμαστάρια» ή «πηδάει και τα πιάνει»;

Η επιλογή δική σας. Εγώ πάω στο περίπτερο για τσιγάρα.

ΠΗΓΗ: eyedoll.gr

 

Shicheng City: H «Χαμένη Ατλαντίδα» της Κίνας!


Λίγους μήνες πριν το περιοδικό «National Geographic» δημοσίευσε μια σειρά από εντυπωσιακές φωτογραφίες από την πόλη Shicheng (γνωστή και ως Lion City), προκαλώντας το ενδιαφέρον του κόσμου που δεν γνώριζε την ύπαρξή της αλλά και όσων ήξεραν καλά την ιστορία της.

Η πόλη δημιουργήθηκε πριν από 1.339 χρόνια περίπου στην περιοχή Zhejiang, στην ανατολική επαρχία της Κίνας, και βυθίστηκε κάτω από τα νερά της λίμνης Qiandao μόλις το 1959, μετά από την κατασκευή του υδροηλεκτρικού σταθμού στον ποταμό Xin’an.

Αρχαιολόγοι από όλο τον κόσμο βρέθηκαν μπροστά σε μία «καλοδιατηρημένη» υποθαλάσσια πόλη, δεδομένου ότι τα κτίρια προστατεύονται καλύτερα μέσα στο νερό τόσο από τη διάβρωση που προκαλεί ο άνεμος και η βροχή όσο και ο ήλιος, συγκεριτικά με μια αρχαία πόλη που βρίσκεται στην επιφάνεια του εδάφους.

Τα σπίτια, οι τοίχοι, οι καμάρες, οι πλακόστρωτοι δρόμοι, οι πύλες εισόδυ της πόλης, τα μνημεία παραμένουν σχεδόν ανέπαφα, με την πόλη να αποτελεί ένα αμίμητο ιστορικό μνημείο, που όμοιό του δεν υπάρχει.

Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, η πόλη Shicheng ήταν κάποτε πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής Sui’an, μέχρι τη στιγμή που η αίγλη της χάθηκε για πάντα στα βαθιά νερά της λίμνης.

Η εικόνα της πόλης πριν χαθεί στα βαθιά νερά της λίμνης, όπως παρουσιάστηκε από το περιοδικό «National Geographic».

ΠΗΓΗ: perierga.gr

 

Mur Island: Ένα τεχνητό νησί… έργο τέχνης!


Όταν κατασκευάστηκε το 2003 ξεχώρισε αμέσως από το πρωτοποριακό design αλλά και από το σκεπτικό του Νεοϋορκέζου καλλιτέχνη σχετικά με τη δημιουργία του: «Οι κάτοικοι τού Graz έπρεπε να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με τον ποταμό».

Το τεχνητό νησί Mur δεσπόζει στον ομώνυμο ποταμό που διαρέει την πόλη Graz στην Αυστρία, αποτελώντας το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στους κατοίκους και στο ποτάμι. Δύο γέφυρες συνδέουν τη μεταλλική κατασκευή με τις όχθες, ενώ το καταπράσινο τοπίο ολοκληρώνει την κατά τα άλλα εντυπωσιακή εικόνα.

Ο καλλιτέχνης και σχεδιαστής Vito Acconci από τη Νέα Υόρκη δημιούργησε ένα τεχνητό νησί σε σχήμα μεγάλου κοχυλιού, το οποίο μοιάζει να επιπλέει στο νερό. Τεράστια γυάλινα ανοίγματα σε διάφορα σημεία επιτρέπουν στους επισκέπτες να απολαύσουν την απρόσκπτη θέα.

Το βράδυ το νησί φωτίζεται γενναιόδωρα, αποκτώντας διάφορους χρωματισμούς, ενώ κατά τους καλοκαιρινούς μήνες γίνεται… υπαίθριος χώρος διασκέδασης, με εστιατόρια, καφέ, μπαρ και περιπατηρικά μονοπάτια.

«Είναι ένα έργο τέχνης για την πόλη μας και ένα δείγμα υψηλής αρχιτεκτονικής. Ενώνει με πρωτότυπο τρόπο τις όχθες του ποταμού, ο οποίος αποτελεί το επίκεντρο των δραστηριοτήτων στην πόλη μας, ενώ είναι και ένας χώρος αναψυχής και ψυχαγωγίας για τους κατοίκους», λέει ο δήμαρχος της πόλης.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι από το 2003 που κατασκευάστηκε μέχρι σήμερα, το Mur Island έχει λάβει πολλά βραβεία σχεδιασμού και κατατάσσεται ανάμεσα στα πιο παράξενα τεχνητά νησιά στον κόσμο.

ΠΗΓΗ: perierga.gr

 

Μετακόμιση με… μειοδοτικό διαγωνισμό


 

Είναι μία πλατφόρμα που βοηθάει τον ιδιώτη ή την εταιρεία που ψάχνει μια καλή λύση για τη μετακόμισή της σε χαμηλή τιμή, κάτι που προσλαμβάνει ευρείες διαστάσεις την «εποχή της κρίσης» λόγω και των διακυμάνσεων των ενοικίων.

Το sendeasy.gr λειτουργεί εδώ και μερικούς μήνες με αναρτημένες αυτή τη στιγμή πάνω από 200 αγγελίες από ανθρώπους που θέλουν να μετακομίσουν ή να μεταφέρουν τα πράγματα τους.

Η λειτουργία της υπηρεσίας είναι απλή τόσο για εκείνον που θέλει να κάνει μια μετακόμιση ή οποιαδήποτε άλλη μεταφορά, όσο και για την μεταφορική εταιρεία που θέλει να αποκτήσει καινούριους πελάτες σε μια δύσκολη συγκυρία.

«Ο πελάτης καταχωρεί τα δεδομένα της μεταφοράς. Τύπος μεταφοράς, όγκος αντικειμένων, διαδρομή κλπ. Από εκεί και πέρα οι μεταφορικές εταιρείες και ιδιώτες επαγγελματίες μεταφορείς (πάνω από 100 στην Αττική και άλλες τόσες στην περιφέρεια) που είναι μέλη της πλατφόρμας καταθέτουν τις προσφορές τους», λέει ο κ. Ηλίας Κάππας, ένας εκ των δύο εμπνευστών του sendeasy.gr.

Προκειμένου να γίνει κατανοητό το οικονομικό όφελος που μπορεί να έχει ο χρήστης της πλατφόρμας, αρκεί να αναφερθεί ότι οι διαφορές στην αμοιβή που ζητάνε οι διάφοροι μεταφορείς κυμαίνεται από 50% έως και 100%.
«Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η επιλογή της οικονομικότερης προσφοράς είναι υποχρεωτική. Και αυτό γιατί μπορεί ο πελάτης να πειστεί από τις καλές αξιολογήσεις που έχει λάβει ένας μεταφορέας από προηγούμενους χρήστες και να την προτιμήσει», λέει ο κ. Κάππας.

«Οταν τελικά ο πελάτης κάνει την επιλογή του η συγκεκριμένη προσφορά ανακηρύσσεται νικήτρια και δίνονται τα στοιχεία επικοινωνίας της εταιρείας στον πελάτη. Αυτό που έχει σημασία να ειπωθεί είναι ότι ως τότε δεν υπάρχει δυνατότητα για επικοινωνία του πελάτη με τις μεταφορικές εταιρείες ξεχωριστά, παρά μόνο να θέσει ερωτήματα και να ζητήσει διευκρινίσεις, στο πλαίσιο της πλατφόρμας οι οποίες θα γίνουν γνωστές σε όλους τους υποψηφίους», λέει ο κ. Γιάννης Κρίγκος, ο έτερος εμπνευστής της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας. «Την ίδια στιγμή βέβαια απαγορεύεται από τον μεταφορέα ή την μεταφορική εταιρεία να χρησιμοποιεί username που αποκαλύπτει τα πραγματικά του στοιχεία και να έρχεται ιδιωτικά σε επαφή με τον πελάτη. Ολο αυτό γίνεται για να διατηρείται ακριβώς ο αντικειμενικός χαρακτήρας του μειοδοτικού διαγωνισμού», λέει ο κ. Κρίγκος.

Προκειμένου να εξασφαλίζεται η πραγματοποίηση της μεταφοράς ο πελάτης προκαταβάλλει μια εγγύηση (ένα ποσό μικρότερο του 10% του συνολικού κόστους της μεταφοράς), που επιστρέφεται αν για λόγους ανωτέρας βίας η μεταφορά δεν πραγματοποιηθεί. Το συγκεκριμένο ποσό αποτελεί και την αμοιβή των υπευθύνων της πλατφόρμας.

Οι εμπνευστές του sendeasy.gr επηρεάστηκαν από διάφορες παρόμοιου τύπου πλατφόρμες που λειτουργούν σε χώρες του εξωτερικού. Επιπλέον, ένα άλλο κίνητρο, όπως λέει ο κ. Κρίγκος, «ήταν η γνωριμία μας με ανθρώπους των μεταφορικών εταιρειών οι οποίοι παραπονιούνται συνεχώς. Οχι μόνο γιατί έχουν λιγότερη δουλειά εξαιτίας της συγκυρίας, αλλά και γιατί συνήθως τα επαγγελματικά τους αυτοκίνητα επιστρέφουν άδεια από μια μεταφορά. Με αυτό τον τρόπο μπορούν να συνδυάσουν ευκολότερα διαδρομές κάτι που και το κόστος κάνει μικρότερο, αλλά και τις τιμές για τους πολίτες καλύτερες».

Σημειωτέον ότι αν και οι περισσότεροι κλάδοι, ακόμα και σε παραδοσιακούς τομείς, έχουν προχωρήσει λιγότερο ή περισσότερο σε έναν εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών τους, οι μεταφορείς διαφημίζουν ακόμα τις υπηρεσίες τους με χαρτάκια με το τηλέφωνο τους ή από στόμα σε στόμα.

«Είναι και αυτό ένα θέμα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε», λέει ο κ. Κάππας. «Αρκετές από τις εταιρείες, στην αρχή τουλάχιστον, είχαν δυσκολίες στο να δημιουργήσουν ακόμα και ένα mail επικοινωνίας, σιγά σιγά όμως αυτά τα θέματα ξεπεράστηκαν. Αυτή τη στιγμή πραγματοποιούνται περίπου τρεις μεταφορές ημερησίως μέσω της πλατφόρμας και η τάση είναι αυξητική».

ΠΗΓΗ:tovima.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  mypoco.net

Έχω και όχημα…πάμε μια βόλτα?? — Lifestyle limousine


Μερικές φορές δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να αφήνεις την εικόνα να μιλά από μόνη της. Τα συγκεκριμένα μοντέλα οχημάτων φυσικά κατασκευάζονται κατά παραγγελία σε συγκεκριμένα συνεργεία και δύσκολα θέτονται σε κυκλοφορία. Ειδικά στην Ελλάδα ένα τέτοιο διασκευασμένο όχημα δεν μπορεί με τα σημερινά δεδομένα να κυκλοφορήσει. Οι ανέσεις βεβαίως και η πολυτέλειά τους είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.

Resort πρώην υπόστεγο της Αεροπορίας!!


Στη Γερμανία λοιπόν πηγαίνουμε όπου ένα τεράστιο πρώην υπόστεγο της Αεροπορίας (διαστάσεις, Μήκος: 360 μέτρα, Πλάτος: 210 μέτρα , Ύψος: 107 μέτρα)μετατράπηκε σε ένα απίθανο resort  πολυτελείας. Φυτεύθηκαν 29.000 τροπικά και άλλα φυτά για να αποδώσουν ένα περιβάλλον που να προσομοιάζει προς το φυσικό. Παράλληλα απελευθερώθηκαν και διαμένουν μόνιμα διάφορα εξωτικά πουλιά , ενώ από κρυμμένα ηχεία αποδίδονται ήχοι που θα συναντούσε κανείς αν βρισκόταν σε φυσικό περιβάλλον όμοιο με την προσομοίωση. Διαθέσιμα επίσης είναι μια τεχνητή παραλία, ένα θαλάσσιο πάρκο και ένας τεχνητός ήλιος. Το Tropical Island Resort complex, διαθέτει σταθερή θερμοκρασία 25 βαθμών Κελσίου και είναι ανοικτό, όλη μέρα και κάθε μέρα κατά τη διάρκεια του έτους….

Παρόμοιου τύπου συγκροτήματα-πολυχώρους μπορεί κανείς να δει και σε άλλες χώρες. Ειδικά στην Ιαπωνία συναντούν μεγάλη άνθηση και είναι ιδιαίτερα δημοφιλή. Οι λόγοι είναι νομίζουμε σχετικά προφανείς. Τίποτα όμως, κατά την ταπεινή μας άποψη μέχρι σήμερα δεν μπορεί να υποκαταστήσει επάξια και ισάξια το φυσικό περιβάλλον. Όμως τέτοια projects και κατασκευές πάντα θα προκαλούν τον θαυμασμό μας.

ΠΗΓΗ:izismile.com

Ιδιωτικές σουίτες σε αεροπλάνα της Σινγκαπούρης .


Κλείστε έγκαιρα το εισητήριό σας……….και καλή ονειρεμένη πτήση !!!!

ΠΗΓΗ :rc-cafe.blogspot